ഉത്പന്നേഷു സമസ്തേഷു കാര്യേഷു പ്രവിശാമി താന് । കരോമി സര്വകാര്യാണി നിമിത്തം തം വിധായ വൈ
എല്ലാ ഫലങ്ങളും ഉദയം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഞാൻ അവയിൽ പ്രവേശിച്ച്, ആ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്നു. ആ കാരണം സ്ഥാപിച്ചാണ് ഞാൻ എല്ലാം നടത്തുന്നത്.
ജലേ ശീതം തഥാ വഹ്നാവൌഷ്ണ്യം ജ്യോതിര്ദിവാകരേ । നിശാനാഥേ ഹിമാ കാമം പ്രഭവാമി യഥാ തഥാ
ജലത്തിൽ തണുപ്പാണ് ഞാൻ; അഗ്നിയിൽ ചൂട്; സൂര്യനിൽ പ്രകാശം; ചന്ദ്രനിൽ കുളിർച്ച—എവിടെയും ആവശ്യമുള്ളിടത്ത് ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ പ്രകടമാവുന്നു.
മയാ ത്യക്തം വിധേ നൂനം സ്പന്ദിതും ന ക്ഷമം ഭവേത് । ജീവജാതം ച സംസാരേ നിശ്ചയോഽയം ബ്രുവേ ത്വയി
എന്നെ കൂടാതെ, സൃഷ്ടാവേ, ഒന്നും ചലിക്കാനാവില്ല; ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും ഈ ഉറപ്പിലാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്—ഇത് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു.
അശക്തഃ ശങ്കരോ ഹന്തും ദൈത്യാന്കില മയോജ്ഝിതഃ । ശക്തിഹീനം നരം ബ്രൂതേ ലോകശ്ചൈവാതിദുര്ബലമ്
എന്നെ വിട്ടാൽ ശങ്കരൻ അസുരന്മാരെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; ശക്തി ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യനെ ലോകം അത്യന്തം ദുർബലനെന്ന് വിളിക്കുന്നു.
രുദ്രഹീനം വിഷ്ണുഹീനം ന വദന്തി ജനാഃ കില । ശക്തിഹീനം യഥാ സര്വേ പ്രവദന്തി നരാധമമ്
രുദ്രനും വിഷ്ണുവും ഇല്ലാത്തവനെന്ന് ആരും പറയുന്നില്ല; പക്ഷേ ശക്തി ഇല്ലാത്തവനെ എല്ലാവരും മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനെന്ന് വിളിക്കുന്നു.
പതിതഃ സ്ഖലിതോ ഭീതഃ ശാന്തഃ ശത്രുവശം ഗതഃ । അശക്തഃ പ്രോച്യതേ ലോകേ നാരുദ്രഃ കോഽപി കഥ്യതേ
വീണുപോയ, തടഞ്ഞുപോകുന്ന, ഭയപ്പെട്ട, ശത്രുക്കളുടെ അധീനനായവൻ—ഇവനെ ലോകം ശക്തിയില്ലാത്തവനെന്ന് പറയുന്നു; ആരെയും 'രുദ്രൻ അല്ല' എന്ന് ആരും വിളിക്കാറില്ല.
തദ്വിദ്ധി കാരണം ശക്തിര്യഥാ ത്വം ച സിസൃക്ഷസി । ഭവിതാ ച യദാ യുക്തഃ ശക്ത്യാ കര്താ തദാഖിലമ്
ശക്തിയാണ് കാരണം എന്നു നീ അറിയണം; നീ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ശക്തിയോടെ ചേർന്നാൽ, പ്രവർത്തകൻ എല്ലാം സാധിക്കും.
തഥാ ഹരിസ്തഥാ ശംഭുസ്തഥേന്ദ്രോഽഥ വിഭാവസുഃ । ശശീ സൂര്യോ യമസ്ത്വഷ്ടാ വരുണഃ പവനസ്തഥാ
അങ്ങനെ തന്നെ ഹരിയും ശംഭുവും ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും യമനും ത്വഷ്ടാവും വരുണനും വായുവും—
ധരാ സ്ഥിരാ തദാ ധര്തും ശക്തിയുക്താ യദാ ഭവേത് । അന്യഥാ ചേദശക്താ സ്യാത്പരമാണോശ്ച ധാരണേ
ഭൂമി ശക്തിയോടെ ആയാൽ മാത്രമേ സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കൂ; അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു അണുവിനെ പോലും താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.
തഥാ ശേഷസ്തഥാ കൂര്മോ യേഽന്യേ സര്വേ ച ദിഗ്ഗജാഃ । മദ്യുക്താ വൈ സമര്ഥാശ്ച സ്വാനി കാര്യാണി സാധിതുമ്
അങ്ങനെ തന്നെ ശേഷനും കൂർമ്മനും മറ്റു ദിക്കുപാലകരും—എനിക്ക് കൂടെ ചേരുമ്പോൾ, അവർക്കു തങ്ങളുടെ ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയും.
