ജ്ഞാതം മയാഽഖിലമിദം ത്വയി സന്നിവിഷ്ടം ത്വത്തോഽസ്യ സമ്ഭവലയാവപി മാതരദ്യ । ശക്തിശ്ച തേഽസ്യ കരണേ വിതതപ്രഭാവാ ജ്ഞാതാഽധുനാ സകലലോകമയീതി നൂനമ്
മാതാവേ, ഈ സർവ്വം നിനക്കുള്ളിലാണെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി. ഈ ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയും ലയവും നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. നിന്റെ ശക്തി എല്ലാ പ്രവർത്തികളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അതാണ് സകല ലോകങ്ങളുടെയും സാരമായത് എന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഉറപ്പോടെ അറിഞ്ഞു.
വിസ്താര്യ സര്വമഖിലം സദസദ്വികാരം സന്ദര്ശയസ്യവികലം പുരുഷായ കാലേ । തത്ത്വൈശ്ച ഷോഡശഭിരേവ ച സപ്തഭിശ്ച ഭാസീന്ദ്രജാലമിവ നഃ കില രഞ്ജനായ
നീ സകലവും, ചലനവും അചലതയും, വ്യാപിപ്പിച്ച്, ശരിയായ സമയത്ത് പുരുഷനു അതെല്ലാം തെളിഞ്ഞു കാണിക്കുന്നു. പത്താറും ഏഴും തത്വങ്ങളിലൂടെ നീ മായാജാലംപോലെ ഞങ്ങൾക്കു ആനന്ദം നൽകുന്നു.
ന ത്വാമൃതേ കിമപി വസ്തുഗതം വിഭാതി വ്യാപ്യൈവ സര്വമഖിലം ത്വമവസ്ഥിതാഽസി । ശക്തിം വിനാ വ്യവഹൃതോ പുരുഷോഽപ്യശക്തോ വമ്ഭണ്യതേ ജനനി ബുദ്ധിമതാ ജനേന
നിനക്ക് ഒഴികെ ഒന്നും ഈ ലോകത്തിൽ തെളിയുന്നില്ല; നീ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നു. നിന്റെ ശക്തി ഇല്ലാതെ പുരുഷനും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ജ്ഞാനികൾ അമ്മേ, പറയുന്നു.
പ്രീണാസി വിശ്വമഖിലം സതതം പ്രഭാവൈഃ സ്വൈസ്തേജസാ ച സകലം പ്രകടീകരോഷി । അത്സ്യേവ ദേവി തരസാ കില കല്പകാലേ കോ വേദ ദേവി ചരിതം തവ വൈ ഭവസ്യ
നിന്റെ ശക്തികൾകൊണ്ടും തേജസ്സുകൊണ്ടും നീ എല്ലായ്പ്പോഴും ഈ സർവ്വലോകത്തെയും ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു; എല്ലാം തെളിയിച്ചു കാണിക്കുന്നു. ദേവിയേ, കല്പാന്തത്തിൽ നീ അതിവേഗം എല്ലാം ലയിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ ആരാണ് അറിയുന്നത്?
ത്രാതാ വയം ജനനി തേ മധുകൈടഭാഭ്യാം ലോകാശ്ച തേ സുവിതതാഃ ഖലു ദര്ശിതാ വൈ । നീതാഃ സുഖസ്യ ഭവനേ പരമാം ച കോടിം യദ്ദര്ശനം തവ ഭവാനി മഹാപ്രഭാവമ്
മാതാവേ, മധുവിനെയും കൈടഭനെയും നിന്നാൽ നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ രക്ഷപ്പെട്ടത്. ലോകങ്ങൾ നീ വ്യാപിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ കണ്ടു. നിന്റെ ദർശനത്തിൽ ഞങ്ങൾ ആനന്ദത്തിന്റെ ഭവനത്തിലേക്കും പരമാനന്ദത്തിലേക്കും എത്തിച്ചേർന്നു, മഹാശക്തിയുള്ള ഭവാനി.
