നാകാലമരണം തസ്യ കദാപി ച ഭവിഷ്യതി । സന്തതിശ്ചിരകാലസ്ഥാ ഭോഗാഃ സര്വേ സുഖാദയഃ
"അവന് അനിയമിതമായ മരണം ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല. അവന്റെ വംശം ദീര്ഘകാലം നിലനില്ക്കും. എല്ലാ സുഖങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും അവന് ലഭിക്കും."
സമ്ഭവിഷ്യന്തി തന്മര്ത്യഗൃഹേ യഃ സ്തോത്രപാഠകഃ । കിം പുനര്ബഹുനോക്തേന സ്തോത്രം സര്വാര്ഥസാധകമ്
"ഈ സ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്യുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ വീട്ടില് ഈ അനുഗ്രഹങ്ങള് ഉണ്ടാകും. കൂടുതല് പറയേണ്ടതില്ല; ഈ സ്തോത്രം എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സാധിപ്പിക്കും."
ഏതസ്യ പഠനാനൄണാം ഭുക്തിമുക്തീ ന ദൂരതഃ । ദേവാ ഭവത്സു യദ്ദുഃഖം കഥ്യതാം തദസംശയമ്
"ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നവരെ ഭോഗവും മോക്ഷവും ദൂരെയല്ല. ദേവന്മാരേ, നിങ്ങള്ക്കുള്ള ദുഃഖം എന്താണോ അതു സംശയമില്ലാതെ പറയൂ."
നാശയാമി ന സന്ദേഹശ്ചാത്ര കാര്യോഽണുരേവ ച । ഏവം ശ്രീഭഗവദ്വാക്യം ശ്രുത്വാ സര്വേ ദിവൌകസഃ । പ്രസന്നമനസഃ സര്വേ പുനരൂചുര്വൃഷാകപിമ്
"ഞാന് അതു നശിപ്പിക്കും; ഇതില് ഒരു സംശയവും വേണ്ട." ഇങ്ങനെ ശ്രീഭഗവാന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട ദേവന്മാര് എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും വൃഷാകപിയെ അഭിമുഖീകരിച്ചു.
അഗസ്ത്യാശ്വാസനവര്ണനമ് സൂത ഉവാച ശ്രീശസ്യ വചനാദ്ദേവാഃ സന്തുഷ്ടാഃ സര്വ ഏവ ഹി । പ്രസന്നമനസോ ഭൂത്വാ പുനരേനം സമൂചിരേ
സൂതന് പറഞ്ഞു: ശ്രീഭഗവാന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട് ദേവന്മാര് എല്ലാവരും തൃപ്തരായി. മനസ്സില് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ് വീണ്ടും അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ദേവാ ഊചുഃ ദേവദേവ മഹാവിഷ്ണോ സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തകാരണ । വിഷ്ണോ വിന്ധ്യനഗോഽര്കസ്യ മാര്ഗരോധം കരോതി ഹി
ദേവന്മാര് പറഞ്ഞു: "ദേവദേവനേ, മഹാവിഷ്ണുവേ, സൃഷ്ടി, നില, സംഹാരത്തിന്റെ കാരണം ആയവനേ, വിഷ്ണുവേ, വിന്ധ്യപര്വതം സൂര്യന്റെ വഴി തടയുകയാണ്."
തേന ഭാനുവിരോധേന സര്വ ഏവ മഹാവിഭോ । അലബ്ധഭോഗഭാഗാ ഹി കിം കുര്മഃ കുത്ര യാമ ഹി
"ഇങ്ങനെ സൂര്യനോട് വിരോധം കൊണ്ടു, മഹാപ്രഭുവേ, ഞങ്ങള്ക്കെല്ലാവര്ക്കും അനുഭവങ്ങള് ലഭിക്കാതെ പോയിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങള് എന്തു ചെയ്യും? എവിടെ പോകണം?"
