യദാ പുനഃ സുരാണാം വൈ ഭയം ദൈത്യാദ്ഭവിഷ്യതി । ശക്തയോ മേ തദോത്പന്നാ ഹരിഷ്യന്തി സുവിഗ്രഹാഃ
ദേവന്മാർക്ക് ദാനവരിൽ നിന്ന് ഭയം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, എന്റെ ശക്തികൾ മനോഹരമായ രൂപങ്ങളിൽ അവതരിച്ച് അവരെ നശിപ്പിക്കും.
വാരാഹീ വൈഷ്ണവീ ഗൌരീ നാരസിംഹീ സദാശിവാ । ഏതാശ്ചാന്യാശ്ച കാര്യാണി കുരു ത്വം കമലോദ്ഭവ
വാരാഹി, വൈഷ്ണവി, ഗൗരി, നരസിംഹി, സദാശിവാ എന്നിവരും മറ്റു ദേവികളും—കമലത്തിൽ ജനിച്ചവാ, അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ നീ നിർവഹിക്കണം.
നവാക്ഷരമിമം മന്ത്രം ബീജധ്യാനയുതം സദാ । ജപന്സര്വാണി കാര്യാണി കുരു ത്വം കമലോദ്ഭവ
നവാക്ഷരമന്ത്രം, ബീജവും ധ്യാനവും ചേർത്ത് എപ്പോഴും ജപിക്കണം; കമലത്തിൽ ജനിച്ചവാ, അതിലൂടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും പൂർത്തിയാക്കണം.
മന്ത്രാണാമുത്തമോഽയം വൈ ത്വം ജാനീഹി മഹാമതേ । ഹൃദയേ തേ സദാ ധാര്യഃ സര്വകാമാര്ഥസിദ്ധയേ
മന്ത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായതാണിത് എന്ന് നീ അറിയണം, മഹാബുദ്ധിയുള്ളവാ; ഹൃദയത്തിൽ എപ്പോഴും നിലനിർത്തണം, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഫലപ്രാപ്തിക്ക്.
ഇത്യുക്ത്വാ മാം ജഗന്മാതാ ഹരിം പ്രാഹ ശുചിസ്മിതാ । വിഷ്ണോ വ്രജ ഗൃഹാണേമാം മഹാലക്ഷ്മീം മനോഹരാമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ലോകമാതാവ് മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു: 'വിഷ്ണു, നീ പോകുക, ഈ മനോഹരമായ മഹാലക്ഷ്മിയെ സ്വീകരിക്കണം.'
സദാ വക്ഷഃസ്ഥലേ സ്ഥാനേ ഭവിതാ നാത്ര സംശയഃ । ക്രീഡാര്ഥം തേ മയാ ദത്താ ശക്തിഃ സര്വാര്ഥദാ ശിവാ
അവൾ എപ്പോഴും നിന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ വാസം ചെയ്യും—ഇതിൽ സംശയമില്ല; നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഞാൻ ഈ ശിവശക്തിയെ, എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഫലദായിനിയായതിനെ, നിനക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു.
ത്വയേയം നാവമന്തവ്യാ മാനനീയാ ച സര്വദാ । ലക്ഷ്മീനാരായണാഖ്യോഽയം യോഗോ വൈ വിഹിതോ മയാ
ഈ ഐക്യം എപ്പോഴും ആദരിക്കേണ്ടതാണ്; അവഗണിക്കരുത്. ലക്ഷ്മി-നാരായണ ഐക്യം ഞാൻ തന്നെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ജീവനാര്ഥം കൃതാ യജ്ഞാ ദേവാനാം സര്വഥാ മയാ । അവിരോധേന സങ്ഗേന വര്തിതവ്യം ത്രിഭിഃ സദാ
ജീവിതത്തിനും ദേവന്മാർക്കുമായി ഞാൻ യജ്ഞങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ഈ മൂന്നു കാര്യങ്ങളിലും എപ്പോഴും ഐക്യത്തോടും വിരോധമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കണം.
ത്വം ച വേധാഃ ശിവസ്ത്വേതേ ദേവാ മദ്ഗുണസമ്ഭവാഃ । മാന്യാഃ പൂജ്യാശ്ച സര്വേഷാം ഭവിഷ്യന്തി ന സംശയഃ
നീയും, സ്രഷ്ടാവും, ശിവനും, ഈ ദേവന്മാരും എന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. എല്ലാവരും സംശയമില്ലാതെ ആദരിക്കുകയും പൂജിക്കുകയും ചെയ്യും.
