ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഷഷ്ഠാംശാ പ്രകൃതേര്യാ ച സാ ച ഷഷ്ഠീ പ്രകീര്തിതാ । ബാലകാനാമധിഷ്ഠാത്രീ വിഷ്ണുമായാ ച ബാലദാ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: പ്രകൃതിയുടെ ആറാം ഭാഗം ഷഷ്ഠി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവൾ കുട്ടികൾക്ക് രക്ഷാധികാരിണി, വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തി, സന്താനദായിനി കൂടിയാണ്.
മാതൃകാസു ച വിഖ്യാതാ ദേവസേനാഭിധാ ച യാ । പ്രാണാധികപ്രിയാ സാധ്വീ സ്കന്ദഭാര്യാ ച സുവ്രതാ
മാതൃകകളിൽ അവൾ ദേവസേന എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തയാണ്. അവൾ സ്കന്ദന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട, സദാചാരമുള്ള, ഭക്തിയുള്ള ഭാര്യയുമാണ്.
ആയുഃപ്രദാ ച ബാലാനാം ധാത്രീ രക്ഷണകാരിണീ । സതതം ശിശുപാര്ശ്വസ്ഥാ യോഗേന സിദ്ധിയോഗിനീ
അവൾ കുട്ടികൾക്ക് ആയുസ്സും, പോഷണവും, സംരക്ഷണവും നൽകുന്നു. എപ്പോഴും കുട്ടികളുടെ അടുത്ത് നില്ക്കുന്നു, യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവളാണ്.
തസ്യാഃ പൂജാവിധിം ബ്രഹ്മനിതിഹാസമിദം ശൃണു । യച്ഛ്രുതം ധര്മവക്യേണ സുഖദം പുത്രദം പരമ്
ബ്രഹ്മനേ, അവളുടെ പൂജാവിധിയും ഈ ചരിത്രവും കേൾക്കൂ. ധർമ്മാനുസൃതമായി ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ പരമാനന്ദവും ഉത്തമസന്താനവും ലഭിക്കും.
രാജാ പ്രിയവ്രതശ്ചാസീത്സ്വായമ്ഭുവമനോഃ സുതഃ । യോഗീന്ദ്രോ നോദ്വഹദ്ഭാര്യാം തപസ്യാസു രതഃ സദാ
സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ മകനായ പ്രിയവ്രതൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മഹായോഗിയായിരുന്നു, എപ്പോഴും തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതും വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടില്ലാത്തവനുമായിരുന്നു.
ബ്രഹ്മാജ്ഞയാ ച യത്നേന കൃതദാരോ ബഭൂവ ഹ । സുചിരം കൃതദാരശ്ച ന ലേഭേ തനയം മുനേ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം പരിശ്രമത്തോടെ അദ്ദേഹം വിവാഹം കഴിച്ചു. എന്നാൽ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് മകൻ ലഭിച്ചില്ല, മുനിയേ.
പുത്രേഷ്ടിയജ്ഞം തം ചാപി കാരയാമാസ കശ്യപഃ । മാലിന്യം തസ്യ കാന്തായൈ മുനിര്യജ്ഞചരും ദദൌ
കശ്യപൻ അദ്ദേഹത്തിനായി പുത്രേഷ്ടിയജ്ഞം നടത്തി. മുനി യജ്ഞത്തിൽ നിന്നുള്ള ചാരു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രിയഭാര്യക്ക് നൽകി.
ഭുക്ത്വാ ച തം ചരും തസ്യാഃ സദ്യോ ഗര്ഭോ ബഭൂവ ഹ । ദധാര തം ച സാ ദേവീ ദൈവം ദ്വാദശവത്സരമ്
അവൾ ആ ചാരു കഴിച്ച ഉടൻ തന്നെ ഗർഭം ധരിച്ചു. ആ ദേവി ദ്വാദശവത്സരം ആ ദൈവികശിശുവിനെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചു.
