ത്വം കാശീവാസവിഘ്നാനാം നാശകോ ഭക്തരക്ഷകഃ । മാം കിം ദൂരയസേ സ്വാമിന് ഭക്താര്തിവിനിവാരക
കാശിയിൽ താമസിക്കുന്നവരുടെ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നീ അകറ്റുന്നവനാണ്, ഭക്തന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനും. ഭക്തരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന പ്രഭോ, എന്നെ നീ എങ്ങനെ അകറ്റുന്നു?
പരാപവാദോ നോക്തോ മേ ന പൈശുന്യം ന ചാനൃതമ് । കേന കര്മവിപാകേന കാശ്യാ ദൂരം കരോഷി മാമ്
ഞാൻ ഒരിക്കലും മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടില്ല, കപടതയും അസത്യവും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എങ്ങനെയുള്ള കര്മ്മഫലത്താൽ നീ എന്നെ കാശിയിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു?
ഏവം പ്രാര്ഥ്യ ച തം കാലനാഥം കുമ്ഭോദ്ഭവോ മുനിഃ । ജഗാമ സാക്ഷിവിഘ്നേശം സര്വവിഘ്നനിവാരണമ്
ഇങ്ങനെ കാലനാഥനോടു പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷം, കുമ്പത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മഹർഷി എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും അകറ്റുന്ന സാക്ഷിവിഘ്നേശനെ സമീപിച്ചു.
തം ദൃഷ്ട്വാഭ്യര്ച്യ സമ്പ്രാര്ഥ്യ തതഃ പുര്യാ വിനിര്ഗതഃ । ലോപാമുദ്രാപതിഃ ശ്രീമാനഗസ്ത്യോ ദക്ഷിണാം ദിശമ്
അവനെ ദർശിച്ച്, പൂജിച്ച്, പ്രാർത്ഥിച്ച്, ലോപാമുദ്രയുടെ ഭർത്താവായ മഹർഷി അഗസ്ത്യൻ നഗരത്തിൽ നിന്ന് തെക്കോട്ട് യാത്ര തിരിച്ചു.
കാശീവിരഹസന്തപ്തോ മഹാഭാഗ്യനിധിര്മുനിഃ । സംസ്മൃത്യാനുക്ഷണം കാശീം ജഗാമ സഹ ഭാര്യയാ
കാശിയിൽ നിന്ന് ദൂരെയെന്ന ദുഃഖത്തിൽ ആ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മഹർഷി, ഭാര്യയോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും, ഓരോ നിമിഷവും കാശിയെ ഓർത്തിരുന്നു.
തപോയാനമിവാരുഹ്യ നിമിഷാര്ധേന വൈ മുനിഃ । അഗ്രേ ദദര്ശ തം വിന്ധ്യം രുദ്ധാമ്ബരമഥോന്നതമ്
തന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയെ ആകാശവാഹനമാക്കി, അതിവേഗത്തിൽ, അർദ്ധനിമിഷംകൊണ്ട്, മഹർഷി മുന്നിൽ ആകാശം തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഉയർന്ന വിന്ധ്യപർവതത്തെ കണ്ടു.
ചകമ്പേ ചാചലസ്തൂര്ണം ദൃഷ്ട്വൈവാഗ്രേ സ്ഥിതം മുനിമ് । ഗിരിഃ ഖര്വതരോ ഭൂത്വാ വിവക്ഷുരവനീമിവ
മഹർഷി നേരെ മുന്നിൽ നിന്നു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ആ പർവതം വേഗത്തിൽ വിറച്ചു. ഭൂമിയെ തൊടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ, പർവതം താഴ്ന്നു.
ദണ്ഡവത്പതിതോ ഭൂമൌ സാഷ്ടാങ്ഗം ഭക്തിഭാവിതഃ । തം ദൃഷ്ട്വാ നമ്രശിഖരം വിന്ധ്യം നാമ മഹാഗിരിമ്
വിന്ധ്യപർവതം, ആ മഹാപർവതാധിപൻ, ഭക്തിഭാവത്തോടെ അഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്ത് ഭൂമിയിൽ വീണു, തലകുനിഞ്ഞു മഹർഷിയെ വണങ്ങി.
