തത്രാജഗാമ സന്ത്രസ്തോ വഹ്നിര്ബ്രഹ്മനിദേശതഃ । സാമവേദോക്തധ്യാനേന ധ്യാത്വാ താം ജഗദമ്ബികാമ്
അപ്പോൾ അഗ്നി ഭയത്തോടുകൂടി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവിടെ എത്തി; സാമവേദത്തിൽ പറയുന്ന ധ്യാനത്തോടെ ലോകമാതാവിനെ ധ്യാനിച്ചു.
സമ്പൂജ്യ പരിതുഷ്ടാവ പാണിം ജഗ്രാഹ മന്ത്രതഃ । തദാ ദിവ്യം വര്ഷശതം സ രേമേ രാമയാ സഹ
അവളെ ആരാധിച്ച് സ്തുതിച്ച്, മന്ത്രം ചൊല്ലി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു; പിന്നെ ദിവ്യമായ നൂറു വർഷം രമയോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു.
അതീവ നിര്ജനേ ദേശേ സമ്ഭോഗസുഖദേ സദാ । ബഭൂവ ഗര്ഭസ്തസ്യാം ച ഹുതാശസ്യ ച തേജസാ
അത്യന്തം നിർജനമായ സ്ഥലത്ത്, എപ്പോഴും സുഖം നൽകുന്ന സഹവാസത്തിൽ, ഹുതാശന്റെ തേജസ്സാൽ അവളിൽ ഗർഭം ഉദിച്ചു.
തം ദധാര ച സാ ദേവീ ദിവ്യം ദ്വാദശവത്സരമ് । തതഃ സുഷാവ പുത്രാംശ്ച രമണീയാന്മനോഹരാന്
അവ ദേവി ആ ദിവ്യഗർഭം പന്ത്രണ്ടു വർഷം ധരിച്ചു; പിന്നെ മനോഹരവും ആകർഷകവുമായ പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു.
ദക്ഷിണാഗ്നിഗാര്ഹപത്യാഹവനീയാന് ക്രമേണ ച । ഋഷയോ മുനയശ്ചൈവ ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാദയഃ
അനുക്രമത്തിൽ ദക്ഷിണാഗ്നി, ഗാർഹപത്യ, ആഹവനീയ എന്നീ അഗ്നികൾ; ഋഷിമാർ, മുനിമാർ, ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ എന്നിവരും ജനിച്ചു.
സ്വാഹാന്തം മന്ത്രമുച്ചാര്യ ഹവിര്ദാനം ച ചക്രിരേ । സ്വാഹായുക്തം ച മന്ത്രം ച യോ ഗൃഹ്ണാതി പ്രശസ്തകമ്
'സ്വാഹാ'യോടെ അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് അവർ ഹോമം നടത്തി; 'സ്വാഹാ'യോടുകൂടിയ മന്ത്രം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാനാണ്.
സര്വസിദ്ധിര്ഭവേത്തസ്യ മന്ത്രഗ്രഹണമാത്രതഃ । വിഷഹീനോ യഥാ സര്പോ വേദഹീനോ യഥാ ദ്വിജഃ
മന്ത്രം സ്വീകരിച്ചാൽ എല്ലാം സാധ്യമാണ്. വിഷമില്ലാത്ത പാമ്പ് പോലെയും, വേദം ഇല്ലാത്ത ദ്വിജൻ പോലെയും, ശക്തിയില്ലാതാവും.
പതിസേവാവിഹീനാ സ്ത്രീ വിദ്യാഹീനോ യഥാ പുമാന് । ഫലശാഖാവിഹീനശ്ച യഥാ വൃക്ഷോ ഹി നിന്ദിതഃ
ഭർത്താവിനെ സേവിക്കാത്ത സ്ത്രീയും, വിജ്ഞാനം ഇല്ലാത്ത പുരുഷനും, ഫലവും കൊമ്പുകളും ഇല്ലാത്ത വൃക്ഷവും എങ്ങനെയോ നിന്ദിതരാണ്.
