ഏതാഃ കാമേന കാന്താ യോ വ്രജേദ്വൈ മാനവാധമഃ । സ മാതൃഗാമീ വേദേഷു ബ്രഹ്മഹത്യാശതം വ്രജേത്
ഈ സ്ത്രീകളിൽ ആരെയെങ്കിലും കാമത്തോടെ സമീപിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, വേദപ്രകാരം, മാതൃഗാമിയായവനും നൂറു ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം അനുഭവിക്കുന്നവനും ആകുന്നു.
അകര്മാര്ഹോഽപ്യസംസ്പൃശ്യോ ലോകേ വേദേ ച നിന്ദിതഃ । സ യാതി കുമ്ഭീപാകേ ച മഹാപാപീ സുദുഷ്കരേ
അവൻ യാഗങ്ങൾക്കു യോഗ്യനല്ല, സ്പർശിക്കരുതാത്തവൻ, ലോകത്തും വേദത്തിലും നിന്ദ്യൻ, അത്തരം മഹാപാപി കുംഭീപാകം എന്ന നരകത്തിൽ പോകുന്നു.
കരോത്യശുദ്ധാം സന്ധ്യാം വാ ന സന്ധ്യാം വാ കരോതി ച । ത്രിസന്ധ്യം വര്ജയേദ്യോ വാ സന്ധ്യാഹീനശ്ച സ ദ്വിജഃ
ആചാരശുദ്ധിയില്ലാതെ സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യാത്തവൻ, മൂന്ന് സന്ധ്യകളും ഒഴിവാക്കുന്നവൻ—അത്തരം രണ്ടുപിറവിയുള്ളവൻ സന്ധ്യാവന്ദനത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടുന്നു.
വൈഷ്ണവം ച തഥാ ശൈവം ശാക്തം സൌരം ച ഗാണപമ് । യോഽഹങ്കാരാന്ന ഗൃഹ്ണാതി മന്ത്രം സോഽദീക്ഷിതഃ സ്മൃതഃ
വൈഷ്ണവം, ശൈവം, ശാക്തം, സൗരം, ഗണപത്യം എന്നിങ്ങനെയുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് സ്വീകരിക്കാത്തവൻ ദീക്ഷയില്ലാത്തവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
പ്രവാഹമവധിം കൃത്വാ യാവദ്ധസ്തചതുഷ്ടയമ് । തത്ര നാരായണഃ സ്വാമീ ഗങ്ഗാഗര്ഭാന്തരേ വസേത്
നദിയുടെ ഒഴുക്കിന്റെ നീളം നാലു കൈവിരല് അളവുവരെ നിശ്ചയിച്ചിട്ട്, അങ്ങോട്ട് ഗംഗയുടെ ഗര്ഭഭാഗത്ത് തന്നെ മഹാവിഷ്ണു വസിക്കുന്നു.
തത്ര നാരായണക്ഷേത്രേ മൃതോ യാതി ഹരേഃ പദമ് । വാരാണസ്യാം ബദര്യാം ച ഗങ്ഗാസാഗരസങ്ഗമേ
അവിടെ നാരായണക്ഷേത്രത്തില് മരിക്കുന്നവര് ഹരിയുടെ സന്നിധിയില് എത്തുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ വാരാണസി, ബദരി, ഗംഗയും കടലും ചേരുന്ന സങ്കമം എന്നിവിടങ്ങളിലും അതേ ഫലം ലഭിക്കും.
പുഷ്കരേ ഹരിഹരക്ഷേത്രേ പ്രഭാസേ കാമരൂസ്ഥലേ । ഹരിദ്വാരേ ച കേദാരേ തഥാ മാതൃപുരേഽപി ച
പുഷ്കരം, ഹരിഹരക്ഷേത്രം, പ്രഭാസം, കാമരൂപം, ഹരിദ്വാരം, കെദാരം, മാതൃപുരം എന്നിവിടങ്ങളിലും,
സരസ്വതീനദീതീരേ പുണ്യേ വൃന്ദാവനേ വനേ । ഗോദാവര്യാം ച കൌശിക്യാം ത്രിവേണ്യാം ച ഹിമാചലേ
സരസ്വതി നദിയുടെ പുണ്യതീരത്ത്, വൃന്ദാവനത്തിലെ കാടില്, ഗോദാവരി, കൗശികി, ത്രിവേണി, ഹിമാലയം എന്നിവിടങ്ങളിലും,
ഏഷു തീര്ഥേഷു യോ ദാനം പ്രതിഗൃഹ്ണാതി കാമതഃ । സ ച തീര്ഥപ്രതിഗ്രാഹീ കുമ്ഭീപാകേ പ്രയാതി സഃ
ഈ തീര്ത്ഥങ്ങളില് ആരെങ്കിലും സ്വാര്ഥം കൊണ്ടു ദാനം സ്വീകരിച്ചാല്, അത്തരം തീര്ത്ഥപ്രതിഗ്രാഹികള് കുമ്പീപാകനരകത്തില് പോകും.
