കാമിനീ തം മുനിം പ്രാഹ മൃദുപൂര്വമിദം വചഃ । കന്യാഹം ദ്വിജശാര്ദൂല ഭുക്ത്വാ ഗന്താസി കാമതഃ
ആ കാമനിരതയായ പെൺകുട്ടി മുനിയോട് മൃദുവായി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ഒരു കന്യകയാണ്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ. നീ എങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു അതുപോലെ എന്നെ അനുഭവിച്ച ശേഷം നീ പോകാം.'
അമോഘവീര്യസ്ത്വം ബ്രഹ്മന് കാ ഗതിര്മേ ഭവേദിതി । പിതരം കിം ബ്രവീമ്യദ്യ സഗര്ഭാ ചേദ്ഭവാമ്യഹമ്
'ബ്രാഹ്മണാ, നിന്റെ വീര്യം പരാജയപ്പെടാത്തതല്ലേ? എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും? ഞാൻ ഗർഭിണിയായാൽ അച്ഛനോട് ഇന്ന് എന്ത് പറയും?'
ത്വം ഗമിഷ്യസി ഭുക്ത്വാ മാം കിം കരോമി വദസ്വ തത് । പരാശര ഉവാച കാന്തേഽദ്യ മത്പ്രിയം കൃത്വാ കന്യൈവ ത്വം ഭവിഷ്യസി
നീ എന്നെ അനുഭവിച്ച ശേഷം പോകും; പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം, പറയൂ.
വൃണീഷ്വ ച വരം ഭീരു യം ത്വമിച്ഛസി ഭാമിനി । സത്യവത്യുവാച യഥാ മേ പിതരൌ ലോകേ ന ജാനീതോ ഹി മാനദ
ഭയക്കരിയായ സുന്ദരിയേ, നീ എന്ത് വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നത് തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.
കന്യാവ്രതം ന മേ ഹന്യാത്തഥാ കുരു ദ്വിജോത്തമ । പുത്രശ്ച ത്വത്സമഃ കാമം ഭവേദദ്ഭുതവീര്യവാന്
എന്റെ കന്യാവ്രതം ഭംഗം വരുത്തരുത്; അതാണ് എന്റെ അപേക്ഷ. എന്റെ മകൻ നിനക്കു സമമായ അത്ഭുതശക്തിയുള്ളവനാകട്ടെ.
ഗന്ധോഽയം സര്വദാ മേ സ്യാദ്യൌവനം ച നവം നവമ് । പരാശര ഉവാച ശൃണു സുന്ദരി പുത്രസ്തേ വിഷ്ണ്വംശസമ്ഭവഃ ശുചിഃ
ഈ സുഗന്ധം എപ്പോഴും എന്നിൽ നിലനിൽക്കട്ടെ, എന്റെ യൗവനം എന്നും പുതുമയോടെ നിലനില്ക്കട്ടെ.
ഭവിഷ്യതി ച വിഖ്യാതസ്ത്രൈലോക്യേ വരവര്ണിനി । കേനചിത്കാരണേനാഹം ജാതഃ കാമാതുരസ്ത്വയി
ശ്രദ്ധിക്കൂ സുന്ദരിയേ, വിഷ്ണുവിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിക്കുന്ന നിന്റെ മകൻ ശുദ്ധനും മൂന്നു ലോകത്തിലും പ്രശസ്തനുമാകും.
കദാപി ച ന സമ്മോഹോ ഭൂതപൂര്വോ വരാനനേ । ദൃഷ്ട്വാ ചാപ്സരസാം രൂപം സദാഹം ധൈര്യമാവഹമ്
എന്തോ ഒരു കാരണത്താൽ ഞാൻ നിന്നിൽ ആകർഷിതനായി; അപ്സരസുകളുടെ രൂപം കണ്ടാലും ഞാൻ ഒരിക്കലും മനസ്സു തെറ്റിയിട്ടില്ല, സുന്ദരമുഖിയായവളേ.
ദൈവയോഗേന വീക്ഷ്യ ത്വാം കാമസ്യ വശഗോഽഭവമ് । തത്കിഞ്ചിത്കാരണം വിദ്ധി ദൈവം ഹി ദുരതിക്രമമ്
ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ കാമത്തിന് അടിമയായി; ഇതിന് എന്തോ ഒരു കാരണം ഉണ്ട്, കാരണം വിധി അതിജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ദൃഷ്ട്വാഹം ചാതിദുര്ഗന്ധാം ത്വാം കഥം മോഹമാപ്നുയാമ് । പുരാണകര്താ പുത്രസ്തേ ഭവിഷ്യതി വരാനനേ
നീ ഒരിക്കൽ അത്യന്തം ദുർഗന്ധമുള്ളവളായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കണ്ടിട്ടും എങ്ങനെ ഞാൻ മോഹം പിടിച്ചിരിക്കും? സുന്ദരിയേ, നിന്റെ മകൻ പുരാണങ്ങൾ രചിക്കുന്നവനാകും.