സ്വാഹാഹീനസ്തഥാ മന്ത്രോ ന ഹുതഃ ഫലദായകഃ । പരിതുഷ്ടാ ദ്വിജാഃ സര്വേ ദേവാഃ സമ്പ്രാപുരാഹുതീഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, സ്വാഹാ ഇല്ലാത്ത മന്ത്രം ഹോമിച്ചാലും ഫലം തരില്ല; എന്നാൽ എല്ലാ ദ്വിജന്മാരും സന്തോഷം പ്രാപിച്ചാൽ ദേവന്മാർ ഹോമം സ്വീകരിക്കും.
സ്വാഹാന്തേനൈവ മന്ത്രേണ സഫലം സര്വമേവ ച । ഇത്യേവം കഥിതം സര്വം സ്വാഹോപാഖ്യാനമുത്തമമ്
സ്വാഹാ കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്ന മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ചാൽ മാത്രമേ എല്ലാം ഫലപ്രദമാകൂ. ഇങ്ങനെ സ്വാഹയുടെ ഉത്തമമായ കഥ മുഴുവനും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സുഖദം മോക്ഷദം സാരം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി । നാരദ ഉവാച സ്വാഹാപൂജാവിധാനം ച ധ്യാനം സ്തോത്രം മുനീശ്വര
ഇത് സന്തോഷവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന സാരം തന്നെയാണ്. ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? നാരദൻ പറഞ്ഞു: സ്വാഹാപൂജയുടെ വിധിയും, ധ്യാനവും, സ്തോത്രവും, മഹർഷികളേ.
സമ്പൂജ്യ വഹ്നിസ്തുഷ്ടാവ യേന തദ്വദ മേ പ്രഭോ । ശ്രീനാരായണ ഉവാച ധ്യാനം ച സാമവേദോക്തം സ്തോത്രപൂജാവിധാനകമ്
വഹ്നിയെ പൂർണ്ണമായി പൂജിച്ച് അവൻ ആരെ സ്തുതിച്ചു, അതെന്താണെന്ന് ദയവായി പറയണം, പ്രഭോ. ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: സാമവേദത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധ്യാനവും, സ്തോത്രപൂജാവിധിയും.
വദാമി ശ്രൂയതാം ബ്രഹ്മന് സാവധാനോ മുനീശ്വര । സര്വയജ്ഞാരമ്ഭകാലേ ശാലഗ്രാമേ ഘടേഽഥവാ
ഞാൻ പറയാം, ബ്രഹ്മനേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ: എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിലും ശാലഗ്രാമത്തിലും അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കലശത്തിലും,
സ്വാഹാം സമ്പൂജ്യ യത്നേന യജ്ഞം കുര്യാത്കലാപ്തയേ । സ്വാഹാം മന്ത്രാങ്ഗയുക്താം ച മന്ത്രസിദ്ധിസ്വരൂപിണീമ്
സ്വാഹയെ ശ്രദ്ധയോടെ പൂജിച്ച്, യജ്ഞം നിർവ്വഹിക്കണം, സിദ്ധി നേടാൻ. മന്ത്രത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളോടും കൂടിയ സ്വാഹയെ, മന്ത്രസിദ്ധിയുടെ സ്വരൂപമായവളെ,
സിദ്ധാം ച സിദ്ധിദാം നൄണാം കര്മണാം ഫലദാം ശുഭാമ് । ഇതി ധ്യാത്വാ ച മൂലേന ദത്ത്വാ പാദ്യാദികം നരഃ
സിദ്ധയായവളെ, സിദ്ധി നൽകുന്നവളെ, പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം നൽകുന്നവളെ, ശുഭമായവളെ എന്ന് ധ്യാനിച്ച്, മൂലമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് പാദ്യം മുതലായവ അർപ്പിക്കണം.
