തത്രൈവ വാര്ഷികാന്മാസാംസ്തസ്ഥൌ ലക്ഷ്മണസംയുതഃ । ചിന്തയഞ്ജാനകീം ചിത്തേ ദശാനനഹൃതാം പ്രിയാമ്
അവിടെ ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം മഴക്കാലം മുഴുവൻ താമസിച്ചു. ദശമുഖനാൽ കൊണ്ടുപോയ പ്രിയപ്പെട്ട ജനകിയെ മനസ്സിൽ എല്ലായ്പോഴും ഓർത്തിരുന്നു.
ലക്ഷ്മണം പ്രാഹ രാമസ്തു സീതാവിരഹപീഡിതഃ । സൌമിത്രേ കൈകയസുതാ ജാതാ പൂര്ണമനോരഥാ
സീതാവിരഹത്തിൽ വേദനിച്ച രാമൻ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു: "സൗമിത്രേ, കൈകേയിയുടെ മകൾ ഇപ്പോൾ തന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം നേടിക്കഴിഞ്ഞു."
ന പ്രാപ്താ ജാനകീ നൂനം നാഹം ജീവാമി താം വിനാ । നാഗമിഷ്യാമ്യയോധ്യായാമൃതേ ജനകനന്ദിനീമ്
"ജനകി കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവളില്ലാതെ ജീവിക്കില്ല. ജനകിയുടെ മകളില്ലാതെ അയോധ്യയിലേക്ക് ഞാൻ മടങ്ങില്ല."
ഗതം രാജ്യം വനേ വാസോ മൃതസ്താതോ ഹൃതാ പ്രിയാ । പീഡയന്മാം സ ദുഷ്ടാത്മാ ദൈവോഽഗ്രേ കിം കരിഷ്യതി
"രാജ്യം നഷ്ടമായി, കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നു, അച്ഛൻ മരിച്ചു, പ്രിയപ്പെട്ടവളെ കൊണ്ടുപോയി; ആ ദുഷ്ടൻ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. ഇനി വിധി എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് അറിയില്ല."
ദുര്ജ്ഞേയം ഭവിതവ്യം ഹി പ്രാണിനാം ഭരതാനുജ । ആവയോഃ കാ ഗതിസ്താത ഭവിഷ്യതി സുദുഃഖദാ
"ഭരതന്റെ സഹോദരാ, ജീവികൾക്ക് ഭാവി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. പ്രിയനേ, നമുക്ക് മുന്നിൽ എന്ത് ദുഃഖം കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിയില്ല."
പ്രാപ്യ ജന്മ മനോര്വംശേ രാജപുത്രാവുഭൌ കില । വനേഽതിദുഃഖഭോക്താരൌ ജാതൌ പൂര്വകൃതേന ച
"മനുവിന്റെ മഹത്തായ വംശത്തിൽ രാജകുമാരന്മാരായി ജനിച്ചിട്ടും, ഇരുവരും കാട്ടിൽ വലിയ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുകയാണ്, അതെല്ലാം മുൻജന്മകർമ്മം കൊണ്ടാണ്."
ത്യക്ത്വാ ത്വമപി ഭോഗാംസ്തു മയാ സഹ വിനിര്ഗതഃ । ദൈവയോഗാച്ച സൌമിത്രേ ഭുംക്ഷ്വ ദുഃഖം ദുരത്യയമ്
നീയും സുഖങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് എനിക്ക് കൂടെ പുറപ്പെട്ടുവല്ലോ; വിധിയുടെ ശക്തിയാൽ, സൌമിത്രി, ഈ അതിരൂക്ഷമായ ദുഃഖം സഹിക്കേണ്ടി വരും.
