ബ്രഹ്മാ സൃജത്യവതി വിഷ്ണുരുമാപതിശ്ച സംഹാരകാരക ഇയം തു ജനേ പ്രസിദ്ധിഃ । കിം സത്യമേതദപി ദേവി തവേച്ഛയാ വൈ കര്തും ക്ഷമാ വയമജേ തവ ശക്തിയുക്താഃ
ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിക്കുകയും വിഷ്ണു സംരക്ഷിക്കുകയും ഉമാപതി സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണല്ലോ എല്ലാവരും പറയുന്നത്. എന്നാല് ദേവി, ഇതെല്ലാം നിന്റെ ഇച്ഛയാലാണ് നടക്കുന്നത്. ഞങ്ങള് നിന്റെ ശക്തിയാല് മാത്രമേ എന്തും ചെയ്യാൻ കഴിയൂ.
ധാത്രീ ധരാധരസുതേ ന ജഗദ്ബിഭര്തി ആധാരശക്തിരഖിലം തവ വൈ ബിഭര്തി । സൂര്യോഽപി ഭാതി വരദേ പ്രഭയാ യുതസ്തേ ത്വം സര്വമേതദഖിലം വിരജാ വിഭാസി
പര്വതപുത്രിയേ, ഭൂമി ലോകത്തെ താങ്ങുന്നില്ല; നിന്റെ ആധാരശക്തിയാണു എല്ലാം താങ്ങുന്നത്. സൂര്യനും നിന്റെ പ്രകാശത്താലാണ് തിളങ്ങുന്നത്, വരദേ. നീ പാവനയും അകലങ്കയുമാണ്, ഈ സകലവും നീയാകുന്നു.
ബ്രഹ്മാഽഹമീശ്വരവരഃ കില തേ പ്രഭാവാ- ത്സര്വേ വയം ജനിയുതാ ന യദാ തു നിത്യാഃ । കേഽന്യേ സുരാഃ ശതമഖപ്രമുഖാശ്ച നിത്യാ നിത്യാ ത്വമേവ ജനനീ പ്രകൃതിഃ പുരാണാ
ബ്രഹ്മാവും ഞാനും പരമേശ്വരനും നിന്റെ ശക്തിയാല് മാത്രമേ നിലനില്ക്കുന്നുള്ളൂ; ഞങ്ങള് ജനിച്ചവരാണ്, ശാശ്വതരല്ല. മറ്റാരെങ്കിലും ദേവന്മാര്, ഇന്ദ്രനും മറ്റ് ദേവന്മാരും, ശാശ്വതരാണോ? അമ്മേ, നീയൊന്നാണ് ശാശ്വതവും പ്രാചീനമായ പ്രകൃതിയും.
ത്വം ചേദ്ഭവാനി ദയസേ പുരുഷം പുരാണം ജാനേഽഹമദ്യ തവ സംനിധിഗഃ സദൈവ । നോചേദഹം വിഭുരനാദിരനീഹ ഈശോ വിശ്വാത്മധീരിതി തമഃപ്രകൃതിഃ സദൈവ
ഭവാനി, നീ പുരാതനപുരുഷനോടു ദയ കാണിച്ചാല് മാത്രമേ ഞാന് എന്നും നിന്റെ സന്നിധിയിലാണെന്ന് അറിയാന് കഴിയൂ. അല്ലെങ്കില് ഞാന്, ആദിയില്ലാത്തവനും കര്മ്മരഹിതനുമായ ഈശ്വരന്, ലോകാത്മാവായി ഇരുട്ടിലായിരിക്കും, പ്രകൃതിയായി മാത്രം നിലനില്ക്കും.
വിദ്യാ ത്വമേവ നനു ബുദ്ധിമതാം നരാണാം ശക്തിസ്ത്വമേവ കില ശക്തിമതാം സദൈവ । ത്വം കീര്തികാന്തികമലാമലതുഷ്ടിരൂപാ മുക്തിപ്രദാ വിരതിരേവ മനുഷ്യലോകേ
മനുഷ്യരില് ജ്ഞാനമുള്ളവര്ക്ക് നീയാണു ജ്ഞാനം, ശക്തിയുള്ളവര്ക്ക് നീയാണു ശക്തി. നീയാണു കീര്ത്തി, ഭംഗി, ഐശ്വര്യം, തൃപ്തി; മോക്ഷം നല്കുന്നവളും, മനുഷ്യലോകത്ത് വിരക്തി തന്നെയും നീയാണു.
