ക്രോധശ്ചാംഡാലരൂപോ വൈ ത്യക്തവ്യഃ സര്വഥാ ബുധൈഃ
കോപം ചാണ്ഡാളന്റെ രൂപം ധരിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; അതിനാൽ ജ്ഞാനികൾ അതിനെ മുഴുവനായി ഉപേക്ഷിക്കണം.
യദി ന ത്യജസി ക്രോധം ത്യജസ്യസ്മാന്സുദുഃഖിതാന്
നീ കോപം ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതായത് ഞങ്ങൾ ഈ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.
വ്യാസ ഉവാച വിലോക്യ സുമനാ ഭൂത്വാ താനുവാച ഹസന്നിവ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അവരെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.
ന ഭേതവ്യം ന ഗംതവ്യം ദാനവാ വാ രസാതലമ് 4.14.
ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, ദാനവന്മാരേ, അടിഭൂമിയിലേക്ക് പോകരുത്.
ഹിതം സത്യം ബ്രവീമ്യദ്യ ശൃണുധ്വം തത്തു നിശ്ചയമ്
നന്മയും സത്യവും ഞാൻ ഇന്നിവിടെ പറയുന്നു; ഈ ഉറപ്പുള്ള വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.
അവശ്യംഭാവിനോ ഭാവാഃ പ്രഭവംതി ശുഭാഽശുഭാഃ
നിശ്ചയമായുള്ള കാര്യങ്ങൾ, നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയാലും, സംഭവിക്കാതെ വയ്യ.
അദ്യ മംദബലാ യൂയം കാലയോഗാദസംശയമ്
ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ശക്തി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതിൽ സംശയമില്ല, കാരണം കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനം.
പ്രാപ്തഃ പര്യായകാലോ വൈ ഇതി ബ്രഹ്മാഽഭ്യഭാഷത
ഇപ്പോൾ മാറ്റത്തിന്റെ സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു.
യുഗാനി ദശ പൂര്ണാനി ദേവാനാക്രമ്യ മൂര്ധനി
പത്ത് യುಗങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി കടന്നുപോയി, ദേവന്മാർ മേൽക്കൂരയിൽ വാഴ്ന്നു.
സാവര്ണികേ മനൌ രാജ്യം പുനസ്തത്തു ഭവിഷ്യതി
സാവർണികമനുവിന്റെ കാലത്ത് ആ രാജ്യം വീണ്ടും നിങ്ങൾക്കാകും.
യദാ വാമനരൂപേണ ഹൃതം ദേവേന വിഷ്ണുനാ
വാമനന്റെ രൂപത്തിൽ വിഷ്ണുമഹാദേവൻ ആ രാജ്യം എടുത്തപ്പോൾ,
ഹൃതം യേന ബലേ രാജ്യം ദേവവാംഛാര്ഥ സിദ്ധയേ
ബലിയിൽ നിന്നു രാജ്യം എടുത്തത് ദേവന്മാരുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാനായിരുന്നു.
ഭാര്ഗവ ഉവാച അദൃശ്യഃ സര്വഭൂതാനാം ഗുപ്തശ്ചരതി ഭീതവത്
ഭാർഗവൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാവർക്കും കാണാനാകാതെ, മറഞ്ഞ് ഭയത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ഏകദാ വാസവേനാസൌ ബലിര്ഗര്ദഭരൂപഭാക് 4.14.
ഒരു ദിവസം വാസവന്റെ കാരണമായി ബലി കഴുതയുടെ രൂപം ധരിച്ചു.
പൃഷ്ടശ്ച ബഹുധാ തേന വാസവേന ബലിസ്തദാ
അപ്പോൾ വാസവൻ പലവിധത്തിൽ ബലിയോട് ചോദിച്ചു.
ഭോക്താ ത്വം സര്വലോകസ്യ ദൈത്യാനാം ച പ്രശാസിതാ തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ദൈത്യരാജോ ബലിസ്തദാ
നീ എല്ലാ ലോകത്തിന്റെയും അനുഭവക്കാരനും ദൈത്യന്മാരുടെ രാജാവും ആകും; ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ദൈത്യരാജാവ് ബലി,
പ്രോവാച വചനം ശക്രം കോഽത്ര ശോകഃ ശതക്രതോ
ശക്രനോട് പറഞ്ഞു: ശതക്രതുവേ, ഇവിടെ എന്ത് ദുഃഖമുണ്ട്?
തഥാഽഹം ഖരരൂപേണ സംസ്ഥിതഃ കാലയോഗതഃ
ഇങ്ങനെ, ഞാൻ കഴുതയുടെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നത് കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താലാണ്.