ശൂദ്രസേവീ ശൂദ്രയാജീ ഗ്രാമയാജീതി കീര്തിതഃ । തഥാ ദേവോപജീവീ ച ദേവലഃ പരികീര്തിതഃ
ശൂദ്രരെ സേവിക്കുന്നവനും, ശൂദ്രര്ക്കായി യാഗം ചെയ്യുന്നവനും, ഗ്രാമത്തിലെ യാജകനും, ദേവതകളെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നവനും ദേവളന് എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
ശൂദ്രപാകോപജീവീ യഃ സൂപകാര ഇതി സ്മൃതഃ । സന്ധ്യാപൂജനഹീനശ്ച പ്രമത്തഃ പതിതഃ സ്മൃതഃ
ശൂദ്രര് പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവന് സൂപകാരന് എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. സന്ധ്യാപൂജ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന് അശ്രദ്ധയാല് വീണുപോയവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ഉക്തം സര്വം മയാ ഭദ്രേ ലക്ഷണം വൃഷലീപതേഃ । ഏതേ മഹാപാതകിനഃ കുമ്ഭീപാകം പ്രയാന്തി തേ । കുണ്ഡാന്യന്യാനി യേ യാന്തി നിബോധ കഥയാമി തേ
ഭദ്രേ, വൃശലിപതിയുടെ ലക്ഷണങ്ങള് എല്ലാം ഞാന് പറഞ്ഞുതന്നു. ഇവര് മഹാപാതകികള് ആകയാല് കുമ്പീപാകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഇനി മറ്റ് കുണ്ടങ്ങളില് പോകുന്നവരെക്കുറിച്ച് ഞാന് പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
നാനാകര്മവിപാകഫലകഥനമ് ധര്മരാജ ഉവാച ദേവസേവാം വിനാ സാധ്വി ന ഭവേത്കര്മകൃന്തനമ് । ശുദ്ധകര്മ ശുദ്ധബീജം നരകശ്ച കുകര്മണാ
ധര്മരാജാവ് പറഞ്ഞു: ദേവസേവനമില്ലാതെ, സതീ, കര്മഫലങ്ങള് മുറിക്കപ്പെടില്ല. ശുദ്ധമായ കര്മങ്ങള്ക്ക് ശുദ്ധഫലം ലഭിക്കും; ദുഷ്കര്മങ്ങള്ക്ക് നരകം ഫലമായി വരും.
പുംശ്ചല്യന്നം ച യോ ഭുങ്ക്തേ യോഽസ്യാം ഗച്ഛേത്പതിവ്രതേ । സ ദ്വിജഃ കാലസൂത്രം ച മൃതോ യാതി സുദുര്ഗമമ്
വഞ്ചകസ്ത്രീയുടെ അന്നം കഴിക്കുന്നതോ, അവളെ സമീപിക്കുന്നതോ ചെയ്യുന്ന ദ്വിജന് മരിച്ചാല് അത്യന്തം കഠിനമായ കാലസൂത്രനരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ശതവര്ഷം കാലസൂത്രേ സ്ഥിരീഭൂതോ ഭവേദ് ധ്രുവമ് । തത്ര ജന്മനി രോഗീ ച തതഃ ശുദ്ധോ ഭവേദ് ദ്വിജഃ
അവന് നൂറുവര്ഷം കാലസൂത്രത്തില് സ്ഥിരമായി കഴിയേണ്ടിവരും. അതിന് ശേഷം ജന്മത്തില് രോഗിയായിത്തീരും. പിന്നീടാണ് ദ്വിജന് ശുദ്ധനാവുന്നത്.
പതിവ്രതാ ചൈകപതൌ ദ്വിതീയേ കുലടാ സ്മൃതാ । തൃതീയേ ധര്ഷിണീ ജ്ഞേയാ ചതുര്ഥേ പുംശ്ചലീത്യപി
ഒരു സ്ത്രീ ഒരാള്ക്ക് മാത്രം ഭര്ത്താവായാല് അവളെ പതിവ്രതയെന്നു വിളിക്കും. രണ്ടാമന് ഉണ്ടെങ്കില് കുളട, മൂന്നാമനുണ്ടെങ്കില് ധര്ഷിണി, നാലാമനുണ്ടെങ്കില് പുംശ്ചലി എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടും.
വേശ്യാ ച പഞ്ചമേ ഷഷ്ഠേ പുങ്ഗീ ച സപ്തമേഽഷ്ടമേ । തത ഊര്ധ്വം മഹാവേശ്യാ സാസ്പൃശ്യാ സര്വജാതിഷു
അഞ്ചാമനുണ്ടെങ്കില് വെശ്യ, ആറാമനുണ്ടെങ്കില് പുങ്ഗി, ഏഴാമോ എട്ടാമോ ആണെങ്കില് മഹാവെശ്യ, അവളെ എല്ലാ ജാതികളിലും അസ്പൃശ്യയായി കണക്കാക്കും.
യോ ദ്വിജഃ കുലടാം ഗച്ഛേദ്ധര്ഷിണീം പുംശ്ചലീമപി । പുങ്ഗീം വേശ്യാം മഹാവേശ്യാം മത്സ്യോദേ യാതി നിശ്ചിതമ്
ദ്വിജന് കുളടയെയും ധര്ഷിണിയെയും പുംശ്ചലിയെയും പുങ്ഗിയെയും വെശ്യയെയും മഹാവെശ്യയെയും സമീപിച്ചാല് അവന് ഉറപ്പായും മത്സ്യോദനരകത്തിലേക്ക് പോകും.
ശതാബ്ദം കുലടാഗാമീ ധൃഷ്ടാഗാമീ ചതുര്ഗുണമ് । ഷഡ്ഗുണം പുംശ്ചലീഗാമീ വേശ്യാഗാമീ ഗുണാഷ്ടകമ്
കുളടയുമായി ബന്ധം പുലര്ത്തുന്നവന് നൂറുവര്ഷം അവിടെ കഴിയണം. ധര്ഷിണിയുമായി ബന്ധം പുലര്ത്തിയാല് അതിന്റെ നാലിരട്ടി, പുംശ്ചലിയെ സമീപിച്ചാല് ആറിരട്ടി, വെശ്യയെയെങ്കില് എട്ടിരട്ടി കാലം അവിടെ കഴിയണം.
പുങ്ഗീഗാമീ ദശഗുണം വസേത്തത്ര ന സംശയഃ । മഹാവേശ്യാകാമുകശ്ച തതോ ദശഗുണം വസേത്
പുങ്ഗിയെ സമീപിച്ചാല് പത്തിരട്ടി കാലം അവിടെ കഴിയേണ്ടി വരും, സംശയമില്ല. മഹാവെശ്യയെ പ്രേമിക്കുന്നവന് അതിലും പത്തിരട്ടി കാലം അവിടെ കഴിയേണ്ടിവരും.
തത്രൈവ യാതനാം ഭുങ്ക്തേ യമദൂതേന താഡിതഃ । തിത്തിരിഃ കുലടാഗാമീ ധൃഷ്ടാഗാമീ ച വായസഃ
അവിടെ യമദൂതന്മാര് അടിച്ചുകൊണ്ട് അവന് വലിയ യാതന അനുഭവിക്കും. കുളടയെ സമീപിച്ചവന് തിത്തിരി പക്ഷിയായും, ധര്ഷിണിയെ സമീപിച്ചവന് കാക്കയായും ജനിക്കും.
കോകിലഃ പുംശ്ചലീഗാമീ വേശ്യാഗാമീ വൃകഃ സ്മൃതഃ । പുങ്ഗീഗാമീ സൂകരശ്ച സപ്തജന്മനി ഭാരതേ
പുംശ്ചലിയെ സമീപിച്ചവന് കുയിലായും, വെശ്യയെ സമീപിച്ചവന് പുലിയായും, പുങ്ഗിയെ സമീപിച്ചവന് ഏഴു ജന്മം ഭാരതഭൂമിയില് പന്നിയായി ജനിക്കും.
