ധിഗ്ലോഭം പാപബീജം വൈ നരകദ്വാരമൂര്ജിതമ് । ഗുരുരപ്യനൃതം ബ്രൂതേ പ്രേരിതോ യേന പാപ്മനാ
ലോഭം പാപത്തിന്റെ വിത്താണ്, നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാണ്; പാപം പ്രേരിപ്പിച്ചാൽ ഗുരുവും അനൃതം സംസാരിക്കും.
പ്രമാണം വചനം യസ്യ സോഽപി പാഖണ്ഡധാരകഃ । ഗുരുഃ സുരാണാം സര്വേഷാം ധര്മശാസ്ത്രപ്രവര്തകഃ
വാക്കുകൾക്ക് പ്രമാണമായവൻ പോലും ഇപ്പോൾ കപടവേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവും എല്ലാ ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾക്കും പ്രചോദകനുമാണ്.
കിം കിം ന ലഭതേ ലോഭാന്മലിനീകൃതമാനസഃ । അന്യോഽപി ഗുരുരപ്യേവം ജാതഃ പാഖണ്ഡപണ്ഡിതഃ
ലോഭം മനസ്സിനെ മലിനമാക്കുമ്പോൾ എന്തും നേടാൻ കഴിയില്ലേ? മറ്റുള്ളവരും ഗുരുക്കന്മാരും ഇങ്ങനെ കപടപണ്ഡിതരാവുന്നു.
ശൈലൂഷചേഷ്ടിതം സര്വം പരിഗൃഹ്യ ദ്വിജോത്തമഃ । വഞ്ജയത്യതിസമ്മൂഢാന്ദൈത്യാന്യാജ്യാന്മമാപ്യസൌ
നാടകക്കാരന്റെ എല്ലാ ചലനങ്ങളും സ്വീകരിച്ച്, ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ അത്യന്തം മോഷ്ടപ്പെട്ട ദാനവരെയും എന്റെ യാഗകരെയും വഞ്ചിക്കുന്നു.
പ്രഹ്ലാദേന ശുക്രകോപസാന്ത്വനമ് വ്യാസ ഉവാച വംചിതാ മത്സ്വരൂപേണ ദൈത്യാഃ കിം ഗുരുണാ കില
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ രൂപം ധരിച്ചവൻ ദാനവരെ വഞ്ചിച്ചു; അങ്ങനെ ആ ഗുരുവിന് എന്തിനായിരുന്നു ഇത് ചെയ്യേണ്ടത്?
അഹം കാവ്യോ ഗുരുശ്ചാഽയം ദേവകാര്യപ്രസാദകഃ
ഞാൻ കാവ്യനാണ്, ഇവൻ എന്റെ ഗുരുവാണ്; ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ സഫലമാക്കുന്നവൻ ഇവനാണ്.
മാ ശ്രദ്ധധ്വം വചോഽസ്യാഽഽര്യാ ദാഭികോഽയം മദാ കൃതിഃ
ഈ സ്ത്രീയുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കരുത്; ഇദ്ദേഹം വഞ്ചനയും അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞവനാണ്.
ഇത്യാകര്ണ്യ വചസ്തസ്യ ദൃഷ്ട്വാ തൌ സദൃശൌ പുനഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഇരുവരും വീണ്ടും ഒരുപോലെ കാണുന്നതു കണ്ടു,
സ താന്വീക്ഷ്യ സുസംഭ്രാതാന്ഗുരുര്വാക്യമുവാച ഹ
അവരെ അതിയായി ആശങ്കയോടെ കാണുമ്പോൾ ഗുരു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
പ്രാപ്തോ വംചയിതും യുഷ്മാന്ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ
ദേവന്മാരുടെ കാര്യസിദ്ധിക്കായി നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കാൻ ഇദ്ദേഹം ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.
പ്രാപ്താ വിദ്യാ മയാ ശംഭോര്യുഷ്മാനധ്യാപ യാമി താമ്
ശംഭുവിൽ നിന്ന് ഞാൻ നേടിയ വിദ്യ ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രുത്വാ ഗുരോര്വാക്യം കാവ്യം രൂപധരസ്യ തേ
ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കാവ്യന്റെ രൂപം ധരിച്ചവർ
കാവ്യേന ബഹുധാ തത്ര ബോധിതാഃ കില ദാനവാഃ
അവിടെ കാവ്യൻ പലവിധത്തിൽ ഉപദേശിച്ചതിനാൽ ദാനവന്മാർക്ക് ബോധം ലഭിച്ചു.