വേദവിദ്ഭാഗകര്താ ച ഖ്യാതശ്ച ഭുവനത്രയേ । സൂത ഉവാച ഇത്യുക്ത്വാ താം വശം യാതാം ഭുക്ത്വാ സ മുനിസത്തമഃ
അവൻ വേദങ്ങൾ അറിയുന്നവനും അതിന്റെ ശാഖകൾ വിഭജിക്കുന്നവനും മൂന്നു ലോകത്തും പ്രശസ്തനുമാകും.
ജഗാമ തരസാ സ്നാത്വാ കാലിന്ദീസലിലേ മുനിഃ । സാപി സത്യവതീ ജാതാ സദ്യോ ഗര്ഭവതീ സതീ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ മഹർഷി അവളെ അനുഭവിച്ച് കാളിന്ദി നദിയിൽ കുളിച്ച് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
സുഷുവേ യമുനാദ്വീപേ പുത്രം കാമമിവാപരമ് । ജാതമാത്രസ്തു തേജസ്വീ താമുവാച സ്വമാതരമ്
സത്യവതിയും ഉടൻ ഗർഭിണിയായ്, യമുനാ ദ്വീപിൽ ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു; ആ മകൻ കാമദേവനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
തപസ്യേവ മനഃ കൃത്വാ വിവിശേ ചാതിവീര്യവാന് । ഗച്ഛ മാതര്യഥാകാമം ഗച്ഛാമ്യഹമതഃ പരമ്
ജനിച്ച ഉടനെ, അതിവീര്യശാലിയായ ആ മകൻ തപസ്സിനായി മനസ്സു നിശ്ചയിച്ച് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
തപഃ കര്തും മഹാഭാഗേ ദര്ശയിഷ്യാമി വൈ സ്മൃതഃ । മാതര്യദാ ഭവേത്കാര്യം തവ കിഞ്ചിദനുത്തമമ്
മാതാവേ, നീ ഇഷ്ടം പോലെ പോകൂ; ഞാൻ ഇപ്പോൾ തപസ്സിന് പോകുന്നു. നിനക്കു എപ്പോഴെങ്കിലും വലിയ കാര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ ഓർക്കൂ, ഞാൻ വരാം.
സ്മര്തവ്യോഽഹം തദാ ശീഘ്രമാഗമിഷ്യാമി ഭാമിനി । സ്വസ്തി തേഽസ്തു ഗമിഷ്യാമി ത്യക്ത്വാ ചിന്താം സുഖം വസ
അപ്പോഴൊക്കെ, സുന്ദരിയേ, എന്നെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വേഗത്തിൽ വരാം. നിനക്കു ആശംസകൾ; ഞാൻ പോകുന്നു. ചിന്ത ഉപേക്ഷിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ.
ഇത്യുക്ത്വാ നിര്യയൌ വ്യാസഃ സാപി പിത്രന്തികം ഗതാ । ദ്വീപേ ന്യസ്തസ്തയാ ബാലസ്തസ്മാദ്ദ്വൈപായനോഽഭവത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വ്യാസൻ പുറപ്പെട്ടു; അവളും അച്ഛന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെ ദ്വീപിൽ വെച്ചതിനാൽ അവൻ ദ്വൈപായനൻ എന്നായി അറിയപ്പെട്ടു.
ജാതമാത്രോ ജഗാമാശു വൃദ്ധിം വിഷ്ണ്വംശയോഗതഃ । തീര്ഥേ തീര്ഥേ കൃതസ്താനശ്ചചാര തപ ഉത്തമമ്
ജനിച്ച ഉടനെ, വിഷ്ണുവിന്റെ വംശശക്തിയാൽ അവൻ വേഗത്തിൽ വളർന്നു. വിവിധ തീർത്ഥങ്ങളിൽ ഉത്തമമായ തപസ്സുകൾ ചെയ്തു.
ഏവം ദ്വൈപായനോ ജജ്ഞേ സത്യവത്യാം പരാശരാത് । ചകാര വേദശാഖാശ്ച പ്രാപ്തം ജ്ഞാത്വാ കലേര്യുഗമ്
ഇങ്ങനെ, പരാശരനും സത്യവതിക്കും ദ്വൈപായനൻ ജനിച്ചു. കലിയുഗം വരുന്നതറിഞ്ഞ്, വേദങ്ങൾ ശാഖകളായി വിഭജിച്ചു.
