ജുഗുപ്സിതമിദം കര്മ സ കഥം കൃതവാന്മുനിഃ
ഇത്രയും നിന്ദ്യമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ആ മഹർഷി എങ്ങനെ ചെയ്തു എന്ന് ഞാനറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
വ്യാസ ശിഷ്യോഽസി മേധാവിന്സംദേഹം ഛേത്തുമര്ഹസി
വ്യാസാ, നീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനും ബുദ്ധിമാനുമാണ്; ഈ സംശയം നീ തീർക്കണം.
സൂത ഉവാച സത്യവാന്ധര്മശീലശ്ച ചക്രവര്തീ നൃപോത്തമഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: സത്യവാൻ ധർമ്മപരനായ രാജാവായിരുന്നു; രാജാക്കന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും ചക്രവർത്തിയുമായിരുന്നു.
അശ്വമേധസഹസ്രേണ വാജപേയശതേന ച ।। തോഷയാമാസ ദേവേംദ്രം സ്വര്ഗം പ്രാപ മഹാമതിഃ
ആ രാജാവ് ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങളും നൂറ് വാജപേയയാഗങ്ങളും നടത്തി ദേവേന്ദ്രനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; അതിനാൽ അവൻ സ്വർഗത്തിൽ എത്തി.
ഏകദാ ബ്രഹ്മസദനം ഗതോ രാജാ മഹാഭിഷഃ
ഒരു ദിവസം മഹാഭിഷൻ എന്ന രാജാവ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആലയം സന്ദർശിച്ചു.
ഗംഗാ മഹാനദീ തത്ര സംസ്ഥിതാ സേവിതും വിഭുമ്
അവിടെ മഹാനദിയായ ഗംഗാ ഭഗവാനെ സേവിക്കാൻ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
അധോമുഖാഃ സുരാഃ സര്വേ ന വിലോക്യൈവ താം സ്ഥിതാഃ
അവിടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും തലകുനിഞ്ഞ് നിന്നു; അവർ അവളെ നോക്കിയില്ല.
സാഽപി തം പ്രേമസംയുക്തം നൃപം ജ്ഞാതവതീ നദീ 2.3.
ആ നദി പ്രേമപൂർണ്ണനായ രാജാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മാ ചുകോപ തൌ തൂര്ണം ശശാപ ച രുഷാഽന്വിതഃ
ബ്രഹ്മാവ് ഇരുവർക്കും അതിവേഗം കോപിച്ചു ശാപം നൽകി.
പുണ്യേന മഹതാഽഽവിഷ്ടസ്ത്വമവാപ്സ്യസി സര്വഥാ
നീ വലിയ പുണ്യത്താൽ ജന്മം പ്രാപിക്കും എന്ന് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു.
വിമനസ്കൌ തു തൌ തൂര്ണം നിഃസൃതൌ ബ്രഹ്മണോംഽതികാത്
അവരിരുവരും മനസ്സിൽ ദുഃഖത്തോടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പുറത്ത് പോയി.
പ്രതീപം ചിംതയാമാസ പിതരം പുരുവംശജമ്
അവൻ തന്റെ പിതാവായ പുരുവംശജനായ പ്രതീപനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.
വസിഷ്ഠസ്യാഽഽശ്രമം പ്രാപ്താ രമമാണാ യദൃച്ഛയാ
അവർ യാദൃശ്ചികമായി വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു.
ദ്യൌര്നാമാ തസ്യ ഭാര്യാഽഥ നംദിനീം ഗാം ദദര്ശ ഹ
അവന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് ദ്യൗവായിരുന്നു; അവൾ നന്ദിനി എന്ന പശുവിനെ കണ്ടു.
ദ്യൌസ്താമാഹ വസിഷ്ഠസ്യ ഗൌരിയം ശൃണു സുംദരി
ദ്യൗ അവളോടു പറഞ്ഞു: സുന്ദരിയേ, ഇത് വസിഷ്ഠന്റെ പശുവാണ്, കേൾക്കൂ.
