ശിവോഽപി പരമം സ്ഥാനം കൈലാസാഖ്യം ചകാര ഹ । സമാസാദ്യ ഭൂതഗണം വിജഹാര യഥാരുചി
ശിവനും തന്റെ പരമമായ വാസസ്ഥലമായ കൈലാസം സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെ ഭൂതഗണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഇഷ്ടം പോലെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
സ്വര്ഗസ്ത്രിവിഷ്ടപോ മേരുശിഖരോപരി കല്പിതഃ । തച്ച സ്ഥാനം സുരേന്ദ്രസ്യ നാനാരത്നവിരാജിതമ്
സ്വർഗ്ഗം, ത്രിവിഷ്ടപം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, മേരു പർവതത്തിന്റെ മുകളിലായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. അതു അനേകം രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദേവേന്ദ്രന്റെ വാസസ്ഥലമായി.
സമുദ്രമഥനാത്പ്രാപ്തഃ പാരിജാതസ്തരുത്തമഃ । ചതുര്ദന്തസ്തഥാ നാഗഃ കാമധേനുശ്ച കാമദാ
സമുദ്രം മഥിച്ചപ്പോൾ ഉത്തമമായ പാർിജാത വൃക്ഷവും, നാലു ദന്തമുള്ള ആനയും, പാമ്പും, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന കാമധേനു പശുവും ജനിച്ചു.
ഉച്ചൈഃശ്രവാസ്തഥാശ്വോ വൈ രമ്ഭാദ്യപ്സരസസ്തഥാ । ഇന്ദ്രേണോപാത്തമഖിലം ജാതം വൈ സ്വര്ഗഭൂഷണമ്
ഉച്ചൈശ്രവാസ് എന്ന ദിവ്യകുതിരയും, രംഭാ അടക്കമുള്ള അപ്സരസുകളും പിറന്നു. ഇവയെല്ലാം ഇന്ദ്രൻ ഏറ്റെടുത്തു സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അലങ്കാരങ്ങളായി.
ധന്വന്തരിശ്ചന്ദ്രമാശ്ച സാഗരാച്ച സമുദ്ബഭൌ । സ്വര്ഗസ്ഥിതൌ വിരാജേതേ ദേവൌ ബഹുഗണൈര്വൃതൌ
ധന്വന്തരി, ചന്ദ്രൻ എന്നിവരും സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു. ഇവർ ഇരുവരും അനേകം അനുചരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നു.
ഏവം സൃഷ്ടിഃ സമുത്പന്നാ ത്രിവിധാ നൃപസത്തമ । ദേവതിര്യങ്മനുഷ്യാദിഭേദൈര്വിവിധകല്പിതാ
ഇങ്ങനെ, രാജാവേ, ദേവന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, മനുഷ്യർ തുടങ്ങി പല രൂപങ്ങളിലായി മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി.
അണ്ഡജാഃ സ്വേദജാശ്ചൈവ ചോദ്ഭിജ്ജാശ്ച ജരായുജാഃ । ചതുര്ഭേദൈഃ സമുത്പന്നാ ജീവാഃ കര്മയുതാഃ കില
അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന്, ചോർച്ചയിൽ നിന്ന്, മുളയിൽ നിന്ന്, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് എന്നിങ്ങനെ നാലു വിധത്തിൽ കർമം ഉള്ള ജീവികൾ ജനിച്ചു.
ഏവം സൃഷ്ടിം സമാസാദ്യ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാഃ । വിഹാരം സ്വേഷു സ്ഥാനേഷു ചക്രുഃ സര്വേ യഥേപ്സിതമ്
ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ഇഷ്ടം പോലെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
ഏവം പ്രവര്തിതേ സര്ഗേ ഭഗവാന്പ്രഭുരച്യുതഃ । മഹാലക്ഷ്മ്യാ സമം തത്ര ചിക്രീഡ ഭുവനേ സ്വകേ
സൃഷ്ടി ഇങ്ങനെ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, മഹാലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം മഹത്വമുള്ള, അചഞ്ചലനായ ഭഗവാൻ തന്റെ ലോകത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ വസിച്ചു.
ഏകസ്മിന്സമയേ വിഷ്ണുര്വൈകുണ്ഠേ സംസ്ഥിതഃ പുരാ । സുധാസിന്ധുസ്ഥിതം ദ്വീപം സസ്മാര മണിമണ്ഡിതമ്
ഒരു സമയത്ത്, വൈകുണ്ഠത്തിൽ പാർക്കുന്ന വിഷ്ണു, അമൃതസമുദ്രത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ദ്വീപ് ഓർമ്മിച്ചു.
