പുരോഡാശപരാ നിത്യം വിയൂപാ മന്ത്രപൂര്വകാഃ । ശ്രദ്ധാധികാ മഖാ രാജന് സാത്ത്വികാഃ പരമാഃ സ്മൃതാഃ
എല്ലായ്പ്പോഴും പുരോഡാശം അർപ്പിക്കുന്നതിലും, മന്ത്രപൂർവ്വം വിറുപ്പം നടത്തുന്നതിലും, ആഴത്തിലുള്ള വിശ്വാസമുള്ളതിലും, രാജാവേ, സാത്വികമായ ഉത്തമയാഗങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്.
രാജസാ ദ്രവ്യബഹുലാഃ സയൂപാശ്ച സുസംസ്കൃതാഃ । ക്ഷത്രിയാണാം വിശാഞ്ചൈവ സാഭിമാനാശ്ച വൈ മഖാഃ
രാജസികമായ യാഗങ്ങൾ ധാരാളം വസ്തുക്കളോടുകൂടിയതും, യൂപം ഉപയോഗിച്ച് നന്നായി ഒരുക്കിയതും, ക്ഷത്രിയരും ഗൃഹസ്ഥരും അഭിമാനത്തോടെ നടത്തുന്നതുമാണ്.
താമസാ ദാനവാനാം വൈ സക്രോധാ മദവര്ധകാഃ । സാമര്ഷാഃ സംസ്കൃതാഃ ക്രൂരാ മഖാഃ പ്രോക്താ മഹാത്മഭിഃ
താമസികമായ യാഗങ്ങൾ ദാനവന്മാരുടേതാണ്; കോപത്തോടും മദം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതുമായ, ക്രൂരതയോടുകൂടിയതുമായ ഈ യാഗങ്ങൾ മഹാത്മാക്കൾ അങ്ങനെ പറയുന്നു.
മുനീനാം മോക്ഷകാമാനാം വിരക്താനാം മഹാത്മനാമ് । മാനസസ്തു സ്മൃതോ യാഗഃ സര്വസാധനസംയുതഃ
മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, വിരക്തരായ മഹാത്മാക്കളായ മുനികൾക്ക് മനസ്സിൽ ചെയ്യുന്ന യാഗം എല്ലാ സാദ്ധ്യങ്ങളോടും കൂടിയതായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.
അന്യേഷു സര്വയജ്ഞേഷു കിഞ്ചിന്ന്യൂനം ഭവേദപി । ദ്രവ്യേണ ശ്രദ്ധയാ വാഽപി ക്രിയയാ ബ്രാഹ്മണൈസ്തഥാ
മറ്റെല്ലാ യാഗങ്ങളിലും വസ്തുവിലോ വിശ്വാസത്തിലോ പ്രവർത്തിയിലോ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ നടത്തുമ്പോഴും, കുറവൊന്നെങ്കിലും ഉണ്ടാവാം.
ദേശകാലപൃഥഗ്ദ്രവ്യസാധനൈഃ സകലൈസ്തഥാ । നാന്യോ ഭവതി പൂര്ണേ വൈ തഥാ ഭവതി മാനസഃ
സ്ഥലം, സമയം, വസ്തുക്കൾ, ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ വ്യത്യാസം കൊണ്ടു മറ്റെന്ത് യാഗവും പൂർണ്ണമാവില്ല; മനസ്സിൽ ചെയ്യുന്ന യാഗം മാത്രമേ അങ്ങനെ പൂർണ്ണമാകൂ.
പ്രഥമം തു മനഃ ശോധ്യം കര്തവ്യം ഗുണവര്ജിതമ് । ശുദ്ധേ മനസി ദേഹോ വൈ ശുദ്ധ ഏവ ന സംശയഃ
ആദ്യം മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച് ഗുണങ്ങൾ വിട്ട് ശുദ്ധമാക്കണം. മനസ്സ് ശുദ്ധമായാൽ ശരീരം പോലും സംശയമില്ലാതെ ശുദ്ധമാകും.