യേ വിഭേദം കരിഷ്യന്തി മാനവാ മൂഢചേതസഃ । നിരയം തേ ഗമിഷ്യന്തി വിഭേദാന്നാത്ര സംശയഃ
ഭേദം സൃഷ്ടിക്കുന്ന മൂടിയ മനസ്സുള്ള മനുഷ്യർ ഭേദം കൊണ്ടു നരകത്തിൽ പോകും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
യോ ഹരിഃ സ ശിവഃ സാക്ഷാദ്യഃ ശിവഃ സ സ്വയം ഹരിഃ । ഏതയോര്ഭേദമാതിഷ്ഠന്നരകായ ഭവേന്നരഃ
ഹരി തന്നെയാണ് ശിവൻ, ശിവൻ തന്നെയാണ് ഹരി. ഇവരിൽ ഭേദം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ നരകത്തിൽ പോകും.
തഥൈവ ദ്രുഹിണോ ജ്ഞേയോ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ । അപരോ ഗുണഭേദോഽസ്തി ശൃണു വിഷ്ണോ ബ്രവീമി തേ
അதே പോലെ സ്രഷ്ടാവിനെയും അങ്ങനെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കണം; ഇതിൽ ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ല. മറ്റൊരു ഗുണഭേദം ഉണ്ട്; കേൾക്കു, വിഷ്ണുവേ, ഞാൻ പറയാം.
മുഖ്യഃ സത്ത്വഗുണസ്തേഽസ്തു പരമാത്മവിചിന്തനേ । ഗൌണത്വേഽപി പരൌ ഖ്യാതൌ രജോഗുണതമോഗുണൌ
പരമാത്മാവിനെ ധ്യാനിക്കാൻ സത്ത്വഗുണം പ്രധാനമായിരിക്കും. രണ്ടാം നിലയിൽ, രണ്ടുപേരും രാജസും തമസും ഉള്ളവരായി അറിയപ്പെടുന്നു.
ലക്ഷ്മ്യാ സഹ വികാരേഷു നാനാഭേദേഷു സര്വദാ । രജോഗുണയുതോ ഭൂത്വാ വിഹരസ്വാനയാ സഹ
ലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം വ്യത്യാസങ്ങളിലും മാറ്റങ്ങളിലും എപ്പോഴും രാജസഗുണം ഉൾക്കൊണ്ട് അവളോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കണം.
വാഗ്ബീജം കാമരാജം ച മായാബീജം തൃതീയകമ് । മന്ത്രോഽയം ത്വം രമാകാന്ത മദ്ദത്തഃ പരമാര്ഥദഃ
വാക്കിന്റെ ബീജം, കാമരാജൻ, മായയുടെ ബീജം—ഈ മന്ത്രം, രമയുടെ പ്രിയനേ, ഞാൻ നൽകിയതാണ്; അതു പരമാർത്ഥം നൽകുന്നു.
ഗൃഹീത്വാ ജപ തം നിത്യം വിഹരസ്വ യഥാസുഖമ് । ന തേ മൃത്യുഭയം വിഷ്ണോ ന കാലപ്രഭവം ഭയമ്
അത് സ്വീകരിച്ച് എപ്പോഴും ജപിക്കണം; ഇഷ്ടാനുസരണം ആസ്വദിക്കണം. വിഷ്ണുവേ, നിനക്ക് മരണഭയമോ കാലഭയമോ ഉണ്ടാവില്ല.
യാവദേഷ വിഹാരോ മേ ഭവിഷ്യതി സുനിശ്ചയഃ । സംഹരിഷ്യാമ്യഹം സര്വം യദാ വിശ്വം ചരാചരമ്
എന്റെ ഈ ലീല തുടരുന്ന കാലം വരെ ഉറപ്പാണ്. ഞാൻ എല്ലാം പിൻവലിക്കുമ്പോൾ ചലനവും അചലവും ഉള്ള ലോകം മുഴുവൻ ഞാൻ എടുത്തു പോകും.
ഭവന്തോഽപി തദാ നൂനം മയി ലീനാ ഭവിഷ്യഥ । സ്മര്തവ്യോഽയം സദാ മന്ത്രഃ കാമദോ മോക്ഷദസ്തഥാ
അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്നിൽ ലയിക്കും. ഈ മന്ത്രം എപ്പോഴും ഓർക്കണം; അതു കാമവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു.
ഉദ്ഗീഥേന ച സംയുക്തഃ കര്തവ്യഃ ശുഭമിച്ഛതാ । കാരയിത്വാഥ വൈകുണ്ഠം വസ്തവ്യം പുരുഷോത്തമ
ശുഭം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഉദ്ഗീതം ചേർത്തു ചെയ്യണം. വൈകുണ്ഠം സ്ഥാപിച്ച ശേഷം, പുരുഷോത്തമനേ, അവിടെ താമസിക്കണം.
