ദുര്വാസാസ്തു മുനിഃ പ്രാപ്തശ്ചാതുര്മാസ്യേ സ്ഥിതോ ദ്വിജഃ । പരിചര്യാ കൃതാ കുന്ത്യാ മുനിസ്തോഷം ജഗാമ ഹ
ദുര്വാസസ് എന്ന മুনি ചാതുര്മാസ്യ വ്രതകാലത്ത് അവിടെ എത്തി. കുന്തി ആ മുനിയെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു; അതിനാല് മুনি സന്തോഷിച്ചു.
ദദൌ മന്ത്രം ശുഭം തസ്യൈ യേനാഹൂതഃ സുരഃ സ്വയമ് । സമായാതി തഥാ കാമം പൂരയിഷ്യതി വാഞ്ഛിതമ്
അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, ആ മുനി അവളെ ഒരു മഹത്തായ മന്ത്രം നല്കി. അതുപയോഗിച്ച് ദേവതയെ വിളിച്ചാല് അവന് സ്വയം വരും, ആഗ്രഹിച്ചതു പൂര്ത്തിയാക്കും.
ഗതേ മുനൌ തതഃ കുന്തീ നിശ്ചയാര്ഥം ഗൃഹേ സ്ഥിതാ । ചിന്തയാമാസ മനസാ കം സുരം സമചിന്തയേ
മുനി പോയശേഷം, കുന്തി വീട്ടില് ഇരുന്നു ആ മന്ത്രം പരീക്ഷിക്കാനായി മനസ്സില് ചിന്തിച്ചു: ഏത് ദേവനെയാണ് വിളിക്കണമെന്ന്.
ഉദിതശ്ച തദാ ഭാനുസ്തയാ ദൃഷ്ടോ ദിവാകരഃ । മന്ത്രോച്ചാരം തയാ കൃത്വാ ചാഹൂതസ്തിഗ്മഗുസ്തദാ
അപ്പോള് സൂര്യന് ഉദിച്ചു അവള് കണ്ടു. മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് അവള് അതിവിശാലനായ സൂര്യനെ ആ സമയത്ത് വിളിച്ചു.
മണ്ഡലാന്മാനുഷം രൂപം കൃത്വാ സര്വാതിപേശലമ് । അവാതരത്തദാകാശാത്സമീപേ തത്ര മന്ദിരേ
സൂര്യന് തന്റെ വലയം വിട്ട് അത്യന്തം മനോഹരമായ മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച് ആ ആകാശത്തില് നിന്ന് ഇറങ്ങി അവളുടെ മുറിക്കു സമീപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ ദേവം സമായാന്തം കുന്തീ ഭാനും സുവിസ്മിതാ । വേപമാനാ രജോദോഷം പ്രാപ്താ സദ്യസ്തു ഭാമിനീ
ദേവനായ സൂര്യന് അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട കുന്തി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഭയത്താല് അവള് വിറച്ചു, സ്ത്രീയായതിന്റെ ഫലമായ ലജ്ജ അവളെ ഉടനടി ബാധിച്ചു.
കൃതാഞ്ജലിഃ സ്ഥിതാ സൂര്യം ബഭാഷേ ചാരുലോചനാ । സുപ്രീതാ ദര്ശനേനാദ്യ ഗച്ഛ ത്വം നിജമണ്ഡലമ്
കൈകൂപ്പി, മനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ, അവൾ സൂര്യനോടു പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് നിന്റെ ദർശനം കൊണ്ടു ഞാൻ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടയാകുന്നു; നീ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചു നിന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോവൂ.'
സൂര്യ ഉവാച ആഹൂതോഽസ്മി കഥം കുന്തി ത്വയാ മന്ത്രബലേന വൈ । ന മാം ഭജസി കസ്മാത്ത്വം സമാഹൂയ പുരോഗതമ്
സൂര്യൻ പറഞ്ഞു: 'കുന്തി, നിന്റെ മന്ത്രശക്തിയാൽ ഞാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടു വന്നിരിക്കുന്നു. നീ എന്നെ ഇവിടെ വരുത്തി, എനിക്കു യാതൊരു ആദരവും കാണിക്കാതെ എന്തുകൊണ്ടാണ് നിന്നു?'