ഇന്ദ്രിയാര്ഥപരിത്യക്തം യദാ ജാതം മനഃ ശുചി । തദാ തസ്യ മഖസ്യാസൌ പ്രഭവേദധികാരവാന്
ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ട് മനസ്സ് ശുദ്ധമായപ്പോൾ മാത്രമേ ആ യാഗം ചെയ്യാനുള്ള യോഗ്യതയുണ്ടാകൂ.
തദാഽസൌ മണ്ഡപം കൃത്വാ ബഹുയോജനവിസ്തൃതമ് । സ്തമ്ഭൈശ്ച വിപുലൈഃ ശ്ലക്ഷ്ണൈര്യജ്ഞിയദ്രുമസമ്ഭവൈഃ
അപ്പോൾ മനസ്സിൽ തന്നെ അനേകം യോജനവ്യാപ്തിയുള്ള വലിയ മണ്ഡപം, യാഗവൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വലുതും മൃദുവുമായ തൂണുകൾ കൊണ്ടുള്ളത്, നിർമ്മിക്കണം.
വേദീം ച വിശദാം തത്ര മനസാ പരികല്പയേത് । അഗ്നയോഽപി തഥാ സ്ഥാപ്യാ വിധിവന്മനസാ കില
അവിടെ മനസ്സിൽ തന്നെ തെളിഞ്ഞ യാഗവേദി ഒരുക്കണം; അഗ്നികളും നിർദ്ദേശപ്രകാരം മനസ്സിൽ തന്നെ സ്ഥാപിക്കണം.
ബ്രാഹ്മണാനാഞ്ച വരണം തഥൈവ പ്രതിപാദ്യ ച । ബ്രഹ്മാധ്വര്യുസ്തഥാ ഹോതാ പ്രസ്തോതാ വിധിപൂര്വകമ്
മനസ്സിൽ തന്നെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം; ബ്രഹ്മ, അധ്വര്യു, ഹോതൃ, പ്രസ്തോതൃ എന്നിവരെ നിയമിക്കണം, എല്ലാം വിധിപ്രകാരം.
ഉദ്ഗാതാ പ്രതിഹര്താ ച സഭ്യാശ്ചാന്യേ യഥാവിധി । പൂജനീയാഃ പ്രയത്നേന മനസൈവ ദ്വിജോത്തമാഃ
ഉദ്ഗാതാവ്, പ്രതിഹർത്താവ്, മറ്റു സഭാംഗങ്ങൾ എന്നിവരെയും, യഥാവിധി, മനസ്സിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധയോടെ ആദരിക്കണം—ഈ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരെ.
പ്രാണോഽപാനസ്തഥാ വ്യാനഃ സമാനോദാന ഏവ ച । പാവകാഃ പഞ്ച ഏവൈതേ സ്ഥാപ്യാ വേദ്യാം വിധാനതഃ
പ്രാണൻ, അപാനൻ, വ്യാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ—ഈ അഞ്ചു അഗ്നികളും യാഗവേദിയിൽ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സ്ഥാപിക്കണം.
ഗാര്ഹപത്യസ്തദാ പ്രാണോഽപാനശ്ചാഹവനീയകഃ । ദക്ഷിണാഗ്നിസ്തഥാ വ്യാനഃ സമാനശ്ചാവസഥ്യകഃ
അപ്പോൾ പ്രാണൻ ഗാർഹപത്യാഗ്നി, അപാനൻ ആഹവനീയാഗ്നി, വ്യാനൻ ദക്ഷിണാഗ്നി, സമാനൻ ആവസത്യാഗ്നി എന്നിങ്ങനെയാണ്.
സഭ്യോദാനഃ സ്മൃതാ ഹ്യേതേ പാവകാഃ പരമോത്കടാഃ । ദ്രവ്യഞ്ച മനസാ ഭാവ്യം നിര്ഗുണം പരമം ശുചി
ഉദാനൻ സഭാഗ്നിയാണെന്ന് പറയുന്നു; ഈ അഗ്നികൾ അത്യന്തം ശക്തിയുള്ളവയാണ്. യാഗദ്രവ്യവും മനസ്സിൽ തന്നെ ഗുണരഹിതമായ പരമശുദ്ധമായതായിരിക്കണം.