ഗായത്ര്യസി പ്രഥമവേദകലാ ത്വമേവ സ്വാഹാ സ്വധാ ഭഗവതീ സഗുണാര്ധമാത്രാ । ആമ്നായ ഏവ വിഹിതോ നിഗമോ ഭവത്യൈ സഞ്ജീവനായ സതതം സുരപൂര്വജാനാമ്
നീയാണ് ഗായത്രി, വേദങ്ങളിലെ പ്രഥമഭാഗം; സ്വാഹ, സ്വധ, ഭഗവതി, ഗുണങ്ങളുള്ള അര്ദ്ധമാത്രയും നീയാണു. വേദം തന്നെ ഭവാനിക്കായി നിര്ദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു, പുരാതന ദേവന്മാരെ എന്നും ഉണര്ത്താനായി.
മോക്ഷാര്ഥമേവ രചയസ്യഖിലം പ്രപഞ്ചം തേഷാം ഗതാഃ ഖലു യതോ നനു ജീവഭാവമ് । അംശാ അനാദിനിധനസ്യ കിലാനഘസ്യ പൂര്ണാര്ണവസ്യ വിതതാ ഹി യഥാ തരങ്ഗാഃ
മോക്ഷം ലഭിക്കാനായി മാത്രം നീ ഈ സകലവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മോക്ഷം നേടിയവര് ഇനി വ്യക്തിത്വം ഇല്ലാതവരാണ്. പാപരഹിതയും ആദിയുമില്ലാതവളുമായ പൂര്ണസമുദ്രത്തില് നിന്നുള്ള തിരകളെപ്പോലെ, ജീവന്മാരെല്ലാം നിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.
ജീവോ യദാ തു പരിവേത്തി തവൈവ കൃത്യം ത്വം സംഹരസ്യഖിലമേതദിതി പ്രസിദ്ധമ് । നാട്യം നടേന രചിതം വിതഥേഽന്തരങ്ഗേ കാര്യേ കൃതേ വിരമസേ പ്രഥിതപ്രഭാവാ
ജീവന് ഈ എല്ലാം നിന്റെ കര്മ്മമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോള് നീതന്നെ എല്ലാം പിൻവലിക്കുന്നതാണെന്നു അറിയാം. നടന് നാടകം തീര്ത്താല് അതു അവസാനിക്കുന്നതുപോലെ, ദേവി, നിന്റെ കര്മ്മം പൂര്ത്തിയായാല് നീ എല്ലാം പിൻവലിക്കുന്നു.
ത്രാതാ ത്വമേവ മമ മോഹമയാദ്ഭവാബ്ധേ- സ്ത്വാമമ്ബികേ സതതമേമി മഹാര്തിദേ ച । രാഗാദിഭിര്വിരചിതേ വിതഥേ കിലാന്തേ മാമേവ പാഹി ബഹുദുഃഖകരേ ച കാലേ
അംബികേ, മോഹത്തിന്റെ സമുദ്രത്തില് നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കാനുള്ളവളാണ് നീ. വലിയ ദുഃഖത്തില് എപ്പോഴും നിന്നിലേക്കാണ് ഞാന് വരുന്നത്. രാഗാദികള് കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ദുഃഖകരമായ അവസാനം വന്നാല്, അപ്പോള് എന്നെ മാത്രം നീ രക്ഷിക്കണം.
നമോ ദേവി മഹാവിദ്യേ നമാമി ചരണൌ തവ । സദാ ജ്ഞാനപ്രകാശം മേ ദേഹി സര്വാര്ഥദേ ശിവേ
ദേവി, മഹാവിദ്യേ, നിന്റെ പാദങ്ങള്ക്ക് വന്ദനം. എല്ലായ്പ്പോഴും എനിക്ക് ജ്ഞാനപ്രകാശം നല്കണം, സകലാര്ഥദായിനിയായ ശിവേ.
