കഥം തൌ ചക്രതുര്യുദ്ധം പ്രഹ്ലാദേന സമം മുനീ । കഥയസ്വ മഹാഭാഗ കാരണം വിഗ്രഹസ്യ വൈ
ആ മഹർഷികൾ പ്രഹ്ലാദനോടൊപ്പം എങ്ങനെ യുദ്ധം നടത്തി? മഹാഭാഗനേ, അവരുടെ വഴക്കിന്റെ കാരണം ദയവായി പറയൂ.
(കാമിനീ കനകം കാര്യം കാരണം വിഗ്രഹസ്യ വൈ) ॥ യുദ്ധബുദ്ധിഃ കഥം ജാതാ തയോശ്ച തദ്വിരക്തയോഃ । തഥാവിധം തപസ്തപ്തം താഭ്യാഞ്ച കേന ഹേതുനാ
സ്ത്രീയോ, പൊന്നോ, വേറേതെങ്കിലും കാര്യമോ ആയിരുന്നോ അവരുടെ വഴക്കിന് കാരണം? അങ്ങനെയൊരു വിരക്തരായ ഇരുവർക്കും യുദ്ധചിന്ത എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? അങ്ങനെയുള്ള തപസ്സു ചെയ്തിട്ടും അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
മോഹാര്ഥം സുഖഭോഗാര്ഥം സ്വര്ഗാര്ഥം വാ പരന്തപ । കൃതമത്യുത്കടം താഭ്യാം തപഃ സര്വഫലപ്രദമ്
മോഹം കൊണ്ടോ, അനുഭവസുഖം കൊണ്ടോ, സ്വർഗ്ഗം നേടാനോ, ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനേ, അവർ അങ്ങനെയൊരു അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു, അതിനാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം എന്താണ്?
മുനിഭ്യാം ശാന്തചിത്താഭ്യാം പ്രാപ്തം കിം ഫലമദ്ഭുതമ് । തപസാ പീഡിതോ ദേഹഃ സംഗ്രാമേണ പുനഃ പുനഃ
ശാന്തചിത്തരായ ആ മഹർഷികൾക്ക് തപസ്സിലൂടെ എന്ത് അത്ഭുതകരമായ ഫലം ലഭിച്ചു? തപസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷയിച്ച ദേഹം വീണ്ടും വീണ്ടും യുദ്ധത്തിൽ പീഡിക്കപ്പെട്ടു.
ദിവ്യവര്ഷശതം പൂര്ണം ശ്രമേണ പരിപീഡിതൌ । ന രാജ്യാര്ഥേ ധനേ വാപി ന ദാരേഷു ഗൃഹേഷു ച
ദിവ്യമായ നൂറുവർഷം മുഴുവൻ കഠിനമായ കഷ്ടത അനുഭവിച്ചു; രാജ്യം, ധനം, ഭാര്യ, വീടുകൾ ഇവയ്ക്കൊന്നിനും വേണ്ടിയല്ല.
കിമര്ഥം തു കൃതം യുദ്ധം താഭ്യാം തേന മഹാത്മനാ । നിരീഹഃ പുരുഷഃ കസ്മാത്പ്രകുര്യാദ്യുദ്ധമീദൃശമ്
അപ്പോൾ ആ മഹാത്മാക്കൾക്ക് അങ്ങനെയൊരു യുദ്ധം നടത്താൻ കാരണം എന്താണ്? ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തവൻ അങ്ങനെയൊരു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ എന്തിനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്?