വേദവിസ്താരകരണാദ്വ്യാസനാമാഭവന്മുനിഃ । പുരാണസംഹിതാശ്ചക്രേ മഹാഭാരതമുത്തമമ്
വേദങ്ങൾ വിപുലീകരിച്ചതിനാൽ ആ മഹർഷിക്ക് വ്യാസൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ചു. അവൻ പുരാണങ്ങളും മഹാഭാരതവും രചിച്ചു.
ശിഷ്യാനധ്യാപയാമാസ വേദാന്കൃത്വാ വിഭാഗശഃ । സുമന്തും ജൈമിനിം പൈലം വൈശമ്പായനമേവ ച
അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരായ സുമന്തു, ജയിമിനി, പൈല, വൈശമ്പായനൻ എന്നിവർക്കു വേദങ്ങൾ വിഭജിച്ച് പഠിപ്പിച്ചു.
അസിതം ദേവലം ചൈവ ശുകം ചൈവ സ്വമാത്മജമ് । സൂത ഉവാച ഏതച്ച കഥിതം സര്വം കാരണം മുനിസത്തമാഃ
അസിതനും ദേവളനും തന്റെ മകനായ ശുകനും അങ്ങനെ പഠിച്ചു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷിമാരേ, ഇതെല്ലാം കാരണമെന്നു ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു.
സത്യവത്യാഃ സുതസ്യാപി സമുത്പത്തിസ്തഥാ ശുഭാ । സംശയോഽത്ര ന കര്തവ്യഃ സമ്ഭവേ മുനിസത്തമാഃ
സത്യവതിയുടെ മകനായ വിശുദ്ധ ജനനവും അങ്ങനെ വിവരിച്ചു; മഹർഷിമാരേ, അവന്റെ ജനനത്തിൽ സംശയം വേണ്ട.
മഹതാം ചരിതേ ചൈവ ഗുണാ ഗ്രാഹ്യാ മുനേരിതി । കാരണാച്ച സമുത്പത്തിഃ സത്യവത്യാ ഝഷോദരേ
മഹാന്മാരുടെ ജീവിതത്തിൽ നല്ലതും ഗുണവുമാത്രം സ്വീകരിക്കണം, മഹർഷേ; അതുകൊണ്ടാണ് സത്യവതി മീനയുടെ വയറിൽ നിന്നു ജനിച്ചത്.
പരാശരേണ സംയോഗഃ പുനഃ ശന്തനുനാ തഥാ । അന്യഥാ തു മുനേശ്ചിത്തം കഥം കാമാകുലം ഭവേത്
പരാശരനും പിന്നീട് ശാന്തനുവും സത്യവതിയുമായി ചേർന്നത് ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മഹർഷിയുടെ മനസിൽ ഇങ്ങനെ മോഹം ഉണ്ടാകുമോ?
അനാര്യജുഷ്ടം ധര്മജ്ഞഃ കൃതവാന്സ കഥം മുനിഃ । സകാരണേയമുത്പത്തിഃ കഥിതാശ്ചര്യകാരിണീ
ധർമ്മം അറിയുന്ന ആ മഹർഷി അയോഗ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമോ? അതിനാൽ ഈ ജനനം അത്ഭുതകരമായ കാരണത്താൽ സംഭവിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു.
ശ്രുത്വാ പാപാച്ച നിര്മുക്തോ നരോ ഭവതി സര്വഥാ । യ ഏതച്ഛുഭമാഖ്യാനം ശൃണോതി ശ്രുതിമാന്നരഃ
ഈ പുണ്യകഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മുഴുവനായി മോചിതനാകും.
ന ദുര്ഗതിമവാപ്നോതി സുഖീ ഭവതി സര്വദാ
അവൻ ദുർഭാഗ്യം അനുഭവിക്കുകയില്ല, എല്ലായ്പ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.
പ്രതീപസകാശാച്ഛന്തനുജന്മാദിവര്ണനമ് ഉത്പത്തിസ്തു ത്വയാ പ്രോക്താ വ്യാസസ്യാമിതതേജസഃ
പ്രതീപനിൽ നിന്നുള്ള ശാന്തനുവിന്റെ ജനനവും ഇതോടെ വിശദീകരിക്കുന്നു; അതുലമായ തേജസ്സുള്ള വ്യാസന്റെ ജനനം നീ ഇതിനകം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തഥാഽപ്യേകസ്തു സംദേഹശ്ചിത്തേഽസ്മാകം സുസംസ്ഥിതഃ
എങ്കിലും, നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഒരു സംശയം ഇപ്പോഴും ഉറച്ചിരിക്കുന്നു.