തതഃ സുഷാവ സാ ബ്രഹ്മന് കുമാരം കനകപ്രഭമ് । സര്വാവയവസമ്പന്നം മൃതമുത്താരലോചനമ്
അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണനേ, അവൾ ഒരു ബാലനെ പ്രസവിച്ചു. ആ ബാലൻ പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്നവനും, ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായവനും, മരിച്ചവന്റെ പോലെ കണ്ണടച്ചവനുമായിരുന്നു.
തം ദൃഷ്ട്വാ രുരുദുഃ സര്വാ നാര്യശ്ച ബാന്ധവസ്ത്രിയഃ । മൂര്ച്ഛാമവാപ തന്മാതാ പുത്രശോകേന ഭൂയസാ
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ബന്ധുവായ സ്ത്രീകളും ഭാര്യകളും എല്ലാവരും ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് മകനോടുള്ള ദാരുണമായ ദുഃഖം അതിരുകടന്നപ്പോൾ അവൾ ബോധംകെട്ടുവീണു.
ശ്മശാനം ച യയൌ രാജാ ഗൃഹീത്വാ ബാലകം മുനേ । രുരോദ തത്ര കാന്താരേ പുത്രം കൃത്വാ സ്വവക്ഷസി
രാജാവ് ആ ബാലനെ എടുത്ത് ശ്മശാനത്തിലേക്ക് പോയി, മഹർഷേ. ആ കാട്ടിൽ തന്റെ മകനെ നെഞ്ചിലേർത്ത് രാജാവ് അവിടെ വല്യമായി കരഞ്ഞു.
നോത്സൃജദ് ബാലകം രാജാ പ്രാണാംസ്ത്യക്തും സമുദ്യതഃ । ജ്ഞാനയോഗം വിസസ്മാര പുത്രശോകാത്സുദാരുണാത്
തന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നിട്ടും രാജാവ് ആ ബാലനെ വിട്ടുവിടാൻ തയ്യാറായില്ല. മകന്റെ ദാരുണമായ ദുഃഖത്തിൽ അവൻ തന്റെ ജ്ഞാനവും യോഗവും മറന്നു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര വിമാനം ച ദദര്ശ സഃ । ശുദ്ധസ്ഫടികസംകാശം മണിരാജവിനിര്മിതമ്
അവിടെ അതിനിടയിൽ, രാജാവ് ഒരു ദിവ്യരഥം കണ്ടു. അതു ശുദ്ധമായ സ്ഫടികംപോലെ പ്രകാശമുള്ളതും, വിലയേറിയ രത്നങ്ങൾകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ചതുമായിരിന്നു.
തേജസാ ജ്വലിതം ശശ്വച്ഛോഭിതം ക്ഷൌമവാസസാ । നാനാചിത്രവിചിത്രാഢ്യം പുഷ്പമാലാവിരാജിതമ്
ആ രഥം എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുന്നതും, നന്നായി അണിഞ്ഞ കഷായവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചതുമായിരിന്നു. അതിൽ അനേകം മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങളും പൂമാലകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദദര്ശ തത്ര ദേവീം ച കമനീയാം മനോഹരാമ് । ശ്വേതചമ്പകവര്ണാഭാം ശശ്വത്സുസ്ഥിരയൌവനാമ്
അവിടെ രാജാവ് ദേവിയെ കണ്ടു. അവൾ അതീവ സുന്ദരിയും മനോഹരിയുമായിരുന്നു. വെള്ള ചമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറംപോലെയുള്ളതും, എപ്പോഴും യൗവനത്തിൽ സ്ഥിരമായവളുമായിരുന്നു.
ഈഷദ്ധാസ്യപ്രസന്നാസ്യാം രത്നഭൂഷണഭൂഷിതാമ് । കൃപാമയീം യോഗസിദ്ധാം ഭക്താനുഗ്രഹകാതരാമ്
അവളുടെ മുഖം അല്പം പുഞ്ചിരിയോടെ, സാന്ത്വനത്തോടെ തിളങ്ങുന്നു. രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചവളാണ് അവൾ. അവൾ കരുണയാലും, യോഗസിദ്ധിയാലും നിറഞ്ഞവളും, ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ളവളുമാണ്.