പീഡിതശ്ച തഥാ ഹ്യദ്യ സ്ഥിതോഽഹം ഖരരൂപധൃക്
ഇപ്പോഴിതാ, പീഡിതനായി, കഴുതയുടെ രൂപം ധരിച്ച് ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു.
കാലഃ കരോതി വൈ നൂനം യദിച്ഛതി യഥാ തഥാ ഇതി തൌ ബലിദേവേശൌ കൃത്വാ സംവിദമുത്തമാമ്
കാലം തനിക്കിഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ ബലിയും ദേവേന്ദ്രനും ഉത്തമമായൊരു ഉടമ്പടി ചെയ്തു.
പ്രബോധം പ്രാപതുഃ കാമം യഥാസ്ഥാനം ച ജഗ്മതുഃ
അവർക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ ബോധം തിരിച്ചുകിട്ടി, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ദൈവാധീനം ജഗത്സര്വം സദേവാസുരമാനുഷമ്
ദൈവത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ് ഈ ലോകം മുഴുവൻ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെ.
ദേവീകഥനേന ദാനവാനാം രസാതലം പ്രതി ഗമനമ് വ്യാസ ഉവാച ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ഭാര്ഗവസ്യ മഹാത്മനഃ । പ്രഹ്ലാദസ്തു സുസംഹൃഷ്ടോ ബഭൂവ നൃപനന്ദനഃ
ദേവിയുടെ കഥ കേട്ടശേഷം, അസുരന്മാർ പാതാളത്തിലേക്ക് പോയി. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: മഹാത്മാവായ ഭാർഗവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, രാജകുമാരനായ പ്രഹ്ലാദൻ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
ജ്ഞാത്വാ ദൈവം ബലിഷ്ഠഞ്ച പ്രഹ്ലാദസ്താനുവാച ഹ । കൃതേഽപി യുദ്ധേ ന ജയോ ഭവിഷ്യതി കദാചന
ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കി, പ്രഹ്ലാദൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: യുദ്ധം ചെയ്താലും വിജയമെന്നത് ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല.
തദാ തേ ജയിനഃ പ്രോചുര്ദാനവാ മദഗര്വിതാഃ । സംഗ്രാമസ്തു പ്രകര്തവ്യോ ദൈവം കിം ന വിദാമഹേ
അപ്പോൾ ബലത്തിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന അസുരന്മാർ പറഞ്ഞു: യുദ്ധം നടത്തേണ്ടതുതന്നെ. ദൈവത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ അറിയാത്തതെന്താണ്?
നിരുദ്യമാനാം ദൈവം ഹി പ്രധാനമസുരാധിപ । കേന ദൃഷ്ടം ക്വ വാ ദൃഷ്ടം കീദൃശം കേന നിര്മിതമ്
അസുരാധിപനേ, ദൈവം പ്രധാനമാണെന്ന് പറയുന്നു. പക്ഷേ, ആരാണ് അതിനെ കണ്ടത്? എവിടെ കണ്ടു? അതെന്താണ്? ആരാണ് അതിനെ സൃഷ്ടിച്ചത്?
തസ്മാദ്യുദ്ധം കരിഷ്യാമോ ബലമാസ്ഥായ സാമ്പ്രതമ് । ഭവാഗ്രേ ദൈത്യവര്യ ത്വം സര്വജ്ഞോഽസി മഹാമതേ
അതുകൊണ്ട്, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യും. ദൈത്യന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനും മഹാമതിയുമാണ്.
ഇത്യുക്തസ്തൈസ്തദാ രാജന് പ്രഹ്ലാദഃ പ്രബലാരിഹാ । സേനാനീശ്ച തദാ ഭൂത്വാ ദേവാന്യുദ്ധേ സമാഹ്വയത്
അവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാരാജാവേ, ശക്തരായ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന പ്രഹ്ലാദൻ അവരുടെ സേനാനായകനായി ദേവന്മാരെ യുദ്ധത്തിന് വിളിച്ചു.
തേഽപി തത്രാസുരാന്ദൃഷ്ട്വാ സംഗ്രാമേ സമുപസ്ഥിതാന് । സര്വേ സമ്ഭൃതസമ്ഭാരാ ദേവാസ്താന്സമയോധയന്
അവിടെ യുദ്ധത്തിനായി അസുരന്മാർ ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ആയുധങ്ങൾ ഒരുക്കി അവരെ നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്തു.
സംഗ്രാമസ്തു തദാ ഘോരഃ ശക്രപ്രഹ്ലാദയോരഭൂത് । പൂര്ണം വര്ഷശതം തത്ര മുനീനാം വിസ്മയാവഹഃ
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രനും പ്രഹ്ലാദനും തമ്മിൽ ഭയങ്കരമായ ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. പൂർണ്ണമായ ഒരു നൂറുവർഷം ആ യുദ്ധം നീണ്ടു, അതു കണ്ട മുനികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.