കൃതാഞ്ജലിപുടഃ സ്വാമിന്സംസ്ഥിതോഽഥ ജയദ്രഥഃ । ആശ്രമേ മുനിഭിര്ജുഷ്ടേ ഭൂപതിഃ സംവിവേശ ഹ
കൈകൂപ്പി ആദരത്തോടെ ജയദ്രഥൻ ഗുരുവിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അതിനുശേഷം, മഹർഷിമാരാൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന ആശ്രമത്തിൽ രാജാവ് അകത്തു കയറി.
തത്രോപവിഷ്ടം രാജാനം ദ്രഷ്ടുകാമാഃ സ്ത്രിയസ്തദാ । ആയയുര്മുനിഭാര്യാശ്ച കോഽയമിത്യബ്രുവന്നൃപമ്
അവിടെ ഇരുന്ന രാജാവിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് സ്ത്രീകളും മഹർഷിമാരുടെ ഭാര്യമാരും അടുത്തുവന്നു. 'ഇവൻ ആരാണ്?' എന്ന് അവർ രാജാവിനോടു ചോദിച്ചു.
താസാം മധ്യേ വരാരോഹാ യാജ്ഞസേനീ സമാഗതാ । ജയദ്രഥേന ദൃഷ്ടാ സാ രൂപേണ ശ്രീരിവാപരാ
അവരുടെ ഇടയിൽ അദ്ഭുതസൗന്ദര്യമുള്ള യാജ്ഞസേനിയും എത്തി. ജയദ്രഥൻ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ ഭംഗിയിൽ മറ്റൊരു ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെയായിരുന്നു.
താം വിലോക്യാസിതാപാങ്ഗീം ദേവകന്യാമിവാപരാമ് । പപ്രച്ഛ നൃപതിര്ധൌമ്യം കേയം ശ്യാമാ വരാനനാ
കറുത്ത കണ്ണുകളും ദൈവകുമാരിയെപ്പോലെയുള്ള ഭാവവും കണ്ട ജയദ്രഥൻ, 'ഈ കറുത്ത മുഖവും മനോഹരമായ മുഖവുമുള്ള സ്ത്രീ ആരാണ്?' എന്ന് ധൗമ്യനോടു ചോദിച്ചു.
ഭാര്യാ കസ്യ സുതാ കസ്യ നാമ്നാ കാ വരവര്ണിനീ । രൂപലാവണ്യസംയുക്താ ശചീവ വസുധാങ്ഗതാ
ഈ മനോഹരവദനവും സൗന്ദര്യവും നിറഞ്ഞവൾ ആരുടെ ഭാര്യയാണ്, ആരുടെ മകളാണ്, അവളുടെ പേര് എന്താണ്? മനുഷ്യരിൽ ശചിയെപ്പോലെ അവൾ ഭംഗിയിലും കൃപയിലും സമ്പന്നയാണല്ലോ.
ബര്ബൂലവനമധ്യസ്ഥാ ലവങ്ഗലതികാ യഥാ । രാക്ഷസീവൃന്ദഗാ നൂനം രമ്ഭേവാഭാതി ഭാമിനീ
പൂവൻകുരുമുളകിന്റെ തണ്ടുപോലെ വനത്തിനടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ ഭാമ, രാക്ഷസസ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ രംഭയെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
സത്യം വദ മഹാഭാഗ കസ്യേയം വല്ലഭാബലാ । രാജപത്നീവ ചാഭാതി നൈഷാ മുനിവധൂര്ദ്വിജ
സത്യമായി പറയൂ, ഭാഗ്യവാനേ, ഈ യുവതിയാരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്? അവൾ ഒരു രാജപത്നിയെപ്പോലെയാണ്, മഹർഷിയുടെ ഭാര്യയല്ലല്ലോ, ദ്വിജൻ.