ശ്രീഭഗവാനുവാച യാ കര്ത്രീ സര്വജഗതാമാദ്യാ ച കുലവര്ധനീ । ദേവീ ഭഗവതീ തസ്യാഃ പൂജകഃ പരമദ്യുതിഃ
ശ്രീഭഗവാന് പറഞ്ഞു: "സകലലോകങ്ങളുടെയും ആദിയും വംശവൃദ്ധിയും ആയ ദേവിയായ ഭഗവതിയെ ഭക്ത്യോടെ ആരാധിക്കുന്ന, അത്യന്തം തേജസ്സുള്ളവന്—
അഗസ്ത്യോ മുനിവര്യോഽസൌ വാരാണസ്യാം സമാസതേ । തത്തേജോവഞ്ചകോഽഗസ്ത്യോ ഭവിഷ്യതി സുരോത്തമാഃ
അവന് വാരാണസിയില് വസിക്കുന്ന മഹാമുനിയായ അഗസ്ത്യനാണ്. ദേവന്മാരേ, അഗസ്ത്യന് ആ ശക്തിയെ കീഴടക്കും."
തം പ്രസാദ്യ ദ്വിജവരമഗസ്ത്യം പരമൌജസമ് । യാചധ്വം വിബുധാഃ കാശീം ഗത്വാ നിഃശ്രേയസഃ പദീമ്
"ആ മഹാബലശാലിയായ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായ അഗസ്ത്യനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, ദേവന്മാരേ, നിങ്ങള് കാശിയില് ചെന്നു അവനില് നിന്ന് പരമശ്രേയസ്സിന് വേണ്ടി അപേക്ഷിക്കൂ."
സൂത ഉവാച ഏവം സമുപദിഷ്ടാസ്തേ വിഷ്ണുനാ വിബുധോത്തമാഃ । പ്രതീതാഃ പ്രണതാഃ സര്വേ ജഗ്മുര്വാരാണസീം പുരീമ്
സൂതന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ വിഷ്ണുവില് നിന്ന് ഉപദേശം ലഭിച്ച ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാര് വിശ്വാസത്തോടും വിനയത്തോടും കൂടി വാരാണസി നഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ക്ഷണേന വിബുധശ്രേഷ്ഠാ ഗത്വാ കാശീപുരീം ശുഭാമ് । മണികര്ണീം സമാപ്ലുത്യ സചൈലം ഭക്തിസംയുതാഃ
ക്ഷണത്തില് തന്നെ ദേവന്മാരില് പ്രധാനന്മാര് ശുഭമായ കാശി നഗരം എത്തി. ഭക്തിപൂര്വം വസ്ത്രധാരികളായി മണികര്ണികയില് കുളിച്ചു.
സന്തര്പ്യ ദേവാംശ്ച പിതൄന്ദത്ത്വാ ദാനം വിധാനതഃ । ആഗത്യ മുനിവര്യസ്യ ചാശ്രമം പരമം മഹത്
വിധിപ്രകാരം ദേവന്മാരെയും പിതാക്കളെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ദാനം നൽകി, അവർ മഹാനായ മഹർഷിയുടെ ഉന്നതമായ ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തി.
പ്രശാന്തശ്വാപദാകീര്ണം നാനാപാദപസങ്കുലമ് । മയൂരൈഃ സാരസൈര്ഹംസൈശ്ചക്രവാകൈരുപാശ്രിതമ്
അവിടം കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ശാന്തമായതും, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, മയിൽ, നീർക്കോഴി, ഹംസ, ചക്രവാകം തുടങ്ങിയ പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.
മഹാവരാഹൈഃ കോലൈശ്ച വ്യാഘ്രൈഃ ശാര്ദൂലകൈരപി । മൃഗൈ രുരുഭിരത്യര്ഥം ഖഡ്ഗൈഃ ശരഭകൈരപി
വലിയ കാട്ടുപന്നികൾ, കുരങ്ങന്മാർ, കടുവകൾ, പുള്ളിപ്പുലികൾ, മാൻ, കുരങ്ങുപോലുള്ള മൃഗങ്ങൾ, കാട്ടുപോത്ത്, ശരഭം തുടങ്ങിയവയും അവിടെ ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നു.
