പഞ്ചപ്രണവസംയുക്താം ജപേദിത്യനുശാസനമ് । ജപസംഖ്യാഷ്ടഭാഗാന്തേ പാദോ ജപ്യസ്തുരീയകഃ
അഞ്ച് പ്രണവങ്ങളോടൊപ്പം ചേര്ത്ത് ജപിക്കണമെന്ന് നിര്ദ്ദേശമുണ്ട്; ജപത്തിന്റെ എട്ടിലൊന്ന് പൂര്ത്തിയായാല് നാലാമത്തെ പാദം ജപിക്കണം.
സ ദ്വിജഃ പരമോ ജ്ഞേയഃ പരം സായുജ്യമാപ്നുയാത് । അന്യഥാ പ്രജപേദ്യസ്തു സ ജപോ വിഫലോ ഭവേത്
അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന ദ്വിജന് ഉത്തമനായി അറിയപ്പെടണം; അവന് പരമസായുജ്യം നേടും. അതല്ലാതെ ജപിക്കുന്നവര്ക്ക് ജപത്തിന് ഫലം ഉണ്ടാകില്ല.
സമ്പുടൈകാ ഷഡോങ്കാരാ ഭവേത്സാ ഊര്ധ്വരേതസാമ് । ഗൃഹസ്ഥോ ബ്രഹ്മചാരീ വാ മോക്ഷാര്ഥീ തുരീയാം ജപേത്
ഒരൊറ്റ സമ്പുടവും ആറു ഓംകാരങ്ങളും ഉള്ള ഗായത്രി ഊര്ദ്ധ്വരേതസ്സിന് അനുയോജ്യം; ഗൃഹസ്ഥന് ആകട്ടെ ബ്രഹ്മചാരിയായാലും മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവര് നാലാമത്തെ പാദം ജപിക്കണം.
തുരീയപാദോ ഗായത്ര്യാഃ പരോരജസേ സാവദോമ് । ധ്യാനമസ്യ പ്രവക്ഷ്യാമി ജപസാങ്ഗഫലപ്രദമ്
ഗായത്രിയുടെ നാലാമത്തെ പാദം, രാജസികതയെ അതിക്രമിച്ച്, അവസാനം ഓം ഉണ്ട്; അതിന്റെ ധ്യാനം ജപത്തിനൊപ്പം ഫലം നല്കുന്നതാണ്, അതിനെ ഞാന് വിശദീകരിക്കാം.
ഹൃദി വികസിതപദ്മം സാര്കസോമാഗ്നിബിമ്ബം പ്രണവമയമചിന്ത്യം യസ്യ പീതം പ്രകല്പ്യമ് । അചലപരമസൂക്ഷ്മം ജ്യോതിരാകാശസാരം ഭവതു മമ മുദേഽസൌ സച്ചിദാനന്ദരൂപഃ
ഹൃദയത്തില് വിരിഞ്ഞ താമര, സൂര്യന്, ചന്ദ്രന്, അഗ്നി എന്നിവയുടെ പ്രതിരൂപം, അതിന്റെ അന്തസ്സായി അദ്ഭുതമായ പ്രണവം, അതു പൊന്നുപോലെയാണ്—അചഞ്ചലവും അതിസൂക്ഷ്മവും പ്രകാശമുള്ളതും ആകാശസാരമായതും സത്ത്വം-ചൈതന്യം-ആനന്ദം നിറഞ്ഞതുമായ അതു എനിക്ക് സന്തോഷം നല്കട്ടെ.
ത്രിശൂലയോനീ സുരഭിമക്ഷമാലാം ച ലിങ്ഗകമ് । അമ്ബുജം ച മഹാമുദ്രാമിതി സപ്ത പ്രദര്ശയേത്
ത്രിശൂലം, യോനി, സുരഭി, അക്ഷമാല, ലിംഗം, അമ്പുജം, മഹാമുദ്ര—ഇവയെഴു മുദ്രകളും കാണിക്കണം.