മന ഏവ തദാ ഹോതാ യജമാനസ്തഥൈവ തത് । യജ്ഞാധിദേവതാ ബ്രഹ്മ നിര്ഗുണം ച സനാതനമ്
അപ്പോൾ മനസ്സാണ് ഹോതാവ്, യജമാനനും അതു തന്നെ. യാഗദേവതയും ഗുണരഹിതമായ ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മവും അതാണ്.
ഫലദാ നിര്ഗുണാ ശക്തിഃ സദാ നിര്വേദദാ ശിവാ । ബ്രഹ്മവിദ്യാഖിലാധാരാ വ്യാപ്യ സര്വത്ര സംസ്ഥിതാ
ഫലപ്രദമായ, ഗുണരഹിതമായ ശക്തി എപ്പോഴും വിരക്തിയും മംഗളവും നൽകുന്നു. ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായ അവൾ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു.
തദുദ്ദേശേന തദ്ദ്രവ്യം ഹുനേത്പ്രാണാഗ്നിഷു ദ്വിജഃ । പശ്ചാച്ചിത്തം നിരാലമ്ബം കൃത്വാ പ്രാണാനപി പ്രഭോ
ആ ഉദ്ദേശത്തോടെ, ദ്വിജൻ ആ ദ്രവ്യം പ്രാണാഗ്നികളിൽ സമർപ്പിക്കണം. പിന്നീട് മനസ്സിനെ ആശ്രയരഹിതമാക്കി, പ്രഭോ, പ്രാണങ്ങളെയും അർപ്പിക്കണം.
കുണ്ഡലീമുഖമാര്ഗേണ ഹുനേദ്ബ്രഹ്മണി ശാശ്വതേ । സ്വാനുഭൂത്യാ സ്വയം സാക്ഷാത്സ്വാത്മഭൂതാം മഹേശ്വരീമ്
കുണ്ഡലിനിയുടെ മുഖമാർഗ്ഗം വഴി, സ്വാനുഭവത്തിൽനിന്ന്, സ്വയം സാക്ഷാൽക്കരിച്ച്, സ്വാത്മാവായ മഹേശ്വരിയെ ശാശ്വത ബ്രഹ്മണിൽ സമർപ്പിക്കണം.
സമാധിനൈവ യോഗേന ധ്യായേച്ചേതസ്യനാകുലഃ । സര്വഭൂതസ്ഥമാത്മാനം സര്വഭൂതാനി ചാത്മനി
സമാധിയിലൂടെ യോഗത്തോടെ, മനസ്സിൽ അശാന്തി ഇല്ലാതെ, എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാവിനെയും എല്ലാ ജീവികളും ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നതെയും ധ്യാനിക്കണം.
യദാ പശ്യതി ഭൂതാത്മാ തദാ പശ്യതി താം ശിവാമ് । ദൃഷ്ട്വാ താം ബ്രഹ്മവിദ്ഭൂയാത്സച്ചിദാനന്ദരൂപിണീമ്
ജീവികളിൽ ആത്മാവിനെ കാണുമ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ ആ ശിവയെ കാണുന്നു. അവളെ കണ്ടാൽ, സച്ചിദാനന്ദസ്വരൂപിയായ ബ്രഹ്മജ്ഞാനി ആകുന്നു.
തദാ മായാദികം സര്വം ദഗ്ധം ഭവതി ഭൂമിപ । പ്രാരബ്ധം കര്മമാത്രം തു യാവദ്ദേഹം ച തിഷ്ഠതി
അപ്പോൾ, രാജാവേ, മായയോടു തുടങ്ങുന്ന എല്ലാം ദഹിക്കപ്പെടുന്നു. ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നവരെ മാത്രം പ്രാരബ്ധകർമം ശേഷിക്കും.
