കുലദേവം നമസ്കൃത്യ വിശേത്തത്രാഥ വിഷ്ടരേ । ഗുരുസ്തതസ്തു തം ശിഷ്യം കൃപാദൃഷ്ട്യാ വിലോകയേത്
കുലദേവതയെ നമസ്കരിച്ച്, അവിടെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ കയറി ഇരിക്കണം; പിന്നെ ഗുരു കരുണയോടെ ശിഷ്യനെ നോക്കണം.
തച്ചൈതന്യം നിജേ ദേഹേ ഭാവയേത്സങ്ഗതം ത്വിതി । തതഃ ശിഷ്യതനുസ്ഥാനാമധ്വനാം പരിശോധനമ്
ആ ചൈതന്യം തനിക്കുള്ളിൽ ഒന്നായിരിക്കുന്നു എന്ന് ഗുരു ധ്യാനിക്കണം; അതിനുശേഷം, ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിലെ വഴികൾ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
കുര്യാത്തു ഹോമതോ വിദ്വാന്ദിവ്യദൃഷ്ട്യവലോകനാത് । യേന ജായേത ശുദ്ധാത്മാ യോഗ്യോ ദേവാദ്യനുഗ്രഹേ
ഹോമം കഴിഞ്ഞ്, ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ ഇതു നിർവ്വഹിക്കണം; ഇതിലൂടെ ആത്മാവ് ശുദ്ധിയോടെ ദേവതാദികളുടെ അനുഗ്രഹത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച തനൌ ധ്യായേത്തു ശിഷ്യസ്യ ഷഡധ്വനഃ കമേണ തു । പാദയോസ്തു കലാധ്വാനമന്ധൌ തത്ത്വാധ്വകം പുനഃ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ ആറു മാർഗങ്ങൾ ക്രമമായി ധ്യാനിക്കണം; കാലുകളിൽ കലാമാർഗം, മുട്ടുകളിൽ തത്വമാർഗം.
നാഭൌ തു ഭുവനാധ്വാനം വര്ണാധ്വാനം തഥാ ഹൃദി । പദാധ്വാനം തഥാ ഭാലേ മന്ത്രാധ്വാനം തു മൂര്ധനി
നാഭിയിൽ ലോകമാർഗം, ഹൃദയത്തിൽ അക്ഷരമാർഗം, ഭാലത്തിൽ പദമാർഗം, മസ്തകത്തിൽ മന്ത്രമാർഗം.
ശിഷ്യം സ്പൃശംസ്തു കൂര്ചേന തിലൈരാജ്യപരിപ്ലുതൈഃ । ശോധയാമ്യമുമധ്വാനം സ്വാഹേതി മനുമുച്ചരന്
എള്ളും നെയ്യും ചേർത്ത് കൂർച്ചിൽ നനയിച്ച്, ശിഷ്യനെ അതിനാൽ സ്പർശിച്ച്, 'സ്വാഹാ' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് ആ മാർഗങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കണം.
താരാഢ്യം ജുഹുയാദഷ്ടവാരം പ്രത്യധ്വമേവ ഹി । ഷഡധ്വനസ്തതസ്താംസ്തു ലീനാന് ബ്രഹ്മണി ഭാവയേത്
ഓരോ മാർഗത്തിനും താരാദേവിയെ എട്ട് പ്രാവശ്യം ഹോമം ചെയ്യണം. പിന്നെ ആ ആറു മാർഗങ്ങളും ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കണം.
പുനരുത്പാദയേത്തസ്മാത്സൃഷ്ടിമാര്ഗേണ വൈ ഗുരുഃ । ആത്മസ്ഥിതം തച്ചൈതന്യം പുനഃ ശിഷ്യേ തു യോജയേത്
ശിക്ഷകൻ സൃഷ്ടിമാർഗം വഴി ആത്മാവിൽ നിലനിൽക്കുന്ന那个 ചൈതന്യം വീണ്ടും ഉണർത്തി, അത് വീണ്ടും ശിഷ്യനിൽ ഏകീകരിക്കണം.
പൂര്ണാഹുതിം തതോ ഹുത്വാ ദേവതാം കലശേ നയേത് । പുനര്വ്യാഹൃതിഭിര്ഹുത്വാ വഹ്നേരങ്ഗാഹുതീസ്തഥാ
പൂർണ്ണാഹുതി സമർപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ദേവതയെ കലശത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കണം. പിന്നെ, വ്യാഹൃതികൾ ഉച്ചരിച്ച്, അഗ്നിയുടെ അവയവങ്ങൾക്കും ഹോമം നടത്തണം.
ഏകൈകശോ ഗുരുര്ദത്ത്വാ വിസൃജേദ്വഹ്നിമാത്മനി । തതഃ ശിഷ്യസ്യ നേത്രേ തു ബധ്നീയാദ്വാസസാ ഗുരുഃ
ശിക്ഷകൻ ഓരോ ഹോമവും സമർപ്പിച്ച ശേഷം അഗ്നിയെ തനിക്കുള്ളിൽ ലയിപ്പിക്കണം. അതിന് ശേഷം, ശിഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾ വസ്ത്രംകൊണ്ട് മൂടണം.
നേത്രമന്ത്രേണ തം ശിഷ്യം കുണ്ഡതോ മണ്ഡലം നയേത് । പുഷ്പാഞ്ജലിം മുഖ്യദേവ്യാം കാരയേച്ഛിഷ്യഹസ്തതഃ
കണ്ണുമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ശിക്ഷകൻ ശിഷ്യനെ കുണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് മണ്ഡലത്തിലേക്ക് നയിക്കണം. പിന്നെ, ശിഷ്യന്റെ കൈയിൽ പൂക്കൾ കൊടുത്ത് പ്രധാനദേവിക്ക് അർപ്പിക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കണം.
നേത്രബന്ധം നിരാകൃത്യ വേശയേത്കുശവിഷ്ടരേ । ഭൂതശുദ്ധിം ശിഷ്യദേഹേ കുര്യാത്പ്രോക്തേന വര്ത്മനാ
കണ്ണുമൂടൽ മാറ്റിയശേഷം, ശിക്ഷകൻ ശിഷ്യനെ കുശസൂചിയിൽ ഇരുത്തണം. നിർദ്ദേശിച്ച മാർഗം പ്രകാരം ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ ഭൂതശുദ്ധി നടത്തണം.
മന്ത്രോദിതാംസ്തഥാ ന്യാസാന്കൃത്വാ ശിഷ്യതനൌ തതഃ । മണ്ഡലേ വേശയേച്ഛിഷ്യമന്യസ്മിന്കുമ്ഭസംസ്ഥിതാന്
മന്ത്രത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ന്യാസങ്ങൾ ശിഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ നിർവഹിച്ചശേഷം, ശിഷ്യനെ മണ്ഡലത്തിൽ ഇരുത്തണം. കലശത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നവരെയും അവിടെ ഇരുത്തണം.
പല്ലവാഞ്ഛിഷ്യശിരസി വിന്യസേന്മാതൃകാം ജപേത് । കലശസ്ഥജലൈഃ ശിഷ്യം സ്നാപയേദ്ദേവതാത്മകൈഃ
പല്ലവങ്ങൾ ശിഷ്യന്റെ തലയിൽ വെച്ച് മാതൃകാമന്ത്രം ജപിക്കണം. ദേവതാസ്വരൂപമായ കലശജലത്തിൽ ശിഷ്യനെ സ്നാനമിടണം.
വര്ധനീജലസേകം ച കുര്യാദ്രക്ഷാര്ഥമഞ്ജസാ । തതഃ ശിഷ്യഃ സമുത്ഥായ വാസസീ പരിധായ ച
വളർച്ചയ്ക്കുള്ള ജലം സംരക്ഷണാർത്ഥം ഒഴിക്കണം. അതിന് ശേഷം, ശിഷ്യൻ എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രം ധരിക്കണം.