യാ സന്ധ്യാ സൈവ ഗായത്രീ സച്ചിദാനന്ദരൂപിണീ । ഭക്ത്യാ താം ബ്രാഹ്മണോ നിത്യം പൂജയേച്ച നമേത്തതഃ
ആ സന്ധ്യ തന്നെയാണ് ഗായത്രി, സത്യം, ബോധം, ആനന്ദം നിറഞ്ഞ ദേവി. ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഭക്തിയോടെ അവളെ ദിവസവും ആരാധിക്കണം, നമസ്കരിക്കണം.
ധ്യാതസ്യ പൂജാം കുര്വീത പഞ്ചഭിശ്ചോപചാരകൈഃ । ലം പൃഥിവ്യാത്മനേ ഗന്ധമര്പയാമി നമോ നമഃ
ധ്യാനിച്ച ദേവിയെ അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള ഉപചാരങ്ങളാൽ ആരാധിക്കണം. 'ലം' എന്നതിലൂടെ ഭൂമിയുടെ രൂപമായ ദേവിക്ക് സുഗന്ധം അർപ്പിക്കുന്നു; വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
ഹമാകാശാത്മനേ പുഷ്പം ചാര്പയാമി നമോ നമഃ । യം ച വായ്വാത്മനേ ധൂപം ചാര്പയാമി തതോ വദേത്
'ഹം' എന്നതിലൂടെ ആകാശത്തിന്റെ രൂപമായ ദേവിക്ക് പൂവ് അർപ്പിക്കുന്നു; വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. 'യം' എന്നതിലൂടെ വായുവിന്റെ രൂപമായ ദേവിക്ക് ധൂപം അർപ്പിക്കുന്നു; പിന്നെ പറയണം:
രം ച വഹ്ന്യാത്മനേ ദീപമര്പയാമി തതോ വദേത് । വമമൃതാത്മനേ തസ്മൈ നൈവേദ്യമപി ചാര്പയേത്
'രം' എന്നതിലൂടെ അഗ്നിയുടെ രൂപമായ ദേവിക്ക് ദീപം അർപ്പിക്കുന്നു; പിന്നെ പറയണം. 'വം' എന്നതിലൂടെ അമൃതത്തിന്റെ രൂപമായ ദേവിക്ക് നൈവേദ്യവും അർപ്പിക്കണം.
യം രം ലം വം ഹമിതി ച പുഷ്പാഞ്ജലിമഥാര്പയേത് । ഏവം പൂജാം വിധായാഥ ചാന്തേ മുദ്രാഃ പ്രദര്ശയേത്
'യം', 'രം', 'ലം', 'വം', 'ഹം' എന്നിങ്ങനെ ഉച്ചരിച്ച്, പിന്നീട് പൂക്കളാൽ അഞ്ജലി അർപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ പൂജ കഴിച്ചശേഷം അവസാനം മുദ്രകൾ കാണിക്കണം.
ധ്യായേത്തു മനസാ ദേവീം മന്ത്രമുച്ചാരയേച്ഛനൈഃ । ന കമ്പയേച്ഛിരോ ഗ്രീവാ ദന്താന്നൈവ പ്രകാശയേത്
മനസ്സിൽ ദേവിയെ ധ്യാനിച്ച് മന്ത്രം മൃദുവായി ഉച്ചരിക്കണം. തലയും കഴുത്തും ഇളക്കരുത്; പല്ലുകൾ കാണിക്കരുത്.
വിധിനാഷ്ടോത്തരശതമഷ്ടാവിംശതിരേവ വാ । ദശവാരമശക്തോ വാ നാതോ ന്യൂനം കദാചന
നിർദ്ദേശിച്ച വിധത്തിൽ, നൂറു എട്ടു പ്രാവശ്യം, അല്ലെങ്കിൽ ഇരുപത്തിയെട്ടു പ്രാവശ്യം, കഴിയില്ലെങ്കിൽ പത്ത് പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; അതിൽ കുറവൊന്നും ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്.
തത ഉദ്വാസയേദ്ദേവീമുത്തമേത്യനുവാകതഃ । ന ഗായത്രീം ജപേദ്വിദ്വാഞ്ജലമധ്യേ കഥഞ്ചന
അതിനുശേഷം, വിധിപ്രകാരം ദേവിയെ ആദരപൂർവ്വം വിടവാങ്ങിക്കണം. ജലം കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഗായത്രി ജപിക്കരുത് എന്ന് പണ്ഡിതർക്ക് നിർദ്ദേശം.
