നേത്രമന്ത്രേണ തം ശിഷ്യം കുണ്ഡതോ മണ്ഡലം നയേത് । പുഷ്പാഞ്ജലിം മുഖ്യദേവ്യാം കാരയേച്ഛിഷ്യഹസ്തതഃ
കണ്ണുമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ശിക്ഷകൻ ശിഷ്യനെ കുണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് മണ്ഡലത്തിലേക്ക് നയിക്കണം. പിന്നെ, ശിഷ്യന്റെ കൈയിൽ പൂക്കൾ കൊടുത്ത് പ്രധാനദേവിക്ക് അർപ്പിക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കണം.
നേത്രബന്ധം നിരാകൃത്യ വേശയേത്കുശവിഷ്ടരേ । ഭൂതശുദ്ധിം ശിഷ്യദേഹേ കുര്യാത്പ്രോക്തേന വര്ത്മനാ
കണ്ണുമൂടൽ മാറ്റിയശേഷം, ശിക്ഷകൻ ശിഷ്യനെ കുശസൂചിയിൽ ഇരുത്തണം. നിർദ്ദേശിച്ച മാർഗം പ്രകാരം ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ ഭൂതശുദ്ധി നടത്തണം.
മന്ത്രോദിതാംസ്തഥാ ന്യാസാന്കൃത്വാ ശിഷ്യതനൌ തതഃ । മണ്ഡലേ വേശയേച്ഛിഷ്യമന്യസ്മിന്കുമ്ഭസംസ്ഥിതാന്
മന്ത്രത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ന്യാസങ്ങൾ ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ നിർവഹിച്ചശേഷം, ശിഷ്യനെ മണ്ഡലത്തിൽ ഇരുത്തണം. കലശത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നവരെയും അവിടെ ഇരുത്തണം.
പല്ലവാഞ്ഛിഷ്യശിരസി വിന്യസേന്മാതൃകാം ജപേത് । കലശസ്ഥജലൈഃ ശിഷ്യം സ്നാപയേദ്ദേവതാത്മകൈഃ
പല്ലവങ്ങൾ ശിഷ്യന്റെ തലയിൽ വെച്ച് മാതൃകാമന്ത്രം ജപിക്കണം. ദേവതാസ്വരൂപമായ കലശജലത്തിൽ ശിഷ്യനെ സ്നാനമിടണം.
വര്ധനീജലസേകം ച കുര്യാദ്രക്ഷാര്ഥമഞ്ജസാ । തതഃ ശിഷ്യഃ സമുത്ഥായ വാസസീ പരിധായ ച
വളർച്ചയ്ക്കുള്ള ജലം സംരക്ഷണാർത്ഥം ഒഴിക്കണം. അതിന് ശേഷം, ശിഷ്യൻ എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രം ധരിക്കണം.
കൃതഭസ്മാവലേപശ്ച സംവിശേദ്ഗുരുസന്നിധൌ । തതോ ഗുരുഃ സ്വകീയാത്തു ഹൃദയാന്നിര്ഗതാം ശിവാമ്
വിഭൂതി പുരട്ടിയശേഷം, ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധിയിൽ ഇരിക്കണം. പിന്നെ, ഗുരു തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ശിഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ശിവശക്തിയെ ധ്യാനിക്കണം.
പ്രവിഷ്ടാം ശിഷ്യഹൃദയേ ഭാവയേത്കരുണാനിധിഃ । പൂജയേദ്ഗന്ധപുഷ്പാദ്യൈരൈക്യം വൈ ഭാവയംസ്തയോഃ
കറുണാനിധിയായ ഗുരു, ശിഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ദൈവശക്തിയെ ധ്യാനിക്കണം. സുഗന്ധവും പൂവുകളും ഉപയോഗിച്ച് പൂജിച്ചു, ഇരുവരുടെയും ഐക്യം മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കണം.
തതസ്ത്രിംശോ ദക്ഷകര്ണേ ശിഷ്യസ്യോപദിശേദ്ഗുരുഃ । മഹാമന്ത്രം മഹാദേവ്യാഃ സ്വഹസ്തം ശിരസി ന്യസന്
ശേഷം, ഗുരു തന്റെ കൈ ശിഷ്യന്റെ തലയിൽ വെച്ച്, മഹാദേവിയുടെ മഹാമന്ത്രം വലതുകാതിൽ ശിഷ്യനോട് ഉപദേശിക്കണം.
അഷ്ടോത്തരശതം മന്ത്രം ശിഷ്യോഽപി പ്രജപേന്മുനേ । ദണ്ഡവത്പ്രണമേദ്ഭൂമൌ തം ഗുരും ദേവതാത്മകമ്
ശിഷ്യൻ ആ മന്ത്രം നൂറ് എട്ടു പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. ദേവതാസ്വരൂപനായ ഗുരുവിന് മുമ്പിൽ ദണ്ഡവത് പ്രണാമം ചെയ്യണം.
സര്വസ്വമര്പയേത്തസ്മൈ യാവജ്ജീവമനന്യധീഃ । ഋത്വിഗ്ഭ്യോ ദക്ഷിണാം ദത്ത്വാ ബ്രാഹ്മണാംശ്ചാപി ഭോജയേത്
ശിഷ്യൻ, മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ, തന്റെ എല്ലാം ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കണം. രുത്വിജുകൾക്ക്South ദക്ഷിണയും നൽകി, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഹാരം കൊടുക്കണം.
സുവാസിനീഃ കുമാരീശ്ച ബടുകാംശ്ചൈവ സര്വശഃ । ദീനാനാഥാന്ദരിദ്രാംശ്ച വിത്തശാഠ്യവിവര്ജിതഃ
സന്തോഷത്തോടെ, സ്ത്രികൾ, കന്യകൾ, ബാലന്മാർ, ദരിദ്രർ, അനാഥർ, ദുർബലർ എന്നിവരെ സ്നേഹപൂർവ്വം ആദരിക്കണം.
കൃതാര്ഥതാം സ്വസ്യ ബുദ്ധ്വാ നിത്യമാരാധയേന്മനുമ് । ഇതി തേ കഥിതഃ സമ്യഗ്ദീക്ഷാവിധിരനുത്തമഃ
സ്വന്തം ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ആ മന്ത്രത്തെ എപ്പോഴും ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ ഉത്തമമായ ദീക്ഷാവിധി നിനക്ക് വിശദമായി പറഞ്ഞു.
വിമൃശ്യൈതദശേഷേണ ഭജ ദേവീപദാമ്ബുജമ് । നാന്യസ്തു പരമോ ധര്മോ ബ്രാഹ്മണസ്യാത്ര വിദ്യതേ
ഇതെല്ലാം ആഴമായി ചിന്തിച്ച്, ദേവിയുടെ പാദപദ്മങ്ങൾ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. ബ്രാഹ്മണനു ഇതിലുമുയർന്ന ധർമ്മം ഇല്ല.
വൈദികഃ സ്വസ്വഗൃഹ്യോക്തക്രമേണോപദിശേന്മനുമ് । താന്ത്രികസ്തന്ത്രരീത്യാ തു സ്ഥിതിരേഷാ സനാതനീ
വേദപാഠം ചെയ്യുന്നവൻ തന്റെ ആചാരപ്രകാരം മന്ത്രം ഉപദേശിക്കണം. താന്ത്രികൻ താന്ത്രികരീതിയിൽ ഉപദേശിക്കണം. ഇതാണ് ശാശ്വതമായ ആചാരം.
തത്തദുക്തപ്രയോഗാംസ്തേ തേ തേ കുര്യുര്ന ചാന്യഥാ । ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഇതി സര്വം മയാഖ്യാതം യത്പൃഷ്ടം നാരദ ത്വയാ
അവര് നിര്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള് അതേപോലെ തന്നെ ചെയ്യുകയും, വേറൊന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ശ്രീനാരായണന് പറഞ്ഞു: നാരദാ, നീ ചോദിച്ച എല്ലാം ഞാന് വിശദമായി പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.
അതഃ പരം പരാമ്ബായാ ഭജ നിത്യം പദാമ്ബുജമ് । നിത്യമാരാധ്യ തച്ചാഹം നിര്വൃതിം പരമാം ഗതഃ
അതുകൊണ്ട്, പരമമായ അമ്മയുടെ കമലപാദങ്ങള് നീ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം. ഞാനും അവളെ നിരന്തരം ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് പരമാനന്ദം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വ്യാസ ഉവാച ഇതി രാജന്നാരദായ പ്രോക്ത്വാ സര്വമനുത്തമമ് । സമാധിമീലിതാക്ഷസ്തു ദധ്യൌ ദേവീപദാമ്ബുജമ്
വ്യാസന് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഇങ്ങനെ നാരദനോടു സകല ഉത്തമമായ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞശേഷം, അവന് കണ്ണുകള് അടച്ച് സമാധിയില് ഇരുന്നു, ദേവിയുടെ കമലപാദങ്ങള് ധ്യാനിച്ചു.
നാരായണസ്തു ഭഗവാന് മുനിവര്യശിഖാമണിഃ । നാരദോഽപി തതോ നത്വാ ഗുരും നാരായണം പരമ് । ജഗാമ സദ്യസ്തപസേ ദേവീദര്ശനലാലസഃ
ഭഗവാന് നാരായണനും മഹാമുനികളില് പ്രധാനനായ നാരദനും, ഗുരുവായ പരമനാരായണന് മുന്നില് നമസ്കരിച്ചു, ദേവിയെ ദര്ശിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ഉടനെ തപസ്സിന് പുറപ്പെട്ടു.
പരാശക്തേരാവിര്ഭാവവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച ഭഗവന്സര്വധര്മജ്ഞ സര്വശാസ്ത്രവതാംവര । ദ്വിജാതീനാം തു സര്വേഷാം ശക്ത്യുപാസ്തിഃ ശ്രുതീരിതാ
പരാശക്തിയുടെ അവതാരത്തിന്റെ വിവരണം. ജനമേജയന് ചോദിച്ചു: ഭഗവനേ, എല്ലാ ധര്മങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും നിപുണനുമായവനേ, ദ്വിജന്മാര്ക്കു ശാക്ത്യാരാധന വേദങ്ങളില് നിര്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
സന്ധ്യാകാലത്രയേഽന്യസ്മിന് കാലേ നിത്യതയാ വിഭോ । താം വിഹായ ദ്വിജാഃ കസ്മാദ്ഗൃഹ്ണീയുശ്ചാന്യദേവതാഃ
പ്രഭോ, മൂന്ന് സന്ധ്യാകാലങ്ങളിലും മറ്റേതെങ്കിലും സമയങ്ങളിലും ദ്വിജന്മാര് ആ ആരാധന ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റേതെങ്കിലും ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
ദൃശ്യന്തേ വൈഷ്ണവാഃ കേചിദ്ഗാണപത്യാസ്തഥാപരേ । കാപാലികാശ്ചീനമാര്ഗരതാ വല്കലധാരിണഃ
ചിലര് വൈഷ്ണവരും, ചിലര് ഗണപത്യരും, ചിലര് കപാലികരും, ചിലര് ചീനമാര്ഗ്ഗത്തില് ആസ്വാദനമുള്ളവരും, ചിലര് തവിടുപിടിച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ചവരുമാണ് കാണുന്നത്.
ദിഗമ്ബരാസ്തഥാ ബൌദ്ധാശ്ചാര്വാര്കാ ഏവമാദയഃ । ദൃശ്യന്തേ ബഹവോ ലോകേ വേദശ്രദ്ധാവിവര്ജിതാഃ
ദിഗംബരന്മാരും ബൗദ്ധന്മാരും ചാര്വാകന്മാരും മറ്റും ഇവരുപോലുള്ള അനേകം പേരെ ലോകത്ത് കാണാം; ഇവര്ക്കു വേദങ്ങളില് വിശ്വാസമില്ല.