സര്വസിദ്ധിം ലഭേത്സ്തുത്വാ മൂലമന്ത്രം മുനേ ശൃണു । ഓം ഹ്രീം ശ്രീം വഹ്നിജായായൈ ദേവ്യൈ സ്വാഹേത്യനേന ച
മൂലമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് സ്തുതി ചെയ്താൽ എല്ലാ സിദ്ധികളും ലഭിക്കും. കേൾക്കൂ, മുനിവരേ: 'ഓം ഹ്രീം ശ്രീം വഹ്നിജായായൈ ദേവ്യൈ സ്വാഹാ' എന്ന്.
യഃ പൂജയേച്ച താം ഭക്ത്യാ സര്വേഷ്ടം സമ്ഭവേദ് ധ്രുവമ് । വഹ്നിരുവാച സ്വാഹാ വഹ്നിപ്രിയാ വഹ്നിജായാ സന്തോഷകാരിണീ
ആർ ഭക്തിയോടെ അവളെ പൂജിച്ചാലും, അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ഉറപ്പായും ലഭിക്കും. വഹ്നി പറഞ്ഞു: സ്വാഹാ വഹ്നിക്ക് പ്രിയങ്കരിയാണ്, വഹ്നിയുടെ ഭാര്യയാണ്, സന്തോഷം നൽകുന്നവളാണ്.
ശക്തിഃ ക്രിയാ കാലദാത്രീ പരിപാകകരീ ധ്രുവാ । ഗതിഃ സദാ നരാണാം ച ദാഹികാ ദഹനക്ഷമാ
അവൾ ശക്തിയാണ്, പ്രവർത്തിയാണ്, കാലം നൽകുന്നവളാണ്, പാകം വരുത്തുന്നവളാണ്, ശാശ്വതിയാണ്; മനുഷ്യർക്കെല്ലാം വഴിയാണ്, ദഹിപ്പിക്കുന്നവളാണ്, ദഹിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ളവളാണ്.
സംസാരസാരരൂപാ ച ഘോരസംസാരതാരിണീ । ദേവജീവനരൂപാ ച ദേവപോഷണകാരിണീ
അവൾ സാംസാരിക ജീവിതത്തിന്റെ സാരമാണ്, ഭയാനകമായ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവളാണ്; ദേവന്മാരുടെ ജീവൻ, ദേവന്മാരെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവളാണ്.
ഷോഡശൈതാനി നാമാനി യഃ പഠേദ്ഭക്തിസംയുതഃ । സര്വസിദ്ധിര്ഭവേത്തസ്യ ഇഹ ലോകേ പരത്ര ച
ആറ് പതിനാറ് പേരുകൾ ഭക്തിയോടെ ജപിച്ചാൽ, ഈ ലോകത്തും അപ്പുറത്തും എല്ലാ സിദ്ധികളും ലഭിക്കും.
നാങ്ഗഹീനം ഭവേത്തസ്യ സര്വം കര്മ സുശോഭനമ് । അപുത്രോ ലഭതേ പുത്രം ഭാര്യാഹീനോ ലഭേത്പ്രിയാമ്
അവനു ഒന്നും അപൂർണ്ണമാവില്ല; എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ഉത്തമമാകും. മകനില്ലാത്തവന് മകൻ ലഭിക്കും, ഭാര്യയില്ലാത്തവന് പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ലഭിക്കും.
രമ്ഭോപമാം സ്വകാന്താം ച സമ്പ്രാപ്യ സുഖമാപ്നുയാത്
രംബയെപ്പോലെയുള്ള പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ലഭിച്ച്, അവൻ സുഖം അനുഭവിക്കും.
സ്വധോപാഖ്യാനവര്ണനമ് ശ്രീനാരായണ ഉവാച ശൃണു നാരദ വക്ഷ്യാമി സ്വധോപാഖ്യാനമുത്തമമ് । പിതൄണാം ച തൃപ്തികരം ശ്രാദ്ധാന്തഫലവര്ധനമ്
സ്വധയുടെ കഥ ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: കേൾക്കൂ നാരദാ, ഞാൻ സ്വധയുടെ ഉത്തമമായ കഥ പറയാം. ഇത് പിതൃദേവന്മാരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുകയും ശ്രാദ്ധഫലം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സൃഷ്ടേരാദൌ പിതൃഗണാന്സസര്ജ ജഗതാം വിധിഃ । ചതുരശ്ച മൂര്തിമതസ്ത്രീംശ്ച തേജഃസ്വരൂപിണഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് പിതൃഗണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു—നാലുപേരെ രൂപത്തോടെ, മൂന്നുപേരെ തേജസ്സിന്റെ രൂപത്തിൽ.
ദൃഷ്ട്വാ സപ്തപിതൃഗണാന് സുഖരൂപാന്മനോഹരാന് । ആഹാരം സസൃജേ തേഷാം ശ്രാദ്ധം തര്പണപൂര്വകമ്
അവിടെ ആഴ്ച്ച Ancestors-നെ മനോഹരമായ സുഖരൂപത്തിൽ കണ്ടു, അവർക്കായി തൃപ്തികരമായ അർപ്പണങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, ആദരപൂർവ്വം ഭക്ഷണവും ഒരുക്കി.
സ്നാനം തര്പണപര്യന്തം ശ്രാദ്ധം തു ദേവപൂജനമ് । ആഹ്നികം ച ത്രിസന്ധ്യാന്തം വിപ്രാണാം ച ശ്രുതൌ ശ്രുതമ്
സ്നാനം മുതൽ തൃപ്തികരമായ അർപ്പണങ്ങൾ, പിതൃകർമങ്ങൾ, ദേവപൂജ, ദിവസവും മൂന്ന് സന്ധ്യകൾ വരെ ആഹ്നികങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണർ വേദങ്ങളിൽ പഠിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്നിവയും ചെയ്തു.
നിത്യം ന കുര്യാദ്യോ വിപ്രസ്ത്രിസന്ധ്യം ശ്രാദ്ധതര്പണമ് । ബലിം വേദധ്വനിം സോഽപി വിഷഹീനോ യഥോരഗഃ
ദിവസേന മൂന്ന് സന്ധ്യകളും പിതൃകർമ്മങ്ങളും അർപ്പണങ്ങളും ബലിയും വേദപാരായണവും ചെയ്യാത്ത ബ്രാഹ്മണൻ വിഷമില്ലാത്ത പാമ്പുപോലെ ശക്തിയില്ലാതാവും.
ദേവീസേവാവിഹീനശ്ച ശ്രീഹരേരനിവേദ്യഭുക് । ഭസ്മാന്തം സൂതകം തസ്യ ന കര്മാര്ഹശ്ച നാരദ
ദേവീസേവയില്ലാതെയും ശ്രീഹരിക്ക് അർപ്പിക്കാത്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവനും, അന്ത്യത്തിൽ അശുദ്ധിയിലും ചിതാഭസ്മത്തിലും അവസാനിക്കുന്നവനും, നാരായണ, യാഗാദികൾക്ക് യോഗ്യനല്ല.
ബ്രഹ്മാ ശ്രാദ്ധാദികം സൃഷ്ട്വാ ജഗാമ പിതൃഹേതവേ । ന പ്രാപ്നുവന്തി പിതരോ ദദതി ബ്രാഹ്മണാദയഃ
ബ്രഹ്മാവ് പിതാക്കന്മാരുടെ വേണ്ടി ശ്രാദ്ധാദികം സൃഷ്ടിച്ച് അവർക്കായി പോയി; ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റുള്ളവരും അർപ്പിക്കാതെ പിതാക്കന്മാർക്ക് അത് ലഭിക്കില്ല.
സര്വേ ച ജഗ്മുഃ ക്ഷുധിതാഃ ഖിന്നാസ്തു ബ്രഹ്മണഃ സഭാമ് । സര്വം നിവേദനം ചക്രുസ്തമേവ ജഗതാം വിധിമ്
എല്ലാവരും വിശപ്പും ദുഃഖവും അനുഭവിച്ച് ബ്രഹ്മാവിന്റെ സഭയിലേക്ക് ചെന്നു; അവൻ ലോകങ്ങളുടെ കർത്താവിനോട് തങ്ങളുടെ വേദന മുഴുവൻ പറഞ്ഞു.