യതഃ സാഗ്നിമുഖീ പ്രോക്തേത്യാഹുഃ കേചിന്മഹര്ഷയഃ । സുരഭിര്ജ്ഞാനശൂര്പം ച കൂര്മോ യോനിശ്ച പങ്കജമ്
അവൾ അഗ്നിയെ മുഖമായി കാണുന്നു എന്ന് ചില മഹർഷികൾ പറയുന്നു: സുഗന്ധം, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ചാക്ക്, ആമ, ഗർഭം, താമര എന്നിവയും.
ലിങ്ഗം നിര്വാണകം ചൈവ ജപാന്തേഽഷ്ടൌ പ്രദര്ശയേത് । യദക്ഷരപദഭ്രഷ്ടം സ്വരവ്യഞ്ജനവര്ജിതമ്
ജപം കഴിഞ്ഞ് എട്ട് മുദ്രകൾ കാണിക്കണം: ലിംഗം, നിർവാണലിംഗം, കൂടാതെ ഏതെങ്കിലും അക്ഷരം, പദം, സ്വരം അല്ലെങ്കിൽ വ്യഞ്ജനം വിട്ടുപോയാൽ അതും ഉൾപ്പെടെ.
തത്സര്വം ക്ഷമ്യതാം ദേവി കശ്യപപ്രിയവാദിനി । ഗായത്രീതര്പണം ചാതഃ കരണീയം മഹാമുനേ
ദേവി, കശ്യപന് പ്രിയമായി സംസാരിക്കുന്നവളേ, അതെല്ലാം ക്ഷമിക്കണം. അതിനാൽ, മഹാമുനിയേ, ഗായത്രിക്ക് തൃപ്തി അർപ്പണം ചെയ്യണം.
ഗായത്രീ ഛന്ദ ആഖ്യാതം വിശ്വാമിത്രഋഷിഃ സ്മൃതഃ । സവിതാ ദേവതാ പ്രോക്താ വിനിയോഗശ്ച തര്പണേ
ഗായത്രി എന്നത് ഛന്ദസാണ്, വിഷ്വാമിത്രൻ ഋഷിയാണ്, സവിറ്റാവ് ദേവതയാണ്, ഉദ്ദേശം തൃപ്തി അർപ്പിക്കലാണ്.
ഭൂരിത്യുക്ത്വാ ച ഋഗ്വേദപുരുഷം തര്പയാമി ച । ഭുവ ഇത്യേതദുക്ത്വാ ച യജുര്വേദമഥോ വദേത്
'ഭൂഃ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് ഋഗ്വേദപുരുഷനോട് തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം; 'ഭുവഃ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് യജുര്വേദത്തോടും അർപ്പിക്കണം.
സ്വര്വ്യാഹൃതിം സമുക്ത്വാ ച സാമവേദം സമുച്ചരേത് । മഹ ഇത്യേതദുക്ത്വാന്തേഽഥര്വവേദം ച തര്പയേത്
'സ്വഃ' എന്ന വ്യാഹൃതിയ്ക്ക് ശേഷം സാമവേദത്തോടും അർപ്പിക്കണം; അവസാനം 'മഹഃ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് അതർവ്വവേദത്തോടും തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം.
ജനഃ പദാന്ത ഇതിഹാസപുരാണമിതീരയേത് । തപഃ സര്വാഗമം ചൈവ പുരുഷം തര്പയാമി ച
'ജനഃ' എന്ന പദം പറഞ്ഞശേഷം ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും പ്രഖ്യാപിക്കണം; 'തപഃ' എന്നത് എല്ലാ ആഗമങ്ങൾക്കും, പുരുഷനോടും തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം.
സത്യം ച സത്യലോകാഖ്യപുരുഷം തര്പയാമി ച । ഓം ഭൂര്ഭൂര്ലോകപുരുഷം തര്പയാമി തതോ വദേത്
'സത്യം' എന്നത് സത്യലോകപുരുഷനോട് തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം; 'ഓം ഭൂഃ' ഭൂലോകപുരുഷനോടും തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം; പിന്നെ പറയണം.