ദൃഷ്ട്വാ താം പുരതോ രാജാ തുഷ്ടാവ പരമാദരാത് । ചകാര പൂജനം തസ്യാ വിഹായ ബാലകം ഭുവി
അവളെ നേരിൽ കണ്ട രാജാവ് അത്യന്തം ആദരത്തോടെ ദേവിയെ ആരാധിച്ചു. ബാലനെ നിലത്ത് വച്ചു, അവളുടെ പൂജ നടത്തി.
പപ്രച്ഛ രാജാ താം തുഷ്ടാം ഗ്രീഷ്മസൂര്യസമപ്രഭാമ് । തേജസാ ജ്വലിതാം ശാന്താം കാന്താം സ്കന്ദസ്യ നാരദ
നാരദാ, രാജാവ് ദേവിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു. അവൾ വേനൽക്കാല സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളതും, തേജസ്സോടെ തിളങ്ങുന്നതും, ശാന്തയും മനോഹരിയുമായിരുന്നു. സ്കന്ദന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെയും.
രാജോവാച കാ ത്വം സുശോഭനേ കാന്തേ കസ്യ കാന്താസി സുവ്രതേ । കസ്യ കന്യാ വരാരോഹേ ധന്യാ മാന്യാ ച യോഷിതാമ്
രാജാവ് പറഞ്ഞു: സുന്ദരിയേ, ഭംഗിയേ, നീ ആരാണ്? നീ ആരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്, ധർമ്മനിഷ്ഠയേ? ആരുടെ മകളാണ് നീ, മനോഹരിയേ, സ്ത്രീകളിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതിയേ, മാന്യയേ?
നൃപേന്ദ്രസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ജഗന്മങ്ഗലചണ്ഡികാ । ഉവാച ദേവസേനാ സാ ദേവാനാം രണകാരിണീ
രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ലോകത്തിന് മംഗളമായ ചണ്ഡികാ ദേവി സംസാരിച്ചു. ദേവതകളുടെ യുദ്ധസേനയായ ദേവസേനാ അവിടുത്തെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ദേവാനാം ദൈത്യഗ്രസ്താനാം പുരാ സേനാ ബഭൂവ സാ । ജയം ദദൌ സാ തേഭ്യശ്ച ദേവസേനാ ച തേന സാ
പണ്ടുകാലത്ത്, ദേവതകൾ അസുരന്മാരാൽ പീഡിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർക്കുള്ള സേനയായി ദേവി നിലകൊണ്ടു. അവർക്കു ജയവും ലഭ്യമാക്കി, അതുകൊണ്ടാണ് അവളെ ദേവസേനാ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ശ്രീദേവസേനോവാച ബ്രഹ്മണോ മാനസീ കന്യാ ദേവസേനാഹമീശ്വരീ । സൃഷ്ട്വാ താം മനസാ ധാതാ ദദൌ സ്കന്ദായ ഭൂമിപ
ദേവസേനാ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച മകളാണ്, ദേവസേനാ എന്ന ഈശ്വരിയാണ് ഞാൻ. ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിൽ നിന്നു എന്നെ സൃഷ്ടിച്ച് സ്കന്ദനു സമ്മാനിച്ചു, രാജാവേ.
മാതൃകാസു ച വിഖ്യാതാ സ്കന്ദഭാര്യാ ച സുവ്രതാ । വിശ്വേ ഷഷ്ഠീതി വിഖ്യാതാ ഷഷ്ഠാംശാ പ്രകൃതേഃ പരാ
മാതാക്കളിൽ ഞാൻ പ്രശസ്തയാണ്, സ്കന്ദന്റെ ധർമ്മനിഷ്ഠയായ ഭാര്യയുമാണ്. എല്ലാവരിലും ഞാൻ ഷഷ്ഠി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, പ്രകൃതിയെ അതിജീവിച്ച ആറാം ഭാഗമാണ് ഞാൻ.
