നമഃ ശ്രീകാലികേ മാതര്നമോ നീലസരസ്വതി । ഉഗ്രതാരേ മഹോഗ്രേ തേ നിത്യമേവ നമോ നമഃ
ശ്രീകാളികേ, മാതാവേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; നീലസരസ്വതിയേ, ഉഗ്രതാരേ, മഹാവിപുലമായ ഉഗ്രതയുള്ളവളേ, എപ്പോഴും നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമഃ പീതാമ്ബരേ ദേവി നമസ്ത്രിപുരസുന്ദരി । നമോ ഭൈരവി മാതങ്ഗി ധൂമാവതി നമോ നമഃ
പീതാംബരം ധരിച്ച ദേവിയേ, ത്രിപുരസുന്ദരിയേ, ഭൈരവിയേ, മാതംഗിയേ, ധൂമാവതിയേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നിനക്ക് നമസ്കാരം.
ഛിന്നമസ്തേ നമസ്തേഽസ്തു ക്ഷീരസാഗരകന്യകേ । നമഃ ശാകമ്ഭരി ശിവേ നമസ്തേ രക്തദന്തികേ
ചിന്നമസ്തേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; ക്ഷീരസാഗരകന്യകേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; ശാകംഭരിയേ, ശിവയേ, രക്തദന്തികേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നിശുമ്ഭശുമ്ഭദലനി രക്തബീജവിനാശിനി । ധൂമ്രലോചനനിര്ണാശേ വൃത്രാസുരനിബര്ഹിണി
നിശുംബനും ശുംബനും സംഹരിക്കുന്നവളും, രക്തബീജനെ നശിപ്പിക്കുന്നവളും, ധൂമ്രലോചനനെ തകർക്കുന്നവളും, വൃത്രാസുരനെ കീഴടക്കുന്നവളുമാണ് നീ.
ചണ്ഡമുണ്ഡപ്രമഥിനി ദാനവാന്തകരേ ശിവേ । നമസ്തേ വിജയേ ഗങ്ഗേ ശാരദേ വികചാനനേ
ചണ്ഡനും മുന്ഡനും സംഹരിച്ച ഭയങ്കരിയായ ദേവി, അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവളേ, ശിവയായവളേ, വിജയിനിയായവളേ, ഗംഗയായവളേ, ശാരദയായവളേ, പ്രഭയുള്ള മുഖമുള്ളവളേ, നിനക്കു ഞാൻ വന്ദനം അർപ്പിക്കുന്നു.
പൃഥ്വീരൂപേ ദയാരൂപേ തേജോരൂപേ നമോ നമഃ । പ്രാണരൂപേ മഹാരൂപേ ഭൂതരൂപേ നമോഽസ്തു തേ
ഭൂമിയുടെ രൂപമായവളേ, കരുണയുടെ രൂപമായവളേ, പ്രകാശത്തിന്റെ രൂപമായവളേ, ജീവന്റെ രൂപമായവളേ, മഹത്തായ രൂപമായവളേ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും രൂപമായവളേ, നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
വിശ്വമൂര്തേ ദയാമൂര്തേ ധര്മമൂര്തേ നമോ നമഃ । ദേവമൂര്തേ ജ്യോതിമൂര്തേ ജ്ഞാനമൂര്തേ നമോഽസ്തു തേ
സകല ജഗത്തിന്റെ രൂപമായവളേ, കരുണയുടെ രൂപമായവളേ, ധർമ്മത്തിന്റെ രൂപമായവളേ, ദൈവത്തിന്റെ രൂപമായവളേ, പ്രകാശത്തിന്റെ രൂപമായവളേ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപമായവളേ, നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഗായത്രി വരദേ ദേവി സാവിത്രി ച സരസ്വതി । നമഃ സ്വാഹേ സ്വധേ മാതര്ദക്ഷിണേ തേ നമോ നമഃ
വരങ്ങൾ നൽകുന്ന ദേവിയായ ഗായത്രിയായവളേ, സാവിത്രിയായവളേ, സരസ്വതിയായവളേ, സ്വാഹയായവളേ, സ്വധയായവളേ, അമ്മയായവളേ, ദക്ഷിണയായവളേ, നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
നേതി നേതീതി വാക്യൈര്യാ ബോധ്യതേ സകലാഗമൈഃ । സര്വപ്രത്യക്സ്വരൂപാം താം ഭജാമഃ പരദേവതാമ്
എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും 'ഇത് അല്ല, അത് അല്ല' എന്ന വാക്കുകൾകൊണ്ട് സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവളും, എല്ലായിടത്തും നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാവുന്നവളും ആയ പരമദേവിയെ ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു.
ഭ്രമരൈര്വേഷ്ടിതാ യസ്മാദ് ഭ്രാമരീ യാ തതഃ സ്മൃതാ । തസ്യൈ ദേവ്യൈ നമോ നിത്യം നിത്യമേവ നമോ നമഃ
തനിക്കു ചുറ്റും തേനീച്ചകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ ഭ്രമരിയായ് അറിയപ്പെടുന്ന ദേവിയ്ക്ക് ഞാൻ എപ്പോഴും, എന്നും വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം അർപ്പിക്കുന്നു.
