മാദ്രീ പ്രാഹ പതിം പാണ്ഡും പുത്രം മേ കുരു സത്തമ । കിം കരോമി മഹാരാജ ദുഃഖം നാശയ മേ പ്രഭോ
മാദ്രി ഭർത്താവായ പാണ്ഡുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'എനിക്കൊരു മകൻ നൽകണം, മഹാരാജാവേ; ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എന്റെ ദു:ഖം നീക്കണമേ, പ്രഭോ.'
പ്രാര്ഥിതാ പതിനാ കുന്തീ ദദൌ മന്ത്രം ദയാന്വിതാ । ഏകപുത്രപ്രബന്ധേന മാദ്രീ പതിമതേ സ്ഥിതാ
ഭർത്താവിന്റെ അപേക്ഷയിൽ, കരുണയോടെ കുന്തി മന്ത്രം നൽകി; ഭർത്താവിന്റെ സമ്മതത്തോടെ, മാദ്രി ഒരു മകനു മാത്രം അതുപയോഗിച്ചു.
സ്മൃത്വാ തദാശ്വിനൌ ദേവൌ മദ്രരാജസുതാ സുതൌ । നകുലഃ സഹദേവശ്ച സുഷുവേ വരവര്ണിനീ
അപ്പോള് മദ്രരാജാവിന്റെ മകള് മാദ്രിക്ക്, അശ്വിനീദേവന്മാരെ ഓര്മ്മിച്ച്, നകുലനും സഹദേവനും ജനിച്ചു.
ഏവം തേ പാണ്ഡവാഃ പഞ്ച ക്ഷേത്രോത്പന്താഃ സുരാത്മജാഃ । വര്ഷവര്ഷാന്തരേ ജാതാ വനേ തസ്മിന്ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ അപ്പുറത്ത് കുരുവംശത്തില് ജനിച്ച പാണ്ഡവന്മാര് അഞ്ചുപേരും ദേവന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, വര്ഷം വര്ഷമായി ആ കാട്ടില് ജനിച്ചു, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
ഏകസ്മിന്സമയേ പാണ്ഡുര്മാദ്രീം ദൃഷ്ട്വാഥ നിര്ജനേ । ആശ്രമേ ചാതികാമാര്തോ ജഗ്രാഹാഗതവൈശസഃ
ഒരു ദിവസം പാണ്ഡു, ആശ്രമത്തില് ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന മാദ്രിയെ കണ്ടു, അത്യന്തം മോഹം പിടിച്ച്, വരാനിരിക്കുന്ന ദുരന്തം അറിയാതെ അവളെ പിടിച്ചു.
മാ മാ മാ മേതി ബഹുധാ നിഷിദ്ധോഽപിതയാ ഭൃശമ് । ആലിലിങ്ഗ പ്രിയാം ദൈവാത്പപാത ധരണീതലേ
മാദ്രി പലതവണ "വേണ്ട, വേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും പാണ്ഡു പ്രിയയെ അണച്ചു; വിധിയുടെ കൃത്യമായി, അവന് നിലത്ത് വീണു.
യഥാ വൃക്ഷഗതാ വല്ലീ ഛിന്നേ പതതി വൈ ദ്രുമേ । തഥാ സാ പതിതാ ബാലാ കുര്വന്തീ രോദനം ബഹു
വൃക്ഷത്തില് നിന്നു വള്ളി മുറിഞ്ഞു വീഴുന്നതുപോലെ, ബാല്യത്തില് തന്നെയുള്ള മാദ്രിയും നിലത്ത് വീണു, ദുഃഖത്തോടെ കരയാന് തുടങ്ങി.
പ്രത്യാഗതാ തദാ കുന്തീ രുദതീ ബാലകാസ്തഥാ । മുനയശ്ച മഹാഭാഗാഃ ശ്രുത്വാ കോലാഹലം തദാ
അപ്പോള് കുന്തിയും കുട്ടികളും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരിച്ചുവന്നു; ആ ശബ്ദം കേട്ട് മഹാത്മാക്കളായ മുനികളും അവിടെ എത്തി.
