അന്യാനി ചാപ്രസിദ്ധാനി ക്ഷുദ്രാണി സന്തി തത്ര വൈ । സന്തി പാതകിനസ്തേഷു സ്വകര്മഫലഭോഗിനഃ । ഭ്രമന്തി നാനായോനിം ച കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
അവിടെ മറ്റും അറിയപ്പെടാത്ത ചെറുതായും കുഴികൾ ഉണ്ട്; അവയിൽ പാപികൾ തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിച്ച് വിവിധ ജന്മങ്ങളിൽ അലയുന്നു. ഇനി എന്ത് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
ദേവപൂജനാത് സര്വാരിഷ്ടനിവൃത്തിവര്ണനമ് സാവിത്ര്യുവാച ധര്മരാജ മഹാഭാഗ വേദവേദാങ്ഗപാരഗ । നാനാപുരാണേതിഹാസേ യത്സാരം തത്പ്രദര്ശയ
ദേവതാപൂജയിലൂടെ എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും മാറുന്നതിനെക്കുറിച്ച്—
സര്വേഷു സാരഭൂതം യത്സര്വേഷ്ടം സര്വസമ്മതമ് । കര്മച്ഛേദബീജരൂപം പ്രശസ്തം സുഖദം നൃണാമ്
സാവിത്രി ചോദിച്ചു: ധർമ്മരാജാ, മഹാഭാഗവ, വേദവും അതിന്റെ ശാഖകളും പഠിച്ചവനേ, പല പുരാണങ്ങളിലും ഇതിഹാസങ്ങളിലും ഉള്ള സാരാംശം എനിക്കു കാണിച്ചു തരണമേ.
സര്വപ്രദം ച സര്വേഷാം സര്വമങ്ഗലകാരണമ് । ഭയം ദുഃഖം ന പശ്യന്തി യേന വൈ സര്വമാനവാഃ
എല്ലാവർക്കും ഏറ്റവും പ്രധാനവും എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടവുമായും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതുമായും, പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നതും മനുഷ്യർക്കു സുഖം നൽകുന്നതുമായും, കർമ്മത്തിന്റെ വിത്ത് നശിപ്പിക്കുന്നതുമായത്—
കുണ്ഡാനി തേ ന പശ്യന്തി തേഷു നൈവ പതന്തി ച । ന ഭവേദ്യേന ജന്മാദി തത്കര്മ വദ സാമ്പ്രതമ്
എല്ലാവർക്കും എല്ലാം നല്കുന്നതും, എല്ലാ മംഗളത്തിനും കാരണം ആയതും, അതിനാൽ എല്ലാവരും ഭയവും ദു:ഖവും കാണാതിരിക്കുന്നതുമായതും—
കിമാകാരാണി കുണ്ഡാനി താനി വാ നിര്മിതാനി ച । കേ ച കേനൈവ രൂപേണ തത്ര തിഷ്ഠന്തി പാപിനഃ
അത് കൊണ്ടു അവർ ആ കുഴികൾ കാണുകയില്ല, അവയിൽ വീഴുകയുമില്ല, ജന്മാദികളും ഉണ്ടാകില്ല—അത് ഏത് കർമ്മമാണെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയൂ.
സ്വദേഹേ ഭസ്മസാദ്ഭൂതേ യാതി ലോകാന്തരം നരഃ । കേന ദേഹേന വാ ഭോഗം കരോതി ച ശുഭാശുഭമ്
സ്വന്തം ശരീരം ചിതയിലാകുമ്പോള് മനുഷ്യന് മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അപ്പോള് ഏത് ശരീരത്തിലാണ് അവന് നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നത്?