നമസ്തേ പാര്ശ്വയോഃ പൃഷ്ഠേ നമസ്തേ പുരതോഽമ്ബികേ । നമ ഊര്ധ്വം നമശ്ചാധഃ സര്വത്രൈവ നമോ നമഃ
അമ്പികേ, നിന്റെ ഇരുവശത്തും, പിന്നിലും, മുന്നിലും ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. മുകളിലും താഴെയും എല്ലായിടത്തും ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം അർപ്പിക്കുന്നു.
കൃപാം കുരു മഹാദേവി മണിദ്വീപാധിവാസിനി । അനന്തകോടിബ്രഹ്മാണ്ഡനായികേ ജഗദമ്ബികേ
മഹാദേവിയേ, മണിദ്വീപിൽ വസിക്കുന്നവളേ, അനന്തകോടി ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളുടെ നാഥയായ ജഗദംബികേ, ദയചെയ്യണമേ.
ജയ ദേവി ജഗന്മാതര്ജയ ദേവി പരാത്പരേ । ജയ ശ്രീഭുവനേശാനി ജയ സര്വോത്തമോത്തമേ
ജഗന്മാതാവായ ദേവിയേ, പരമമായവളേ, വിജയം നിന്നെക്കാണേണം. ശ്രീഭുവനേശ്വരിയായവളേ, എല്ലാം കഴിഞ്ഞവളേ, വിജയം നിന്നെക്കാണേണം.
കല്യാണഗുണരത്നാനാമാകരേ ഭുവനേശ്വരി । പ്രസീദ പരമേശാനി പ്രസീദ ജഗതോരണേ
ഭുവനങ്ങളുടെ ഇശ്വരിയായവളേ, എല്ലാ ശുഭഗുണങ്ങളുടെയും നിധിയായവളേ, പരമേശ്വരിയായവളേ, ലോകത്തിന്റെ വാതിലിൽ ദയചെയ്യണമേ.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഇതി ദേവവചഃ ശ്രുത്വാ പ്രഗല്ഭം മധുരം വചഃ । ഉവാച ജഗദമ്ബാ സാ മത്തകോകിലഭാഷിണീ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ ധൈര്യവും മാധുര്യവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട ജഗദംബ, മദം നിറഞ്ഞ കുയിലിന്റെ ശബ്ദംപോലെ സംസാരിച്ചു.
ദേവ്യുവാച പ്രസന്നാഹം സദാ ദേവാ വരദേശശിഖാമണിഃ । ബ്രുവന്തു വിബുധാഃ സര്വേ യദേവ സ്യാച്ചികീര്ഷിതമ്
ദേവി പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരേ, ഞാൻ എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടയാണു്. വരങ്ങൾ നൽകുന്നവരുടെ മുത്തുമണിയായവരേ, നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹമുള്ളത് എല്ലാം പറഞ്ഞാലും.
ദേവീവാക്യം സുരാഃ ശ്രുത്വാ പ്രോചുര്ദുഃഖസ്യ കാരണമ് । ദുഷ്ടദൈത്യസ്യ ചരിതം ജഗദ്ബാധാകരം പരമ്
ദേവിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവന്മാർ, തങ്ങളുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണം, ലോകത്തിന് വലിയ ഉപദ്രവം വരുത്തിയ ദുഷ്ടദാനവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ആദരപൂർവ്വം വിവരിച്ചു.
ദേവബ്രാഹ്മണവേദാനാം ഹേലനം നാശനം തഥാ । സ്ഥാനഭ്രംശം സുരാണാം ച കഥയാമാസുരാദൃതാഃ
ദേവന്മാരുടെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും വേദങ്ങളുടെയും അപമാനം, നശനം, ദേവന്മാർ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടരായത് എന്നിവ അവർ ഭക്തിപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മണോ വരദാനം ച യഥാവത്തേ സമൂചിരേ । ശ്രുത്വാ ദേവമുഖാദ്വാണീം മഹാഭഗവതീ തദാ
ബ്രഹ്മാവു നൽകിയ വരം എങ്ങനെയാണെന്നതും അവർ പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞു. ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹാഭഗവതി അപ്പോൾ—
പ്രേരയാമാസ ഹസ്തസ്ഥാന്ഭ്രമരാന്ഭ്രാമരീ തദാ । പാര്ശ്വസ്ഥാനഗ്നഭാഗസ്ഥാന്നാനാരൂപധരാംസ്തഥാ
അപ്പോൾ ഭ്രമരിയായ ദേവി, കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന തേനീച്ചകളെയും, പാർശ്വത്തും അഗ്നിഭാഗത്തും നില്ക്കുന്നവരെയും, വിവിധ രൂപങ്ങൾ എടുത്തവരെയും പുറത്ത് വിടുകയായിരുന്നു.
