ആകൃഷ്യ തരസാ ചാപം ജ്യാശബ്ദഞ്ച ചകാര ഹ । നരോഽപി ധനുരാദായ ശരാംസ്തീവ്രാഞ്ഛിലാശിതാന്
വലിയ ശക്തിയോടെ വില്ല് വലിച്ച്, അതിന്റെ നാദം മുഴങ്ങിച്ചു; നരനും തന്റെ വില്ലും കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളും എടുത്തു.
മുമോച ബഹുശഃ കോധാത്പ്രഹ്ലാദോപരി പാര്ഥിവ
കോപത്തോടെ രാജാവ് പ്രഹ്ലാദിന്റെ മേൽ അനേകം ഭയങ്കരമായ അമ്പുകൾ വിട്ടു.
താന്ദൈത്യരാജസ്തപനീയപുങ്ഖൈ- ശ്ചിച്ഛേദ ബാണൈസ്തരസാ സമേത്യ । സമീക്ഷ്യ ഛിന്നാംശ്ച നരഃ സ്വസൃഷ്ടാ- നന്യാന്മുമോചാശു രുഷാന്വിതോ വൈ
അസുരരാജാവ് സ്വർണ്ണതൂവലുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അതിവേഗം അവയെല്ലാം വെട്ടി തകർത്തു; തന്റെ അമ്പുകൾ വെട്ടിയതറിഞ്ഞ നരൻ, കോപത്തോടെ മറ്റുള്ളവയെ ഉടൻ വിട്ടു.
ദൈത്യാഥിപസ്താനപി തീവ്രവേഗൈ- ശ്ഛിത്ത്വാ ജഘാനോരസി തം മുനീന്ദ്രമ് । നരോഽപി തം പഞ്ചഭിരാശുഗൈശ്ച കുദ്ധോഽഹനദ്ദൈത്യപതിം ബാഹുദേശേ
ദൈത്യാധിപൻ അതിവേഗത്തിൽ വന്ന ആ അമ്പുകളും വെട്ടി തകർത്തു, പിന്നെ ആ മഹർഷിയെ നെഞ്ചിൽ അടി ചെയ്തു; നരനും, കോപത്തോടെ, അഞ്ചു വേഗമുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ദൈത്യാധിപനെ കൈയിൽ അടി ചെയ്തു.
സേന്ദ്രാഃ സുരാസ്തത്ര തയോര്ഹി യുദ്ധം ദ്രഷ്ടും വിമാനൈര്ഗഗനസ്ഥിതാശ്ച । നരസ്യ വീര്യം യുധി സംസ്ഥിതസ്യ തേ തുഷ്ടുവുര്ദൈത്യപതേശ്ച ഭൂയഃ
ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാർ ആ ഇരുവരുടെയും യുദ്ധം കാണാൻ ആകാശത്തിൽ വിഹാരങ്ങളിൽ നിന്നു; യുദ്ധത്തിൽ നരന്റെ വീര്യത്തെ അവർ പ്രശംസിച്ചു, ദൈത്യാധിപനെയും പുകഴ്ത്തി.
വവര്ഷ ദൈത്യാധിപ ആത്തചാപഃ ശിലീമുഖാനമ്ബുധരോ യഥാപഃ । ആദായ ശാര്ങ്ഗ ധനുരപ്രമേയം മുമോച ബാണാഞ്ഛിതഹേമപുങ്ഖാന്
വില്ല് കൈയിൽ പിടിച്ച് ദൈത്യാധിപൻ മേഘം വെള്ളം പെയ്യുന്നതുപോലെ അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചു; അളവില്ലാത്ത ശാരംഗവില്ല് എടുത്ത്, സ്വർണ്ണതൂവലുള്ള അമ്പുകൾ വിട്ടു.