ഹരബ്രഹ്മകൃതസ്തുതിവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച ഇത്യുക്ത്വാ വിരതേ വിഷ്ണൌ ദേവദേവേ ജനാര്ദനേ । ഉവാച ശങ്കരഃ ശര്വഃ പ്രണതഃ പുരതഃ സ്ഥിതഃ
ഹരനും ബ്രഹ്മാവും നടത്തിയ സ്തുതിയുടെ വിവരണം. ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ജനാര്ദ്ദനനായ വിഷ്ണു മൗനം പാലിച്ചപ്പോള്, ശിവന് ഭക്തിയോടെ മുന്നില് നിന്നു സംസാരിച്ചു.
ശിവ ഉവാച യദി ഹരിസ്തവ ദേവി വിഭാവജ- സ്തദനു പദ്മജ ഏവ തവോദ്ഭവഃ । കിമഹമത്ര തവാപി ന സദ്ഗുണഃ സകലലോകവിധൌ ചതുരാ ശിവേ
ശിവന് പറഞ്ഞു: ദേവി, ഹരി നിന്നില് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്, പിന്നെ പദ്മജനായ ബ്രഹ്മാവും നിന്നില് നിന്നാണ്. അങ്ങനെ വന്നാല് ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില് ചതുരയായ ശിവേ, എനിക്കുമെന്തുകൊണ്ട് നല്ല ഗുണങ്ങള് ലഭിക്കരുതേ?
ത്വമസി ഭൂഃ സലിലം പവനസ്തഥാ ഖമപി വഹ്നിഗുണശ്ച തഥാ പുനഃ । ജനനി താനി പുനഃ കരണാനി ച ത്വമസി ബുദ്ധിമനോഽപ്യഥ ഹങ്കൃതിഃ
നീ ഭൂമി, ജലം, വായു, ആകാശം, അഗ്നിയുടെ ഗുണം എന്നിവയൊക്കെയും തന്നെയാണ്. അമ്മേ, അവയും അവയുടെ ഉപകരണങ്ങളും നീ തന്നെയാണ്; ബുദ്ധിയും മനസ്സും അഹങ്കാരവും നീയാണു.
ന ച വിദന്തി വദന്തി ച യേഽന്യഥാ ഹരിഹരാജകൃതം നിഖിലം ജഗത് । തവ കൃതാസ്ത്രയ ഏവ സദൈവ തേ വിരചയന്തി ജഗത്സചരാചരമ്
ഹരി, ഹര, തുടങ്ങിയവര് ലോകം സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്നു പറയുന്നവര് യാഥാര്ത്ഥ്യം അറിയുന്നില്ല. നിന്റെ മൂന്നു രൂപകളാണ് സകലജഗത്തെയും ചലനചലങ്ങളെയും എപ്പോഴും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
അവനിവായുഖവഹ്നിജലാദിഭിഃ സവിഷയൈഃ സഗുണൈശ്ച ജഗദ്ഭവേത് । യദി തദാ കഥമദ്യ ച തത്സ്ഫുടം പ്രഭവതീതി തവാമ്ബ കലാമൃതേ
ഭൂമി, വായു, ആകാശം, അഗ്നി, ജലം എന്നിവയും അവയുടെ ഗുണങ്ങളും വിഷയങ്ങളും കൂടിയാണു ലോകം നിലനില്ക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ആയാല് അമ്മേ, നിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലും ഇല്ലാതെ ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും?
ഭവസി സര്വമിദം സചരാചരം ത്വമജവിഷ്ണുശിവാകൃതികല്പിതമ് । വിവിധവേഷവിലാസകുതൂഹലൈ- ര്വിരമസേ രമസേഽമ്ബ യഥാരുചി
സകല ചലനചലങ്ങളുമാണ് നീ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ, വിഷ്ണുവിന്റെ, ശിവന്റെ രൂപങ്ങളായി നീയാണു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.色色മായ രൂപങ്ങളിലൂടെയും കളികളിലൂടെയും നീ ഇഷ്ടം പോലെ സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, അമ്മേ.
