വിമനസ്കൌ തു തൌ തൂര്ണം നിഃസൃതൌ ബ്രഹ്മണോംഽതികാത്
അവരിരുവരും മനസ്സിൽ ദുഃഖത്തോടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പുറത്ത് പോയി.
പ്രതീപം ചിംതയാമാസ പിതരം പുരുവംശജമ്
അവൻ തന്റെ പിതാവായ പുരുവംശജനായ പ്രതീപനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
വസിഷ്ഠസ്യാഽഽശ്രമം പ്രാപ്താ രമമാണാ യദൃച്ഛയാ
അവർ യാദൃശ്ചികമായി വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
ദ്യൌര്നാമാ തസ്യ ഭാര്യാഽഥ നംദിനീം ഗാം ദദര്ശ ഹ
അവന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് ദ്യൗവായിരുന്നു; അവൾ നന്ദിനി എന്ന പശുവിനെ കണ്ടു.
ദ്യൌസ്താമാഹ വസിഷ്ഠസ്യ ഗൌരിയം ശൃണു സുംദരി
ദ്യൗ അവളോടു പറഞ്ഞു: സുന്ദരിയേ, ഇത് വസിഷ്ഠന്റെ പശുവാണ്, കേൾക്കൂ.
അയുതായുര്ഭവേന്യൂനം സദൈവാഽഗതയൌവനഃ
അവളുടെ ആയുസ്സ് പത്ത് ആയിരം വർഷം തികയില്ല; എപ്പോഴും യുവതിയായിരിക്കും.
ഉശീനരസ്യ രാജര്ഷേഃ പുത്രീ പരമശോഭനാ
ഉശീനരന്റെ പുത്രി അത്യന്തം സുന്ദരിയായിരുന്നു.
ആനയസ്വാഽഽശ്രമശ്രേഷ്ഠം നംദിനീം കാമദാം ശുഭാമ് 2.3.
നന്ദിനി എന്ന ആശീർവാദം നൽകുന്ന ഗായയെ പ്രധാനമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക.
മാനുഷേഷു ഭവേദേകാ ജരാരോഗവിവര്ജിതാ
മനുഷ്യരിൽ അവൾ മാത്രം വൃദ്ധിയും രോഗവും ഇല്ലാതെ ഇരിക്കും.
അവമന്യ മുനിം ദാംതം പൃഥ്വാദ്യൈഃ സഹിതോഽനഘഃ
അപരാധമില്ലാതെ, ഭൂമിയോടും മറ്റുള്ളവരോടും കൂടെ, അവർ ശാന്തനായ മുനിയെ അവഗണിച്ചു.
ആജഗാമാഽഽശ്രമപദം ഫലാന്യാദായ സത്വരഃ
അവൻ വേഗത്തിൽ പഴങ്ങൾ കൊണ്ടു ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തി.
മൃഗയാമാസ തേജസ്വീ ഗഹ്വരേഷു വനേഷ്വപി
തേജസ്സുള്ളവൻ കാടുകളിലും ഗഹനങ്ങളിലും വേട്ടയാടിച്ചു.
വാരുണിശ്ചാപി വിജ്ഞായ ധ്യാനേന വസുഭിര്ഹൃതാമ്
വരുണൻ ധ്യാനത്തിലൂടെ വസുക്കൾ അതു എടുത്തെന്നു മനസ്സിലാക്കി.
തസ്മാത്സര്വേ ജനിഷ്യംതി മാനുഷേഷു ന സംശയഃ
അതുകൊണ്ട്, അവരെല്ലാവരും മനുഷ്യരായി ജനിക്കും, സംശയമില്ല.
ശ്രുത്വാ വിമനസഃ സര്വേ പ്രയയുര്ദുഃഖിതാശ്ച തേ
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും വിഷാദത്തോടെ ദുഃഖിതരായി പുറപ്പെട്ടു.