ദുഃഖദം സര്വഥാ ദേഹേ ജാനന്ധര്മം സനാതനമ് । സുബുദ്ധിഃ സുഖദാനീഹ കര്മാണി കുരുതേ സദാ
ദേഹത്തിന് ദു:ഖം only നൽകുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാൻ എങ്ങനെയാണ് ശാശ്വതധർമ്മം അറിയുന്നവൻ തയ്യാറാകുന്നത്? നല്ല ബുദ്ധിയുള്ളവർ എപ്പോഴും സുഖം only നൽകുന്ന പ്രവൃത്തികളാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ന ദുഃഖദാനി ധര്മജ്ഞ സ്ഥിതിരേഷാ സനാതനീ । ധര്മപുത്രൌ ഹരേരംശൌ സര്വജ്ഞൌ സര്വഭൂഷിതൌ
ദു:ഖം only നൽകുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ ചെയ്യില്ല; ഇതാണ് ശാശ്വതമായ മാർഗം. അവർ ധർമ്മപുത്രന്മാരും ഹരിയുടെ അംശങ്ങളും സർവ്വജ്ഞന്മാരും എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും അലങ്കൃതരുമാണ്.
കൃതവന്തൌ കഥം യുദ്ധം ദുഃഖം ധര്മവിനാശകമ് । ത്യക്ത്വാ തപഃ സമാധീതം സുഖാരാമം മഹത്ഫലമ്
അവർ എങ്ങനെ അങ്ങനെയൊരു ദു:ഖകരമായ, ധർമ്മം നശിപ്പിക്കുന്ന യുദ്ധം നടത്തി? ആനന്ദം നൽകുന്ന വലിയ ഫലം ഉള്ള തപസ്സും സമാധാനവും ഉപേക്ഷിച്ച്.
സംയുഗം ദാരുണം കൃഷ്ണ നൈവ മൂര്ഖോഽപി വാഞ്ഛതി । ശ്രുതോ മയാ യയാതിസ്തു ച്യുതഃ സ്വര്ഗാന്മഹീപതിഃ
കൃഷ്ണാ, അങ്ങനെയൊരു ഭയാനകമായ യുദ്ധം ഒരു മൂഢനും ആഗ്രഹിക്കില്ല. രാജാവ് യയാതി പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വീണുവെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
അഹങ്കാരഭവാത്പാപാത്പാതിതഃ പൃഥിവീതലേ । യജ്ഞകൃദ്ദാനകര്താ ച ധാര്മികഃ പൃഥിവീപതിഃ
അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നുള്ള പാപം മൂലം, യജ്ഞങ്ങളും ദാനങ്ങളും ചെയ്തും ധാർമ്മികനായിരുന്ന രാജാവ് ഭൂമിയിൽ വീണുപോയി.
ശബ്ദോച്ചാരണമാത്രേണ പാതിതോ വജ്രപാണിനാ । അഹങ്കാരമൃതേ യുദ്ധം ന ഭവത്യേവ നിശ്ചയഃ
വാക്ക് ഉച്ചരിച്ചതിനോടൊപ്പം തന്നെ വജ്രധാരിയായവൻ അവനെ വീഴ്ത്തി; അഹങ്കാരം ഇല്ലാതെ യുദ്ധം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ലെന്നത് ഉറപ്പാണ്.
കിം ഫലം തസ്യ യുദ്ധസ്യ മുനേഃ പുണ്യവിനാശനമ് । വ്യാസ ഉവാച രാജന് സംസാരമൂലം ഹി ത്രിവിധഃ പരികീര്തിതഃ
അത്തരം യുദ്ധത്തിൽ എന്താണ് ഫലം, മഹർഷേ? അതു പുണ്യം നശിപ്പിക്കുകയാണ്.
അഹങ്കാരസ്തു സര്വജ്ഞൈര്മുനിഭിര്ധര്മനിശ്ചയേ । സ കഥം മുനിനാ ത്യക്തും യോഗ്യോ ദേഹഭൃതാ കില
അഹങ്കാരം ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്ന മഹർഷിമാർക്കും സകലജ്ഞന്മാർക്കും അനുസരിച്ച്, ശരീരമുള്ളവൻ അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ എളുപ്പമല്ല.