കൃതഭസ്മാവലേപശ്ച സംവിശേദ്ഗുരുസന്നിധൌ । തതോ ഗുരുഃ സ്വകീയാത്തു ഹൃദയാന്നിര്ഗതാം ശിവാമ്
വിഭൂതി പുരട്ടിയശേഷം, ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന്റെ സാന്നിധിയിൽ ഇരിക്കണം. പിന്നെ, ഗുരു തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ശിഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ശിവശക്തിയെ ധ്യാനിക്കണം.
പ്രവിഷ്ടാം ശിഷ്യഹൃദയേ ഭാവയേത്കരുണാനിധിഃ । പൂജയേദ്ഗന്ധപുഷ്പാദ്യൈരൈക്യം വൈ ഭാവയംസ്തയോഃ
കറുണാനിധിയായ ഗുരു, ശിഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ദൈവശക്തിയെ ധ്യാനിക്കണം. സുഗന്ധവും പൂവുകളും ഉപയോഗിച്ച് പൂജിച്ചു, ഇരുവരുടെയും ഐക്യം മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കണം.
തതസ്ത്രിംശോ ദക്ഷകര്ണേ ശിഷ്യസ്യോപദിശേദ്ഗുരുഃ । മഹാമന്ത്രം മഹാദേവ്യാഃ സ്വഹസ്തം ശിരസി ന്യസന്
ശേഷം, ഗുരു തന്റെ കൈ ശിഷ്യന്റെ തലയിൽ വെച്ച്, മഹാദേവിയുടെ മഹാമന്ത്രം വലതുകാതിൽ ശിഷ്യനോട് ഉപദേശിക്കണം.
അഷ്ടോത്തരശതം മന്ത്രം ശിഷ്യോഽപി പ്രജപേന്മുനേ । ദണ്ഡവത്പ്രണമേദ്ഭൂമൌ തം ഗുരും ദേവതാത്മകമ്
ശിഷ്യൻ ആ മന്ത്രം നൂറ് എട്ടു പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം. ദേവതാസ്വരൂപനായ ഗുരുവിന് മുമ്പിൽ ദണ്ഡവത് പ്രണാമം ചെയ്യണം.
സര്വസ്വമര്പയേത്തസ്മൈ യാവജ്ജീവമനന്യധീഃ । ഋത്വിഗ്ഭ്യോ ദക്ഷിണാം ദത്ത്വാ ബ്രാഹ്മണാംശ്ചാപി ഭോജയേത്
ശിഷ്യൻ, മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ, തന്റെ എല്ലാം ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കണം. രുത്വിജുകൾക്ക്South ദക്ഷിണയും നൽകി, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഹാരം കൊടുക്കണം.
സുവാസിനീഃ കുമാരീശ്ച ബടുകാംശ്ചൈവ സര്വശഃ । ദീനാനാഥാന്ദരിദ്രാംശ്ച വിത്തശാഠ്യവിവര്ജിതഃ
സന്തോഷത്തോടെ, സ്ത്രികൾ, കന്യകൾ, ബാലന്മാർ, ദരിദ്രർ, അനാഥർ, ദുർബലർ എന്നിവരെ സ്നേഹപൂർവ്വം ആദരിക്കണം.
കൃതാര്ഥതാം സ്വസ്യ ബുദ്ധ്വാ നിത്യമാരാധയേന്മനുമ് । ഇതി തേ കഥിതഃ സമ്യഗ്ദീക്ഷാവിധിരനുത്തമഃ
സ്വന്തം ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ആ മന്ത്രത്തെ എപ്പോഴും ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. ഇങ്ങനെ ഉത്തമമായ ദീക്ഷാവിധി നിനക്ക് വിശദമായി പറഞ്ഞു.
വിമൃശ്യൈതദശേഷേണ ഭജ ദേവീപദാമ്ബുജമ് । നാന്യസ്തു പരമോ ധര്മോ ബ്രാഹ്മണസ്യാത്ര വിദ്യതേ
ഇതെല്ലാം ആഴമായി ചിന്തിച്ച്, ദേവിയുടെ പാദപദ്മങ്ങൾ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം. ബ്രാഹ്മണനു ഇതിലുമുയർന്ന ധർമ്മം ഇല്ല.