ന കോഽപ്യസ്മത്കുലേ പൂര്വം മത്സമോ ദുഃഖഭാങ്നരഃ । അകിഞ്ചനോഽക്ഷമഃ ക്ലിഷ്ടോ ന ഭൂതോ ന ഭവിഷ്യതി
നമ്മുടെ വംശത്തിൽ എനിക്ക് സമാനമായി ദുഃഖം അനുഭവിച്ചവൻ ഒരുപാടും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഭവിയിലും ഉണ്ടാകില്ല; ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ദരിദ്രനും, ബലഹീനനും, കഷ്ടത്തിൽ പെട്ടവനുമാണ്.
കിം കരോമ്യദ്യ സൌമിത്രേ മഗ്നോഽസ്മി ദുഃഖസാഗരേ । ന ചാസ്തി തരണോപായോ ഹ്യസഹായസ്യ മേ കില
ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും, സൌമിത്രി? ഞാൻ ദുഃഖത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് സഹായിയില്ലാത്തതിനാൽ, ഈ കഷ്ടം കടന്ന് പോകാൻ വഴിയൊന്നുമില്ല.
ന വിത്തം ന ബലം വീര ത്വമേകഃ സഹചാരകഃ । കോപം കസ്മിന്കരോമ്യദ്യ ഭോഗേസ്മിന്സ്വകൃതേഽനുജ
ധനം ഇല്ല, ശക്തിയും ഇല്ല, വീരാ; നീ മാത്രമാണ് എന്റെ കൂടെ ഉള്ളത്. ഈ ദുഃഖങ്ങൾ എന്റെ തന്നെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായതിനാൽ, ഇന്ന് ഞാൻ ആരോടാണ് കോപം കാണിക്കേണ്ടത്, സഹോദരാ?
ഗതം ഹസ്തഗതം രാജ്യം ക്ഷണാദിന്ദ്രാസനോപമമ് । വനേ വാസസ്തു സമ്പ്രാപ്തഃ കോ വേദ വിധിനിര്മിതമ്
ഇന്ദ്രാസനത്തോട് തുല്യമായിരുന്ന രാജ്യം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് കൈവിട്ടു പോയി; ഇപ്പോൾ കാട്ടിൽ താമസിക്കേണ്ടി വന്നു. വിധി എന്താണ് നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് ആരറിയും?
ബാലഭാവാച്ച വൈദേഹീ ചലിതാ ചാവയോഃ സഹ । നീതാ ദൈവേന ദുഷ്ടേന ശ്യാമാ ദുഃഖതരാം ദശാമ്
ബാല്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടു വൈദേഹിയും ഞങ്ങളോടൊപ്പം വഴിതെറ്റി; ക്രൂരമായ വിധിയുടെ കൃത്യത്താൽ കറുത്ത കണ്ണുള്ള അവൾ കൂടുതൽ ദുഃഖകരമായ അവസ്ഥയിലായി.
ലങ്കേശസ്യ ഗൃഹേ ശ്യാമാ കഥം ദുഃഖം ഭവിഷ്യതി । പതിവ്രതാ സുശീലാ ച മയി പ്രീതിയുതാ ഭൃശമ്
ലങ്കാധിപന്റെ വീട്ടിൽ കറുത്തവൾ എങ്ങനെ ദുഃഖം അനുഭവിക്കും? അവൾ ഭർത്താവിനോടു സമർപ്പിതയും, സദാചാരവതിയും, എനിക്ക് അതിയായ സ്നേഹമുള്ളവളുമാണ്.
ന ച ലക്ഷ്മണ വൈദേഹീ സാ തസ്യ വശഗാ ഭവേത് । സ്വൈരിണീവ വരാരോഹാ കഥം സ്യാജ്ജനകാത്മജാ
ലക്ഷ്മണാ, വൈദേഹി അവന്റെ വശത്താകില്ല; ജനകന്റെ മകൾ, അത്ര ഉന്നത സ്വഭാവമുള്ളവൾ, എങ്ങനെ സ്വൈരിണിയായി പെരുമാറും?
ത്യജേത്പ്രാണാന്നിയന്തൃത്വേ മൈഥിലീ ഭരതാനുജ । ന രാവണസ്യ വശഗാ ഭവേദിതി സുനിശ്ചിതമ്
ഭരതന്റെ അനിയനായ ലക്ഷ്മണാ, മൈഥിലി രാവണന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതിന് പകരം ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.