നാഹം ഭവോ ന ച വിരിംചി വിവേദ മാതഃ കോഽന്യോ ഹി വേത്തി ചരിതം തവ ദുര്വിഭാവ്യമ് । കാനീഹ സന്തി ഭുവനാനി മഹാപ്രഭാവേ ഹ്യസ്മിന്ഭവാനി രചിതേ രചനാകലാപേ
മാതാവേ, ഞാൻ, ഭവനും വിരിഞ്ചിയും നിന്റെ അതിഗംഭീരമായ പ്രവർത്തികൾ അറിയുന്നില്ല; മറ്റാരാണ് അതറിയാൻ കഴിയുക? ഭവാനി, നിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ എത്ര ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന് ആരറിയാം?
അസ്മാഭിരത്ര ഭുവനേ ഹരിരന്യ ഏവ ദൃഷ്ടഃ ശിവഃ കമലജഃ പ്രഥിതപ്രഭാവഃ । അന്യേഷു ദേവി ഭുവനേപു ന സന്തി കിം തേ കിം വിദ്മ ദേവി വിതതം തവ സുപ്രഭാവമ്
ഈ ലോകത്തിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ടത് ഹരിയെയും ശിവനെയും കമലജനെയും മാത്രമാണ്, അവർക്ക് മഹത്തായ ശക്തിയുണ്ട്. എന്നാൽ ദേവിയേ, മറ്റു ലോകങ്ങളിൽ മറ്റാരുമില്ലേ? നിന്റെ അതിവ്യാപകമായ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ എന്തറിയുന്നു?
യാചേഽമ്ബ തേഽങ്ഘ്രികമലം പ്രണിപത്യ കാമം ചിത്തേ സദാ വസതു രൂപമിദം തവൈതത് । നാമാപി വക്ത്രകുഹരേ സതതം തവൈവ സന്ദര്ശനം തവ പദാമ്ബുജയോഃ സദൈവ
അമ്മേ, ഞാൻ നിന്റെ പാദകമലത്തിൽ നമസ്കരിച്ച് ഒരു ആഗ്രഹം അപേക്ഷിക്കുന്നു: നിന്റെ ഈ രൂപം എപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ വസിക്കട്ടെ; നിന്റെ നാമം എപ്പോഴും എന്റെ വായിൽ ഉണ്ടാകട്ടെ; നിന്റെ പാദകമലങ്ങൾ എപ്പോഴും ഞാൻ ദർശിക്കട്ടെ.
ഭൃത്യോഽയമസ്തി സതതം മയി ഭാവനീയം ത്വാം സ്വാമിനീതി മനസാ നനു ചിന്തയാമി । ഏഷാഽഽവയോരവിരതാ കില ദേവി ഭൂയാ- ദ്വ്യാപ്തിഃ സദൈവ ജനനീ സുതയോരിവാര്ഥേ
ദേവി, ഞാന് എന്നും ഒരു ദാസനായി നിന്നിലേക്കാണ് മനസ്സുകൊണ്ട് ഭാവനയിടുന്നത്. 'നീയാണ് എന്റെ സ്വാമിനി' എന്ന ചിന്ത എപ്പോഴും മനസ്സില് ഉണ്ട്. അമ്മേ, അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധംപോലെ ഞങ്ങളുടേതു എന്നും അറ്റില്ലാതെ വര്ധിക്കട്ടെ.