മൃതഃ പാണ്ഡുസ്തദാ സര്വേ മുനയഃ സംശിതവ്രതാഃ । സഹാഗ്നിഭിര്വിധിം കൃത്വാ ഗങ്ഗാതീരേ തദാദഹന്
അപ്പോള് പാണ്ഡു മരിച്ചിരുന്നു; എല്ലാ വ്രതനിഷ്ഠരായ മുനികളും അഗ്നിസംസ്കാരം നടത്തി, ഗംഗാതീരത്ത് അവനെ ചിതയിട്ടു.
ചക്രേ സഹൈവ ഗമനം മാദ്രീ ദത്ത്വാ സുതൌ ശിശൂ । കുന്ത്യൈ ധര്മം പുരസ്കൃത്യ സതീനാം സത്യകാമതഃ
മാദ്രി തന്റെ രണ്ടു കുട്ടികളെയും കുന്തിക്ക് ഏല്പ്പിച്ച്, സതീധര്മ്മം പാലിച്ച്, ഭര്ത്താവിനൊപ്പം യാത്രചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു.
ജലദാനാദികം കൃത്വാ മുനയസ്തത്ര വാസിനഃ । പഞ്ചപുത്രയുതാം കുന്തീമനയന്ഹസ്തിനാപുരമ്
ജലദാനം മുതലായ കര്മ്മങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കി, അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന മുനികള് കുന്തിയെയും അഞ്ചു മക്കളെയും ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
താം പ്രാപ്താം ച സമാജ്ഞായ ഗാങ്ഗേയോ വിദുരസ്തഥാ । നഗരീം ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ സര്വേ തത്ര സമായയുഃ
അവരുടെ വരവ് അറിഞ്ഞ് ഭീഷ്മനും വിദുരനും മറ്റു പ്രമുഖരും ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് ചെന്നു; എല്ലാവരും അവിടെ കൂടി.
പപ്രച്ഛുശ്ച ജനാഃ സര്വേ കസ്യ പുത്രാ വരാനനേ । പാണ്ഡോഃ ശാപം സമാജ്ഞായ കുന്തീ ദുഃഖാന്വിതാ തദാ
എല്ലാവരും ചോദിച്ചു: "ഇവരുടെ അച്ഛന് ആര്?" പാണ്ഡുവിന്റെ ശാപം ഓര്ത്ത കുന്തി ദുഃഖത്തിലായി.
താനുവാച സുരാണാം വൈ പുത്രാഃ കുരുകുലോദ്ഭവാഃ । വിശ്വാസാര്ഥം സമാഹൂതാഃ കുന്ത്യാ സര്വേ സുരാസ്തദാ
കുന്തി പറഞ്ഞു: "ഇവര് ദേവന്മാരുടെ മക്കളാണ്, കുരുവംശത്തില് ജനിച്ചവര്." എല്ലാവര്ക്കും വിശ്വാസം ഉണ്ടാകാന് ദേവന്മാരെ അവള് വിളിച്ചു.
ആഗത്യ ഖേ തദാ തൈസ്തു കഥിതം നഃ സുതാഃ കില । ഭീഷ്മേണ സത്കൃതം വാക്യം ദേവാനാം സത്കൃതാഃ സുതാഃ
ദേവന്മാര് ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷമായി: "ഇവര് ഞങ്ങളുടെ മക്കളാണ്" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഭീഷ്മന് അവരുടെ വാക്ക് ആദരിക്കുകയും, ദേവപുത്രന്മാരെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഗതാ നാഗപുരം സര്വേ താനാദായ സുതാന്വധൂമ് । ഭീഷ്മാദയഃ പ്രീതചിത്താഃ പാലയാമാസുരര്ഥതഃ
ഭീഷ്മനും മറ്റുള്ളവരും സന്തോഷത്തോടെ ആ കുട്ടികളെയും അമ്മയെയും നാഗപുരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, മനസ്സോടെ സംരക്ഷിച്ചു.