ജീവന്മുക്തസ്തദാ ജാതോ മൃതോ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് । കൃതകൃത്യോ ഭവേത്താത യോ ഭജേജ്ജഗദമ്ബികാമ്
അപ്പോൾ അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോക്ഷം നേടുന്നു; മരിച്ചാൽ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. ലോകമാതാവിനെ ഭജിക്കുന്നവൻ കൃതാർത്ഥനാകുന്നു.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ധ്യേയാ ശ്രീഭുവനേശ്വരീ । ശ്രോതവ്യാ ചൈവ മന്തവ്യാ ഗുരുവാക്യാനുസാരതഃ
അതിനാൽ, എല്ലാ പരിശ്രമത്തോടും കൂടി ശ്രീഭുവനേശ്വരിയെ ധ്യാനിക്കണം, കേൾക്കണം, ഗുരുവിന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് ആലോചിക്കണം.
രാജന്നേവം കൃതോ യജ്ഞോ മോക്ഷദോ നാത്ര സംശയഃ । അന്യേ യജ്ഞാഃ സകാമാസ്തു പ്രഭവന്തി ക്ഷയോന്മുഖാഃ
രാജാവേ, ഇങ്ങനെ യജ്ഞം ചെയ്താൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. മറ്റു യജ്ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹപൂർവമാണ്, അതിനാൽ അവ ക്ഷയിക്കും.
അഗ്നിഷ്ടോമേന വിധിവത്സ്വര്ഗകാമോ യജേദിതി । വേദാനുശാസനം ചൈതത്പ്രവദന്തി മനീഷിണഃ
സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ വിധിപ്രകാരം അഗ്നിഷ്ടോമയജ്ഞം നടത്തണം എന്നാണ് വേദോപദേശം, ജ്ഞാനികൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.
ക്ഷീണേ പുണ്യേ മൃത്യുലോകം വിശന്തി ച യഥാമതി । തസ്മാത്തു മാനസഃ ശ്രേഷ്ഠോ യജ്ഞോഽപ്യക്ഷയ ഏവ സഃ
പുണ്യം ക്ഷയിച്ചാൽ, അവർ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം മരണലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അതിനാൽ മനസ്സിൽ ചെയ്യുന്ന യജ്ഞം ശ്രേഷ്ഠവും അക്ഷയവുമാണ്.
ന രാജ്ഞാ സാധിതും യോഗ്യോ മഖോഽസൌ ജയമിച്ഛതാ । താമസസ്തു കൃതഃ പൂര്വം സര്പയജ്ഞസ്ത്വയാധുനാ
വിജയം ആഗ്രഹിക്കുന്ന രാജാവിന് ആ യജ്ഞം ചെയ്യാൻ യോഗ്യമല്ല. മുമ്പ് നീ നടത്തിയ സർപ്പയജ്ഞം താമസികമായിരുന്നു.
വൈരം നിര്വാഹിതം രാജംസ്തക്ഷകസ്യ ദുരാത്മനഃ । യത്കൃതേ നിഹതാഃ സര്പാസ്ത്വയാഽഗ്നൌ കോടിശഃ പരേ
ദുഷ്ടനായ തക്ഷകന്റെ വൈരം നീ നിറവേറ്റി, രാജാവേ; അവനുവേണ്ടി നീ അഗ്നിയിൽ കോടിക്കണക്കിന് മറ്റ് സർപ്പങ്ങളെ കൊല്ലിച്ചു.
ദേവീയജ്ഞം കുരുഷ്വാദ്യ വിതതം വിധിപൂര്വകമ് । വിഷ്ണുനാ യഃ കൃതഃ പൂര്വം സൃഷ്ട്യാദൌ നൃപസത്തമ
ഇപ്പോൾ, നിയമപ്രകാരം നന്നായി സ്ഥാപിച്ച ദേവിയജ്ഞം നടത്തണം, രാജാവേ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ വിഷ്ണു ചെയ്തതുപോലെ.