പ്രതിസന്ധ്യം പഠേദ്യസ്തു സന്ധ്യാം കൃത്വാ സമാഹിതഃ । ഏകൈകമസ്യ ചാധ്യായം സ നരോ ജ്ഞാനവാന്ഭവേത്
സന്ധ്യാ പൂജ ചെയ്തു, ഓരോ സന്ധ്യയിലും ഈ അധ്യായങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ ചൊന്നാൽ ആ മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനവാനാകും.
ശകുനാംശ്ചൈവ വീക്ഷേത കാര്യാകാര്യേഷു ചൈവ ഹി । തത്പ്രകാരഃ പുരസ്താത്തു കഥിതോഽസ്തി മയാ മുനേ
ഏത് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം, ചെയ്യരുത് എന്നതിൽ ശകുനങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും; അതിന്റെ വിധി ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, മഹർഷേ.
നവരാത്രേ പഠേന്നിത്യം ശാരദീയേഽതിഭക്തിതഃ । തസ്യാമ്ബികാ തു സന്തുഷ്ടാ ദദാതീച്ഛാധികം ഫലമ്
ശരദ്കാല നవరാത്രിയിൽ അതീവ ഭക്തിയോടെ ഈ കഥ ദിവസേന ചൊന്നാൽ, അംബികാ സന്തോഷംകൊണ്ട് ആഗ്രഹത്തേക്കാളും കൂടുതൽ ഫലം നൽകും.
വൈഷ്ണവൈശ്ചൈവ ശൈവൈശ്ച രമോമാ പ്രീയതേ സദാ । സൌരൈശ്ച ഗാണപത്യൈശ്ച സ്വേഷ്ടശക്തേശ്ച തുഷ്ടയേ
വൈഷ്ണവരും ശൈവരും പൂജിച്ചാൽ രാമയും ഉമയും എപ്പോഴും സന്തോഷിക്കും; സൂര്യഭക്തരും ഗണപതിഭക്തരും സ്വയം ഇഷ്ടദേവിയെ പൂജിച്ചാൽ തൃപ്തി ലഭിക്കും.
പഠിതവ്യം പ്രയത്നേന നവരാത്രചതുഷ്ടയേ । വൈദികൈര്നിജഗായത്രീപ്രീതയേ നിത്യശോ മുനേ
നാലു നవరാത്രികളിലും ഈ കഥ പരിശ്രമത്തോടെ ചൊന്നിരിക്കണം; വൈദികർ തങ്ങളുടെ ഗായത്രിയുടെ സന്തോഷത്തിനായി എപ്പോഴും അങ്ങനെ ചെയ്യണം, മഹർഷേ.
പഠിതവ്യം പ്രയത്നേന വിരോധോ നാത്ര കസ്യചിത് । ഉപാസനാ തു സര്വേഷാം ശക്തിയുക്താസ്തി സര്വദാ
ഈ കഥ പരിശ്രമത്തോടെ ചൊന്നിരിക്കണം; ഇതിൽ ആരുടെയും എതിര്പ്പില്ല. എല്ലാവർക്കും ശക്തിയോടുള്ള ആരാധന എപ്പോഴും സാധ്യമാണ്.
തച്ഛക്തേരേവ തോഷാര്ഥം പഠിതവ്യം സദാ ദ്വിജൈഃ । സ്ത്രീശൂദ്രോ ന പഠേദേതത്കദാപി ച വിമോഹിതഃ
ആ ശക്തിയുടെ സന്തോഷത്തിനായി ദ്വിജന്മാർ എപ്പോഴും ഈ കഥ ചൊന്നിരിക്കണം; സ്ത്രീയും ശൂദ്രനും ഭ്രമിച്ചവരായാൽ ഒരിക്കലും ഈ കഥ ചൊന്നരുത്.
ശൃണുയാദ്ദ്വിജവക്ത്രാത്തു നിത്യമേവേതി ച സ്ഥിതിഃ । കിം പുനര്ബഹുനോക്തേന സാരം വക്ഷ്യാമി തത്ത്വതഃ
ദ്വിജന്മാരുടെ വായിൽ നിന്ന് എപ്പോഴും ഈ കഥ കേൾക്കണം; ഇതാണ് നിയമം. കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; ഞാൻ സാരാംശം സത്യമായി പറയുന്നു.
വേദസാരമിദം പുണ്യം പുരാണം ദ്വിജസത്തമാഃ । വേദപാഠസമം പാഠേ ശ്രവണേ ച തഥൈവ ഹി
ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, ഈ പുരാണം വേദങ്ങളുടെ സാരവും പുണ്യവുമാണ്; ചൊന്നാലും കേട്ടാലും വേദപാഠത്തിന് തുല്യമാണ്.
സച്ചിദാനന്ദരൂപാം താം ഗായത്രീപ്രതിപാദിതാമ് । നമാമി ഹ്രീംമയീം ദേവീം ധിയോ യോ നഃ പ്രചോദയാത്
സത്ചിതാനന്ദസ്വഭാവമുള്ള, ഗായത്രി വെളിപ്പെടുത്തിയ, ഹ്രീം നിറഞ്ഞ ദേവിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; അവൾ നമ്മുടെ ബുദ്ധിയെ പ്രചോദിപ്പിക്കട്ടെ.
ഇതി സൂതവചഃ ശ്രുത്വാ നൈമിഷീയാസ്തപോധനാഃ । പൂജയാമാസുരത്യുച്ചൈഃ സൂതം പൌരാണികോത്തമമ്
സൂതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, നൈമിഷാരണ്യത്തിലെ തപസ്സുകാരെ ഭക്തിയോടെ സൂതനെ, പുരാണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, ഉത്സാഹത്തോടെ പൂജിച്ചു.
പ്രസന്നഹൃദയാഃ സര്വേ ദേവീപാദാമ്ബുജാര്ചകാഃ । നിര്വൃതിം പരമാം പ്രാപ്താഃ പുരാണസ്യ പ്രഭാവതഃ
എല്ലാവരും സന്തോഷമുള്ള ഹൃദയത്തോടെ, ദേവിയുടെ പാദകമലങ്ങൾ പൂജിച്ചവരായി, പുരാണത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ പരമാനന്ദം നേടി.
നമശ്ചക്രുഃ പുനഃ സൂതം ക്ഷമാപ്യ ച മുഹുര്മുഹുഃ । സംസാരവാരിധേസ്താത പ്ലവോഽസ്മാകം ത്വമേവ ഹി
അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും സൂതനെ നമസ്കരിച്ചു, പലതവണ ക്ഷമ ചോദിച്ചു: 'താതാ, ഈ സംസാരസമുദ്രം കടക്കാൻ നീയേയാണ് ഞങ്ങളുടെ തൂക്കുമരമാണ്.'
ഇതി സ മുനിവരാണാമഗ്രതഃ ശ്രാവയിത്വാ സകലനിഗമഗുഹ്യം ദൌര്ഗമേതത്പുരാണമ് । നതമഥ മുനിസങ്ഘം വര്ധയിത്വാഽഽശിഷാമ്ബാ- ചരണകമലഭൃങ്ഗോ നിര്ജഗാമാഥ സൂതഃ
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ മുന്നിൽ വേദങ്ങളുടെ രഹസ്യവും ദുഷ്കരമായ ഈ പുരാണവും ചൊന്നശേഷം, അമ്മയുടെ പാദകമലങ്ങളിൽ തേനീച്ചപോലെ, സൂതൻ മുനിസംഘത്തെ അനുഗ്രഹിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.