കാമാര്തോഽസ്മ്യസിതാപാങ്ഗി ഭജ മാം ഭാവസംയുതമ് । മന്ത്രേണാധീനതാം പ്രാപ്പ്തം ക്രീഡിതും നയ മാമിതി
'കറുത്ത കണ്ണുള്ളേ, എനിക്ക് വലിയ ആഗ്രഹം ഉണർത്തിയിരിക്കുന്നു; ഭക്തിയോടെ എന്നെ സ്വീകരിക്കണം. നിന്റെ മന്ത്രം കൊണ്ടു ഞാൻ നിന്റെ അധീനനാണ് — എന്നെ നിന്റെ കൂടെ ആനന്ദിക്കാൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവൂ.'
കുന്ത്യുവാച ॥ കന്യാസ്മ്യഹം തു ധര്മജ്ഞ സര്വസാക്ഷിന്നമാമ്യഹമ് । തവാപ്യഹം ന ദുര്വാച്യാ കുലകന്യാസ്മി സുവ്രത
കുന്തി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഒരു കന്യകയാണ്, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, എല്ലാറ്റിനും സാക്ഷിയായ നിനക്കു ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ ഒരു നല്ല കുടുംബത്തിലെ മകളാണ്, നീയും നല്ലവനാണ്, എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ യോജ്യമല്ല.'
സൂര്യ ഉവാച ലജ്ജാ മേ മഹതീ ചാദ്യ യദി ഗച്ഛാമ്യഹം വൃഥാ । വാച്യതാം സര്വദേവാനാം യാസ്യാമ്യത്ര ന സംശയഃ
സൂര്യൻ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് ഞാൻ വെറുതെ പോയാൽ എനിക്ക് വലിയ ലജ്ജ ഉണ്ടാകും; ഞാൻ പോവുകയാണെങ്കിൽ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും പരിഭവം കേൾക്കേണ്ടി വരും, അതിൽ സംശയമില്ല.'
ശപ്സ്യാമി തം ദ്വിജം ചാദ്യ യേന മന്ത്രഃ സമര്പിതഃ । ത്വാം ചാപി സുഭൃശം കുന്തി നോചേന്മാം ത്വം ഭജിഷ്യസി
'ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് മന്ത്രം നൽകിയ ബ്രാഹ്മണനെ ശപിക്കും; നീ എന്നെ സ്വീകരിക്കാതെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, കുന്തി, നിന്നെയും ഞാൻ കഠിനമായി ശപിക്കും.'
കന്യാധര്മഃ സ്ഥിരസ്തേ സ്യാന്ന ജ്ഞാസ്യന്തി ജനാഃ കില । മത്സമസ്തു തഥാ പുത്രോ ഭവിതാ തേ വരാനനേ
'നിന്റെ കന്യാധർമ്മം അക്ഷതമായിരിക്കും; ആരും ഇതറിയുകയില്ല, മനോഹരമുഖിയായേ. എന്റെ തുല്യനായ ഒരു മകൻ നിനക്ക് ജനിക്കും.'
ഇത്യുക്ത്വാ തരണിഃ കുന്തീം തന്മനസ്കാം സുലജ്ജിതാമ് । ഭുക്ത്വാ ജഗാമ ദേവേശോ വരം ദത്ത്വാതിവാഞ്ഛിതമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, സൂര്യൻ ആലോചനയിൽ മുഴുകി ലജ്ജിച്ച കുന്തിയുമായി ചേർന്ന്, അവൾക്കു ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി, പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ അധിപതി അവിടെ നിന്ന് വിട്ടുപോയി.
ഗര്ഭം ദധാര സുശ്രോണീ സുഗുപ്തേ മന്ദിരേ സ്ഥിതാ । ധാത്രീ വേദ പ്രിയാ ചൈകാ ന മാതാ ന ജനസ്തഥാ
അവൾ, മനോഹരമായ കമരംകണ്ട കുന്തി, രഹസ്യമായ മന്ദിരത്തിൽ ഗർഭം ധരിച്ചു; അവളുടെ ദായയും പ്രിയ സുഹൃത്തും മാത്രമേ ഇത് അറിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ — അമ്മക്കും മറ്റാര്ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.
ഗുപ്തഃ സദ്മനി പുത്രസ്തു ജാതശ്ചാതിമനോഹരഃ । കവചേനാതിരമ്യേണ കുണ്ഡലാഭ്യാം സമന്വിതഃ
അവളുടെ മകൻ വീട്ടിൽ രഹസ്യമായി ജനിച്ചു; അത്യന്തം മനോഹരനും, പ്രകാശമുള്ള കവർച്ചയും കുണ്ഡലങ്ങളും അണിഞ്ഞവനായിരുന്നു.
