സൂത ഉവാച ഏവം സമുപദിഷ്ടാസ്തേ വിഷ്ണുനാ വിബുധോത്തമാഃ । പ്രതീതാഃ പ്രണതാഃ സര്വേ ജഗ്മുര്വാരാണസീം പുരീമ്
സൂതന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വിഷ്ണുവില് നിന്ന് ഉപദേശം ലഭിച്ച ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാര് വിശ്വാസത്തോടും വിനയത്തോടും കൂടി വാരാണസി നഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ക്ഷണേന വിബുധശ്രേഷ്ഠാ ഗത്വാ കാശീപുരീം ശുഭാമ് । മണികര്ണീം സമാപ്ലുത്യ സചൈലം ഭക്തിസംയുതാഃ
ക്ഷണത്തില് തന്നെ ദേവന്മാരില് പ്രധാനന്മാര് ശുഭമായ കാശി നഗരം എത്തി. ഭക്തിപൂര്വം വസ്ത്രധാരികളായി മണികര്ണികയില് കുളിച്ചു.
സന്തര്പ്യ ദേവാംശ്ച പിതൄന്ദത്ത്വാ ദാനം വിധാനതഃ । ആഗത്യ മുനിവര്യസ്യ ചാശ്രമം പരമം മഹത്
വിധിപ്രകാരം ദേവന്മാരെയും പിതാക്കളെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ദാനം നൽകി, അവർ മഹാനായ മഹർഷിയുടെ ഉന്നതമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തി.
പ്രശാന്തശ്വാപദാകീര്ണം നാനാപാദപസങ്കുലമ് । മയൂരൈഃ സാരസൈര്ഹംസൈശ്ചക്രവാകൈരുപാശ്രിതമ്
അവിടം കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ശാന്തമായതും, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, മയിൽ, നീർക്കോഴി, ഹംസ, ചക്രവാകം തുടങ്ങിയ പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.
മഹാവരാഹൈഃ കോലൈശ്ച വ്യാഘ്രൈഃ ശാര്ദൂലകൈരപി । മൃഗൈ രുരുഭിരത്യര്ഥം ഖഡ്ഗൈഃ ശരഭകൈരപി
വലിയ കാട്ടുപന്നികൾ, കുരങ്ങന്മാർ, കടുവകൾ, പുള്ളിപ്പുലികൾ, മാൻ, കുരങ്ങുപോലുള്ള മൃഗങ്ങൾ, കാട്ടുപോത്ത്, ശരഭം തുടങ്ങിയവയും അവിടെ ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സമാശ്രിതം പരമയാ ലക്ഷ്മ്യാ മുനിവരം തദാ । ദണ്ഡവത്പതിതാഃ സര്വേ പ്രണേമുശ്ച പുനഃ പുനഃ
അപ്പോഴത്തെ മഹർഷി പരമ ഐശ്വര്യത്തോടെ അവിടെ പാർത്തിരുന്നു. എല്ലാവരും അവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, നിലത്ത് വീണു, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ ജയ ദ്വിജഗണാധീശ മാന്യ പൂജ്യ ധരാസുര । വാതാപീബലനാശായ നമസ്തേ കുമ്ഭയോനയേ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ആദരവും പൂജയും ലഭിക്കുന്നവനേ, വാതാപിയുടെ ശക്തിയെ നശിപ്പിച്ച കുംഭയോനിയായ您, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ലോപാമുദ്രാപതേ ശ്രീമന്മിത്രാവരുണസമ്ഭവ । സര്വവിദ്യാനിധേഽഗസ്ത്യ ശാസ്ത്രയോനേ നമോഽസ്തു തേ
ലോപാമുദ്രയുടെ ഭർത്താവേ, മിത്രനും വരുണനും ജനിപ്പിച്ചവനേ, സർവ്വവിദ്യകളുടെ നിധിയായ അഗസ്ത്യ, ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉറവിടമായവനേ, നമസ്കാരം.
യസ്യോദയേ പ്രസന്നാനി ഭവന്ത്യുജ്ജ്വലഭാംജ്യപി । തോയാനി തോയരാശീനാം തസ്മൈ തുഭ്യം നമോഽസ്തു തേ
നിന്റെ ഉദയത്തിൽ പോലും സമുദ്രങ്ങളുടെ പ്രകാശമുള്ള വെള്ളങ്ങൾ ശാന്തമാകുന്നു; അത്തവനേ, നമസ്കാരം.
കാശപുഷ്പവികാസായ ലങ്കാവാസപ്രിയായ ച । ജടാമണ്ഡലയുക്തായ സശിഷ്യായ നമോഽസ്തു തേ
കാശപൂക്കൾ വിരിയാൻ കാരണമായവനേ, ലങ്കാവാസികൾക്ക് പ്രിയനായവനേ, ജടാമുടിയോടെ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
ജയ സര്വാമരസ്തവ്യ ഗുണരാശേ മഹാമുനേ । വരിഷ്ഠായ ച പൂജ്യായ സസ്ത്രീകായ നമോഽസ്തു തേ
സകല ദേവന്മാരും സ്തുതിക്കുന്ന മഹർഷിയേ, ഗുണങ്ങളുടെ നിധിയേ, ഏറ്റവും ഉന്നതനും പൂജ്യനും ഭാര്യയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നവനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ, നമസ്കാരം.
പ്രസാദഃ ക്രിയതാം സ്വാമിന് വയം ത്വാം ശരണം ഗതാഃ । ദുസ്തരാച്ഛൈലജാദ്ദുഃഖാത്പീഡിതാഃ പരമദ്യുതേ
സ്വാമിനേ, ദയചെയ്യണമേ; ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മലയുടെ മകളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന അത്യന്തം സഹിക്കാനാവാത്ത ദുഃഖത്തിൽ ഞങ്ങൾ പീഡിതരാണ്, പ്രകാശമുള്ളവനേ.
ഇത്യേവം സംസ്തുതോഽഗസ്ത്യോ മുനിഃ പരമധാര്മികഃ । പ്രാഹ പ്രസന്നയാ വാചാ വിഹസന് ദ്വിജസത്തമഃ
ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട അഗസ്ത്യ മഹർഷി, പരമധാർമികനായവൻ, സന്തോഷത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോട് ദയാപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
മുനിരുവാച ഭവന്തഃ പരമശ്രേഷ്ഠാ ദേവാസ്ത്രിഭുവനേശ്വരാഃ । ലോകപാലാ മഹാത്മാനോ നിഗ്രഹാനുഗ്രഹക്ഷമാഃ
മഹർഷി പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ പരമശ്രേഷ്ഠരും, ത്രിലോകത്തിന്റെ അധിപന്മാരും, ലോകപാലകരും, മഹാത്മാക്കളും, ശിക്ഷയും അനുഗ്രഹവും ചെയ്യാൻ ശേഷിയുള്ളവരുമാണ്.
യോഽമരാവത്യധീശാനഃ കുലിശം യസ്യ ചായുധമ് । സിദ്ധ്യഷ്ടകം ച യദ്ദ്വാരി സ ശക്രോ മരുതാം പതിഃ
അമരാവതിയുടെ അധിപനായി, വജ്രായുധം കൈവശമുള്ളവനായി, എട്ട് സിദ്ധികൾ വാതിലിൽ നില്ക്കുന്നവനായി, മരുതുകളുടെ പ്രഭുവായ ശക്രനാണ് അവൻ.
വൈശ്വാനരഃ കൃശാനുര്ഹി ഹവ്യകവ്യവഹോഽനിശമ് । മുഖം സര്വാമരാണാം ഹി സോഽഗ്നിഃ കിം തസ്യ ദുഷ്കരമ്
വൈശ്വാനരൻ അഗ്നി ദൈവങ്ങൾക്കും പിതാക്കൾക്കും offerings എപ്പോഴും എത്തിക്കുന്നു; അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും വായാണ്. അവനു എന്താണ് ദുഷ്കരം?
രക്ഷോഗണാധിപോ ഭീമഃ സര്വേഷാം കര്മസാക്ഷികഃ । ദണ്ഡവ്യഗ്രകരോ ദേവഃ കിം തസ്യാസുകരം സുരാഃ
ഭയങ്കരനായ രാക്ഷസാധിപൻ, എല്ലാകർമ്മങ്ങളുടെയും സാക്ഷിയായ ദൈവം, ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവൻ—ദേവന്മാരേ, അവനു എന്താണ് പ്രയാസം?
തഥാപി യദി ദേവേശാഃ കാര്യം മച്ഛക്തിസിദ്ധിഭൃത് । അസ്തി ചേദുച്യതാം ദേവാഃ കരിഷ്യാമി ന സംശയഃ
എന്നിരുന്നാലും, ദേവാധിപന്മാരേ, എന്റെ ശക്തി ആവശ്യമുള്ള കാര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി പറയൂ; ദേവന്മാരേ, ഞാൻ അതു നിർവഹിക്കും, സംശയമില്ല.
ഏവം മുനിവരേണോക്തം നിശമ്യ വിബുധര്ഷഭാഃ । പ്രതീതാഃ പ്രണയോദ്വിഗ്നാഃ കാര്യം നിജഗദുര്നിജമ്
മഹർഷി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ട്, ദേവഗണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും സ്നേഹപൂർവ്വം ആശങ്കയോടെയും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു.
മഹര്ഷേ വിന്ധ്യഗിരിണാ നിരുദ്ധോഽര്കവിനിര്ഗമഃ । ത്രൈലോക്യം തേന സംവിഷ്ടം ഹാഹാഭൂതമചേതനമ്
മഹർഷേ, വിന്ധ്യപർവ്വതം സൂര്യന്റെ യാത്ര തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ മൂന്നു ലോകവും ഇരുട്ടിലും ജഡതയിലുമാണ്.