വിഹരസ്വ യഥാകാമം ചിന്തയന്മാം സനാതനീമ് । ബ്രഹ്മോവാച ഇത്യുക്ത്വാ വാസുദേവം സാ ത്രിഗുണാ പ്രകൃതിഃ പരാ
നീ ഇഷ്ടാനുസരണം ആസ്വദിക്കണം; എന്നെ, സനാതനിയെ, ധ്യാനിക്കണം. ബ്രഹ്മാ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞ്, ത്രിഗുണമുള്ള പരാ പ്രകൃതി
നിര്ഗുണാ ശങ്കരം ദേവമവോചദമൃതം വചഃ । ദേവ്യുവാച ഗൃഹാണ ഹരഗൌരീം ത്വം മഹാകാലീം മനോഹരാമ്
ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറം, ശങ്കരനോട് ദേവി അമൃതവാക്യം പറഞ്ഞു. ദേവി പറഞ്ഞു: ഹരഗൗരിയെയും മനോഹരമായ മഹാകാലിയെയും സ്വീകരിക്കു.
കൈലാസം കാരയിത്വാ ച വിഹരസ്വ യഥാസുഖമ് । മുഖ്യസ്തമോഗുണസ്തേഽസ്തു ഗൌണൌ സത്ത്വരജോഗുണൌ
കൈലാസം സ്ഥാപിച്ച് ഇഷ്ടാനുസരണം ആസ്വദിക്കണം. പ്രധാന ഗുണം തമസായിരിക്കും; സത്ത്വവും രാജസും രണ്ടാം നിലയിൽ.
വിഹരാസുരനാശാര്ഥം രജോഗുണതമോഗുണൌ । തപസ്തപ്തം തഥാ കര്തും സ്മരണം പരമാത്മനഃ
അസുരനാശത്തിനായി രാജസും തമസും ഉൾക്കൊണ്ട് ആസ്വദിക്കണം. തപസും പരമാത്മാവിന്റെ സ്മരണയും ചെയ്യണം.
സര്വസത്ത്വഗുണഃ ശാന്തോ ഗൃഹീതവ്യഃ സദാനഘ । സര്വഥാ ത്രിഗുണാ യൂയം സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തകാരകാഃ
സത്ത്വഗുണം, ശാന്തമായത്, എപ്പോഴും സ്വീകരിക്കണം, പാപമില്ലാത്തവനേ. നിങ്ങൾ മൂന്നു പേരും സൃഷ്ടി, നില, നാശത്തിന് കാരണമാണ്.
ഏഭിര്വിഹീനം സംസാരേ വസ്തു നൈവാത്ര കുത്രചിത് । വസ്തുമാത്രം തു യദ്ദൃശ്യം സംസാരേ ത്രിഗുണം ഹി തത്
ഈ ലോകത്തിൽ ഈ ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത വസ്തു എവിടെയും ഇല്ല. ലോകത്തിൽ കാണുന്ന എല്ലാ വസ്തുക്കളും മൂന്നു ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
ദൃശ്യം ച നിര്ഗുണം ലോകേ ന ഭൂതം നോ ഭവിഷ്യതി । നിര്ഗുണഃ പരമാത്മാസൌ ന തു ദൃശ്യഃ കദാചന
ലോകത്തിൽ ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതായി കാണുന്ന വസ്തു ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യില്ല. പരമാത്മാവ് ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവൻ ആണ്, പക്ഷേ ഒരിക്കലും കാണപ്പെടുന്നവൻ അല്ല.
സഗുണാ നിര്ഗുണാ ചാഹം സമയേ ശങ്കരോത്തമാ । സദാഹം കാരണം ശമ്ഭോ ന ച കാര്യം കദാചന
ശിവനിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനേ, ഞാൻ ഗുണങ്ങളോടും ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാതെയും, സമയത്തിനനുസരിച്ച്, നിലകൊള്ളുന്നു. ശംഭുവേ, ഞാൻ എപ്പോഴും കാരണമാണ്, ഒരിക്കലും ഫലമല്ല.
സഗുണാ കാരണത്വാദ്വൈ നിര്ഗുണാ പുരുഷാന്തികേ । മഹത്തത്ത്വമഹങ്കാരോ ഗുണാഃ ശബ്ദാദയസ്തഥാ
ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയപ്പോൾ ഞാൻ കാരണമാണ്; ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഞാൻ പുരുഷനോടു സമീപമാണ്. മഹത്ത്വം, അഹങ്കാരം, ഗുണങ്ങൾ, ശബ്ദം തുടങ്ങിയവയും അതുപോലെ.
കാര്യകാരണരൂപേണ സംസരന്തേ ത്വഹര്നിശമ്
ഇവയെല്ലാം കാരണവും ഫലവും എന്ന രൂപത്തിൽ പകലും രാത്രിയും സഞ്ചരിക്കുന്നു.
അഹങ്കാരശ്ച മേ കാര്യം ത്രിഗുണോഽസൌ പ്രതിഷ്ഠിതഃ । അഹങ്കാരാന്മഹത്തത്ത്വം ബുദ്ധിഃ സാ പരികീര്തിതാ
അഹങ്കാരം എന്റെ ഫലമാണ്, അതു മൂന്നു ഗുണങ്ങളിലായി നിലകൊള്ളുന്നു. അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് മഹത്ത്വം, അതാണ് ബുദ്ധി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്, ഉത്ഭവിക്കുന്നു.