സുചിരം ക്ലേശഭോഗേന കഥം ദേഹോ ന നശ്യതി । ദേഹോ വാ കിംവിധോ ബ്രഹ്മംസ്തന്മേ വ്യാഖ്യാതുമര്ഹസി
ദീര്ഘകാലം കഷ്ടവും ആനന്ദവും അനുഭവിച്ചിട്ടും ശരീരം എങ്ങനെ നശിക്കാതെ തുടരുന്നു? അഥവാ, ആ ശരീരം എങ്ങനെയാണെന്ന് ദയവായി വിശദീകരിക്കണം, ബ്രഹ്മന്.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച സാവിത്രീവചനം ശ്രുത്വാ ധര്മരാജോ ഹരിം സ്മരന് । കഥാം കഥിതുമാരേഭേ കര്മബന്ധനികൃന്തനീമ്
ശ്രീനാരായണന് പറഞ്ഞു: സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, ധര്മ്മരാജാവ് ഹരിയെ ഓര്ത്തുകൊണ്ട്, കര്മ്മബന്ധങ്ങളെ മുറിച്ചുകളയുന്ന കഥ പറയാന് തുടങ്ങി.
ധര്മരാജ ഉവാച വത്സേ ചതുര്ഷു വേദേഷു ധര്മേഷു സംഹിതാസു ച । പുരാണേഷ്വിതിഹാസേഷു പാഞ്ചരാത്രാദികേഷു ച
ധര്മ്മരാജാവ് പറഞ്ഞു: മകളേ, നാലു വേദങ്ങളിലും ധര്മ്മഗ്രന്ഥങ്ങളിലും സംഹിതകളിലും പുരാണങ്ങളിലും ഇതിഹാസങ്ങളിലും പാഞ്ചരാത്രാദി ശാസ്ത്രങ്ങളിലും,
അന്യേഷു ധര്മശാസ്ത്രേഷു വേദാങ്ഗേഷു ച സുവ്രതേ । സര്വേഷ്ടം സാരഭൂതം ച പഞ്ചദേവാനുസേവനമ്
മറ്റു ധര്മ്മശാസ്ത്രങ്ങളിലും വേദാംഗങ്ങളിലും, സദാചാരമുള്ളവളേ, എല്ലായിടത്തും ഏറ്റവും പ്രധാനമായത് അഞ്ചു ദേവന്മാരുടെ ആരാധനയാണെന്ന് പറയുന്നു.
ജന്മമൃത്യുജരാവ്യാധിശോകസന്താപനാശനമ് । സര്വമങ്ഗലരൂപം ച പരമാനന്ദകാരണമ്
ജനനം, മരണം, വയസ്സു, രോഗം, ദുഃഖം, വേദന എന്നിവയെ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുകയും, പൂര്ണമായും മംഗളകരവും പരമാനന്ദത്തിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
കാരണം സര്വസിദ്ധീനാം നരകാര്ണവതാരണമ് । ഭക്തിവൃക്ഷാങ്കുരകരം കര്മവൃക്ഷനികൃന്തനമ്
എല്ലാ സിദ്ധികളുടെയും കാരണവും, നരകസമുദ്രം കടക്കാനുള്ള പാതയും, ഭക്തിവൃക്ഷത്തിന് കുരുക്കളാകുന്നതും, കര്മ്മവൃക്ഷം മുറിച്ചുകളയുന്നതും ഇതാണ്.
വിമോക്ഷസോപാനമിദമവിനാശപദം സ്മൃതമ് । സാലോക്യസാര്ഷ്ടിസാരൂപ്യസാമീപ്യാദിപ്രദം ശുഭമ്
മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള പടവുകളാണിത്; അവിനാശിയായ സ്ഥിതിയായി ഓര്മ്മിക്കപ്പെടുന്നു. സാലോക്യവും സാരൂപ്യവും സാമീപ്യവും സാരഷ്ട്യവും പോലുള്ള മംഗളപ്രാപ്തികള് നല്കുന്നു.
കുണ്ഡാനി യമദൂതൈശ്ച രക്ഷിതാനി സദാ ശുഭേ । ന ഹി പശ്യന്തി സ്വപ്നേ ച പഞ്ചദേവാര്ചകാ നരാഃ
യമദൂതന്മാര് എപ്പോഴും കാവല് നില്ക്കുന്ന കുഴികള് സദാ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു, ഭദ്രയേ; എന്നാല് അഞ്ചു ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്ന മനുഷ്യര്ക്ക് അവയെ സ്വപ്നത്തിലും കാണാനാവില്ല.