തദ്വൃദ്ധിം സ്തമ്ഭയ മുനേ നിജയാ തപസഃ ശ്രിയാ । ഭവതസ്തേജസാഗസ്ത്യ നൂനം നമ്രോ ഭവിഷ്യതി । ഏതദേവാസ്മദീയം ച കാര്യം കര്തവ്യമസ്തി ഹി
മഹർഷേ, നീ സ്വന്തമായ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയും മഹത്വവും ഉപയോഗിച്ച് ആ പർവതത്തിന്റെ വളർച്ച തടയണം. അഗസ്ത്യ, നിന്റെ തേജസ്സിന്റെ മുമ്പിൽ അത് നിർബന്ധമായി വിനയത്തോടെ തലകുനിയുമെന്നു ഞാൻ ഉറപ്പാണ്. ഇതാണ് നമ്മൾ നിർവ്വഹിക്കേണ്ട പ്രധാന കാര്യം.
വിന്ധ്യവൃദ്ധ്യവരോധവര്ണനമ് സൂത ഉവാച ഇതി വാക്യം സമാകര്ണ്യ വിബുധാനാം ദ്വിജോത്തമഃ । കരിഷ്യേ കാര്യമേതദ്വഃ പ്രത്യുവാച തതോ മുനിഃ
വിന്ദ്യപർവതത്തിന്റെ വളർച്ച തടയപ്പെട്ടതിന്റെ കഥ.
അങ്ഗീകൃതേ തദാ കാര്യേ മുനിനാ കുമ്ഭജന്മനാ । ദേവാഃ പ്രമുദിതാഃ സര്വേ ബഭൂബുര്ദ്വിജസത്തമാഃ
കുമ്പത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മഹർഷി ആ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ, ദേവതകൾ എല്ലാവരും അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
തേ ദേവാഃ സ്വാനി ധിഷ്ണ്യാനി ഭേജിരേ മുനിവാക്യതഃ । പത്നീം മുനിവരഃ ശ്രീമാനുവാച നൃപകന്യകാമ്
മഹർഷിയുടെ വാക്ക് കേട്ട ദേവതകൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം മഹർഷി, രാജകുമാരിയായ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.
അയേ നൃപസുതേ പ്രാപ്തോ വിഘ്നോഽനര്ഥസ്യ കാരകഃ । ഭാനുമാര്ഗനിരോധേന കൃതോ വിന്ധ്യമഹീഭൃതാ
രാജകുമാരീ, ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ തടസ്സം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. സൂര്യന്റെ യാത്ര തടയുന്നതിലൂടെ, വിന്ധ്യപർവതം ഈ പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ആജ്ഞാതം കാരണം തച്ച സ്മൃതം വാക്യം പുരാതനമ് । കാശീമുദ്ദിശ്യ യദ്ഗീതം മുനിഭിസ്തത്ത്വദര്ശിഭിഃ
ഇതിന്റെ കാരണം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. പുരാതനകാലത്ത് സത്യം കാണുന്ന മഹർഷിമാർ കാശിയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ വാക്ക് ഓർമ്മവന്നു.
അവിമുക്തം ന മോക്തവ്യം സര്വഥൈവ മുമുക്ഷുഭിഃ । കിന്തു വിഘ്നാ ഭവിഷ്യന്തി കാശ്യാം നിവസതാം സതാമ്
'അവിമുക്തം' മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്; എങ്കിലും, കാശിയിൽ താമസിക്കുന്ന സന്മാർക്ക് തടസ്സങ്ങൾ വരാം.
സോഽന്തരായോ മയാ പ്രാപ്തഃ കാശ്യാം നിവസതാ പ്രിയേ । ഇത്യേവമുക്ത്വാ ഭാര്യാം താം മുനിഃ പരമതാപനഃ
പ്രിയേ, കാശിയിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒരു തടസ്സം നേരിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞശേഷം ആ മഹാതപസ്വി—
മണികര്ണ്യാം സമാപ്ലുത്യ ദൃഷ്ട്വാ വിശ്വേശ്വരം വിഭുമ് । ദണ്ഡപാണിം സമഭ്യര്ച്യ കാലരാജം സമാഗതഃ
മണികർണികയിൽ കുളിച്ച്, വിശ്വേശ്വരനായ മഹാദേവനെ ദർശിച്ചു, ദണ്ഡപാണിയെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചു, പിന്നെ കാലരാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തി.
കാലരാജ മഹാബാഹോ ഭക്താനാം ഭയഹാരക । കഥം ദൂരയസേ പുര്യാഃ കാശീപുര്യാസ്ത്വമീശ്വരഃ
മഹാബലശാലിയായ കാലരാജാവേ, ഭക്തന്മാരുടെ ഭയം അകറ്റുന്നവനേ, കാശി നഗരത്തിൽ നിന്നു നീ എങ്ങനെ അകലെ നിൽക്കുന്നു, ഈശ്വരാ?