ദ്വിതീയ ഇവ സൂര്യസ്തു കുമാര ഇവ ചാപരഃ । കരേ കൃത്വാഥ ധാത്രേയീ താമുവാച സുലജ്ജിതാമ്
അവൻ രണ്ടാമത്തെ സൂര്യനെയോ മറ്റൊരു ദിവ്യകുമാരനെയോ പോലെ തിളങ്ങി; പിന്നെ അവളെ അതിയായി ലജ്ജിച്ചുകൊണ്ട്, ആ കുഞ്ഞിനെ ദായയുടെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു.
കാം ചിന്താം കരഭോരു ത്വമാധത്സേഽദ്യ സ്ഥിതാസ്മ്യഹമ് । മഞ്ജൂഷായാം സുതം കുന്തീ മുഞ്ചന്തീ വാക്യമബ്രവീത്
'എന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്, കരഭോരു? ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ,' എന്ന് ദായ പറഞ്ഞു. കുന്തി, മകനെ പെട്ടിയിൽ വെച്ച്, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കിം കരോമി സുതാര്താഹം ത്യജേ ത്വാം പ്രാണവല്ലഭമ് । മന്ദഭാഗ്യാ ത്യജാമി ത്വാം സര്വലക്ഷണസംയുതമ്
'എന്ത് ചെയ്യണം, മകനേ, ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോകേണ്ടി വരുന്നു, ജീവനെപ്പോലും പ്രിയനായവനേ. ദാരിദ്ര്യവശാൽ, എല്ലാ ഗുണങ്ങളുമുള്ള നിന്നെ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.'
പാതുത്വാം സഗുണാഗുണാ ഭഗവതീ സര്വേശ്വരീ ചാമ്ബികാ സ്തന്യം സൈവ ദദാതു വിശ്വജനനീ കാത്യായനീ കാമദാ । ദ്രക്ഷ്യേഽഹംമുഖപങ്കജം സുലലിതം പ്രാണപ്രിയാര്ഹം കദാ ത്യക്ത്വാ ത്വാം വിജനേ വനേ രവിസുതം ദുഷ്ടാ യഥാ സ്വൈരിണീ
'ഗുണങ്ങളോടും ഗുണരഹിതയുമായ ഭഗവതി, സർവ്വേശ്വരി അമ്പിക, നിന്നെ കാത്തിരിപ്പാൻ. ലോകമാതാവായ കാത്യായനി, എല്ലാ ആശകളും നിറവേറ്റുന്നവൾ, നിന്നെ പാൽപിടിപ്പിക്കട്ടെ. മനോഹരമായ, പ്രാണപ്രീയമായ നിന്റെ മുഖം ഞാൻ എപ്പോഴാണ് വീണ്ടും കാണുക? നിന്നെ, സൂര്യപുത്രനേ, ഈ മരുഭൂമിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ ഒരു ദുഷ്ട സ്ത്രീപോലെയാണ്.'
പൂര്വസ്മിന്നപി ജന്മനി ത്രിജഗതാം മാതാ ന ചാരാധിതാ ന ധ്യാതം പദപങ്കജം സുഖകരം ദേവ്യാഃ ശിവായാശ്ചിരമ് । തേനാഹം സുത ദുര്ഭഗാസ്മി സതതം ത്യക്ത്വാ പുനസ്ത്വാം വനേ തപ്സ്യാമി പ്രിയ പാതകം സ്മൃതവതീ ബുദ്ധ്യാ കൃതം യത്സ്വയമ്
'മുന്ജന്മത്തിൽ ഞാൻ ത്രിലോകമാതാവിനെ ആരാധിച്ചില്ല, ദേവിയുടെ ആനന്ദം നൽകുന്ന പാദപദ്മങ്ങൾ ദീർഘകാലം ധ്യാനിച്ചുമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ്, മകനേ, എപ്പോഴും ദാരിദ്ര്യവതിയായത്; വീണ്ടും നിന്നെ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ മനസ്സിൽ ചെയ്ത പാപം ഓർത്ത് തപസ്സു ചെയ്യാം.'