ദേവീഭക്തിവിഹീനാ യേ തേ പശ്യന്തി മമാലയമ് । യാന്തി യേ ഹരിതീര്ഥം വാ ശ്രയന്തി ഹരിവാസരമ്
ദേവിയോടു ഭക്തിയില്ലാത്തവര് എന്റെ ആലയം കാണുന്നു; എന്നാല് ഹരിയുടെ തീര്ത്ഥങ്ങളില് പോകുന്നവര് അല്ലെങ്കില് ഹരിയുടെ വിശേഷദിനങ്ങള് ആചരിക്കുന്നവര്
പ്രണമന്തി ഹരിം നിത്യം ഹര്യര്ചാം കല്പയന്തി ച । ന യാന്തി തേഽപി ഘോരാം ച മമ സംയമിനീം പുരീമ്
ഹരിയെ പ്രതിദിനം നമസ്കരിക്കുകയും ഹരിക്ക് ആരാധന നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നവര് പോലും എന്റെ ഭയങ്കരമായ സംയമിനി നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല.
ത്രിസന്ധിപൂതാ വിപ്രാശ്ച ശുദ്ധാചാരസമന്വിതാഃ । നിവൃത്തിം നൈവ ലപ്സ്യന്തി ദേവീസേവാം വിനാ നരാഃ
മൂന്നു സന്ദ്യകളിലും ശുദ്ധമായ ആചാരമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാര് പോലും ദേവിസേവയില്ലാതെ മോക്ഷം നേടുകയില്ല.
സ്വധര്മനിരതാചാരാഃ സ്വധര്മനിരതാസ്തഥാ । ഗച്ഛന്തോ മൃത്യുലോകം ച ദുര്ദൃശാ മമ കിങ്കരാഃ
സ്വധര്മത്തില് സ്ഥിരതയുള്ളവര് പോലും, സ്വധര്മം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവര് പോലും, മരണമുള്ള ലോകത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോള് എന്റെ ഭയങ്കര ദൂതന്മാരെ കാണേണ്ടി വരും.
ഭീതാഃ ശിവോപാസകേഭ്യോ വൈനതേയാദിവോരഗാഃ । സ്വദൂതം പാശഹസ്തം ച ഗച്ഛന്തം വാരയാമ്യഹമ്
ശിവഭക്തന്മാരെ കണ്ടാല് വിനതയുടെ മകനായ ഗരുഡനും മറ്റു പാമ്പുകളും ഭയപ്പെടുന്നു; ഞാനാണ് എന്റെ പാശം പിടിച്ച ദൂതനെ അവരോടു പോകാതിരിക്കാന് തടയുന്നത്.
യാസ്യന്തി തേ ച സര്വത്ര ഹരിദാസാശ്രമം വിനാ । കൃഷ്ണമന്ത്രോപാസകാച്ച വൈനതേയാദിവോരഗാഃ
അവര് ഹരിദാസന്മാരുടെ ആശ്രമം ഒഴികെ എല്ലായിടത്തും പോകും; കൃഷ്ണമന്ത്രം ഉപാസിക്കുന്നവരെപ്പോലും ഗരുഡനും മറ്റു പാമ്പുകളും ഒഴിവാക്കുന്നു.
ദേവീമന്ത്രോപാസകാനാം നാമ്നാഞ്ചൈവ നികൃന്തനമ് । കരോതി നഖലേഖന്യാ ചിത്രഗുപ്തശ്ച ഭീതവത്
ദേവിമന്ത്രം ഉപാസിക്കുന്നവരുടെ പേരുകള് പോലും, ചിത്രഗുപ്തന് ഭയത്തോടെ തന്റെ നഖം കൊണ്ട് രേഖയിട്ട് മായ്ക്കുന്നു.