ഏവം പാര്ഥാഃ സമുത്പന്നാ ഗാങ്ഗേയേനാഥ പാലിതാഃ
ഇങ്ങനെ പാര്ത്ഥന്മാര് ജനിച്ചു, ഗംഗാപുത്രനായ ഭീഷ്മന് അവരെ സംരക്ഷിച്ചു.
പാണ്ഡവാനാം കഥാനകം മൃതാനാം ദര്ശനവര്ണനമ് സൂത ഉവാച പഞ്ചാനാം ദ്രൌപദീ ഭാര്യാ സാ മാന്യാ സാ പതിവ്രതാ । പഞ്ച പുത്രാസ്തു തസ്യാഃ സ്യുര്ഭര്തൃഭ്യോഽതീവ സുന്ദരാഃ
പാണ്ഡവരുടെ കഥയും മരിച്ചവരുടെ ദര്ശനവിവരണവും. സൂതന് പറഞ്ഞു: ദ്രൗപദി അഞ്ചു പേരുടെയും ഭാര്യയായിരുന്നു, എല്ലാവരും അവളെ മാന്യയാക്കി, ഭര്ത്താക്കന്മാരോടു ഭക്തിയുള്ളവളായിരുന്നു. അവള്ക്ക് ഭര്ത്താക്കന്മാരില് നിന്ന് അഞ്ചു മനോഹരമായ മക്കളുണ്ടായിരുന്നു.
അര്ജുനസ്യ തഥാ ഭാര്യാ കൃഷ്ണസ്യ ഭഗിനീ ശുഭാ । സുഭദ്രാ യാ ഹൃതാ പൂര്വം ജിഷ്ണുനാ ഹരിസമ്മതേ
അര്ജുനന്റെ ഭാര്യ കൃഷ്ണന്റെ സഹോദരിയായ ശുഭദ്രയായിരുന്നു; ഹരിയുടെ പ്രിയനായ ജിഷ്ണു അവളെ മുന്പ് വിവാഹം ചെയ്തു.
തസ്യാം ജാതോ മഹാവീരോ നിഹതോഽസൌ രണാജിരേ । അഭിമന്യുര്ഹതാസ്തത്ര ദ്രൌപദ്യാശ്ച സുതാഃ കില
അവളില് നിന്ന് മഹാവീരനായ അഭിമന്യു ജനിച്ചു; അവന് യുദ്ധഭൂമിയില് വീണു. അവിടെ ദ്രൗപദിയുടെ മക്കളും കൊല്ലപ്പെട്ടു.
അഭിമന്യോര്വരാ ഭാര്യാ വൈരാടീ ചാതിസുന്ദരീ । കുലാന്തേ സുഷുവേ പുത്രം മൃതോ ബാണാഗ്നിനാ ശിശുഃ
അഭിമന്യുവിന്റെ മനോഹരിയായ ഭാര്യയായ വൈരാടിയുടെ മകൻ അവരുടെ വംശത്തിന്റെ അവസാനം ജനിച്ചു. പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞിനെ അമ്പുകളുടെ തീകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ജീവിതഃ സ തു കൃഷ്ണേന ഭാഗിനേയസുതഃ സ്വയമ് । ദ്രൌണിബാണാഗ്നിനിര്ദഗ്ധഃ പ്രതാപേനാദ്ഭുതേന ച
ആ സഹോദരപുത്രനെ കൃഷ്ണൻ തന്നെ അത്ഭുതമായ ശക്തിയാൽ ജീവിപ്പിച്ചു, ദ്രോണമാരുടെ അമ്പുകളുടെ തീയിൽ പെട്ട് മരിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും.