സകലലോകസിസൃക്ഷുരഹം ഹരിഃ കമലഭൂശ്ച ഭവാമ യദാഽമ്ബികേ । തവ പദാമ്ബുജപാംസുപരിഗ്രഹം സമധിഗമ്യ തദാ നനു ചക്രിമ
അംബികേ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാനോ, ഞാനും ഹരിയും കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനും ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ പൊടിയാണ് ആദ്യം ലഭിക്കുന്നത്; അതിനുശേഷമാണ് സൃഷ്ടി നടക്കുന്നത്.
യദി ദയാര്ദ്രമനാ ന സദാമ്ബികേ കഥമഹം വിഹിതശ്ച തമോഗുണഃ । കമലജശ്ച രജോഗുണസംഭവഃ സുവിഹിതഃ കിമു സത്ത്വഗുണോ ഹരിഃ
അംബികേ, നിന്റെ മനസിൽ കരുണയില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ഞാൻ തമോഗുണം ലഭിക്കുകയും, കമലജനൻ രജോഗുണത്തിൽ ജനിക്കുകയും, ഹരി സത്ത്വഗുണം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും?
യദി ന തേ വിഷമാ മതിരമ്ബികേ കഥമിദം ബഹുധാ വിഹിതം ജഗത് । സചിവഭൂപതിഭൃത്യജനാവൃതം ബഹുധനൈരധനൈശ്ച സമാകുലമ്
അംബികേ, നിന്റെ മനസിൽ പക്ഷപാതമില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ഈ ലോകം ഇങ്ങനെ വ്യത്യസ്തരായി—മന്ത്രിമാർ, രാജാക്കന്മാർ, ഭൃത്യന്മാർ, ധനികർ, ദരിദ്രർ—എല്ലാവരും ചേർന്ന് നിറയുന്നു?
തവ ഗുണാസ്രയ ഏവ സദാ ക്ഷമാഃ പ്രകടനാവനസംഹരണേഷു വൈ । ഹരിഹരദ്രുഹിണാശ്ച ക്രമാത്ത്വയാ വിരചിതാസ്ത്രിജഗതാം കില കാരണമ്
സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം എന്നിവയിൽ എന്നും കഴിവുള്ളത് നിന്റെ ഗുണങ്ങളാണ്. ഹരി, ഹരൻ, കമലജനൻ ഇവരെ നീ തനതായ ക്രമത്തിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ കാരണങ്ങളായി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.
പരിചിതാനി മയാ ഹരിണാ തഥാ കമലജേന വിമാനഗതേന വൈ । പഥിഗതൈര്ഭുവനാനി കൃതാനി വാ കഥയ കേന ഭവാനി നവാനി ച
ഞാനും ഹരിയും കമലജനനും ആകാശവിമാനങ്ങളിൽ യാത്രചെയ്ത് ലോകങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചിട്ടുമുണ്ട്; പുതിയ ലോകങ്ങൾ ആരാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്ന് പറയൂ.
സൃജസി പാസി ജഗജ്ജഗദമ്ബികേ സ്വകലയാ കിയദിച്ഛസി നാശിതുമ് । രമയസേ സ്വപതിം പുരുഷം സദാ തവ ഗതിം ന ഹി വിദ്മ വയം ശിവേ
ജഗദംബികേ, നീ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും, ഇഷ്ടംപോലെ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; നീ എപ്പോഴും നിന്റെ ഭർത്താവായ പുരുഷനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു; ശിവേ, നിന്റെ വഴികൾ ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല.
ജനനി ദേഹി പദാമ്ബുജസേവനം യുവതിഭാഗവതാനപി നഃ സദാ । പുരുഷതാമധിഗമ്യ പദാമ്ബുജാ- ദ്വിരഹിതാഃ ക്വ ലഭേമ സുഖം സ്ഫുടമ്
ജനനി, ഞങ്ങൾക്കു—even യുവതിയായ ഭക്തന്മാർക്കും—നിന്റെ പാദപദ്മസേവനം ദയവായി നൽകണമേ. പുരുഷത്വം ലഭിച്ചിട്ടും നിന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയാൽ എവിടെയാണ് സുഖം ലഭിക്കുക?