ത്വം വേത്സി സര്വമഖിലം ഭുവനപ്രപഞ്ചം സര്വജ്ഞതാ പരിസമാപ്തിനിതാന്തഭൂമിഃ । കിം പാമരേണ ജഗദമ്ബ നിവേദനീയം യദ്യുക്തമാചര ഭവാനി തവേങ്ഗിതം സ്യാത്
ലോകങ്ങളുടെ എല്ലാം നീ അറിയുന്നവളാണ്, നിന്റെ ജ്ഞാനം പൂര്ണവും പരമാവധിയിലുമാണ്. ലോകമാതാവേ, എനിക്ക് പോലൊരു സാധാരണ മനുഷ്യന് നിന്നോട് എന്ത് പറയാനാകും? എന്ത് ഉചിതമാണോ അതു ചെയ്യണം, ഭവാനി, നിന്റെ ഇച്ഛയാണു നടക്കേണ്ടത്.
ബ്രഹ്മാ സൃജത്യവതി വിഷ്ണുരുമാപതിശ്ച സംഹാരകാരക ഇയം തു ജനേ പ്രസിദ്ധിഃ । കിം സത്യമേതദപി ദേവി തവേച്ഛയാ വൈ കര്തും ക്ഷമാ വയമജേ തവ ശക്തിയുക്താഃ
ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിക്കുകയും വിഷ്ണു സംരക്ഷിക്കുകയും ഉമാപതി സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണല്ലോ എല്ലാവരും പറയുന്നത്. എന്നാല് ദേവി, ഇതെല്ലാം നിന്റെ ഇച്ഛയാലാണ് നടക്കുന്നത്. ഞങ്ങള് നിന്റെ ശക്തിയാല് മാത്രമേ എന്തും ചെയ്യാൻ കഴിയൂ.
ധാത്രീ ധരാധരസുതേ ന ജഗദ്ബിഭര്തി ആധാരശക്തിരഖിലം തവ വൈ ബിഭര്തി । സൂര്യോഽപി ഭാതി വരദേ പ്രഭയാ യുതസ്തേ ത്വം സര്വമേതദഖിലം വിരജാ വിഭാസി
പര്വതപുത്രിയേ, ഭൂമി ലോകത്തെ താങ്ങുന്നില്ല; നിന്റെ ആധാരശക്തിയാണു എല്ലാം താങ്ങുന്നത്. സൂര്യനും നിന്റെ പ്രകാശത്താലാണ് തിളങ്ങുന്നത്, വരദേ. നീ പാവനയും അകലങ്കയുമാണ്, ഈ സകലവും നീയാകുന്നു.
ബ്രഹ്മാഽഹമീശ്വരവരഃ കില തേ പ്രഭാവാ- ത്സര്വേ വയം ജനിയുതാ ന യദാ തു നിത്യാഃ । കേഽന്യേ സുരാഃ ശതമഖപ്രമുഖാശ്ച നിത്യാ നിത്യാ ത്വമേവ ജനനീ പ്രകൃതിഃ പുരാണാ
ബ്രഹ്മാവും ഞാനും പരമേശ്വരനും നിന്റെ ശക്തിയാല് മാത്രമേ നിലനില്ക്കുന്നുള്ളൂ; ഞങ്ങള് ജനിച്ചവരാണ്, ശാശ്വതരല്ല. മറ്റാരെങ്കിലും ദേവന്മാര്, ഇന്ദ്രനും മറ്റ് ദേവന്മാരും, ശാശ്വതരാണോ? അമ്മേ, നീയൊന്നാണ് ശാശ്വതവും പ്രാചീനമായ പ്രകൃതിയും.
ത്വം ചേദ്ഭവാനി ദയസേ പുരുഷം പുരാണം ജാനേഽഹമദ്യ തവ സംനിധിഗഃ സദൈവ । നോചേദഹം വിഭുരനാദിരനീഹ ഈശോ വിശ്വാത്മധീരിതി തമഃപ്രകൃതിഃ സദൈവ
ഭവാനി, നീ പുരാതനപുരുഷനോടു ദയ കാണിച്ചാല് മാത്രമേ ഞാന് എന്നും നിന്റെ സന്നിധിയിലാണെന്ന് അറിയാന് കഴിയൂ. അല്ലെങ്കില് ഞാന്, ആദിയില്ലാത്തവനും കര്മ്മരഹിതനുമായ ഈശ്വരന്, ലോകാത്മാവായി ഇരുട്ടിലായിരിക്കും, പ്രകൃതിയായി മാത്രം നിലനില്ക്കും.