പരിക്ഷീണേഷു വംശേഷു ജാതോ യസ്മാദ്വരഃ സുതഃ । തസ്മാത്പരീക്ഷിതോ നാമ വിഖ്യാതഃ പൃഥിവീതലേ
വംശങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതാകാനിരിക്കെ അത്തരമൊരു ഉത്തമപുത്രൻ ജനിച്ചതിനാൽ, അവൻ ഭൂമിയിൽ പരിചിതനായത് പരിചിത്ത് എന്ന പേരിലാണ്.
നിഹതേഷു ച പുത്രേഷു ധൃതരാഷ്ട്രോഽതിദുഃഖിതഃ । തസ്ഥൌ പാണ്ഡവരാജ്യേ ച ഭീമവാഗ്ബാണപീഡിതഃ
പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ ധൃതരാഷ്ട്രൻ അത്യന്തം ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, ഭീമന്റെ കഠിനമായ വാക്കുകളും അമ്പുകളും കൊണ്ട് പീഡിതനായി പാണ്ഡവരുടെ രാജ്യത്തിൽ തന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു.
ഗാന്ധാരീ ച തഥാതിഷ്ഠത് പുത്രശോകാതുരാ ഭൃശമ് । സേവാം തയോര്ദിവാരാത്രം ചകാരാര്തോ യുധിഷ്ഠിരഃ
ഗാന്ധാരിയും അതേപോലെ തന്നെ, പുത്രശോകത്തിൽ കഠിനമായി വേദനിച്ചു അവിടെ തുടരുകയായിരുന്നു. യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ദുഃഖിതനായി, ഇരുവരെയും പകൽരാത്രി സേവിച്ചു.
വിദുരോഽപ്യതിധര്മാത്മാ പ്രജ്ഞാനേത്രമബോധയത് । യുധിഷ്ഠിരസ്യാനുമതേ ഭ്രാതൃപാര്ശ്വേ വ്യതിഷ്ഠത
വിദുരൻ, അത്യന്തം ധാർമ്മികനായവൻ, ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയാൽ അവരെ ബോധിപ്പിച്ചു. യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ സമ്മതത്തോടെ സഹോദരന്റെ പക്കൽ അവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ധര്മപുത്രോഽപി ധര്മാത്മാ ചകാര സേവനം പിതുഃ । പുത്രശോകോദ്ഭവം ദുഃഖം തസ്യ വിസ്മാരയന്നിവ
ധർമ്മപുത്രനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനും അച്ഛനോടു സേവനം ചെയ്തു, പുത്രശോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
യഥാ ശൃണോതി വൃദ്ധോഽസൌ തഥാ ഭീമോഽതിരോഷിതഃ । വാരബാണേനാഹനത്തം തു ശ്രാവയന്സംസ്ഥിതാഞ്ജനാന്
വൃദ്ധനായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ കേൾക്കുമ്പോൾ, അതുപോലെ തന്നെ ഭീമൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ അമ്പുപോലെയുള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ അടിച്ചു, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർക്കും കേൾവിയായി.
മയാ പുത്രാ ഹതാഃ സര്വേ ദുഷ്ടസ്യാന്ധസ്യ തേ രണേ । ദുഃശാസനസ്യ രുധിരം പീതം ഹൃദ്യം തഥാ ഭൃശമ്
"നിന്റെ എല്ലാ പുത്രന്മാരെയും ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുകയായിരുന്നു, ദുഷ്ടനായ അന്ധനേ. ദുശ്ശാസനന്റെ രക്തം ഞാൻ കുടിച്ചു, അതിൽ അത്യന്തം തൃപ്തി അനുഭവിച്ചു."
ഭുനക്തി പിണ്ഡമന്ധോഽയം മയാ ദത്തം ഗതത്രപഃ । ധ്വാംക്ഷവദ്വാ ശ്വവച്ചാപി വൃഥാ ജീവത്യസൌ ജനഃ
"ഈ അന്ധൻ ലജ്ജയില്ലാതെ ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന അന്നം കഴിക്കുന്നു, കഴുകനോ നായയോ പോലെ. ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത് വെറുതെയാണു."