മാ ദേവേഭ്യോ ഭയം തേഷാം മദ്ഭക്താനാം ഭവേദിതി । സഞ്ചിന്ത്യ ബുദ്ധിമാസ്ഥായ ജയന്തീം പ്രത്യുവാച ഹ
എന്റെ ഭക്തന്മാർക്ക് ദേവന്മാരെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, കാവ്യൻ ധൈര്യത്തോടെ ജയന്തിയോട് പറഞ്ഞു.
ദേവാനേവോപസംയാന്തി പുത്രാ മേ ചാരുലോചനേ । സമയസ്തേഽദ്യ സമ്പൂര്ണോ ജാതോഽയം ദശവാര്ഷികഃ
സുന്ദരനേത്രളേ, ദേവന്മാർ അടുത്ത് വരുന്നു. എന്റെ പത്ത് വർഷത്തെ വ്രതം ഇന്നലെ പൂർത്തിയായി.
തസ്മാദ് ഗച്ഛാമ്യഹം ദേവി ദ്രഷ്ടും യാജ്യാന്സുമധ്യമേ । പുനരേവാഗമിഷ്യാമി തവാന്തികമനുദ്രുതഃ
അതിനാൽ, സുമധ്യമേ, ഞാൻ യാഗകരെ കാണാൻ പോകുന്നു. ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ തിരിച്ചു വന്ന് നിന്നെ കാണും.
തഥേതി തമുവാചാഥ ജയന്തീ ധര്മവിത്തമാ । യഥേഷ്ടം ഗച്ഛ ധര്മജ്ഞ ന തേ ധര്മം വിലോപയേ
അപ്പോൾ ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ജയന്തി പറഞ്ഞു: 'ശരി, നീ ഇഷ്ടം പോലെ പോകൂ, ധർമ്മജ്ഞനേ; ഞാൻ നിന്റെ കര്ത്തവ്യത്തിൽ തടസ്സമുണ്ടാക്കില്ല.'
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം കാവ്യോ ജഗാമ ത്വരിതസ്തതഃ । അപശ്യദ്ദാനവാനാം ച പാര്ശ്വേ വാചസ്പതിം തദാ
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കാവ്യൻ അതിവേഗം അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. പിന്നെ ദാനവരുടെ ഇടയിൽ വാചസ്പതിയെ കണ്ടു.
ഛദ്മരൂപധരം സൌമ്യം ബോധയന്തം ഛലേന താന് । ജൈനം ധര്മം കൃതം സ്വേന യജ്ഞനിന്ദാപരം തഥാ
അവൻ വ്യാജരൂപം ധരിച്ച്, സൗമ്യനായ രൂപത്തിൽ, ചതിയോടെ അവരെ ഉപദേശിക്കുകയും, യജ്ഞത്തെ നിന്ദിക്കുന്ന തന്റെ ജൈനമതം അവിടെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തതായി കാവ്യൻ കണ്ടു.
ഭോ ദേവരിപവഃ സത്യം ബ്രവീമി ഭവതാം ഹിതമ് । അഹിംസാ പരമോ ധര്മോഽഹന്തവ്യാ ഹ്യാതതായിനഃ
ദേവശത്രുക്കളേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭലത്തിനായി സത്യം പറയുന്നു: അഹിംസയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ധർമ്മം; ആക്രമികളെ മാത്രം കൊല്ലണം.
ദ്വിജൈര്ഭോഗരതൈര്വേദേ ദര്ശിതം ഹിംസനം പശോഃ । ജിഹ്വാസ്വാദപരൈഃ കാമമഹിംസൈവ പരാ മതാ
ഭോഗാസക്തരായ ദ്വിജന്മാർ വേദങ്ങളിൽ മൃഗഹത്യ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു; എന്നാൽ നാവിന്റെ രുചിക്കായി ജീവിക്കുന്നവർക്ക് അഹിംസയേയാണ് പരമമായത് എന്ന് തോന്നുന്നു.
ഏവംവിധാനി വാക്യാനി വേദശാസ്ത്രപരാണി ച । ബ്രുവാണം ഗുരുമാകര്ണ്യ വിസ്മിതോഽസൌ ഭൃഗോഃ സുതഃ
ഇങ്ങനെ വേദശാസ്ത്രങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ച് ഗുരു സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, ഭൃഗുവിന്റെ മകൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
ചിന്തയാമാസ മനസാ മമ ദ്വേഷ്യോ ഗുരുഃ കില । വഞ്ചിതാഃ കില ധൂര്തേന യാജ്യാ മേ നാത്ര സംശയഃ
എന്റെ ഗുരു ഇനി എനിക്ക് ശത്രുവായിരിക്കുന്നു; എന്റെ യാഗകർ ഈ ചതിക്കാരനാൽ വഞ്ചിതരായി എന്നതിൽ സംശയമില്ലെന്ന് കാവ്യൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
ധിഗ്ലോഭം പാപബീജം വൈ നരകദ്വാരമൂര്ജിതമ് । ഗുരുരപ്യനൃതം ബ്രൂതേ പ്രേരിതോ യേന പാപ്മനാ
ലോഭം പാപത്തിന്റെ വിത്താണ്, നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാണ്; പാപം പ്രേരിപ്പിച്ചാൽ ഗുരുവും അനൃതം സംസാരിക്കും.
പ്രമാണം വചനം യസ്യ സോഽപി പാഖണ്ഡധാരകഃ । ഗുരുഃ സുരാണാം സര്വേഷാം ധര്മശാസ്ത്രപ്രവര്തകഃ
വാക്കുകൾക്ക് പ്രമാണമായവൻ പോലും ഇപ്പോൾ കപടവേഷം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവും എല്ലാ ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾക്കും പ്രചോദകനുമാണ്.