പ്രസന്നവദനോഽഗസ്ത്യോ മുനിര്വിന്ധ്യമഥാബ്രവീത് । വത്സൈവം തിഷ്ഠ താവത്ത്വം യാവദാഗമ്യതേ മയാ
ഹസിച്ച മുഖത്തോടെ അഗസ്ത്യമുനി വിന്ധ്യപർവതത്തോട് പറഞ്ഞു: 'മകനേ, ഞാൻ തിരിച്ച് വരുന്നതുവരെ നീ ഇങ്ങനെയിരിക്കുക.'
അശക്തോഽഹം ഗണ്ഡശൈലാരോഹണേ തവ പുത്രക । ഏവമുക്ത്വാ മുനിര്യാമ്യദിശം പ്രതി ഗമോത്സുകഃ
'മകനേ, നിന്റെ ഈ വലിയ പർവതം ഞാൻ കയറി കടക്കാൻ കഴിയില്ല.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, യാത്രയ്ക്കായി ഉത്സുകനായി ആ മുനിവർ തെക്കോട്ട് പുറപ്പെട്ടു.
ആരുഹ്യ തസ്യ ശിഖരാണ്യവാരുഹദനുക്രമാത് । ഗതോ യാമ്യദിശം ചാപി ശ്രീശൈലം പ്രേക്ഷ്യ വര്ത്മനി
അവൻ ആ പർവതത്തിന്റെ കുന്നുകൾ ഒന്നൊന്നായി കയറി ഇറങ്ങി, യാത്രയിൽ ശ്രീശൈലം കാണുകയും തെക്കോട്ട് നീങ്ങുകയും ചെയ്തു.
മലയാചലമാസാദ്യ തത്രാശ്രമപരോഽഭവത് । സാപി ദേവീ തത്ര വിന്ധ്യമാഗതാ മനുപൂജിതാ
മലയാചലത്തിലെത്തിയ ശേഷം അവിടെ അഗസ്ത്യൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ മനുവിന്റെ ആരാധനയോടെ ദേവിയും വിന്ധ്യയിൽ എത്തി.
ലോകേഷു പ്രഥിതാ വിന്ധ്യവാസിനീതി ച ശൌനക । സൂത ഉവാച ഏതച്ചരിത്രം പരമം ശത്രുനാശനമുത്തമമ്
ശൗനക, ലോകങ്ങളിൽ ദേവി 'വിന്ധ്യവാസിനി' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയായി. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ കഥ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തമമായതും മഹത്തായതുമാണ്.
അഗസ്ത്യവിന്ധ്യനഗയോരാഖ്യാനം പാപനാശനമ് । രാജ്ഞാം വിജയദം തച്ച ദ്വിജാനാം ജ്ഞാനവര്ധനമ്
അഗസ്ത്യനും വിന്ധ്യപർവതവും സംബന്ധിച്ച ഈ കഥ പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നു, രാജാക്കന്മാർക്ക് വിജയവും ദ്വിജന്മാർക്ക് ജ്ഞാന വർദ്ധനവും നൽകുന്നു.
വൈശ്യാനാം ധാന്യധനദം ശൂദ്രാണാം സുഖദം തഥാ । ധര്മാര്ഥീ ധര്മമാപ്നോതി ധനാര്ഥീ ധനമാപ്നുയാത്
വ്യവസായികൾക്ക് ധാന്യവും ധനവും, ശൂദ്രന്മാർക്ക് സന്തോഷവും, ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ധർമ്മവും, സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് സമ്പത്തും ലഭിക്കും.