ജനയാമാസ ബഹുശോ യൈര്വ്യാപ്തം ഭുവനത്രയമ് । മടചീയൂഥവത്തേഷാം സമുദായസ്തു നിര്ഗതഃ
അവളത് പോലെ അനേകം തേനീച്ചകളെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവ മൂലം മൂന്നു ലോകവും നിറഞ്ഞു. അവയുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഒരു വലിയ തേനീച്ചക്കൂട്ടംപോലെ പുറത്ത് വന്നു.
തദാന്തരിക്ഷം തൈര്വ്യാപ്തമന്ധകാരഃ ക്ഷിതാവഭൂത് । ദിവി പര്വതശൃങ്ഗേഷു ദ്രുമേഷു വിപിനേഷ്വപി
അപ്പോൾ ആ തേനീച്ചകൾ ആകാശം നിറച്ചു, ഭൂമിയിൽ ഇരുണ്ടിരുട്ട് പടർന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, പർവതശിഖരങ്ങളിൽ, മരങ്ങളിൽ, കാടുകളിലും അവ പടർന്നു.
ഭ്രമരാ ഏവ സഞ്ജാതാസ്തദദ്ഭുതമിവാഭവത് । തേ സര്വേ ദൈത്യവക്ഷാംസി ദാരയാമാസുരുദ്ഗതാഃ
അപ്പോൾ തേൻച്ചീറ്റകൾ അവിടെ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷമായി. അതൊരു അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു. അവയെല്ലാം ദൈത്യന്മാരുടെ നെഞ്ച് കീറിത്തുറന്ന് ആക്രമിച്ചു.
നരം മധുഹരം യദ്വന്മക്ഷികാഃ കോപസംയുതാഃ । ഉപായോ ന ച ശസ്ത്രാണാം തഥാസ്ത്രാണാം തദാഭവത്
തേൻ മോഷ്ടിച്ചവനെ കോപത്തോടെ തേൻച്ചീറ്റകൾ ആക്രമിക്കുന്നതുപോലെ, അന്ന് ആയുധങ്ങളാലോ അസ്ത്രങ്ങളാലോ ദൈത്യന്മാരെ രക്ഷിക്കാനുള്ള വഴിയൊന്നുമുണ്ടായില്ല.
ന യുദ്ധം ന ച സമ്ഭാഷാ കേവലം മരണം ഖലു । യസ്മിന്യസ്മിന്സ്ഥലേ യേ യേ സ്ഥിതാ ദൈത്യാ യഥാ യഥാ
അവിടെ യുദ്ധമോ സംസാരമോ ഒന്നുമില്ല; മരണമേ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൈത്യന്മാർ എവിടെയിരുന്നാലും, എങ്ങനെയിരുന്നാലും, അവിടെയെവിടെയും അതേ അവസ്ഥയായിരുന്നു.
തത്രൈവ ച തഥാ സര്വേ മരണം പ്രാപുരുത്സ്മയാഃ । പരസ്പരം സമാചാരോ ന കസ്യാപ്യഭവത്തദാ
അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു ആ അഭിമാനികൾക്കൊക്കെയും മരണം സംഭവിച്ചത്. അപ്പോൾ ഒരാളും മറ്റൊരാളുമായി ഒരു വാക്കും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ക്ഷണമാത്രേണ തേ സര്വേ വിനഷ്ടാ ദൈത്യപുങ്ഗവാഃ । കൃത്വേത്ഥം ഭ്രമരാഃ കാര്യം ദേവീനികടമായയുഃ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ ആ ദൈത്യന്മാരെല്ലാം നശിച്ചു. തന്റെ ജോലി പൂർത്തിയാക്കി തേൻച്ചീറ്റകൾ ദേവിയുടെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങി.
ആശ്ചര്യമേതദാശ്ചര്യമിതി ലോകാഃ സമൂചിരേ । കിം ചിത്രം ജഗദമ്ബായാ യസ്യാ മായേയമീദൃശീ
ജനങ്ങൾ പറഞ്ഞു: 'ഇത് ഒരു അത്ഭുതം, അത്ഭുതം തന്നെയാണു്! ലോകമാതാവിന്റെ ശക്തി ഇങ്ങനെ അത്ഭുതകരമായതിൽ എന്തു വിചിത്രമുണ്ട്?'
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുപുരോഗമാഃ । നിമഗ്നാ ഹര്ഷജലധൌ പൂജയാമാസുരമ്ബികാമ്
അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാരൊക്കെയും ആനന്ദത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി അംബികയെ ആരാധിച്ചു.
നാനോപചാരൈര്വിവിധൈര്നാനോപായനപാണയഃ । ജയശബ്ദം പ്രകുര്വാണാ മുമുചുഃ സുമനാംസി ച
വിവിധ ഉപചാരങ്ങളും പലതരം ഭേദങ്ങളുമുള്ള സമ്മാനങ്ങളുമായി, ജയഘോഷം മുഴക്കി, അവർ പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞു.