ഇതി സൂതവചഃ ശ്രുത്വാ നൈമിഷീയാസ്തപോധനാഃ । പൂജയാമാസുരത്യുച്ചൈഃ സൂതം പൌരാണികോത്തമമ്
സൂതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, നൈമിഷാരണ്യത്തിലെ തപസ്സുകാരെ ഭക്തിയോടെ സൂതനെ, പുരാണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, ഉത്സാഹത്തോടെ പൂജിച്ചു.
പ്രസന്നഹൃദയാഃ സര്വേ ദേവീപാദാമ്ബുജാര്ചകാഃ । നിര്വൃതിം പരമാം പ്രാപ്താഃ പുരാണസ്യ പ്രഭാവതഃ
എല്ലാവരും സന്തോഷമുള്ള ഹൃദയത്തോടെ, ദേവിയുടെ പാദകമലങ്ങൾ പൂജിച്ചവരായി, പുരാണത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ പരമാനന്ദം നേടി.
നമശ്ചക്രുഃ പുനഃ സൂതം ക്ഷമാപ്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ । സംസാരവാരിധേസ്താത പ്ലവോഽസ്മാകം ത്വമേവ ഹി
അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും സൂതനെ നമസ്കരിച്ചു, പലതവണ ക്ഷമ ചോദിച്ചു: 'താതാ, ഈ സംസാരസമുദ്രം കടക്കാൻ നീയേയാണ് ഞങ്ങളുടെ തൂക്കുമരമാണ്.'
ഇതി സ മുനിവരാണാമഗ്രതഃ ശ്രാവയിത്വാ സകലനിഗമഗുഹ്യം ദൌര്ഗമേതത്പുരാണമ് । നതമഥ മുനിസങ്ഘം വര്ധയിത്വാഽഽശിഷാമ്ബാ- ചരണകമലഭൃങ്ഗോ നിര്ജഗാമാഥ സൂതഃ
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ മുന്നിൽ വേദങ്ങളുടെ രഹസ്യവും ദുഷ്കരമായ ഈ പുരാണവും ചൊന്നശേഷം, അമ്മയുടെ പാദകമലങ്ങളിൽ തേനീച്ചപോലെ, സൂതൻ മുനിസംഘത്തെ അനുഗ്രഹിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.