കാമാനവാപ്നുയാത്കാമീ ഭക്ത്യാ ചാസ്യ സകൃച്ഛ്രവാത് । ഏവം സ്വായമ്ഭുവമനുര്ദേവീമാരാധ്യ ഭക്തിതഃ
കാമങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ആ കാമങ്ങൾ ലഭിക്കും; ഭക്തിയോടെ ഒരിക്കൽ പോലും ഈ കഥ കേൾക്കുന്നവർക്ക് ഇതൊക്കെയും ലഭിക്കും. ഇങ്ങനെ സ്വായംഭുവമനു ഭക്തിയോടെ ദേവിയെ ആരാധിച്ചു.
ലേഭേ രാജ്യം ധരായാശ്ച നിജമന്വന്തരാശ്രയമ് । ഇത്യേതദ്വര്ണിതം സൌമ്യ മയാ മന്വന്തരാശ്രിതമ് । ആദ്യം ചരിത്രം ശ്രീദേവ്യാഃ കിം പുനഃ കഥയാമി തേ
അവൻ ഭൂമിയുടെ രാജ്യംയും തന്റെ മന്വന്തരാധികാരവും നേടി. സൌമ്യ, ഇങ്ങനെ മനുവിന്റെ കാലഘട്ടവും ദേവിയുടെ ആദ്യകഥയും ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി എന്ത് പറയണം?
മനൂത്പത്തിവര്ണനമ് ശൌനക ഉവാച ആദ്യോ മന്വന്തരഃ പ്രോക്തോ ഭവതാ ചായമുത്തമഃ । അന്യേഷാമുദ്ഭവം ബ്രൂഹി മനൂനാം ദിവ്യതേജസാമ്
ശൗനക ചോദിച്ചു: ആദ്യ മന്വന്തരം നിങ്ങൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു. ദിവ്യതേജസ്സുള്ള മറ്റു മനുമാരുടെ ഉത്ഭവവും ദയവായി പറയൂ.
സൂത ഉവാച ഏവമാദ്യസ്യ ചോത്പത്തിം ശ്രുത്വാ സ്വായമ്ഭുവസ്യ ഹി । അന്യേഷാം ക്രമശസ്തേഷാം സമ്ഭൂതിം പരിപൃച്ഛതി
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ആദ്യമായുള്ള സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ ഉത്ഭവം കേട്ടശേഷം, അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരൊന്നായി ചോദിച്ചു.
നാരദഃ പരമോ ജ്ഞാനീ ദേവീതത്ത്വാര്ഥകോവിദഃ । നാരദ ഉവാച മനൂനാം മേ സമാഖ്യാഹി സൂത്പത്തിം ച സനാതന
പരമജ്ഞാനിയും ദേവിതത്വത്തിൽ പ്രാവീണ്യവും ഉള്ള നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'സനാതന, മനുമാരുടെ ഉത്ഭവം എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.'
ശ്രീനാരായണ ഉവാച പ്രഥമോഽയം മനുഃ സ്വായമ്ഭുവ ഉക്തോ മഹാമുനേ । ദേവ്യാരാധനതോ യേന പ്രാപ്തം രാജ്യമകണ്ടകമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: മഹാമുനിയേ, ആദ്യ മനു സ്വായംഭുവൻ എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ദേവിയെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ തടസ്സമില്ലാത്ത രാജ്യം നേടി.
പ്രിയവ്രതോത്താനപാദൌ മനുപുത്രൌ മഹൌജസൌ । രാജ്യപാലനകര്താരൌ വിഖ്യാതൌ വസുധാതലേ
അവന്റെ രണ്ട് മഹാശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാർ പ്രിയവ്രതനും ഉത്താനപാദനും; ഭൂമിയിൽ രാജ്യം ഭരിച്ചവരായി പ്രശസ്തരാണ്.