യത്ര ദൃഷ്ട്വാ മഹാമായാം മന്ത്രശ്ചാസാദിതഃ ശുഭഃ । സ്മൃത്വാ താം പരമാം ശക്തിം സ്ത്രീഭാവം ഗമിതോ യഥാ
അവിടെ മഹാമായയെ കണ്ടു, ഒരു ശുദ്ധമായ മന്ത്രം ലഭിച്ചു. ആ പരമശക്തിയെ ഓർത്ത്, സ്ത്രീരൂപം സ്വീകരിച്ചു.
യജ്ഞം കര്തും മനശ്ചക്രേ അമ്ബികായാ രമാപതിഃ । ഉത്തീര്യ ഭുവനാത്തസ്മാത്സമാഹൂയ മഹേശ്വരമ്
അംബികയെ ഉദ്ദേശിച്ച് യജ്ഞം നടത്താൻ ലക്ഷ്മീപതിയായ ഭഗവാൻ ആ ലോകം വിട്ട്, മഹേശ്വരനെ വിളിച്ചു.
ബ്രഹ്മാണം വരുണം ശക്രം കുബേരം പാവകം യമമ് । വസിഷ്ഠം കശ്യപം ദക്ഷം വാമദേവം ബൃഹസ്പതിമ്
ബ്രഹ്മാവ്, വരുണൻ, ഇന്ദ്രൻ, കുബേരൻ, പാവകൻ, യമൻ, വസിഷ്ഠൻ, കശ്യപൻ, ദക്ഷൻ, വാമദേവൻ, ബൃഹസ്പതി എന്നിവരെയും ക്ഷണിച്ചു.
സമ്ഭാരം കല്പയാമാസ യജ്ഞാര്ഥം ചാതിവിസ്തരമ് । മഹാവിഭവസംയുക്തം സാത്ത്വികഞ്ച മനോഹരമ്
യജ്ഞത്തിനായി വലിയ സമൃദ്ധിയോടെ, സാത്വികസ്വഭാവമുള്ള മനോഹരമായ സാമഗ്രികൾ ഒരുക്കി.
മണ്ഡപം വിതതം തത്ര കാരയാമാസ ശില്പിഭിഃ । ഋത്വിജോ വരയാമാസ സപ്തവിംശതിസുവ്രതാന്
അവിടെ ശിൽപ്പികൾ കൊണ്ട് വിശാലമായ മണ്ഡപം പണിയിച്ചു. ഉത്തമവ്രതമുള്ള ഇരുപത്തേഴു ഋത്വികന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
ചിതിഞ്ച കാരയാമാസ വേദീശ്ചൈവ സുവിസ്തരാഃ । പ്രജേപുര്ബ്രാഹ്മണാ മന്ത്രാന്ദേവ്യാ ബീജസമന്വിതാന്
വെടിയും വിശാലമായ വേദികളും പണിയിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാർ ദേവിയുടെ ബീജമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു.
ജുഹുവുസ്തേ ഹവിഃ കാമം വിധിവത്പരികല്പിതേ । കൃതേ തു വിതതേ ഹോമേ വാഗുവാചാശരീരിണീ
അവർ നിയമപ്രകാരം മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായി ഹോമത്തിൽ ഹവിസ് അർപ്പിച്ചു. ഹോമം പൂർത്തിയായി തീ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു വാണി മുഴങ്ങി.
വിഷ്ണും തദാ സമാഭാഷ്യ സുസ്വരാ മധുരാക്ഷരാ । വിഷ്ണോ ത്വം ഭവ ദേവാനാം ഹരേ ശ്രേഷ്ഠതമഃ സദാ
അപ്പോൾ, മധുരവും മനോഹരവുമായ ശബ്ദത്തിൽ, ആ വാണി വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'വിഷ്ണുവേ, നീ ദേവന്മാരിൽ എപ്പോഴും ശ്രേഷ്ഠനായി നിലകൊള്ളുക, ഹരേ.'
മാന്യശ്ച പൂജനീയശ്ച സമര്ഥശ്ച സുരേഷ്വപി । സര്വേ ത്വാമര്ചയിഷ്യന്തി ബ്രഹ്മാദ്യാശ്ച സവാസവാഃ
നീ ദേവന്മാരുടെ ഇടയിലും ആദരിക്കപ്പെടുകയും പൂജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും അടക്കം എല്ലാവരും നിന്നെ ആരാധിക്കും.
പ്രഭവിഷ്യന്തി ഭോ ഭക്ത്യാ മാനവാ ഭുവി സര്വതഃ । വരദസ്ത്വം ച സര്വേഷാം ഭവിതാ മാനവേഷു വൈ
ഭക്തിയിലൂടെ ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർക്ക് ശക്തി ലഭിക്കും; നീ എല്ലാവർക്കും വരം നൽകുന്നവളായിരിക്കും.