ജലം പിബാമി സകലം സംഹരാമി വിഭാവസുമ് । പവനം സ്തമ്ഭയാമ്യദ്യ യദിച്ഛാമി തഥാചരമ്
എല്ലാ വെള്ളവും ഞാൻ കുടിക്കുന്നു, അഗ്നിയെ ഞാൻ അകറ്റുന്നു, കാറ്റിനെ ഞാൻ നിർത്തുന്നു; ഇന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നപോലെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
തത്ത്വാനാം ചൈവ സര്വേഷാം കദാപി കമലോദ്ഭവ । അസതാം ഭാവസന്ദേഹഃ കര്തവ്യോ ന കദാചന
കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, എല്ലാ തത്വങ്ങളുടെയും സത്യത്തിൽ ഒരിക്കലും സംശയം വരുത്തരുത്; അവയുടെ നിലനില്പിനെ ചോദ്യം ചെയ്യരുത്.
കദാചിത്പ്രാഗഭാവഃ സ്യാത്പ്രധ്വംസാഭാവ ഏവ വാ । മൃത്പിണ്ഡേഷു കപാലേഷു ഘടാഭാവോ യഥാ തഥാ
ഒരിക്കൽ മുമ്പ് ഇല്ലായ്മയോ, നശിച്ചില്ലായ്മയോ ഉണ്ടാകും; മണ്ണിന്റെ കട്ടയിലും തകർത്തു കഷ്ണങ്ങളിലുമുള്ളപോലെ, പാത്രം ഇല്ലാത്തതുപോലെ.
അദ്യാത്ര പൃഥിവീ നാസ്തി ക്വ ഗതേതി വിചാരണേ । സഞ്ജാതാ ഇതി വിജ്ഞേയാ അസ്യാസ്തു പരമാണവഃ
ഇന്ന് ഭൂമി ഇല്ല, എവിടേക്ക് പോയി എന്നു ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ, അതിന്റെ അണുക്കൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ശാശ്വതം ക്ഷണികം ശൂന്യം നിത്യാനിത്യം സകര്തുകമ് । അഹങ്കാരാഗ്രിമഞ്ചൈവ സപ്തഭേദൈര്വിവക്ഷിതമ്
തത്വം ഏഴു വിധത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു: ശാശ്വതം, ക്ഷണികം, ശൂന്യം, ശാശ്വതവും അശാശ്വതവും, പ്രവർത്തകനോടുകൂടിയതും, അഹങ്കാരത്തോടുകൂടിയതും, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും.
ഗൃഹാണാജ മഹതത്ത്വമഹങ്കാരസ്തദുദ്ഭവഃ । തതഃ സര്വാണി ഭൂതാനി രചയസ്വ യഥാ പുരാ
സൃഷ്ടാവേ, മഹത്തത്വവും അതിൽ നിന്നുള്ള അഹങ്കാരവും സ്വീകരിക്ക; പിന്നെ മുമ്പുപോലെ എല്ലാ ജീവികളും സൃഷ്ടിക്ക.
വ്രജന്തു സ്വാനി ധിഷ്ണ്യാനി വിരച്യ നിവസന്തു വഃ । സ്വാനി സ്വാനി ച കാര്യാണി കുര്വന്തു ദൈവഭാവിതാഃ
അവരവരുടെ സ്ഥലം സൃഷ്ടിച്ച് അവിടേക്ക് പോകട്ടെ, അവിടെ പാർക്കട്ടെ; ദൈവാനുഗ്രഹത്തോടെ അവരവരുടെ ജോലി ചെയ്യട്ടെ.
ഗൃഹാണേമാം വിധേ ശക്തിം സുരൂപാം ചാരുഹാസിനീമ് । മഹാസരസ്വതീം നാമ്നാ രജോഗുണയുതാം വരാമ്
സൃഷ്ടാവേ, ഈ ശക്തിയെ സ്വീകരിക്ക—സുന്ദരിയും മനോഹരമായ മുഖമുള്ളവളും മഹാസരസ്വതിയെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവളും, രജോഗുണം ഉള്ളവളും, ഉത്തമയുമാണ്.
ശ്വേതാമ്ബരധരാം ദിവ്യാം ദിവ്യഭൂഷണഭൂഷിതാമ് । വരാസനസമാരൂഢാം ക്രീഡാര്ഥം സഹചാരിണീമ്
വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചും ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞും, ഉത്തമമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നും, കളിക്കാനായി നിന്റെ കൂടെ സുഖസംഗതിയായി ഈ ദിവ്യസ്ത്രീ ഉണ്ടാകും.