ബഭൂവ യുദ്ധം തുമുലം തയോസ്തു ജയൈഷിണോഃ പാര്ഥിവ ദേവദൈത്യയോഃ । വവര്ഷുരാകാശപഥേ സ്ഥിതാസ്തേ പുഷ്പാണി ദിവ്യാനി പ്രഹൃഷ്ടചിത്താഃ
രാജാവും ദിവ്യദൈത്യനും ജയത്തിനായി പോരാടുമ്പോൾ അവരിൽ തമ്മിൽ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം ഉണ്ടായി; ആകാശത്തിൽ നിന്നു നിന്നവർ സന്തോഷത്തോടെ ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ മഴപെയ്യിച്ചു.
ചുകോപ ദൈത്യാധിപതിര്ഹരൌ സ മുമോച ബാണാനതിതീവ്രവേഗാന് । ചിച്ഛേദ താന്ധര്മസുതഃ സുതീക്ഷ്ണൈ- ര്ധനുര്വിമുക്തൈര്വിശിഖൈസ്തദാഽഽശു
ദൈത്യാധിപൻ ഹരിയോട് അതിയായി കോപിച്ചു, അതിവേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ വിട്ടു; ധർമ്മപുത്രൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവയെല്ലാം ഉടൻ വെട്ടി തകർത്തു.
തതോ നാരായണം ബാണൈഃ പ്രഹ്ലാദശ്ചാതികര്ഷിതൈഃ । വവര്ഷ സുസ്ഥിതം വീരം ധര്മപുത്രം സനാതനമ് । നാരായണോഽപി തം വേഗാന്മുക്തൈര്ബാണൈഃ ശിലാശിതൈഃ
അപ്പോൾ പ്രഹ്ലാദൻ ധൈര്യത്തിലും സ്ഥിരതയിലും നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ധർമ്മപുത്രനായ നാരായണന്റെ മേൽ അതിശക്തിയുള്ള അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചു; നാരായണനും കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ വേഗത്തിൽ വിട്ടു.
തുതോദാതീവ പുരതോ ദൈത്യാനാമധിപം സ്ഥിതമ് । സന്നിപാതോഽമ്ബരേ തത്ര ദിദൃക്ഷൂണാം ബഭൂവ ഹ
അവൻ നേരെ മുന്നിൽ നിന്ന ദൈത്യാധിപനെ അതിശക്തിയോടെ അടി ചെയ്തു; ആ സംഭവം കാണാൻ ആകാശത്തിൽ വലിയൊരു കൂട്ടം ആളുകൾ കൂടി.
ദേവാനാം ദാനവാനാഞ്ച കുര്വതാം ജയഘോഷണമ് । ഉഭയോഃ ശരവര്ഷേണ ഛാദിതേ ഗഗനേ തദാ
ദേവന്മാരും ദാനവരും തമ്മിൽ ജയഘോഷം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് യുദ്ധം നടത്തി; അപ്പോൾ ഇരുവശത്തുനിന്നും അമ്പുകൾ മഴപെയ്യുമ്പോൾ ആകാശം മുഴുവൻ മൂടി.
ദിവാപി രാത്രിസദൃശം ബഭൂവ തിമിരം മഹത് । ഊചുഃ പരസ്പരം ദേവാ ദൈത്യാശ്ചാതീവ വിസ്മിതാഃ
പകൽപോലും രാത്രിപോലെയുള്ള വലിയ അന്ധകാരം അവിടെ ഉണ്ടായി; അതി അത്ഭുതത്തോടെ ദേവന്മാരും ദാനവരും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു.
അദൃഷ്ടപൂര്വം യുദ്ധം വൈ വര്തതേഽദ്യ സുദാരുണമ് । ദേവര്ഷയോഽഥ ഗന്ധര്വാ യക്ഷകിന്നരപന്നഗാഃ
'ഇതുപോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല!' ദിവ്യർഷിമാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, പന്നഗന്മാർ—
വിദ്യാധരാശ്ചാരണാശ്ച വിസ്മയം പരമം യയുഃ । നാരദഃ പര്വതശ്ചൈവ പ്രേക്ഷണാര്ഥം സ്ഥിതൌ മുനീ
വിദ്യാധരന്മാരും ചരണമാരും അത്യന്തം അത്ഭുതപ്പെട്ടു; നാരദനും പർവതനും ആ മഹർഷിമാർ കാണാൻ അവിടെ നിന്നു.