അയുതായുര്ഭവേന്യൂനം സദൈവാഽഗതയൌവനഃ
അവളുടെ ആയുസ്സ് പത്ത് ആയിരം വർഷം തികയില്ല; എപ്പോഴും യുവതിയായിരിക്കും.
ഉശീനരസ്യ രാജര്ഷേഃ പുത്രീ പരമശോഭനാ
ഉശീനരന്റെ പുത്രി അത്യന്തം സുന്ദരിയായിരുന്നു.
ആനയസ്വാഽഽശ്രമശ്രേഷ്ഠം നംദിനീം കാമദാം ശുഭാമ് 2.3.
നന്ദിനി എന്ന ആശീർവാദം നൽകുന്ന ഗായയെ പ്രധാനമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക.
മാനുഷേഷു ഭവേദേകാ ജരാരോഗവിവര്ജിതാ
മനുഷ്യരിൽ അവൾ മാത്രം വൃദ്ധിയും രോഗവും ഇല്ലാതെ ഇരിക്കും.
അവമന്യ മുനിം ദാംതം പൃഥ്വാദ്യൈഃ സഹിതോഽനഘഃ
അപരാധമില്ലാതെ, ഭൂമിയോടും മറ്റുള്ളവരോടും കൂടെ, അവർ ശാന്തനായ മുനിയെ അവഗണിച്ചു.
ആജഗാമാഽഽശ്രമപദം ഫലാന്യാദായ സത്വരഃ
അവൻ വേഗത്തിൽ പഴങ്ങൾ കൊണ്ടു ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തി.
മൃഗയാമാസ തേജസ്വീ ഗഹ്വരേഷു വനേഷ്വപി
തേജസ്സുള്ളവൻ കാടുകളിലും ഗഹനങ്ങളിലും വേട്ടയാടിച്ചു.
വാരുണിശ്ചാപി വിജ്ഞായ ധ്യാനേന വസുഭിര്ഹൃതാമ്
വരുണൻ ധ്യാനത്തിലൂടെ വസുക്കൾ അതു എടുത്തെന്നു മനസ്സിലാക്കി.
തസ്മാത്സര്വേ ജനിഷ്യംതി മാനുഷേഷു ന സംശയഃ
അതുകൊണ്ട്, അവരെല്ലാവരും മനുഷ്യരായി ജനിക്കും, സംശയമില്ല.
ശ്രുത്വാ വിമനസഃ സര്വേ പ്രയയുര്ദുഃഖിതാശ്ച തേ
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും വിഷാദത്തോടെ ദുഃഖിതരായി പുറപ്പെട്ടു.
പ്രസാദയംതസ്തമൃഷിം വസവ ശരണം ഗതാഃ
വസുക്കൾ ആMunine തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ച് അവനിൽ അഭയം തേടി.
അനുസംവത്സരം സര്വേ ശാപമോക്ഷമവാപ്സ്യഥ
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കും ശാപമുക്തി ലഭിക്കും.
തസ്മാദ്ദ്യൌര്മാനുഷേ ദേഹേ ദീര്ഘകാലം വസിഷ്യതി 2.3.
അതുകൊണ്ട്, ദ്യൗ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ദീർഘകാലം താമസിക്കും.
ഊചുസ്താം പ്രണതാഃ സര്വേ ശപ്താം ചിംതാതുരാം നദീമ്
ശാപം ലഭിച്ച് വിഷമിച്ച അവരെല്ലാവരും നദിയെ വന്ദിച്ച് പറഞ്ഞു.
മാനുഷാണാം ച ജഠരം ചിംതേയം മഹതീ ഹി നഃ
മനുഷ്യരുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടതിൽ ഞങ്ങൾ വലിയ ആശങ്ക അനുഭവിക്കുന്നു.