ധൌമ്യ ഉവാച പാണ്ഡവാനാം പ്രിയാ ഭാര്യാ ദ്രൌപദീ ശുഭലക്ഷണാ । പാഞ്ചാലീ സിന്ധുരാജേന്ദ്ര വസത്യത്ര വരാശ്രമേ
ധൗമ്യൻ പറഞ്ഞു: പാണ്ഡവന്മാരുടെ പ്രിയഭാര്യയും ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ളവളുമാണ് ഈ ദ്രൗപദി, സിന്ധുരാജാവേ. പാഞ്ചാലി ഈ മഹാശ്രമത്തിൽ വസിക്കുന്നു.
ജയദ്രഥ ഉവാച ക്വ ഗതാഃ പാണ്ഡവാഃ പഞ്ച ശൂരാഃ സമ്പ്രതി വിശ്രുതാഃ । വസന്ത്യത്ര വനേ വീരാ വീതശോകാ മഹാബലാഃ
ജയദ്രഥൻ പറഞ്ഞു: പ്രശസ്തരായ ആഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്? ആ മഹാബലശാലികൾ ഈ വനത്തിൽ ദുഃഖമില്ലാതെ താമസിക്കുന്നുണ്ടോ?
ധൌമ്യ ഉവാച മൃഗയാര്ഥം ഗതാഃ പഞ്ച പാണ്ഡവാ രഥസംസ്ഥിതാഃ । ആഗമിഷ്യന്തി മധ്യാന്ഹേ മൃഗാനാദായ പാര്ഥിവാഃ
ധൗമ്യൻ പറഞ്ഞു: പാണ്ഡവന്മാർ അഞ്ചുപേരും രഥത്തിൽ കയറി മൃഗയത്തിനായി പോയിരിക്കുന്നു. പകൽവെളിച്ചത്തിൽ അവർ കാട്ടിൽ നിന്നു മൃഗങ്ങളുമായി തിരിച്ചു വരും, രാജാവേ.
തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യ ഉദതിഷ്ഠദസൌ നൃപഃ । ദ്രൌപദീസന്നിധൌ ഗത്വാ പ്രഗമ്യേദമുവാച ഹ
ഇത് കേട്ട രാജാവ് എഴുന്നേറ്റു, ദ്രൗപദിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, അവളോടു സമീപിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കുശലം തേ വരാരോഹേ ക്വ ഗതാഃ പതയശ്ച തേ । ഏകാദശ ഗതാന്യദ്യ വര്ഷാണി ച വനേ കില
ഭംഗിയുള്ളവളേ, നിനക്ക് സുഖമാണോ? നിന്റെ ഭർത്താക്കന്മാർ എവിടെയാണ് പോയത്? പതിനൊന്ന് വർഷം ഈ വനത്തിൽ കഴിഞ്ഞുവെന്നല്ലോ പറയുന്നത്.
ദ്രൌപദീ തു തദോവാച സ്വസ്തി തേഽസ്തു നൃപാത്മജ । വിശ്രമസ്വാശ്രമാഭ്യാശേ ക്ഷണാദായാന്തി പാണ്ഡവാഃ
അപ്പോൾ ദ്രൗപദി പറഞ്ഞു: നിനക്ക് ആശംസകൾ നേരുന്നു, രാജകുമാരാ. ആശ്രമത്തിനരികിൽ വിശ്രമിക്കൂ, പാണ്ഡവന്മാർ ഉടൻ തന്നെ തിരിച്ചെത്തും.
ഏവം ബ്രുവന്ത്യാം തസ്യാം തു ലോഭാവിഷ്ടഃ സ ഭൂപതിഃ । ജഹാര ദ്രൌപദീം വീരോഽനാദൃത്യ മുനിസത്തമാന്
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ രാജാവ് മോഹത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, മഹർഷിമാരെ അവഗണിച്ച് ദ്രൗപദിയെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
കസ്യചിന്നൈവ വിശ്വാസഃ കര്തവ്യഃ സര്വഥാ ബുധൈഃ । കുര്വന്ദുഃഖമവാപ്നോതി ദൃഷ്ടാന്തസ്ത്വത്ര വൈ ബലിഃ
ഏതൊരാളിലും വിശ്വാസം വയ്ക്കരുതെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവർക്ക് ദു:ഖം നേരിടേണ്ടി വരും; ബലിയുടെ കഥ ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.