വിദ്യാ ത്വമേവ നനു ബുദ്ധിമതാം നരാണാം ശക്തിസ്ത്വമേവ കില ശക്തിമതാം സദൈവ । ത്വം കീര്തികാന്തികമലാമലതുഷ്ടിരൂപാ മുക്തിപ്രദാ വിരതിരേവ മനുഷ്യലോകേ
മനുഷ്യരില് ജ്ഞാനമുള്ളവര്ക്ക് നീയാണു ജ്ഞാനം, ശക്തിയുള്ളവര്ക്ക് നീയാണു ശക്തി. നീയാണു കീര്ത്തി, ഭംഗി, ഐശ്വര്യം, തൃപ്തി; മോക്ഷം നല്കുന്നവളും, മനുഷ്യലോകത്ത് വിരക്തി തന്നെയും നീയാണു.
ഗായത്ര്യസി പ്രഥമവേദകലാ ത്വമേവ സ്വാഹാ സ്വധാ ഭഗവതീ സഗുണാര്ധമാത്രാ । ആമ്നായ ഏവ വിഹിതോ നിഗമോ ഭവത്യൈ സഞ്ജീവനായ സതതം സുരപൂര്വജാനാമ്
നീയാണ് ഗായത്രി, വേദങ്ങളിലെ പ്രഥമഭാഗം; സ്വാഹ, സ്വധ, ഭഗവതി, ഗുണങ്ങളുള്ള അര്ദ്ധമാത്രയും നീയാണു. വേദം തന്നെ ഭവാനിക്കായി നിര്ദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു, പുരാതന ദേവന്മാരെ എന്നും ഉണര്ത്താനായി.
മോക്ഷാര്ഥമേവ രചയസ്യഖിലം പ്രപഞ്ചം തേഷാം ഗതാഃ ഖലു യതോ നനു ജീവഭാവമ് । അംശാ അനാദിനിധനസ്യ കിലാനഘസ്യ പൂര്ണാര്ണവസ്യ വിതതാ ഹി യഥാ തരങ്ഗാഃ
മോക്ഷം ലഭിക്കാനായി മാത്രം നീ ഈ സകലവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു; മോക്ഷം നേടിയവര് ഇനി വ്യക്തിത്വം ഇല്ലാതവരാണ്. പാപരഹിതയും ആദിയുമില്ലാതവളുമായ പൂര്ണസമുദ്രത്തില് നിന്നുള്ള തിരകളെപ്പോലെ, ജീവന്മാരെല്ലാം നിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.
ജീവോ യദാ തു പരിവേത്തി തവൈവ കൃത്യം ത്വം സംഹരസ്യഖിലമേതദിതി പ്രസിദ്ധമ് । നാട്യം നടേന രചിതം വിതഥേഽന്തരങ്ഗേ കാര്യേ കൃതേ വിരമസേ പ്രഥിതപ്രഭാവാ
ജീവന് ഈ എല്ലാം നിന്റെ കര്മ്മമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോള് നീതന്നെ എല്ലാം പിൻവലിക്കുന്നതാണെന്നു അറിയാം. നടന് നാടകം തീര്ത്താല് അതു അവസാനിക്കുന്നതുപോലെ, ദേവി, നിന്റെ കര്മ്മം പൂര്ത്തിയായാല് നീ എല്ലാം പിൻവലിക്കുന്നു.