കാമദഃ സര്വദേവാനാം പരമഃ പരമേശ്വരഃ । സര്വയജ്ഞേഷു മുഖ്യസ്ത്വം പൂജ്യഃ സര്വൈശ്ച യാജ്ഞികൈഃ
നീ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവനും പരമേശ്വരനുമാണ്; എല്ലാ യാഗങ്ങളിലും നീ മുഖ്യനായി, യാഗകർ എല്ലാവരും നിന്നെ ആരാധിക്കും.
ത്വാം ജനാഃ പൂജയിഷ്യന്തി വരദസ്ത്വം ഭവിഷ്യസി । ശ്രയിഷ്യന്തി ച ദേവാസ്ത്വാം ദാനവൈരതിപീഡിതാഃ
ജനങ്ങൾ നിന്നെ ആരാധിക്കും, നീ വരദായകനാകും; അസുരന്മാരാൽ പീഡിതരായ ദേവന്മാർ നിന്നിൽ അഭയം തേടും.
ശരണസ്ത്വഞ്ച സര്വേഷാം ഭവിതാ പുരുഷോത്തമ । പുരാണേഷു ച സര്വേഷു വേദേഷു വിതതേഷു ച
നീ എല്ലാവർക്കും അഭയസ്ഥലമായിരിക്കും, മഹാപുരുഷനേ; എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും വ്യാപകമായ വേദങ്ങളിലും നീ പ്രസിദ്ധനാകും.
ത്വം വൈ പൂജ്യതമഃ കാമം കീര്തിസ്തവ ഭവിഷ്യതി । യദാ യദാ ഹി ധര്മസ്യ ഗ്ലാനിര്ഭവതി ഭൂതലേ
നീ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആരാധിക്കപ്പെടും, നിന്റെ കീർത്തി വ്യാപിക്കും; ഭൂമിയിൽ ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുമ്പോഴെല്ലാം.
തദാംശേനാവതീര്യാശു കര്തവ്യം ധര്മരക്ഷണമ് । അവതാരാഃ സുവിഖ്യാതാഃ പൃഥിവ്യാം തവ ഭാഗശഃ
അപ്പോൾ, നിന്റെ അംശത്തിൽ അവതരിച്ച് നീ ഉടൻ ധർമ്മം സംരക്ഷിക്കണം; ഭൂമിയിൽ നിന്റെ ഓരോ അവതാരവും പ്രശസ്തമാകും.
ഭവിഷ്യന്തി ധരായാം വൈ മാനനീയാ മഹാത്മനാമ് । അവതാരേഷു സര്വേഷു നാനായോനിഷു മാധവ
ഭൂമിയിൽ മഹാത്മാക്കൾ അവരെ ആദരിക്കും; എല്ലാ അവതാരങ്ങളിലും, വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ, മാധവാ.
വിഖ്യാതഃ സര്വലോകേഷു ഭവിതാ മധുസൂദന । അവതാരേഷു സര്വേഷു ശക്തിസ്തേ സഹചാരിണീ
സകല ലോകങ്ങളിലും നീ പ്രശസ്തനാകും, മധുസൂദനാ; എല്ലാ അവതാരങ്ങളിലും നിന്റെ ശക്തി കൂടെയുണ്ടാകും.
ഭവിഷ്യതി മമാംശേന സര്വകാര്യപ്രസാധിനീ । വാരാഹീ നാരസിംഹീ ച നാനാഭേദൈരനേകധാ
എന്റെ അംശത്തിൽ നിന്നു പ്രവർത്തിച്ച് അവൾ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കും; വാരാഹിയും നരസിംഹിയും ഉൾപ്പെടെ അനേകം രൂപങ്ങളിൽ.
നാനായുധാഃ ശുഭാകാരാഃ സര്വാഭരണമണ്ഡിതാഃ । താഭിര്യുക്തഃ സദാ വിഷ്ണോ സുരകാര്യാണി മാധവ
വിവിധ ആയുധങ്ങളുമായി, ശുഭരൂപങ്ങളോടെ, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളായി; അവരോടൊപ്പം നീ എപ്പോഴും ദൈവകാര്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കും, വിഷ്ണുവേ, മാധവാ.
സാധയിഷ്യസി തത്സര്വം മദ്ദത്തവരദാനതഃ । താസ്ത്വയാ നാവമന്തവ്യാഃ സര്വദാ ഗര്വലേശതഃ
എന്റെ വരദാനത്താൽ നീ ഇതെല്ലാം സാധിക്കും; അവരെ ഒരിക്കലും, ചെറിയ അഹങ്കാരത്താലും പോലും, അവഗണിക്കരുത്.