കിമത്ര കാരണം ബ്രഹ്മംസ്തദ്ഭവാന് വക്തുമര്ഹതി । ബുദ്ധിമന്തഃ പണ്ഡിതാശ്ച നാനാതര്കവിചക്ഷണാഃ
ഇതിന് കാരണം എന്താണെന്ന് ബ്രഹ്മനേ, ദയവായി പറയണം. അനേകം തര്ക്കങ്ങളില് പ്രാവീണ്യമുള്ള പണ്ഡിതന്മാരും ബുദ്ധിമാന്മാരും ഉണ്ട്.
അപി സന്ത്യേവ വേദേഷു ശ്രദ്ധയാ തു വിവര്ജിതാഃ । ന ഹി കശ്ചിത്സ്വകല്യാണം ബുദ്ധ്യാ ഹാതുമിഹേച്ഛതി
വേദങ്ങള്ക്കിടയിലും വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തവര് കാണപ്പെടുന്നു. ആരും തങ്ങളുടെ ഭാവി ക്ഷേമം ബുദ്ധിപ്രകാരമെങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കാനാഗ്രഹിക്കില്ലല്ലോ.
കിമത്ര കാരണം തസ്മാദ്വദ വേദവിദാംവര । മണിദ്വീപസ്യ മഹിമാ വര്ണിതോ ഭവതാ പുരാ
ഇതിനുള്ള യഥാര്ത്ഥ കാരണം എന്താണെന്ന് ദയവായി പറയണം, വേദജ്ഞന്മാരില് ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. മണിദ്വീപിന്റെ മഹത്വം നീ മുമ്പ് വിശദീകരിച്ചിരുന്നു.
കീദൃക് തദസ്തി യദ്ദേവ്യാഃ പരം സ്ഥാനം മഹത്തരമ് । തച്ചാപി വദ ഭക്തായ ശ്രദ്ദധാനായ മേഽനഘ
ദേവിയുടെ അത്യുന്നതവും വലിയതുമായ സ്ഥാനം എങ്ങനെയാണെന്ന് ദയവായി എനിക്ക് പറയണം. ഭക്തിയും വിശ്വാസവും ഉള്ളവനായി ഞാന് ചോദിക്കുന്നു.
പ്രസന്നാസ്തു വദന്ത്യേവ ഗുരവോ ഗുഹ്യമപ്യുത । സൂത ഉവാച ഇതി രാജ്ഞോ വചഃ ശ്രുത്വാ ഭഗവാന് ബാദരായണഃ
ഗുരുക്കന്മാര് സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോള് രഹസ്യമായ കാര്യങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്താറുണ്ട്. സൂതന് പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം, ഭാഗവതനായ ബാദരായണന്—
നിജഗാദ തതഃ സര്വം ക്രമേണൈവ മുനീശ്വരാഃ । യച്ഛ്രുത്വാ തു ദ്വിജാതീനാം വേദശ്രദ്ധാ വിവര്ധതേ
—അതിനുശേഷം എല്ലാം ക്രമമായി വിശദീകരിച്ചു, മഹാമുനികളില് ശ്രേഷ്ഠനായവനേ; അത് കേട്ടാല് ദ്വിജന്മാരുടെ വേദവിശ്വാസം വളരും.
വ്യാസ ഉവാച സമ്യക്പൃഷ്ടം ത്വയാ രാജന് സമയേ സമയോചിതമ് । വുദ്ധിമാനസി വേദേഷു ശ്രദ്ധാവാംശ്ചൈവ ലക്ഷ്യസേ
വ്യാസന് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, നീ ശരിയായ സമയത്തും ശരിയായ രീതിയിലും ചോദിച്ചു. നീ ബുദ്ധിമാനും വേദങ്ങളില് വിശ്വാസമുള്ളവനുമാണ്.
പൂര്വം മദോദ്ധതാ ദൈത്യാ ദേവൈര്യുദ്ധം തു ചക്രിരേ । ശതവര്ഷം മഹാരാജ മഹാവിസ്മയകാരകമ്
മുന്പ്, എന്റെ അഹങ്കാരമുള്ള ദൈത്യന്മാര് ദേവന്മാരുമായി ഒരു നൂറ്റാണ്ട് നീണ്ട അത്ഭുതകരമായ യുദ്ധം നടത്തി.