ഭുവശ്ചേതി ഭുവര്ലോകപുരുഷം തര്പയാമി ച । സ്വഃ സ്വര്ഗലോകപുരുഷം തര്പയാമി തതഃ പരമ്
'ഭുവഃ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് ഭൂവർലോകപുരുഷനോട് തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം; 'സ്വഃ' എന്ന് സ്വർഗ്ഗലോകപുരുഷനോടും അർപ്പിക്കണം; പിന്നെയും.
ഓംഭൂരേകപദാ നാമ ഗായത്രീം തര്പയാമി ച । ഭുവോ ദ്വിപദാം ഗായത്രീം തര്പയാമീതി കീര്തയേത്
'ഓം ഭൂഃ' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് ഏകപദമായ ഗായത്രിക്ക് തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം; 'ഭുവഃ' എന്ന് ദ്വിപദമായ ഗായത്രിക്ക് തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കണം.
സ്വശ്ച ത്രിപദാം ഗായത്രീം തര്പയാമി തതോ വദേത് । ഓംഭൂര്ഭുവഃ സ്വശ്ചേതി തഥാ ഗായത്രീം ച ചതുഷ്പദാമ്
അതിനുശേഷം ത്രിപദമായ ഗായത്രിയെയും സ്വഃ എന്നതെയും ഞാൻ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന് പറയണം. പിന്നെ, 'ഓം, ഭൂഃ, ഭുവഃ, സ്വഃ' എന്നും, ചതുഷ്പദമായ ഗായത്രിയെയും അർപ്പിക്കണം.
ഉഷസീം ചൈവ ഗായത്രീം സാവിത്രീം ച സരസ്വതീമ് । വേദാനാം മാതരം പൃഥ്വീമജാം ചൈവ തു കൌശികീമ്
പിറവലിയുടെ ഗായത്രിയെയും, സാവിത്രിയെയും, സരസ്വതിയെയും, വേദങ്ങളുടെ മാതാവായ ഭൂമിയെയും, അജയെയും, കൗശികിയെയും അർപ്പിക്കണം.
സാങ്കൃതിം വൈ സാര്വജിതിം ഗായത്രീം തര്പണേ വദേത് । തര്പണാന്തേ ച ശാന്ത്യര്ഥം ജാതവേദസമീരയേത്
സാങ്കൃതി ഗായത്രിയെയും സർവജിതി ഗായത്രിയെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഉച്ചരിക്കണം. തൃപ്തി പൂർത്തിയായ ശേഷം ശാന്തിക്കായി ജാതവേദസിനെ വിളിക്കണം.
മാനസ്തോകേതി മന്ത്രം ച ശാന്ത്യര്ഥം പ്രജപേത്സുധീഃ । തതോഽപി ത്ര്യമ്ബകോ മന്ത്രഃ ശാന്ത്യര്ഥഃ പരികീര്തിതഃ
ശാന്തിക്കായി 'മാനസ്തോക' എന്ന മന്ത്രം ജപിക്കണം. അതിനുശേഷം ശാന്തിക്കായി 'ത്രയമ്പക' മന്ത്രവും ഉച്ചരിക്കണം.
തച്ഛംയോരിതി മന്ത്രം ച ജപേച്ഛാന്ത്യര്ഥമേവ തു । അതോ ദേവാ ഇതി ദ്വാഭ്യാം സര്വാങ്ഗസ്പര്ശനം ചരേത്
'തച്ചംയോഃ' എന്ന മന്ത്രം ശാന്തിക്കായി ജപിക്കണം. അതിനുശേഷം 'അതോ ദേവാഃ' എന്ന രണ്ടു മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും സ്പർശിക്കണം.
സ്യോനാപൃഥിവിമന്ത്രേണ ഭൂമ്യൈ കുര്യാത്പ്രണാമകമ് । യഥാവിധി ച ഗോത്രാദീനുച്ചരേദ്ദ്വിജസത്തമഃ
'സ്യോനാ ഭൂമി' എന്ന മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയെ നമസ്കരിക്കണം. വിധിപ്രകാരം ഗോത്രം മുതലായവയും ഉച്ചരിക്കണം.