ത്രാതാ ത്വമേവ മമ മോഹമയാദ്ഭവാബ്ധേ- സ്ത്വാമമ്ബികേ സതതമേമി മഹാര്തിദേ ച । രാഗാദിഭിര്വിരചിതേ വിതഥേ കിലാന്തേ മാമേവ പാഹി ബഹുദുഃഖകരേ ച കാലേ
അംബികേ, മോഹത്തിന്റെ സമുദ്രത്തില് നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കാനുള്ളവളാണ് നീ. വലിയ ദുഃഖത്തില് എപ്പോഴും നിന്നിലേക്കാണ് ഞാന് വരുന്നത്. രാഗാദികള് കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ദുഃഖകരമായ അവസാനം വന്നാല്, അപ്പോള് എന്നെ മാത്രം നീ രക്ഷിക്കണം.
നമോ ദേവി മഹാവിദ്യേ നമാമി ചരണൌ തവ । സദാ ജ്ഞാനപ്രകാശം മേ ദേഹി സര്വാര്ഥദേ ശിവേ
ദേവി, മഹാവിദ്യേ, നിന്റെ പാദങ്ങള്ക്ക് വന്ദനം. എല്ലായ്പ്പോഴും എനിക്ക് ജ്ഞാനപ്രകാശം നല്കണം, സകലാര്ഥദായിനിയായ ശിവേ.
ഹരബ്രഹ്മകൃതസ്തുതിവര്ണനമ് ബ്രഹ്മോവാച ഇത്യുക്ത്വാ വിരതേ വിഷ്ണൌ ദേവദേവേ ജനാര്ദനേ । ഉവാച ശങ്കരഃ ശര്വഃ പ്രണതഃ പുരതഃ സ്ഥിതഃ
ഹരനും ബ്രഹ്മാവും നടത്തിയ സ്തുതിയുടെ വിവരണം. ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ജനാര്ദ്ദനനായ വിഷ്ണു മൗനം പാലിച്ചപ്പോള്, ശിവന് ഭക്തിയോടെ മുന്നില് നിന്നു സംസാരിച്ചു.
ശിവ ഉവാച യദി ഹരിസ്തവ ദേവി വിഭാവജ- സ്തദനു പദ്മജ ഏവ തവോദ്ഭവഃ । കിമഹമത്ര തവാപി ന സദ്ഗുണഃ സകലലോകവിധൌ ചതുരാ ശിവേ
ശിവന് പറഞ്ഞു: ദേവി, ഹരി നിന്നില് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്, പിന്നെ പദ്മജനായ ബ്രഹ്മാവും നിന്നില് നിന്നാണ്. അങ്ങനെ വന്നാല് ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില് ചതുരയായ ശിവേ, എനിക്കുമെന്തുകൊണ്ട് നല്ല ഗുണങ്ങള് ലഭിക്കരുതേ?
ത്വമസി ഭൂഃ സലിലം പവനസ്തഥാ ഖമപി വഹ്നിഗുണശ്ച തഥാ പുനഃ । ജനനി താനി പുനഃ കരണാനി ച ത്വമസി ബുദ്ധിമനോഽപ്യഥ ഹങ്കൃതിഃ
നീ ഭൂമി, ജലം, വായു, ആകാശം, അഗ്നിയുടെ ഗുണം എന്നിവയൊക്കെയും തന്നെയാണ്. അമ്മേ, അവയും അവയുടെ ഉപകരണങ്ങളും നീ തന്നെയാണ്; ബുദ്ധിയും മനസ്സും അഹങ്കാരവും നീയാണു.