കാരണേന വിനാ കാര്യം ന ഭവത്യേവ നിശ്ചയഃ । തപോ ദാനം തഥാ യജ്ഞാഃ സാത്ത്വികാത്പ്രഭവന്തി തേ
കാരണം ഇല്ലാതെ ഫലം ഉണ്ടാകില്ലെന്നത് ഉറപ്പാണ്; തപസ്സും ദാനവും യജ്ഞങ്ങളും എല്ലാം സത്ത്വത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.
രാജസാദ്വാ മഹാഭാഗ താമസാത്കലഹസ്തഥാ । ക്രിയാ സ്വല്പാപി രാജേന്ദ്ര നാഹങ്കാരം വിനാ ക്വചിത്
രാജസത്തിൽ നിന്ന്, മഹാഭാഗനേ, താമസത്തിൽ നിന്ന് കലഹവും ഉണ്ടാകുന്നു; ചെറിയ ഒരു പ്രവർത്തിയും അഹങ്കാരം ഇല്ലാതെ ഒരിടത്തും ഉണ്ടാകില്ല, രാജേന്ദ്ര.
ശുഭാ വാപ്യശുഭാ വാപി പ്രഭവത്യപി നിശ്ചയഃ । അഹങ്കാരാദ് ബന്ധകാരീ നാന്യോഽസ്തി ജഗതീതലേ
ശുഭമോ അശുഭമോ ആയാലും, എല്ലാം അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; ഈ ഭൂമിയിൽ ബന്ധനം ഉണ്ടാക്കുന്നത് അഹങ്കാരമേ, വേറൊന്നുമില്ല.
യേനേദം രചിതം വിശ്വം കഥം തദ്രഹിതം ഭവേത് । ബ്രഹ്മാ രുദ്രസ്തഥാ വിഷ്ണുരഹങ്കാരയുതാസ്ത്വമീ
ഈ ലോകം ആരാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്, അതില്ലാതെ അതു എങ്ങനെ നിലനിൽക്കും? ബ്രഹ്മാവും രുദ്രനും വിഷ്ണുവും അഹങ്കാരത്തോടെ തന്നെയാണ്.
അന്യേഷാം ചൈവ കാ വാര്താ മുനീനാം വസുധാധിപ । അഹങ്കാരാവൃതം വിശ്വം ഭ്രമതീദം ചരാചരമ്
മറ്റുള്ളവരെ കുറിച്ച് പറയേണ്ടതുണ്ടോ, ഭൂമിയുടെ അധിപനേ? ഈ ലോകം മുഴുവൻ അഹങ്കാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട് ചലിക്കുന്നതും അചലമായതുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ഭ്രമിച്ചു നടക്കുന്നു.
പുനര്ജന്മ പുനര്മൃത്യുഃ സര്വം കര്മവശാനുഗമ് । ദേവതിര്യങ്മനുഷ്യാണാം സംസാരേഽസ്മിന്മഹീപതേ
പുനർജന്മവും പുനർമരണവും, ദേവന്മാർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും മനുഷ്യർക്കും, എല്ലാം ഈ ലോകത്തിൽ കർമ്മത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്, മഹീപതേ.
രഥാങ്ഗവദസര്വാര്ഥം ഭ്രമണം സര്വദാ സ്മൃതമ് । വിഷ്ണോരപ്യവതാരാണാം സംഖ്യാം ജാനാതി കഃ പുമാന്
രഥചക്രം പോലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും എല്ലായ്പ്പോഴും ഭ്രമണത്തിലാണ് എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു; വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങളുടെ എണ്ണം ആരറിയുന്നു?
വിതതേഽസ്മിംസ്തു സംസാരേ ഉത്തമാധമയോനിഷു । നാരായണോ ഹരിഃ സാക്ഷാന്മാത്സ്യം വപുരുപാശ്രിതഃ
ഈ വിശാലമായ ലോകത്തിൽ, ഉത്തമമായും അധമമായും ജന്മങ്ങളിൽ, നാരായണൻ, ഹരിഃ സ്വയം, മീനത്തിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
കാമഠം സൌകരം ചൈവ നാരസിംഹഞ്ച വാമനമ് । യുഗേ യുഗേ ജഗന്നാഥോ വാസുദേവോ ജനാര്ദനഃ
കമഠം, വരാഹം, നരസിംഹം, വാമനൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള രൂപങ്ങൾ അദ്ദേഹം എടുത്തു; ഓരോ യുഗത്തിലും ലോകത്തിന്റെ നാഥനായ വാസുദേവനും ജനാർദ്ദനനും അവതരിക്കുന്നു.