വൈദികഃ സ്വസ്വഗൃഹ്യോക്തക്രമേണോപദിശേന്മനുമ് । താന്ത്രികസ്തന്ത്രരീത്യാ തു സ്ഥിതിരേഷാ സനാതനീ
വേദപാഠം ചെയ്യുന്നവൻ തന്റെ ആചാരപ്രകാരം മന്ത്രം ഉപദേശിക്കണം. താന്ത്രികൻ താന്ത്രികരീതിയിൽ ഉപദേശിക്കണം. ഇതാണ് ശാശ്വതമായ ആചാരം.
തത്തദുക്തപ്രയോഗാംസ്തേ തേ തേ കുര്യുര്ന ചാന്യഥാ । ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഇതി സര്വം മയാഖ്യാതം യത്പൃഷ്ടം നാരദ ത്വയാ
അവര് നിര്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള് അതേപോലെ തന്നെ ചെയ്യുകയും, വേറൊന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ശ്രീനാരായണന് പറഞ്ഞു: നാരദാ, നീ ചോദിച്ച എല്ലാം ഞാന് വിശദമായി പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.
അതഃ പരം പരാമ്ബായാ ഭജ നിത്യം പദാമ്ബുജമ് । നിത്യമാരാധ്യ തച്ചാഹം നിര്വൃതിം പരമാം ഗതഃ
അതുകൊണ്ട്, പരമമായ അമ്മയുടെ കമലപാദങ്ങള് നീ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കണം. ഞാനും അവളെ നിരന്തരം ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് പരമാനന്ദം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വ്യാസ ഉവാച ഇതി രാജന്നാരദായ പ്രോക്ത്വാ സര്വമനുത്തമമ് । സമാധിമീലിതാക്ഷസ്തു ദധ്യൌ ദേവീപദാമ്ബുജമ്
വ്യാസന് പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഇങ്ങനെ നാരദനോടു സകല ഉത്തമമായ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞശേഷം, അവന് കണ്ണുകള് അടച്ച് സമാധിയില് ഇരുന്നു, ദേവിയുടെ കമലപാദങ്ങള് ധ്യാനിച്ചു.
നാരായണസ്തു ഭഗവാന് മുനിവര്യശിഖാമണിഃ । നാരദോഽപി തതോ നത്വാ ഗുരും നാരായണം പരമ് । ജഗാമ സദ്യസ്തപസേ ദേവീദര്ശനലാലസഃ
ഭഗവാന് നാരായണനും മഹാമുനികളില് പ്രധാനനായ നാരദനും, ഗുരുവായ പരമനാരായണന് മുന്നില് നമസ്കരിച്ചു, ദേവിയെ ദര്ശിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ ഉടനെ തപസ്സിന് പുറപ്പെട്ടു.
പരാശക്തേരാവിര്ഭാവവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച ഭഗവന്സര്വധര്മജ്ഞ സര്വശാസ്ത്രവതാംവര । ദ്വിജാതീനാം തു സര്വേഷാം ശക്ത്യുപാസ്തിഃ ശ്രുതീരിതാ
പരാശക്തിയുടെ അവതാരത്തിന്റെ വിവരണം. ജനമേജയന് ചോദിച്ചു: ഭഗവനേ, എല്ലാ ധര്മങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും നിപുണനുമായവനേ, ദ്വിജന്മാര്ക്കു ശാക്ത്യാരാധന വേദങ്ങളില് നിര്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
സന്ധ്യാകാലത്രയേഽന്യസ്മിന് കാലേ നിത്യതയാ വിഭോ । താം വിഹായ ദ്വിജാഃ കസ്മാദ്ഗൃഹ്ണീയുശ്ചാന്യദേവതാഃ
പ്രഭോ, മൂന്ന് സന്ധ്യാകാലങ്ങളിലും മറ്റേതെങ്കിലും സമയങ്ങളിലും ദ്വിജന്മാര് ആ ആരാധന ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റേതെങ്കിലും ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?