നാരദഃ പര്വതം പ്രാഹ നേദൃശം ചാഭവത്പുരാ । താരകാസുരയുദ്ധഞ്ച തഥാ വൃത്രാസുരസ്യ ച
നാരദൻ പാർവതനോടു പറഞ്ഞു: ഇതുപോലെയുള്ള ഒരു യുദ്ധം മുമ്പ് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. താരകാസുരനോടോ വൃത്രാസുരനോടോ നടന്ന യുദ്ധങ്ങളിലും ഇത്രയും ഭയങ്കരമായതൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മധുകൈടഭയോര്യുദ്ധം ഹരിണാ ചേദൃശം കൃതമ് । പ്രഹ്ലാദഃ പ്രബലഃ ശൂരോ യസ്മാന്നാരായണേന ച
മധു-കൈടഭന്മാരോടു ഹരിയും നടത്തിയ യുദ്ധം ഇതുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പ്രഹ്ലാദൻ അത്ര ശക്തനും ധൈര്യശാലിയുമാണ്, കാരണം നാരായണൻ തന്നെയും—
കരോതി സദൃശം യുദ്ധം സിദ്ധേനാദ്ഭുതകര്മണാ । വ്യാസ ഉവാച ദിനേ ദിനേ തഥാ രാത്രൌ കൃത്വാ കൃത്വാ പുനഃ പുനഃ
—ഈ അത്ഭുതപ്രവൃത്തിയുള്ള യോദ്ധാവിനോടു തുല്യമായ യുദ്ധം നടത്തുന്നു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ദിവസവും രാത്രിയും, വീണ്ടും വീണ്ടും,
ചക്രതുഃ പരമം യുദ്ധം തൌ തദാ ദൈത്യതാപസൌ । നാരായണസ്തു ചിച്ഛേദ പ്രഹ്ലാദസ്യ ശരാസനമ്
അവിടെ ആ ദൈത്യതപസ്സുകാരനും നാരായണനും പരമമായ യുദ്ധം നടത്തി. അപ്പോൾ നാരായണൻ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് പ്രഹ്ലാദന്റെ വില്ല് വേഗത്തിൽ മുറിച്ചുകളഞ്ഞു.
തരസൈകേന ബാണേന സ ചാന്യദ്ധനുരാദദേ । നാരായണസ്തു തരസാ മുക്ത്വാന്യഞ്ച ശിലീമുഖമ്
ഒരൊറ്റ അമ്പിൽ വില്ല് തകർത്തു; പ്രഹ്ലാദൻ മറ്റൊരു വില്ല് എടുത്തു. നാരായണൻ ശക്തിയോടെ മറ്റൊരു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പ് വിട്ടു—
തദൈവ മധ്യതശ്ചാപം ചിച്ഛേദ ലഘുഹസ്തകഃ । ഛിന്നം ഛിന്നം പുനര്ദൈത്യോ ധനുരന്യത്സമാദദേ
ഉടൻ തന്നെ അതിനെ നടുവിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ മുറിച്ചു. ഓരോ തവണയും വില്ല് തകർന്നപ്പോൾ ആ ദൈത്യൻ മറ്റൊന്ന് എടുത്തു.
നാരായണസ്തു ചിച്ഛേദ വിശിഖൈരാശു കോപിതഃ । ഛിന്നേ ധനുഷി ദൈത്യേന്ദ്രഃ പരിഘം തു സമാദദേ
നാരായണൻ കോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആ വില്ലുകൾ എല്ലാം മുറിച്ചു. വില്ല് തകർന്നപ്പോൾ ദൈത്യരാജാവ് ഒരു ഗദ എടുത്തു.
ജഘാന ധര്മജം തൂര്ണം ബാഹ്വോര്മധ്യേഽതികോപനഃ । തമായാന്തം സ ബലവാന്മാര്ഗണൈര്നവഭിര്മുനിഃ
വളരെയേറെ കോപത്തോടെ അവൻ ധർമ്മജനെ കൈക്കിടയിൽ വേഗത്തിൽ അടിച്ചു. അവൻ മുന്നോട്ട് വന്നപ്പോൾ ശക്തനായ മുനി ഒമ്പത് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവനെ തട്ടി.