ഏവം തേ നിശ്ചയം കൃത്വാ തതോ ഭാര്ഗവമബ്രുവന് 4.14.
അങ്ങനെ ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷം അവർ ഭാർഗവനോട് പറഞ്ഞു.
ദശവര്ഷാണി സതതമയം നഃ ശാസ്തി ഭാര്ഗവഃ
പത്ത് വർഷം തുടർച്ചയായി ഭാർഗവൻ നമ്മെ ഭരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ ഭാര്ഗവം മൂഢാ നിര്ഭര്ത്സ്യ ച പുനഃ പുനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭാർഗവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും കുറ്റപ്പെടുത്തി അവർ അവിവേകത്തോടെ പെരുമാറി.
കാവ്യസ്തു തന്മയാന്ദൃഷ്ട്വാ ചുകോപാഽഥ ശശാപ ച
പക്ഷേ, കാവ്യൻ അവരെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ കോപിച്ചു ശപിച്ചു.
യസ്മാന്മയാ ബോധിതാ വൈ ഗൃഹ്ണീയുര്ന ച മേ വചഃ
ഞാൻ ഉപദേശിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട്,
മദവജ്ഞാഫലം കാമം സ്വല്പേ കാലേ ഹ്യവാപ്സ്യഥ
എന്നെ അവഗണിച്ചതിന്റെ ഫലം നിങ്ങൾക്ക് വളരെ വേഗം അനുഭവപ്പെടും.
വ്യാസ ഉവാച ബൃഹസ്പതിര്മുദം പ്രാപ്യ തസ്ഥൌ തത്ര സമാഹിതഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ബൃഹസ്പതി സന്തോഷം നേടി അവിടെ ഏകാഗ്രതയോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
തതഃ ശപ്താന്ഗുരു ര്ജ്ഞാത്വാ ദൈത്യാംസ്താന്ഭാര്ഗവേണ ഹി
പിന്നീട് ഭാർഗവൻ ദാനവന്മാരെ ശപിച്ചെന്നു മനസ്സിലാക്കി,
ഗത്വോവാച തദാ ശക്രം കൃതം കാര്യം മയാ ധുവമ്
അവൻ ശക്രനോട് ചെന്നു പറഞ്ഞു: 'എന്റെ വഴി ഈ കാര്യം തീർത്തു.'
നിരാധാരാ കൃതാ നൂനം യതധ്വം സുരസത്തമാഃ
അവർക്ക് ശക്തി ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടു; ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവരേ, നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കുക.
ഇതി ശ്രുത്വാ ഗുരോര്വാക്യം മഘവാ മുദമാപ്തവാന് 4.14.
ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മഘവാൻ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
സംഗ്രാമായ മതിം ചക്രുഃ സംവിചാര്യ മിഥഃ പുനഃ
അവരൊക്കെ വീണ്ടും തമ്മിൽ ആലോചിച്ച്, യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു.
സുരാന്സമുദ്യതാന്ജ്ഞാത്വാ കൃതോദ്യോഗാന്മഹാബലാന്
ദേവന്മാർ ഒരുമിച്ചു ചേരുകയും, ശക്തിയോടെ ഒരുക്കമാകുകയും ചെയ്തതാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.
പരസ്പരമഥോചുസ്തേ മോഹിതാസ്തസ്യ മായയാ
അവരെല്ലാവരും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു, അവന്റെ മായയിൽ മയങ്ങിയവരായി.
വംചയിത്വാ ഗതഃ പാപോ ഗുരുഃ കപടപംഡിതഃ
പാപിയായ ഗുരു, കപടബുദ്ധിമാൻ, നമ്മെ വഞ്ചിച്ച് പോയി.
കിം കുര്മഃ ക്വ ച ഗച്ഛാമഃ കഥം കാവ്യം പ്രകോപിതമ്
നാം എന്ത് ചെയ്യും? എവിടെ പോകണം? കോപിതനായ കാവ്യനെ എങ്ങനെ ശമിപ്പിക്കും?
ഇതി സംചിംത്യ തേ സര്വേ മിലിതാ ഭയകംപിതാഃ
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചവരൊക്കെ ഭയത്തിൽ വിറയടിച്ച് ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.