ന രുചിരസ്തി മമാമ്ബ പദാമ്ബുജം തവ വിഹായ ശിവേ ഭുവനേഷ്വലമ് । നിവസിതും നരദേഹമവാപ്യ ച ത്രിഭുവനസ്യ പതിത്വമവാപ്യ വൈ
അമ്മേ, ശിവേ, നിന്റെ പാദപദ്മം വിട്ട് ഭൂമിയിൽ ഒന്നിനും എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല; മനുഷ്യശരീരം ലഭിച്ചാലും, മൂന്നുലോകത്തിന്റെ അധിപത്യം കിട്ടിയാലും.
സുദതി നാസ്തി മനാഗപി മേ രതി- ര്യുവതിഭാവമവാപ്യ തവാന്തികേ । പുരുഷതാ ക്വ സുഖായ ഭവത്യലം തവ പദം ന യദീക്ഷണഗോചരമ്
സുന്ദരിയേ, നിന്റെ അടുത്ത് യുവത്വം ലഭിച്ചാലും എനിക്ക് ചെറിയ സന്തോഷവും ഇല്ല; നിന്റെ പാദങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ പുരുഷത്വം എങ്ങനെ സന്തോഷം നൽകും?
ത്രിഭുവനേഷു ഭവത്വിയമമ്ബികേ മമ സദൈവ ഹി കീര്തിരനാവിലാ । യുവതിഭാവമവാപ്യ പദാമ്ബുജം പരിചിതം തവ സംസൃതിനാശനമ്
അംബികേ, മൂന്നുലോകത്തിലും എന്റെ കീർത്തി എപ്പോഴും മായ്ച്ചില്ലാത്തതായിരിക്കട്ടെ; യുവത്വം പ്രാപിച്ച ഞാൻ നിന്റെ പാദപദ്മം അറിയുന്നു—അത് ജനനമരണചക്രം നശിപ്പിക്കുന്നു.
ഭുവി വിഹായ തവാന്തികസേവനം ക ഇഹ വാഞ്ഛതി രാജ്യമകംടകമ് । ത്രുടിരസൌ കില യാതി യുഗാത്മതാം ന നികടം യദി തേഽങ്ഘ്രിസരോരുഹമ്
ഭൂമിയിൽ നിന്റെ സന്നിധിയിൽ സേവനം ഉപേക്ഷിച്ചവൻ ആരാണ് കഷ്ടമില്ലാത്ത രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കുക? നിന്റെ പാദപദ്മം സമീപത്തില്ലെങ്കിൽ ആ ഐശ്വര്യം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല.
തപസി യേ നിരതാ മുനയോഽമലാ- സ്തവ വിഹായ പദാമ്ബുജപൂജനമ് । ജനനി തേ വിധിനാ കില വഞ്ചിതാഃ പരിഭവോ വിഭവേ പരികല്പിതഃ
തപസ്സിൽ ലീനരായ ശുദ്ധമുനികൾ പോലും, അമ്മേ, നിന്റെ പാദപദ്മപൂജ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ വിധിയുടെ വഞ്ചനയിലാവും; ഐശ്വര്യത്തിലേക്കും അവമാനം വരും.
ന തപസാ ന ദമേന സമാധിനാ ന ച തഥാ വിഹിതൈഃ ക്രതുഭിര്യഥാ । തവ പദാബ്ജപരാഗനിഷേവണാ- ദ്ഭവതി മുക്തിരജേ ഭവസാഗരാത്
തപസ്സിനാലോ, മനസ്സുനിയന്ത്രണത്തിലോ, ധ്യാനത്തിലോ, യാഗങ്ങളിലോ അത്ര ഫലം ലഭിക്കില്ല; നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ പൊടിയിൽ ഭക്തിഭാവത്തോടെ സേവനം ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഭവസാഗരത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുക.
കുരു ദയാം ദയസേ യദി ദേവി മാം കഥയ മന്ത്രമനാവിലമദ്ഭുതമ് । സമഭവം പ്രജപന്സുഖിതോ ഹ്യഹം സുവിശദം ച നവാര്ണമനുത്തമമ്
ദേവി, എനിക്കു ദയയുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം; അത്ഭുതവും ശുദ്ധവുമായ മന്ത്രം പറയണം. ഞാൻ അത് ജപിച്ചപ്പോൾ സന്തോഷം ലഭിച്ചു; അതിനുശേഷം അത്യുത്തമമായ നവാക്ഷരമന്ത്രം തെളിഞ്ഞു.