കിം കിം ന ലഭതേ ലോഭാന്മലിനീകൃതമാനസഃ । അന്യോഽപി ഗുരുരപ്യേവം ജാതഃ പാഖണ്ഡപണ്ഡിതഃ
ലോഭം മനസ്സിനെ മലിനമാക്കുമ്പോൾ എന്തും നേടാൻ കഴിയില്ലേ? മറ്റുള്ളവരും ഗുരുക്കന്മാരും ഇങ്ങനെ കപടപണ്ഡിതരാവുന്നു.
ശൈലൂഷചേഷ്ടിതം സര്വം പരിഗൃഹ്യ ദ്വിജോത്തമഃ । വഞ്ജയത്യതിസമ്മൂഢാന്ദൈത്യാന്യാജ്യാന്മമാപ്യസൌ
നാടകക്കാരന്റെ എല്ലാ ചലനങ്ങളും സ്വീകരിച്ച്, ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ അത്യന്തം മോഷ്ടപ്പെട്ട ദാനവരെയും എന്റെ യാഗകരെയും വഞ്ചിക്കുന്നു.
പ്രഹ്ലാദേന ശുക്രകോപസാന്ത്വനമ് വ്യാസ ഉവാച വംചിതാ മത്സ്വരൂപേണ ദൈത്യാഃ കിം ഗുരുണാ കില
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: എന്റെ രൂപം ധരിച്ചവൻ ദാനവരെ വഞ്ചിച്ചു; അങ്ങനെ ആ ഗുരുവിന് എന്തിനായിരുന്നു ഇത് ചെയ്യേണ്ടത്?
അഹം കാവ്യോ ഗുരുശ്ചാഽയം ദേവകാര്യപ്രസാദകഃ
ഞാൻ കാവ്യനാണ്, ഇവൻ എന്റെ ഗുരുവാണ്; ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ സഫലമാക്കുന്നവൻ ഇവനാണ്.
മാ ശ്രദ്ധധ്വം വചോഽസ്യാഽഽര്യാ ദാഭികോഽയം മദാ കൃതിഃ
ഈ സ്ത്രീയുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കരുത്; ഇദ്ദേഹം വഞ്ചനയും അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞവനാണ്.
ഇത്യാകര്ണ്യ വചസ്തസ്യ ദൃഷ്ട്വാ തൌ സദൃശൌ പുനഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഇരുവരും വീണ്ടും ഒരുപോലെ കാണുന്നതു കണ്ടു,
സ താന്വീക്ഷ്യ സുസംഭ്രാതാന്ഗുരുര്വാക്യമുവാച ഹ
അവരെ അതിയായി ആശങ്കയോടെ കാണുമ്പോൾ ഗുരു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
പ്രാപ്തോ വംചയിതും യുഷ്മാന്ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ
ദേവന്മാരുടെ കാര്യസിദ്ധിക്കായി നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കാൻ ഇദ്ദേഹം ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.
പ്രാപ്താ വിദ്യാ മയാ ശംഭോര്യുഷ്മാനധ്യാപ യാമി താമ്
ശംഭുവിൽ നിന്ന് ഞാൻ നേടിയ വിദ്യ ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഇതി ശ്രുത്വാ ഗുരോര്വാക്യം കാവ്യം രൂപധരസ്യ തേ
ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കാവ്യന്റെ രൂപം ധരിച്ചവർ
കാവ്യേന ബഹുധാ തത്ര ബോധിതാഃ കില ദാനവാഃ
അവിടെ കാവ്യൻ പലവിധത്തിൽ ഉപദേശിച്ചതിനാൽ ദാനവന്മാർക്ക് ബോധം ലഭിച്ചു.
ഏവം തേ നിശ്ചയം കൃത്വാ തതോ ഭാര്ഗവമബ്രുവന് 4.14.
അങ്ങനെ ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷം അവർ ഭാർഗവനോട് പറഞ്ഞു.
ദശവര്ഷാണി സതതമയം നഃ ശാസ്തി ഭാര്ഗവഃ
പത്ത് വർഷം തുടർച്ചയായി ഭാർഗവൻ നമ്മെ ഭരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇത്യുക്ത്വാ ഭാര്ഗവം മൂഢാ നിര്ഭര്ത്സ്യ ച പുനഃ പുനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭാർഗവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും കുറ്റപ്പെടുത്തി അവർ അവിവേകത്തോടെ പെരുമാറി.
കാവ്യസ്തു തന്മയാന്ദൃഷ്ട്വാ ചുകോപാഽഥ ശശാപ ച
പക്ഷേ, കാവ്യൻ അവരെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ കോപിച്ചു ശപിച്ചു.
യസ്മാന്മയാ ബോധിതാ വൈ ഗൃഹ്ണീയുര്ന ച മേ വചഃ
ഞാൻ ഉപദേശിച്ചിട്ടും നിങ്ങൾ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട്,
മദവജ്ഞാഫലം കാമം സ്വല്പേ കാലേ ഹ്യവാപ്സ്യഥ
എന്നെ അവഗണിച്ചതിന്റെ ഫലം നിങ്ങൾക്ക് വളരെ വേഗം അനുഭവപ്പെടും.
വ്യാസ ഉവാച ബൃഹസ്പതിര്മുദം പ്രാപ്യ തസ്ഥൌ തത്ര സമാഹിതഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ബൃഹസ്പതി സന്തോഷം നേടി അവിടെ ഏകാഗ്രതയോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.