മൃതാ ചേജ്ജാനകീ വീര പ്രാണാംസ്ത്യക്ഷ്യാമ്യസംശയമ് । മൃതാ ചേദസിതാപാങ്ഗീം കിം മേ ദേഹേന ലക്ഷ്മണ
ജാനകി മരിച്ചുവെങ്കിൽ, വീരാ, ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും; കറുത്ത കണ്ണുള്ള അവൾ മരിച്ചാൽ, ലക്ഷ്മണാ, ഈ ശരീരത്തിന് എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?
ഏവം വിലപമാനം തം രാമം കമലലോചനമ് । ലക്ഷ്മണഃ പ്രാഹ ധര്മാത്മാ സാന്ത്വയന്നൃതയാ ഗിരാ
ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കമലനയനനായ രാമനെ ധാർമ്മികനായ ലക്ഷ്മണൻ സത്യവാക്യങ്ങളാൽ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ധൈര്യം കുരു മഹാബാഹോ ത്യക്ത്വാ കാതരതാമിഹ । ആനയിഷ്യാമി വൈദേഹീം ഹത്വാ തം രാക്ഷസാധമമ്
മഹാബാഹുവേ, ധൈര്യം കൈവശം വെയ്ക്കൂ, ഈ നിരാശ ഉപേക്ഷിക്കൂ; ആ ദുഷ്ടനായ രാക്ഷസനെ സംഹരിച്ച് ഞാൻ വൈദേഹിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാം.
ആപദി സമ്പദി തുല്യാ ധൈര്യാദ്ഭവന്തി തേ ധീരാഃ । അല്പധിയസ്തു നിമഗ്നാഃ കഷ്ടേ ഭവന്തി വിഭവേഽപി
കഷ്ടത്തിലും സമ്പത്തിലും ഒരുപോലെ നിലനിൽക്കുന്നത് ധൈര്യവാന്മാരാണ്; ചെറിയ ബുദ്ധിയുള്ളവർ സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാലും കഷ്ടത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നു.
സംയോഗോ വിപ്രയോഗശ്ച ദൈവാധീനാവുഭാവപി । ശോകസ്തു കീദൃശസ്തത്ര ദേഹേനാത്മനി ച ക്വചിത്
കൂട്ടായ്മയും വേർപാടും രണ്ടും വിധിയുടെ അധീനമാണ്; അപ്പോൾ ശരീരത്തിനോ ആത്മാവിനോ എങ്ങനെയുള്ള ദുഃഖം ഉണ്ടാകും?
രാജ്യാദ്യഥാ വനേ വാസോ വൈദേഹ്യാ ഹരണം യഥാ । തഥാ കാലേ സമീചീനേ സംയോഗോഽപി ഭവിഷ്യതി
രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതും കാട്ടിൽ താമസിക്കേണ്ടി വന്നതും, വൈദേഹിയുടെ അപഹരണവും, എല്ലാം സമയത്ത് സംഭവിച്ചതുപോലെ, യോജിപ്പും ശരിയായ സമയത്ത് സംഭവിക്കും.
പ്രാപ്തവ്യം സുഖദുഃഖാനാം ഭോഗാന്നിര്വര്തനം ക്വചിത് । നാന്യഥാ ജാനകീജാനേ തസ്മാച്ഛോകം ത്യജാധുനാ
സുഖവും ദുഃഖവും വരുമ്പോൾ അനുഭവിക്കേണ്ടതുതന്നെ; മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല, ജാനകിയെ അറിയുന്നവനേ, അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കൂ.