വൈരോചനസുതഃ ശ്രീമാന്ധര്മിഷ്ഠഃ സത്യസങ്ഗരഃ । യജ്ഞകര്താ ച ദാതാ ച ശരണ്യഃ സാധുസംമതഃ
വിരോചനന്റെ പുത്രനായ ധർമിഷ്ഠൻ, സത്യനിഷ്ഠനും യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുകയും ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവനും, അഭയം നൽകുന്നവനും സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർക്കിടയിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനുമാണ്.
നാധര്മേ നിരതഃ ക്വാപി പ്രല്ഹാദസ്യ ച പൌത്രകഃ । ഏകോനശതയജ്ഞാന്വൈ സ ചകാര സദക്ഷിണാന്
പ്രഹ്ലാദന്റെ മകനായ ഈ മഹാൻ എവിടെയും അധർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അവൻ ഒൻപത്പത്തൊന്ന് യജ്ഞങ്ങൾ യഥാവിധി ദാനങ്ങളോടെ നടത്തി.
സത്ത്വമൂര്ത്തിഃ സദാ വിഷ്ണുഃ സേവ്യഃ സ യോഗിനാമപി । നിര്വികാരോഽപി ഭഗവാന്ദേവകാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ
സത്വഗുണം നിറഞ്ഞവനും യോഗിമാരും ആരാധിക്കുന്നവനും ആയ വിഷ്ണു, മാറ്റമില്ലാത്തവനാണെങ്കിലും, ദേവരുടെ കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
കശ്യപാച്ച സമുദ്ഭൂതോ വിഷ്ണുഃ കപടവാമനഃ । രാജ്യം ഛലേന ഹൃതവാന്മഹീം ചൈവ സസാഗരാമ്
കശ്യപനിൽ നിന്ന് വിഷ്ണുവായ കപടവാമനൻ ജനിച്ചു. അവൻ ചതിയിലൂടെ രാജ്യം കവർന്നു, സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂമിയും സ്വന്തമാക്കി.
സോഽഭവത്സത്യവാഗ്രാജാ ബലിര്വൈരോചനിസ്തദാ । കപടം കൃതവാന്വിഷ്ണുരിന്ദ്രാര്ഥേ തു മയാ ശ്രുതമ്
അന്നപ്പോൾ സത്യവാചകനായ രാജാവായിരുന്നത് വൈരോചനന്റെ മകൻ ബലി ആയിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇന്ദ്രന്റെ വേണ്ടി വിഷ്ണു ചതിയോടെ പ്രവർത്തിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
അന്യഃ കിം ന കരോത്യേവം കൃതം വൈ സത്ത്വമൂര്തിനാ । വാമനം രൂപമാസ്ഥായ യജ്ഞപാതം ചികീര്ഷതാ
ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായവൻ വാമനരൂപം ധരിച്ച് യജ്ഞഫലം നേടാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തുവെങ്കിൽ, മറ്റൊരാൾ അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരിക്കാൻ എന്താണ് കാരണം?
ന ച വിശ്വസിതവ്യം വൈ കദാചിത്കേനചിത്തഥാ । ലോഭശ്ചേതസി ചേത്സ്വാമിന്കീദൃക്പാപകൃതം ഭയമ്
അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ആരെയും മുഴുവൻ വിശ്വസിക്കരുത്. സ്വാമിനേ, മനസ്സിൽ ലാലസ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, പാപം ചെയ്താൽ എത്ര വലിയ ഭയം ഉണ്ടാകും!