ഏഷാ സഹചരീ നിത്യം ഭവിഷ്യതി വരാങ്ഗനാ । മാവമംസ്ഥാ വിഭൂതിം മേ മത്വാ പൂജ്യതമാം പ്രിയാമ്
ഈ മഹിളാ എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെ സഹചാരിയാവും; അവളുടെ ശക്തിയെ അവഗണിക്കരുത്, അവൾ ഏറ്റവും ആരാധനാർഹയും എനിക്ക് പ്രിയവുമാണ്.
ഗച്ഛ ത്വമനയാ സാര്ധം സത്യലോകം ബതാശു വൈ । ബീജാച്ചതുര്വിധം സര്വം സമുത്പാദയ സാമ്പ്രതമ്
നീ അവളോടൊപ്പം ഉടൻ സത്യലോകത്തിലേക്ക് പോകുക; നാലു വിധത്തിലുള്ള വിത്തിൽ നിന്ന് എല്ലാ ജീവികളും ഇപ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കണം.
ലിങ്ഗകോശാശ്ച ജീവൈസ്തൈഃ സഹിതാഃ കര്മഭിസ്തഥാ । വര്തന്തേ സംസ്ഥിതാഃ കാലേ താന്കുരു ത്വം യഥാ പുരാ
ലിംഗകോശങ്ങളും, ജീവികളും, അവരുടെ കർമ്മങ്ങളും, കാലത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവയാണ്; അവയെ പഴയപോലെ നിലനിൽക്കാൻ നീ ചെയ്യണം.
കാലകര്മസ്വഭാവാഖ്യൈഃ കാരണൈഃ സകലം ജഗത് । സ്വഭാവസ്വഗുണൈര്യുക്തം പൂര്വവത്സചരാചരമ്
കാലം, കർമ്മം, സ്വഭാവം എന്ന കാരണങ്ങളാൽ, സകല ജഗതും—ചലനവും അചലവും—സ്വഭാവഗുണങ്ങളോടൊപ്പം പഴയപോലെ നിലനിൽക്കണം.
മാനനീയസ്ത്വയാ വിഷ്ണുഃ പൂജനീയശ്ച സര്വദാ । സത്ത്വഗുണപ്രധാനത്വാദധികഃ സര്വതഃ സദാ
നീ എപ്പോഴും വിഷ്ണുവിനെ ആദരിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും വേണം; സത്ത്വഗുണം പ്രധാനമായതിനാൽ അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉന്നതനാണ്.
യദാ യദാ ഹി കാര്യം വോ ഭവിഷ്യതി ദുരത്യയമ് । കരിഷ്യതി പൃഥിവ്യാം വൈ അവതാരം തദാ ഹരിഃ
നിനക്ക് ദുഷ്കരമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ഹരി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച് അതു പൂർത്തിയാക്കും.
തിര്യഗ്യോനാവഥാന്യത്ര മാനുഷീം തനുമാശ്രിതഃ । ദാനവാനാം വിനാശം വൈ കരിഷ്യതി ജനാര്ദനഃ
മൃഗങ്ങളിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ജന്മത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ജനാർദനൻ ദാനവരെ നശിപ്പിക്കും.
ഭവോഽയം തേ സഹായശ്ച ഭവിഷ്യതി മഹാബലഃ । സമുത്പാദ്യ സുരാന്സര്വാന്വിഹരസ്വ യഥാസുഖമ്
ഭവൻ നിന്റെ ശക്തമായ സഹായി ആയിരിക്കും; എല്ലാ ദേവന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, നീ ഇഷ്ടാനുസരണം സുഖമായി ജീവിക്കാം.
ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാ നാനായജ്ഞൈഃ സദക്ഷിണൈഃ । യജിഷ്യന്തി വിധാനേന സര്വാന്വഃ സുസമാഹിതാഃ
ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾക്കും യഥാവിധി ദക്ഷിണകൾക്കും സഹിതം, ശ്രദ്ധയോടെ നിങ്ങളെ ആരാധിക്കും.
മന്നാമോച്ചാരണാത്സര്വേ മഖേഷു സകലേഷു ച । സദാ തൃപ്താശ്ച സന്തുഷ്ടാ ഭവിഷ്യധ്വം സുരാഃ കില
എന്റെ നാമം യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉച്ചരിച്ചാൽ, ദേവന്മാർ എപ്പോഴും തൃപ്തിയും സന്തോഷവും അനുഭവിക്കും.
ശിവശ്ച മാനനീയോ വൈ സര്വഥാ യത്തമോഗുണഃ । യജ്ഞകാര്യേഷു സര്വേഷു പൂജനീയഃ പ്രയത്നതഃ
ശിവൻ, എല്ലാ ഗുണങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ഉള്ളവൻ, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളിൽ നീ ആദരിക്കുകയും ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുകയും വേണം.