അപുത്രായ പുത്രദാഹം പ്രിയാദാത്രീ പ്രിയായ ച । ധനദാഹം ദരിദ്രേഭ്യഃ കര്മിഭ്യശ്ച സ്വകര്മദാ
മകനില്ലാത്തവർക്കു ഞാൻ മക്കളെ നൽകുന്നു, പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കു സ്നേഹം നൽകുന്നു. ദരിദ്രർക്കു സമ്പത്ത് നൽകുന്നു, ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടെ കർമ്മം അനുസരിച്ച് ഫലം നൽകുന്നു.
സുഖം ദുഃഖം ഭയം ശോകോ ഹര്ഷോ മങ്ഗലമേവ ച । സമ്പത്തിശ്ച വിപത്തിശ്ച സര്വം ഭവതി കര്മണാ
സുഖം, ദുഃഖം, ഭയം, ശോകം, സന്തോഷം, മംഗളം, സമ്പത്ത്, ദുരിതം — എല്ലാം കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
കര്മണാ ബഹുപുത്രശ്ച വംശഹീനഃ സ്വകര്മണാ । കര്മണാ മൃതപുത്രശ്ച കര്മണാ ചിരജീവനഃ
കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ഒരുവന് പല മക്കളുണ്ടാകുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ വംശം നിലയ്ക്കുന്നത്. കർമ്മം കൊണ്ടാണ് മകൻ മരിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിക്കുന്നത്.
കര്മണാ ഗുണവാംശ്ചൈവ കര്മണാ ചാങ്ഗഹീനകഃ । കര്മണാ ബഹുഭാര്യശ്ച ഭാര്യാഹീനശ്ച കര്മണാ
നമ്മുടെ പ്രവൃത്തിയാൽ തന്നെ ഒരാൾ സദ്ഗുണശാലിയാകുന്നു; അതുപോലെ പ്രവൃത്തിയാൽ തന്നെ ഒരാൾക്ക് ശരീരഭാഗങ്ങൾ ഇല്ലാതാകാം. പ്രവൃത്തിയാൽ തന്നെ ഒരാൾക്ക് അനേകം ഭാര്യമാർ ലഭിക്കും; അതുപോലെ പ്രവൃത്തിയാൽ തന്നെ ഒരാൾക്ക് ഭാര്യയില്ലാതെയും ഇരിക്കും.
കര്മണാ രൂപവാന്ധര്മീ രോഗീ ശശ്വത്സ്വകര്മണാ । കര്മണാ ച ഭവേദ്വ്യാധിഃ കര്മണാഽഽരോഗ്യമേവ ച
പ്രവൃത്തിയാൽ തന്നെ ഒരാൾ സുന്ദരനും ധാർമ്മികനും ആകുന്നു; സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി ഒരാൾ രോഗിയും ആകുന്നു. പ്രവൃത്തിയാൽ തന്നെ രോഗവും, അതുപോലെ തന്നെ ആരോഗ്യവും ഉണ്ടാകുന്നു.
തസ്മാത്കര്മ പരം രാജന് സര്വേഭ്യശ്ച ശ്രുതൌ ശ്രുതമ് । ഇത്യേവമുക്ത്വാ സാ ദേവീ ഗൃഹീത്വാ ബാലകം മുനേ
അതുകൊണ്ട്, രാജാവേ, പ്രവൃത്തി തന്നെ ഏറ്റവും പ്രധാനമാണെന്ന് എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ദേവി ആ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു.
മഹാജ്ഞാനേന സാ ദേവീ ജീവയാമാസ ലീലയാ । രാജാ ദദര്ശ തം ബാലം സസ്മിതം കനകപ്രഭമ്
വലിയ ജ്ഞാനത്തോടെ ദേവി ലീലാപൂർവ്വം ആ കുഞ്ഞിനെ ജീവിപ്പിച്ചു. രാജാവ് ആ കുഞ്ഞിനെ പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ കാണുകയും ചെയ്തു.