ദ്വിതീയശ്ച മനുഃ സ്വാരോചിഷ ഉക്തോ മനീഷിഭിഃ । പ്രിയവ്രതസുതഃ ശ്രീമാനപ്രമേയപരാക്രമഃ
മനീഷികൾ പറയുന്നതുപോലെ, രണ്ടാം മനു സ്വാരോചിഷൻ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. പ്രിയവ്രതന്റെ പുത്രനായ ഈ മഹാതേജസ്വി അപ്രമേയമായ വീര്യശാലിയാണ്.
സ സ്വാരോചിഷനാമാപി കാലിന്ദീകൂലതോ മനുഃ । നിവാസം കല്പയാമാസ സര്വസത്ത്വപ്രിയങ്കരഃ
സ്വാരോചിഷൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ മനു, കാലിന്ദി നദിയുടെ തീരത്ത് വാസം സ്ഥാപിച്ചു; എല്ലാപ്രാണികൾക്കും സന്തോഷം പകർന്നു.
ജീര്ണപത്രാശനോ ഭൂത്വാ തപഃ കര്തുമനുവ്രതഃ । ദേവ്യാ മൂര്തിം മൃണ്മയീം ച പൂജയാമാസ ഭക്തിതഃ
വനത്തിൽ വസിച്ച് ചിതലിലകൾ മാത്രം ഭക്ഷിച്ചു, കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു; ഭക്തിയോടെ ദേവിയുടെ മണ്ണ് പ്രതിമ നിർമ്മിച്ച് ആരാധിച്ചു.
ഏവം ദ്വാദശ വര്ഷാണി വനസ്ഥസ്യ തപസ്യതഃ । ദേവീ പ്രാദുരഭൂത്താത സഹസ്രാര്കസമദ്യുതിഃ
ഇങ്ങനെ പന്ത്രണ്ട് വർഷം വനത്തിൽ തപസ്സിൽ മുഴുകിയപ്പോൾ, ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ദേവി അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
തതഃ പ്രസന്നാ ദേവേശീ സ്തവരാജേന സുവ്രതാ । ദദൌ സ്വാരോചിഷായൈവ സര്വമന്വന്തരാശ്രയമ്
അപ്പോൾ ദേവതകളുടെ രാജ്ഞി രാജാവിന്റെ ഭക്തിയിലും ഉത്തമമായ സ്തോത്രത്തിലും സംതൃപ്തയായി, സ്വാരോചിഷന് മുഴുവൻ മന്വന്തരകാലത്തേക്കുള്ള എല്ലാ ശക്തികളും അനുഗ്രഹിച്ചു.
ആധിപത്യം ജഗദ്ധാത്രീ താരിണീതി പ്രഥാമഗാത് । ഏവം സ്വാരോചിഷമനുസ്താരിണ്യാരാധനാത്തതഃ
ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന അമ്മയായ താരിണി എന്ന പേരിൽ രാജാധികാരം നേടി പ്രശസ്തയായി; അങ്ങനെ സ്വാരോചിഷന് താരിണിയെ ആരാധിച്ച് മന്വന്തരപദവി ലഭിച്ചു.
ആധിപത്യം ച ലേഭേ സ സര്വാരാതിവിവര്ജിതമ് । ധര്മം സംസ്ഥാപ്യ വിധിവദ്രാജ്യം പുത്രൈഃ സമം വിഭുഃ
അവന് എതിരാളികളൊന്നുമില്ലാത്ത രാജാധികാരം ലഭിച്ചു; യഥാവിധി ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചു, പുത്രന്മാരോടൊപ്പം രാജ്യം ഭരിച്ചു.
ഭുക്ത്വാ ജഗാമ സ്വര്ലോകം നിജമന്വന്തരാശ്രയാത് । തൃതീയ ഉത്തമോ നാമ പ്രിയവ്രതസുതോ മനുഃ
രാജ്യം ആസ്വദിച്ച ശേഷം, തന്റെ മന്വന്തരകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗലോകത്തേക്ക് പോയി; മൂന്നാമത്തെ മനു ഉത്തമൻ, പ്രിയവ്രതന്റെ മകനായിരുന്നു.