പ്രസാദയംതസ്തമൃഷിം വസവ ശരണം ഗതാഃ
വസുക്കൾ ആMunine തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ച് അവനിൽ അഭയം തേടി.
അനുസംവത്സരം സര്വേ ശാപമോക്ഷമവാപ്സ്യഥ
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കും ശാപമുക്തി ലഭിക്കും.
തസ്മാദ്ദ്യൌര്മാനുഷേ ദേഹേ ദീര്ഘകാലം വസിഷ്യതി 2.3.
അതുകൊണ്ട്, ദ്യൗ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ദീർഘകാലം താമസിക്കും.
ഊചുസ്താം പ്രണതാഃ സര്വേ ശപ്താം ചിംതാതുരാം നദീമ്
ശാപം ലഭിച്ച് വിഷമിച്ച അവരെല്ലാവരും നദിയെ വന്ദിച്ച് പറഞ്ഞു.
മാനുഷാണാം ച ജഠരം ചിംതേയം മഹതീ ഹി നഃ
മനുഷ്യരുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടതിൽ ഞങ്ങൾ വലിയ ആശങ്ക അനുഭവിക്കുന്നു.
ശംതനുര്നാമ രാജര്ഷിസ്തസ്യ ഭാര്യാ ഭവാനഘേ
ദോഷമില്ലാത്തവളേ, ശാന്തനു എന്ന രാജർഷിക്ക് നീ ഭാര്യയാകും.
ഏവം ശാപവിനിര്മോക്ഷോ ഭവിതാ നാത്ര സംശയഃ
ഇങ്ങനെ ശാപമുക്തി സംഭവിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ഗംഗാഽപി നിര്ഗതാ ദേവീ ചിംത്യമാനാ പുനഃ പുനഃ
പുനഃപുനഃ ചിന്തിക്കപ്പെട്ട ഗംഗാദേവിയും ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചു.
ശംതനുര്നാമ രാജര്ഷിര്ധര്മാത്മാ സത്യസംഗരഃ
ശാന്തനു എന്നൊരു രാജർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു; ധാർമ്മികനും സത്യനിഷ്ഠനുമായിരുന്നു.
തദാ ച സലിലാത്തസ്മാന്നിഃസൃതാ വരവര്ണിനീ
അപ്പോൾ ആ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് അതിമനോഹരമായ ഒരു സ്ത്രീ ഉദിച്ചു.
അംകേ സ്ഥിതാം സ്ത്രിയം ചാഹ മാപൃഷ്ട്വാ കിം വരാനനേ
അവളെ ചോദിക്കാതെയേ അവളുടെ മേൽ ഇരുന്ന സ്ത്രീയോട്, 'സുന്ദരിയേ,' എന്നു രാജാവ് പറഞ്ഞു.
സാ തമാഹ വരാരോഹാ യദര്ഥം രാജസത്തമ
അവളും മനോഹരമായ രൂപമുള്ളവളായി, 'രാജാവേ, എന്തിനാണ് ഈ ശ്രമം?' എന്നു ചോദിച്ചു.
താമവോചദഥോ രാജാ രൂപയൌവനശാലിനീമ് 2.3.
അപ്പോൾ രാജാവ്, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിലും യൗവനത്തിലും തിളങ്ങുന്നവളോട് പറഞ്ഞു.
സ്ഥിതാ ദക്ഷിണമൂരും മേ ത്വമാശ്ലിഷ്യ ച ഭാമിനി
നീ, മനോഹരിയേ, എന്റെ വലതുകാലിൽ ചേർന്ന് ഇരിക്കുന്നു.
സ്നുഷാ മേ ഭവ കല്യാണി ജാതേ പുത്രേഽതിവാഞ്ഛിതേ
ശുഭദയേ, എനിക്ക് ആഗ്രഹിച്ച മകൻ ജനിച്ചാൽ നീ എന്റെ മരുമകളാകണം.