ചിച്ഛേദ പരിഘം ഘോരം ദശഭിസ്തമതാഡയത് । ഗദാമാദായ ദൈത്യേന്ദ്രഃ സര്വായസമയീം ദൃഢാമ്
പത്ത് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഭയങ്കരമായ ഗദ തകർത്തു, അവനെ അമ്പുകൊണ്ട് തട്ടി. പിന്നെ ദൈത്യാധിപൻ ശക്തമായ ഇരുമ്പ് ഗദ എടുത്തു.
ജാനുദേശേ ജഘാനാശു ദേവം നാരായണം രുഷാ । ഗദയാ ചാപി ഗിരിവത്സംസ്ഥിതഃ സ്ഥിരമാനസഃ
ആ ഗദകൊണ്ട് കോപത്തോടെ നാരായണന്റെ മുട്ടിൽ അടിച്ചു. എങ്കിലും, പർവതംപോലെ ഉറച്ച മനസ്സോടെ അവൻ നിലകൊണ്ടു.
ധര്മപുത്രോഽതിബലവാന്മുമോചാശു ശിലീമുഖാന് । ഗദാം ചിച്ഛേദ ഭഗവാംസ്തദാ ദൈത്യപതേര്ദൃഢാമ്
അത്യന്തം ശക്തനായ ധർമ്മപുത്രൻ വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ വിട്ടു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ദൈത്യപതിയുടെ ദൃഢമായ ഗദ മുറിച്ചുകളഞ്ഞു.
വിസ്മയം പരമം ജഗ്മുഃ പ്രേക്ഷകാ ഗഗനേ സ്ഥിതാഃ । സ തു ശക്തിം സമാദായ പ്രഹ്ലാദഃ പരവീരഹാ
ആകാശത്ത് നിന്നു നോക്കിയവർ അത്ഭുതംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. പിന്നെ ശത്രുനാശകനായ പ്രഹ്ലാദൻ ഒരു ശൂലം എടുത്തു.
ചിക്ഷേപ തരസാ ക്രുദ്ധോ ബലാന്നാരായണോരസി । താമാപതന്തീം സംവീക്ഷ്യ ബാണേനൈകേന ലീലയാ
പ്രഹ്ലാദൻ കോപത്തോടെ അതിനെ ശക്തിയായി നാരായണന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അതു വേഗത്തിൽ വരുന്നത് കണ്ടു, ഒരു എളുപ്പമുള്ള അമ്പുകൊണ്ട്,
സപ്തധാ കൃതവാനാശു സപ്തഭിസ്തം ജഘാന ഹ । ദിവ്യവര്ഷശതം ചൈവ തദ്യുദ്ധം പരമം തയോഃ
അതു ഉടൻ ഏഴായി വിഭജിച്ചു, പ്രഹ്ലാദനെ ഏഴു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് തട്ടി. ആ മഹായുദ്ധം ദൈവീയമായ നൂറ്റാണ്ട് വർഷം നീണ്ടു.
ജാതം വിസ്മയദം രാജന് സര്വേഷാം തത്ര ചാശ്രമേ । തദാഽഽജഗാമ തരസാ പീതവാസാശ്ചതുര്ഭുജഃ
രാജാവേ, ആ ആശ്രമത്തിൽ നടന്ന അത്ഭുതം എല്ലാവർക്കും വിസ്മയമായി. അപ്പോൾ പീതാംബരം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ളവൻ വേഗത്തിൽ അവിടെ എത്തി.
പ്രഹ്ലാദസ്യാശ്രമം തത്ര ജഗാമ ച ഗദാധരഃ । ചതുര്ഭുജോ രമാകാന്തോ രഥാങ്ഗദരപദ്മഭൃത്
ഗദാധരൻ പ്രഹ്ലാദന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി; ചക്രം, കമലം, ഗദ എന്നിവ കൈവശമുള്ള, ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രിയനായ നാലു കൈകളുള്ളവൻ.