സമാശ്രിതം പരമയാ ലക്ഷ്മ്യാ മുനിവരം തദാ । ദണ്ഡവത്പതിതാഃ സര്വേ പ്രണേമുശ്ച പുനഃ പുനഃ
അപ്പോഴത്തെ മഹർഷി പരമ ഐശ്വര്യത്തോടെ അവിടെ പാർത്തിരുന്നു. എല്ലാവരും അവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, നിലത്ത് വീണു, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ ജയ ദ്വിജഗണാധീശ മാന്യ പൂജ്യ ധരാസുര । വാതാപീബലനാശായ നമസ്തേ കുമ്ഭയോനയേ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ആദരവും പൂജയും ലഭിക്കുന്നവനേ, വാതാപിയുടെ ശക്തിയെ നശിപ്പിച്ച കുംഭയോനിയായ您, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ലോപാമുദ്രാപതേ ശ്രീമന്മിത്രാവരുണസമ്ഭവ । സര്വവിദ്യാനിധേഽഗസ്ത്യ ശാസ്ത്രയോനേ നമോഽസ്തു തേ
ലോപാമുദ്രയുടെ ഭർത്താവേ, മിത്രനും വരുണനും ജനിപ്പിച്ചവനേ, സർവ്വവിദ്യകളുടെ നിധിയായ അഗസ്ത്യ, ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉറവിടമായവനേ, നമസ്കാരം.
യസ്യോദയേ പ്രസന്നാനി ഭവന്ത്യുജ്ജ്വലഭാംജ്യപി । തോയാനി തോയരാശീനാം തസ്മൈ തുഭ്യം നമോഽസ്തു തേ
നിന്റെ ഉദയത്തിൽ പോലും സമുദ്രങ്ങളുടെ പ്രകാശമുള്ള വെള്ളങ്ങൾ ശാന്തമാകുന്നു; അത്തവനേ, നമസ്കാരം.
കാശപുഷ്പവികാസായ ലങ്കാവാസപ്രിയായ ച । ജടാമണ്ഡലയുക്തായ സശിഷ്യായ നമോഽസ്തു തേ
കാശപൂക്കൾ വിരിയാൻ കാരണമായവനേ, ലങ്കാവാസികൾക്ക് പ്രിയനായവനേ, ജടാമുടിയോടെ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
ജയ സര്വാമരസ്തവ്യ ഗുണരാശേ മഹാമുനേ । വരിഷ്ഠായ ച പൂജ്യായ സസ്ത്രീകായ നമോഽസ്തു തേ
സകല ദേവന്മാരും സ്തുതിക്കുന്ന മഹർഷിയേ, ഗുണങ്ങളുടെ നിധിയേ, ഏറ്റവും ഉന്നതനും പൂജ്യനും ഭാര്യയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നവനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ, നമസ്കാരം.
പ്രസാദഃ ക്രിയതാം സ്വാമിന് വയം ത്വാം ശരണം ഗതാഃ । ദുസ്തരാച്ഛൈലജാദ്ദുഃഖാത്പീഡിതാഃ പരമദ്യുതേ
സ്വാമിനേ, ദയചെയ്യണമേ; ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. മലയുടെ മകളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന അത്യന്തം സഹിക്കാനാവാത്ത ദുഃഖത്തിൽ ഞങ്ങൾ പീഡിതരാണ്, പ്രകാശമുള്ളവനേ.