സൂത ഉവാവ ഇത്യുക്ത്യാ തം സുതം കുന്തീ മഞ്ജൂഷായാം ധൃതം കില । ധാത്രീഹസ്തേ ദദൌ ഭീതാ ജനദര്ശനതസ്തഥാ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കുന്തി മകനെ പെട്ടിയിൽ വെച്ചു, ആളുകൾ കാണുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, ദായയുടെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു.
സ്നാത്വാ ത്രസ്താ തദാ കുന്തീ പിതൃവേശ്മന്യുവാസ സാ । മഞ്ജൂഷാ വഹമാനാ ച പ്രാപ്താ ഹ്യധിരഥേന വൈ
അപ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട കുന്തി കുളിച്ച്, അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചു; അവൾ അയച്ച പെട്ടി അദിരഥൻ കണ്ടെത്തി.
രാധാ സൂതസ്യ ഭാര്യാ വൈ തയാസൌ പ്രാര്ഥിതഃ സുതഃ । കര്ണോഽഭൂദ്ബലവാന്വീരഃ പാലിതഃ സൂതസദ്മനി
സൂതന്റെ ഭാര്യയായ രാധ, ഒരു മകനെ ആഗ്രഹിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് കര്ണൻ, ബലവാനായ വീരൻ, സൂതന്റെ വീട്ടിൽ വളർന്നത്.
കുന്തീ വിവാഹിതാ കന്യാ പാണ്ഡുനാ സാ സ്വയമ്വരേ । മാദ്രീ ചൈവാപരാ ഭാര്യാ മദ്രരാജസുതാ ശുഭാ
കുന്തി എന്ന കന്യക സ്വയംവരത്തിൽ പാണ്ഡുവിനെയാണ് വിവാഹം കഴിച്ചത്. മദ്രരാജാവിന്റെ മകൾ ആയ മാദ്രി എന്ന ശുഭലക്ഷണയുള്ളവളും പാണ്ഡുവിന്റെ മറ്റൊരു ഭാര്യയായി ചേർന്നു.
മൃഗയാം രമമാണസ്തു വനേ പാണ്ഡുര്മഹാബലഃ । ജഘാന മൃഗബുദ്ധ്യാ തു രമമാണം മുനിം വനേ
വനത്തിൽ വേട്ടയാടുന്നതിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തിയ പാണ്ഡു എന്ന ബലവാനായ രാജാവ്, ഒരു മൃഗമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച്, വനത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ഒരു മുനിയെ വധിച്ചു.
ശപ്തസ്തേന തദാ പാണ്ഡുര്മുനിനാ കുപിതേന ച । സ്ത്രീസങ്ഗം യദി കര്താസി തദാ തേ മരണം ധുവമ്
അപ്പോൾ ക്രോധംകൊണ്ട ആ മുനി പാണ്ഡുവിനെ ശപിച്ചു: 'നീ സ്ത്രീയുമായി ചേർന്നാൽ നിനക്കു മരണം ഉറപ്പാണ്.'
ഇതി ശപ്തസ്തു മുനിനാ പാണ്ഡുഃ ശോകസമന്വിതഃ । ത്യക്ത്വാ രാജ്യം വനേ വാസം ചകാര ഭൃശദുഃഖിതഃ
മുനിയുടെ ശാപം ലഭിച്ച പാണ്ഡു, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് കാട്ടിൽ വാസം ചെയ്തു, അത്യന്തം ദു:ഖിതനായി.
കുന്തീ മാദ്രീ ച ഭാര്യേ ദ്വേ ജഗ്മതുഃ സഹ സങ്ഗതേ । സേവനാര്ഥം സതീധര്മം സംശ്രിതേ മുനിസത്തമാഃ
കുന്തിയും മാദ്രിയും, ആ രണ്ടു ഭാര്യമാർ, പാണ്ഡുവിനൊപ്പം ചേർന്ന്, അദ്ദേഹത്തെ സേവിക്കുകയും, ഉത്തമമായ സതീധർമ്മം പാലിക്കുവാൻ മനസ്സോടെ, മഹർഷിമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കാട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഗങ്ഗാതീരേ സ്ഥിതഃ പാണ്ഡുര്മുനീനാമാശ്രമേഷു ച । ശൃണ്വാനോ ധര്മശാസ്ത്രാണി ചകാര ദുശ്ചരം തപഃ
ഗംഗാതീരത്ത് താമസിച്ച പാണ്ഡു, മുനിമാരുടെ ആശ്രമങ്ങളിൽ പാർത്തു, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ കേട്ട്, ദുർലഭമായ തപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിച്ചു.