മധുപര്കാദികം തേഷാം കുരുതേ ച പുനഃ പുനഃ । വിലങ്ഘ്യ ബ്രഹ്മലോകം ച ലോകം ഗച്ഛന്തി തേ സതി
അവര്ക്കായി മധുപര്ക്കാദി അര്പ്പണങ്ങള് വീണ്ടും വീണ്ടും നടത്തപ്പെടുന്നു; ബ്രഹ്മലോകം കടന്ന്, അവര് മരിച്ചശേഷം ആ ലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ദുരിതാനി ച നശ്യന്തി യേഷാം സംസ്പര്ശമാത്രതഃ । തേ മഹാഭാഗ്യവന്തോ ഹി സഹസ്രകുലപാവനാഃ
അവര് സ്പര്ശിച്ചാല് മാത്രം പാപങ്ങള് നശിക്കുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവര് മഹാഭാഗ്യശാലികളും ആയിരം കുടുംബങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവരും ആകുന്നു.
യഥാ ച പ്രജ്വലദ്വഹ്നൌ ശുഷ്കാനി ച തൃണാനി ച । പ്രാപ്നോതി മോഹഃ സമ്മോഹം താംശ്ച ദൃഷ്ട്വാ ച ഭീതവത്
തിളങ്ങുന്ന അഗ്നിയിൽ ഉണങ്ങിയ പുല്ലും കട്ടകളും കാണുമ്പോൾ, ഒരാൾ ഭയപ്പെട്ട് ഭ്രമവും വലിയ ആശയക്കുഴപ്പവും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ.
കാമശ്ച കാമിനം യാതി ലോഭക്രോധൌ തതഃ സതി । മൃത്യുഃ പ്രലീയതേ രോഗോ ജരാ ശോകോ ഭയം തഥാ
ആഗ്രഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനിലേക്കു പോകുന്നു, പിന്നെ ലോഭവും ക്രോധവും. മരണവും, രോഗവും, വൃദ്ധതയും, ദുഃഖവും, ഭയവും ഇല്ലാതാകുന്നു.
കാലഃ ശുഭാശുഭം കര്മ ഹര്ഷോ ഭോഗസ്തഥൈവ ച । യേ യേ ന യാന്തി താം പീഡാം കഥിതാസ്തേ മയാ സതി
കാലം, നല്ലതും ചീത്തയുമായ കർമ്മം, സന്തോഷവും അനുഭവവും—അവയിൽ ഏതെങ്കിലും ആ ദുഃഖത്തിൽ എത്താത്തതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്ക് വിശദീകരിച്ചു.
ശൃണു ദേഹവിവരണം കഥയാമി യഥാഗമമ് । പൃഥിവീ വായുരാകാശസ്തേജസ്തോയമിതി സ്ഫുടമ്
ശരീരത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ ശാസ്ത്രാനുസരിച്ച് വിശദീകരിക്കാം; ഭൂമി, വായു, ആകാശം, തീ, വെള്ളം—ഈ അഞ്ചും വ്യക്തമായി.
ദേഹിനാം ദേഹബീജം ച സ്രഷ്ടൃസൃഷ്ടിവിധൌ പരമ് । പൃഥിവ്യാദിപഞ്ജഭൂതൈര്യോ ദേഹോ നിര്മിതോ ഭവേത്
സൃഷ്ടാവ് സൃഷ്ടിക്കുന്ന പരമമായ സൃഷ്ടിയിൽ, ജീവികളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വിത്ത് ഭൂമിയടക്കം അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്നു.
സ കൃത്രിമോ നശ്വരശ്ച ഭസ്മസാച്ച ഭവേദിഹ । ബദ്ധോഽങ്ഗുഷ്ഠപ്രമാണശ്ച യോ ജീവഃ പുരുഷഃ കൃതഃ
ആ ശരീരം കൃത്രിമവും നശ്വരവുമാണ്, ഇവിടെ അത് ചാരമാകുന്നു. അംഗുഷ്ഠത്തിന്റെ വലിപ്പമുള്ള ബന്ധിതനായ ജീവനെ പുരുഷൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.