വാനരാഃ സന്തി ഭൂയാംസോ ഗമിഷ്യന്തി ചതുര്ദിശമ് । ശുദ്ധിം ജനകനന്ദിന്യാ ആനയിഷ്യന്തി തേ കില
വാനരന്മാർ അനേകം ഉണ്ട്; അവർ നാലു ദിക്കുകളിലേക്കും പോകും; അവർ ജനകന്റെ മകളുടെ വിശുദ്ധിയുടെ വാർത്ത നിനക്കു കൊണ്ടുവരും.
ജ്ഞാത്വാ മാര്ഗസ്ഥിതിം തത്ര ഗത്വാ കൃത്വാ പരാക്രമമ് । ഹത്വാ തം പാപകര്മാണമാനയിഷ്യാമി മൈഥിലീമ്
അവളുടെ സ്ഥാനം കണ്ടെത്തിയാൽ, അവിടേക്ക് പോയി, വീര്യം കാണിച്ച്, ആ പാപിയെ സംഹരിച്ച്, മൈഥിലിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാം.
സസൈന്യം ഭരതം വാഽപി സമാഹൂയ സഹാനുജമ് । ഹനിഷ്യാമോ വയം ശത്രും കിം ശോചസി വൃഥാഗ്രജ
നമുക്ക് ഭാരതനും അവന്റെ സൈന്യവും അല്ലെങ്കില് സഹോദരനും ചേര്ന്ന് വിളിച്ചു ശത്രുവിനെ തോല്പ്പിക്കാം. അന്നെ, നീ വൃഥാ ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല, ചേട്ടാ.
രഘുണൈകരഥേനൈവ ജിതാഃ സര്വാ ദിശഃ പുരാ । തദ്വംശജഃ കഥം ശോകം കര്തുമര്ഹസി രാഘവ
ഒരിക്കല് രഘു ഒരു രഥം മാത്രം കൊണ്ടു എല്ലാ ദിക്കുകളും ജയിച്ചു. അങ്ങയുടെ വംശജനായ രാഘവ, അങ്ങക്ക് ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?
ഏകോഽഹം സകലാഞ്ജേതും സമര്ഥോഽസ്മി സുരാസുരാന് । കിം പുനഃ സസഹായോ വൈ രാവണം കുലപാംസനമ്
ഞാന് ഒറ്റയ്ക്ക് തന്നെ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ജയിക്കാന് കഴിയും. പിന്നെ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചേര്ന്ന് രാവണനെ, അവന്റെ വംശത്തിന് അപമാനമായവനെ, തോല്പ്പിക്കാനോ?
ജനകം വാ സമാനീയ സാഹായ്യേ രഘുനന്ദന । ഹനിഷ്യാമി ദുരാചാരം രാവണം സുരകണ്ടകമ്
അല്ലെങ്കില് ജനകനെ സഹായത്തിനായി വിളിച്ചാലും, രഘുവംശത്തിന് സന്തോഷമായ അങ്ങയെ, ദുഷ്ടനായ രാവണനെ, ദേവന്മാരുടെ ശല്യമായവനെ, ഞാന് കൊല്ലും.
സുഖസ്യാനന്തരം ദുഃഖം ദുഃഖസ്യാനന്തരം സുഖമ് । ചക്രനേമിരിവൈകം യന്ന ഭവേദ്രഘുനന്ദന
സുഖത്തിന് ശേഷം ദുഃഖവും, ദുഃഖത്തിന് ശേഷം സുഖവും വരും. രഘുവംശത്തിന് സന്തോഷമായവനേ, ഈ ലോകത്ത് ചക്രത്തിന്റെ അരയോലം പോലെ ഒരുപോലെയായി നില്ക്കുന്ന ഒന്നുമില്ല.
മനോഽതികാതരം യസ്യ സുഖദുഃഖസമുദ്ഭവേ । സ ശോകസാഗരേ മഗ്നോ ന സുഖീ സ്യാത്കദാചന
സുഖവും ദുഃഖവും വരുമ്പോള് അതിനാല് മനസ്സ് അതിയായി കലങ്ങുന്നവന് എപ്പോഴും ദുഃഖസമുദ്രത്തില് മുങ്ങി സന്തോഷം കാണില്ല.