ലോഭാഹതാഃ പ്രകുര്വന്തി പാപാനി പ്രാണിനഃ കില । പരലോകാദ്ഭയം നാസ്തി കസ്യചിത്കര്ഹിചിന്മുനേ
ലോഭം പിടിച്ചവരാണ് ജീവികൾ പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്. മുനിവരേ, മറ്റുള്ള ലോകത്തെ ഭയം ആര്ക്കും ഒരിക്കലുമില്ല.
മനസാ കര്മണാ വാചാ പരസ്വാദാനഹേതുതഃ । പ്രപതന്തി നരാഃ സമ്യഗ്ലോഭോപഹതചേതസഃ
ലോഭം മനസ്സിൽ കയറിയവരാണ്, ചിന്തയിലും വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ച് മുഴുവൻ തകർന്നുപോകുന്നത്.
ദേവാനാരാധ്യ സതതം വാഞ്ഛന്തി ച ധനം നരാഃ । ന ദേവാസ്തത്കരേ കൃത്വാ സമര്ഥാ ദാതുമഞ്ജസാ
മനുഷ്യർ എപ്പോഴും ദൈവങ്ങളെ ആരാധിച്ച് ധനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ ദൈവങ്ങൾ തങ്ങൾക്കാവശ്യമായത് ചെയ്തിട്ടും നേരിട്ട് അതു നൽകാൻ കഴിയില്ല.
അന്യസ്യാനീയതേ വിത്തം പ്രയച്ഛന്തി മനീഷിതമ് । വാണിജ്യേനാഥ ദാനേന ചൌര്യേണാപി ബലേന വാ
മറ്റൊരാളുടെ സമ്പത്ത്, വ്യാപാരത്തിലോ, ദാനത്തിലോ, മോഷണത്തിലോ, ബലപ്രയോഗത്തിലോ, ഇഷ്ടം പോലെ എടുത്ത് നൽകപ്പെടുന്നു.
വിക്രയാര്ഥം ഗൃഹീത്വാ ച ധാന്യവസ്ത്രാദികം ബഹു । ദേവാനര്ചയതേ വൈശ്യോ മഹര്ദ്ധിര്മേ ഭവേദിതി
വ്യാപാരി ധാന്യവും വസ്ത്രവും മറ്റു സാധനങ്ങളും വിൽക്കാനായി എടുത്ത്, വലിയ ഐശ്വര്യം കിട്ടണമെന്നാഗ്രഹിച്ച് ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു.
നാത്ര കിം പരവിത്തേച്ഛാ വാണിജ്യേന പരന്തപ । ഗ്രഹണകാലേ തു സമ്പ്രാപ്തേ മഹര്ഘഞ്ചാപി കാങ്ക്ഷതി
ശത്രുനാശകാ, വ്യാപാരത്തിൽ മറ്റൊരാളുടെ സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? വാങ്ങേണ്ട സമയം വന്നാൽ, ഉയർന്ന വില പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഏവം ഹി പ്രാണിനഃ സര്വേ പരസ്വാദാനതത്പരാഃ । വര്തന്തേ സതതം ബ്രഹ്മന് വിശ്വാസഃ കീദൃശഃ പുനഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, ഇങ്ങനെ എല്ലാ ജീവികളും എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അപ്പോൾ വീണ്ടും എങ്ങനെയാണ് വിശ്വാസം ഉണ്ടാകുക?
വൃഥാ തീര്ഥം വൃഥാ ദാനം വൃഥാഽധ്യയനമേവ ച । ലോഭമോഹാവൃതാനാം വൈ കൃതം തദകൃതം ഭവേത്
ലോഭവും മോഹവും പിടിച്ചവർക്കു തീർത്ഥയാത്രയും ദാനവും പഠനവും എല്ലാം വൃഥയാണ്. അവർ ചെയ്തതൊന്നും ഫലിക്കില്ല.