ന ച വിദന്തി വദന്തി ച യേഽന്യഥാ ഹരിഹരാജകൃതം നിഖിലം ജഗത് । തവ കൃതാസ്ത്രയ ഏവ സദൈവ തേ വിരചയന്തി ജഗത്സചരാചരമ്
ഹരി, ഹര, തുടങ്ങിയവര് ലോകം സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്നു പറയുന്നവര് യാഥാര്ത്ഥ്യം അറിയുന്നില്ല. നിന്റെ മൂന്നു രൂപകളാണ് സകലജഗത്തെയും ചലനചലങ്ങളെയും എപ്പോഴും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
അവനിവായുഖവഹ്നിജലാദിഭിഃ സവിഷയൈഃ സഗുണൈശ്ച ജഗദ്ഭവേത് । യദി തദാ കഥമദ്യ ച തത്സ്ഫുടം പ്രഭവതീതി തവാമ്ബ കലാമൃതേ
ഭൂമി, വായു, ആകാശം, അഗ്നി, ജലം എന്നിവയും അവയുടെ ഗുണങ്ങളും വിഷയങ്ങളും കൂടിയാണു ലോകം നിലനില്ക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ആയാല് അമ്മേ, നിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം പോലും ഇല്ലാതെ ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും?
ഭവസി സര്വമിദം സചരാചരം ത്വമജവിഷ്ണുശിവാകൃതികല്പിതമ് । വിവിധവേഷവിലാസകുതൂഹലൈ- ര്വിരമസേ രമസേഽമ്ബ യഥാരുചി
സകല ചലനചലങ്ങളുമാണ് നീ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ, വിഷ്ണുവിന്റെ, ശിവന്റെ രൂപങ്ങളായി നീയാണു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.色色മായ രൂപങ്ങളിലൂടെയും കളികളിലൂടെയും നീ ഇഷ്ടം പോലെ സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, അമ്മേ.
സകലലോകസിസൃക്ഷുരഹം ഹരിഃ കമലഭൂശ്ച ഭവാമ യദാഽമ്ബികേ । തവ പദാമ്ബുജപാംസുപരിഗ്രഹം സമധിഗമ്യ തദാ നനു ചക്രിമ
അംബികേ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാനോ, ഞാനും ഹരിയും കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനും ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ പാദപദ്മത്തിന്റെ പൊടിയാണ് ആദ്യം ലഭിക്കുന്നത്; അതിനുശേഷമാണ് സൃഷ്ടി നടക്കുന്നത്.
യദി ദയാര്ദ്രമനാ ന സദാമ്ബികേ കഥമഹം വിഹിതശ്ച തമോഗുണഃ । കമലജശ്ച രജോഗുണസംഭവഃ സുവിഹിതഃ കിമു സത്ത്വഗുണോ ഹരിഃ
അംബികേ, നിന്റെ മനസിൽ കരുണയില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ഞാൻ തമോഗുണം ലഭിക്കുകയും, കമലജനൻ രജോഗുണത്തിൽ ജനിക്കുകയും, ഹരി സത്ത്വഗുണം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും?
യദി ന തേ വിഷമാ മതിരമ്ബികേ കഥമിദം ബഹുധാ വിഹിതം ജഗത് । സചിവഭൂപതിഭൃത്യജനാവൃതം ബഹുധനൈരധനൈശ്ച സമാകുലമ്
അംബികേ, നിന്റെ മനസിൽ പക്ഷപാതമില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ഈ ലോകം ഇങ്ങനെ വ്യത്യസ്തരായി—മന്ത്രിമാർ, രാജാക്കന്മാർ, ഭൃത്യന്മാർ, ധനികർ, ദരിദ്രർ—എല്ലാവരും ചേർന്ന് നിറയുന്നു?
തവ ഗുണാസ്രയ ഏവ സദാ ക്ഷമാഃ പ്രകടനാവനസംഹരണേഷു വൈ । ഹരിഹരദ്രുഹിണാശ്ച ക്രമാത്ത്വയാ വിരചിതാസ്ത്രിജഗതാം കില കാരണമ്
സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം എന്നിവയിൽ എന്നും കഴിവുള്ളത് നിന്റെ ഗുണങ്ങളാണ്. ഹരി, ഹരൻ, കമലജനൻ ഇവരെ നീ തനതായ ക്രമത്തിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ കാരണങ്ങളായി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.