മഹാവേശ്യാപ്രഗാമീ ച ജായതേ ശാല്മലീതരുഃ । യോ ഭുങ്ക്തേ ജ്ഞാനഹീനശ്ച ഗ്രഹണേ ചന്ദ്രസൂര്യയോഃ
വേശ്യകളുമായി ലൈംഗിക ബന്ധം പുലർത്തുന്നവനും, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹണകാലത്ത് അറിവില്ലാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവനും, അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ശാൽമലി എന്ന വൃക്ഷമായി ജനിക്കും.
അരുന്തുദം സ യാത്യേവാപ്യന്നമാനാബ്ദമേവ ച । തതോ ഭവേന്മാനവശ്ചാപ്യുദരേ രോഗപീഡിതഃ
അവൻ അരുന്തുദ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു വർഷം ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കഴിയുമ്പോൾ, പിന്നെ മനുഷ്യനായി ജനിച്ച് വയറുവേദനയാൽ പീഡിതനാകും.
ഗുല്മയുക്തശ്ച കാണശ്ച ദന്തഹീനസ്തതഃ ശുചിഃ । വാക്പ്രദത്താം സ്വകന്യാം ച യോഽന്യസ്മൈ പ്രദദാതി ച
അവൻ ഗൾമരോഗം ബാധിച്ചവനും, ഒരു കണ്ണില്ലാത്തവനും, പല്ലില്ലാത്തവനും, പിന്നീട് ശുദ്ധനും ആകുന്നു. വാക്ക് നൽകി സ്വന്തം മകളെ മറ്റൊരാളിന് നൽകുന്നവനാണ് ഇത്.
സ വസേത്പാംസുകുണ്ഡേ ച തദ്ഭോജീ ശതവത്സരമ് । തദ്ദ്രവ്യഹാരീ യഃ സാധ്വി പാംസുവേഷ്ടേ ശതാബ്ദകമ്
അവൻ മണൽകുഴിയിൽ ഇരുന്നു, അവിടുത്തെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് നൂറുവർഷം കഴിയുന്നു. ഒരു സതീയുടെ സ്വത്ത് മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ നൂറുവർഷം മണലിൽ പൊതിഞ്ഞ് കിടക്കേണ്ടിവരും.
നിവസേച്ഛരശയ്യായാം മമ ദൂതേന താഡിതഃ । ഭക്ത്യാ ന പൂജയേദ്വിപ്രഃ ശിവലിങ്ഗം ച പാര്ഥിവമ്
ഭക്തിയോടെ ഭൂമിയിൽ നിർമ്മിച്ച ശിവലിംഗത്തെ പൂജിക്കാത്ത ബ്രാഹ്മണൻ, എന്റെ ദൂതൻ അടിച്ചുകൊണ്ട്, അഗ്രശയ്യയിൽ താമസിക്കേണ്ടി വരും.
സ യാതി ശൂലിനഃ പാപാച്ഛൂലപ്രോതം സുദാരുണമ് । സ്ഥിത്വാ ശതാബ്ദം തത്രൈവ ശ്വാപദഃ സപ്തജന്മസു
അവൻ പാപഫലമായി ശിവന്റെ ത്രിശൂലത്തിൽ കുത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഭയാനകമായ സ്ഥലത്ത് പോകുന്നു. അവിടെ നൂറുവർഷം കഴിഞ്ഞാൽ, ഏഴു ജന്മം കാട്ടുമൃഗമായി ജനിക്കും.
തതോ ഭവേദ്ദേവലശ്ച സപ്തജന്മ തതഃ ശുചിഃ । കരോതി കുണ്ഠിതം വിപ്രം യദ്ഭിയാ കമ്പതേ ദ്വിജഃ
അതിനുശേഷം, ഏഴു ജന്മം ദേവനായി, പിന്നെ ശുദ്ധനായി ജനിക്കും. ഭയത്താൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ വിറയിപ്പിക്കുന്നവനാണ് ഇതിന് കാരണം.
പ്രകമ്പനേ വസേത്സോഽപി വിപ്രലോമാബ്ദമേവ ച । പ്രകോപവദനാ കോപാത് സ്വാമിനം യാ ച പശ്യതി
അവൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ രോമം പിടിച്ച് വിറയിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വർഷം താമസിക്കും. കോപത്തിൽ മുഖം കനിഞ്ഞ് തന്റെ യജമാനനെ നോക്കുന്നവളാണ് ഇത്.