ഇത്യേവം സംസ്തുതോഽഗസ്ത്യോ മുനിഃ പരമധാര്മികഃ । പ്രാഹ പ്രസന്നയാ വാചാ വിഹസന് ദ്വിജസത്തമഃ
ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട അഗസ്ത്യ മഹർഷി, പരമധാർമികനായവൻ, സന്തോഷത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോട് ദയാപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
മുനിരുവാച ഭവന്തഃ പരമശ്രേഷ്ഠാ ദേവാസ്ത്രിഭുവനേശ്വരാഃ । ലോകപാലാ മഹാത്മാനോ നിഗ്രഹാനുഗ്രഹക്ഷമാഃ
മഹർഷി പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരേ, നിങ്ങൾ പരമശ്രേഷ്ഠരും, ത്രിലോകത്തിന്റെ അധിപന്മാരും, ലോകപാലകരും, മഹാത്മാക്കളും, ശിക്ഷയും അനുഗ്രഹവും ചെയ്യാൻ ശേഷിയുള്ളവരുമാണ്.
യോഽമരാവത്യധീശാനഃ കുലിശം യസ്യ ചായുധമ് । സിദ്ധ്യഷ്ടകം ച യദ്ദ്വാരി സ ശക്രോ മരുതാം പതിഃ
അമരാവതിയുടെ അധിപനായി, വജ്രായുധം കൈവശമുള്ളവനായി, എട്ട് സിദ്ധികൾ വാതിലിൽ നില്ക്കുന്നവനായി, മരുതുകളുടെ പ്രഭുവായ ശക്രനാണ് അവൻ.
വൈശ്വാനരഃ കൃശാനുര്ഹി ഹവ്യകവ്യവഹോഽനിശമ് । മുഖം സര്വാമരാണാം ഹി സോഽഗ്നിഃ കിം തസ്യ ദുഷ്കരമ്
വൈശ്വാനരൻ അഗ്നി ദൈവങ്ങൾക്കും പിതാക്കൾക്കും offerings എപ്പോഴും എത്തിക്കുന്നു; അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും വായാണ്. അവനു എന്താണ് ദുഷ്കരം?
രക്ഷോഗണാധിപോ ഭീമഃ സര്വേഷാം കര്മസാക്ഷികഃ । ദണ്ഡവ്യഗ്രകരോ ദേവഃ കിം തസ്യാസുകരം സുരാഃ
ഭയങ്കരനായ രാക്ഷസാധിപൻ, എല്ലാകർമ്മങ്ങളുടെയും സാക്ഷിയായ ദൈവം, ശിക്ഷയുടെ ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവൻ—ദേവന്മാരേ, അവനു എന്താണ് പ്രയാസം?
തഥാപി യദി ദേവേശാഃ കാര്യം മച്ഛക്തിസിദ്ധിഭൃത് । അസ്തി ചേദുച്യതാം ദേവാഃ കരിഷ്യാമി ന സംശയഃ
എന്നിരുന്നാലും, ദേവാധിപന്മാരേ, എന്റെ ശക്തി ആവശ്യമുള്ള കാര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി പറയൂ; ദേവന്മാരേ, ഞാൻ അതു നിർവഹിക്കും, സംശയമില്ല.
ഏവം മുനിവരേണോക്തം നിശമ്യ വിബുധര്ഷഭാഃ । പ്രതീതാഃ പ്രണയോദ്വിഗ്നാഃ കാര്യം നിജഗദുര്നിജമ്
മഹർഷി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ട്, ദേവഗണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയും സ്നേഹപൂർവ്വം ആശങ്കയോടെയും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു.
മഹര്ഷേ വിന്ധ്യഗിരിണാ നിരുദ്ധോഽര്കവിനിര്ഗമഃ । ത്രൈലോക്യം തേന സംവിഷ്ടം ഹാഹാഭൂതമചേതനമ്
മഹർഷേ, വിന്ധ്യപർവ്വതം സൂര്യന്റെ യാത്ര തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ മൂന്നു ലോകവും ഇരുട്ടിലും ജഡതയിലുമാണ്.