അവതാരാനസംഖ്യാതാന്കരോതി വിധിയന്ത്രിതഃ । വൈവസ്വതേ മഹാരാജ സപ്തമേ ഭഗവാന്ഹരിഃ
അവൻ അനവധി അവതാരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, വിധിയുടെ നിർബന്ധത്തിൽ; വൈവസ്വതന്റെ ഏഴാമത്തെ മന്വന്തരത്തിൽ, മഹാരാജാവേ, ഭഗവാൻ ഹരിഃ.
മന്വന്തരേഽവതാരാന്വൈ ചക്രേ താഞ്ഛ്രുണു തത്ത്വതഃ । ഭൃഗുശാപാന്മഹാരാജ വിഷ്ണുര്ദേവവരഃ പ്രഭുഃ
മന്വന്തരത്തിൽ അവൻ അവതാരങ്ങൾ ചെയ്തു; അവയെ വിശദമായി കേൾക്കൂ, മഹാരാജാവേ. ഭൃഗുവിന്റെ ശാപം മൂലം ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായ വിഷ്ണു.
അവതാരാനനേകാംസ്തു കൃതവാനഖിലേശ്വരഃ । രാജോവാച സന്ദേഹോഽയം മഹാഭാഗ ഹൃദയേ മമ ജായതേ
സകലത്തിന്റെയും ഈശ്വരൻ അനേകം അവതാരങ്ങൾ ചെയ്തു; രാജാവ് പറഞ്ഞു: മഹാഭാഗനേ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സംശയം ഉരുത്തിരിയുന്നു.
ഭൃഗുണാ ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ കഥം ശപ്തഃ പിതാമഹ । ഹരിണാ ച മുനേസ്തസ്യ വിപ്രിയം കിം കൃതം മുനേ
ഭൃഗു മഹർഷി എങ്ങനെ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെ ശപിച്ചു, പിതാമഹനേ? ഹരിയാൽ ആ മഹർഷിക്കു എങ്ങനെയുള്ള അപരാധം സംഭവിച്ചു, മഹർഷേ?
യദ്രോഷാദ് ഭൃഗുണാ ശപ്തോ വിഷ്ണുര്ദേവനമസ്കൃതഃ । വ്യാസ ഉവാച ശൃണു രാജന്പ്രവക്ഷ്യാമി ഭൃഗോഃ ശാപസ്യ കാരണമ്
ഭൃഗുവിന്റെ കോപത്തിൽ ദേവന്മാർക്ക് വന്ദ്യനായ വിഷ്ണു എങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ടു? വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഭൃഗുവിന്റെ ശാപത്തിന് കാരണമെന്തെന്ന് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
പുരാ കശ്യപദായാദോ ഹിരണ്യകശിപുര്നൃപഃ । യദാ തദാ സുരൈഃ സാര്ധം കൃതം സംഖ്യം പരസ്പരമ്
പണ്ടു കശ്യപന്റെ വംശജനായ ഹിരണ്യകശിപു ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്, അവനും ദേവന്മാരും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ യുദ്ധം നടന്നു.
കൃതേ സംഖ്യേ ജഗത്സര്വം വ്യാകുലം സമജായത । ഹതേ തസ്മിന്നൃപേ രാജാ പ്രഹ്ലാദഃ സമജായത
ആ യുദ്ധം നടന്നപ്പോൾ മുഴുവൻ ലോകവും വലിയ ആശങ്കയിൽ ആകുകയായിരുന്നു. ആ രാജാവിനെ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനു ശേഷം പ്രഹ്ലാദൻ രാജാവായി.