ലക്ഷ്മീമായാകാമപൂര്വം മന്ത്രമഷ്ടാക്ഷരം വിദുഃ । മാധ്യന്ദിനോക്തം സ്തോത്രം ച സര്വകാമഫലപ്രദമ്
ലക്ഷ്മി, മായ, കാമൻ എന്നിവരുടെ മുന്നോടിയായി വരുന്ന അഷ്ടാക്ഷരമന്ത്രവും, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഫലം നൽകുന്ന മധ്യാഹ്നസ്മരണ സ്തോത്രവും അവർ അറിയുന്നു.
വിപ്രജീവനരൂപം ച നിബോധ കഥയാമി തേ । കൃഷ്ണേന ദത്താം സാവിത്രീം ഗോലോകേ ബ്രഹ്മണേ പുരാ
ബ്രാഹ്മണരുടെ ജീവിക്കാനുള്ള കാര്യം ഞാൻ പറയാം: പുരാതനകാലത്ത് ഗോലോകത്തിൽ കൃഷ്ണൻ ബ്രഹ്മാവിന് സാവിത്രി നൽകിയിരുന്നു.
നായാതി സാ തേന സാര്ധം ബ്രഹ്മലോകേ ച നാരദ । ബ്രഹ്മാ കൃഷ്ണാജ്ഞയാ ഭക്ത്യാ തുഷ്ടാവ വേദമാതരമ്
നാരദാ, അവൾ ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയില്ല; പിന്നെ കൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ഭക്തിപൂർവ്വം ബ്രഹ്മാവ് വേദമാതാവിനെ സ്തുതിച്ചു.
തദാ സാ പരിതുഷ്ടാ ച ബ്രഹ്മാണം ചകമേ പതിമ് । ബ്രഹ്മോവാവ സച്ചിദാനന്ദരൂപേ ത്വം മൂലപ്രകൃതിരൂപിണി
അപ്പോൾ അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ബ്രഹ്മാവിനെ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'നീ സത്ത്വം-ചിത്ത്-ആനന്ദത്തിന്റെ രൂപവും, ആദിപ്രകൃതിയുടെ സാക്ഷാത്കാരവുമാണ്.'
ഹിരണ്യഗര്ഭരൂപേ ത്വം പ്രസന്നാ ഭവ സുന്ദരി । തേജഃസ്വരൂപേ പരമേ പരമാനന്ദരൂപിണി
നീ ഹിരണ്യഗർഭത്തിന്റെ രൂപവുമാണ്; സുന്ദരിയായേ, ദയയുള്ളവളായിരിക്കുക; നീ പ്രകാശത്തിന്റെ സ്വരൂപവും പരമമായ പരമാനന്ദത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവുമാണ്.
ദ്വിജാതീനാം ജാതിരൂപേ പ്രസന്നാ ഭവ സുന്ദരി । നിത്യേ നിത്യപ്രിയേ ദേവി നിത്യാനന്ദസ്വരൂപിണി
ദ്വിജന്മാരുടെ ജന്മത്തിന്റെ മൂലമായവളേ, സുന്ദരിയായേ, ദയയുള്ളവളായിരിക്കുക; ശാശ്വതമായവളും ശാശ്വതപ്രിയയായ ദേവിയും ശാശ്വതാനന്ദത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവുമാണ് നീ.
സര്വമങ്ഗലരൂപേ ച പ്രസന്നാ ഭവ സുന്ദരി । സര്വസ്വരൂപേ വിപ്രാണാം മന്ത്രസാരേ പരാത്പരേ
എല്ലാ മംഗളത്തിന്റെ രൂപമായവളേ, സുന്ദരിയായേ, ദയയുള്ളവളായിരിക്കുക; എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവളും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കുള്ള മന്ത്രങ്ങളുടെ സാരവും പരമമായവളുമാണ് നീ.
സുഖദേ മോക്ഷദേ ദേവി പ്രസന്നാ ഭവ സുന്ദരി । വിപ്രപാപേധ്മദാഹായ ജ്വലദഗ്നിശിഖോപമേ
സുഖവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന ദേവിയായേ, സുന്ദരിയായേ, ദയയുള്ളവളായിരിക്കുക; ബ്രാഹ്മണരുടെ പാപങ്ങൾ കത്തിച്ചുകളയുന്ന ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിശിഖയെപ്പോലെയാണ് നീ.
ബഹ്മതേജഃപ്രദേ ദേവി പ്രസന്നാ ഭവ സുന്ദരി । കായേന മനസാ വാചാ യത്പാപം കുരുതേ നരഃ
അനവധി തേജസ് നൽകുന്ന ദേവിയായേ, സുന്ദരിയായേ, ദയയുള്ളവളായിരിക്കുക; ശരീരത്താൽ, മനസ്സാൽ, വാക്കാൽ മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന പാപം,
തത്ത്വത്സ്മരണമാത്രേണ ഭസ്മീഭൂതം ഭവിഷ്യതി । ഇത്യുക്ത്വാ ജഗതാം ധാതാ തസ്ഥൌ തത്രൈവ സംസദി
നിന്നെ ഓർക്കുന്നതു മാത്രം ചെയ്താൽ അതെല്ലാം ചാരമായ് തീരും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവ് അവിടെ തന്നെ സഭയിൽ നിന്നു.
സാവിത്രീ ബ്രഹ്മണാ സാര്ധം ബ്രഹ്മലോകം ജഗാമ സാ । അനേന സ്തവരാജേന സംസ്തൂയാശ്വപതിര്നൃപഃ
സാവിത്രി ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി; രാജാവേ, ഈ സ്തോത്രരാജത്തോടെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട്,
ദദര്ശ താം ച സാവിത്രീം വരം പ്രാപ മനോഗതമ് । സ്തവരാജമിമം പുണ്യം സന്ധ്യാം കൃത്വാ ച യഃ പഠേത് । പാഠേ ചതുര്ണാം വേദാനാം യത്ഫലം ലഭതേ ച തത്
അവൻ സാവിത്രിയെ കണ്ടു, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച വരം ലഭിച്ചു. ആരെങ്കിലും സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്ത ശേഷം ഈ പുണ്യമായ സ്തോത്രരാജം പാരായണം ചെയ്താൽ, നാലു വേദങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം അവനു ലഭിക്കും.
സാവിത്ര്യുപാഖ്യാനേ യമസാവിത്രീസംവാദവര്ണനമ് ശ്രീനാരായണ ഉവാവ സ്തുത്വാനേന സോഽശ്വപതിഃ സമ്പൂജ്യ വിധിപൂര്വകമ് । ദദര്ശ തത്ര താം ദേവീം സഹസ്രാര്കസമപ്രഭാമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: അശ്വപതി ഈ സ്തോത്രം ചൊല്ലി, നിർദ്ദേശിച്ച വിധത്തിൽ ദേവിയെ ആരാധിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ദേവിയെ അവൻ അവിടെ കണ്ടു.
ഉവാച സാ ച രാജാനം പ്രസന്നാ സസ്മിതാ സതീ । യഥാ മാതാ സ്വപുത്രം ച ദ്യോതയന്തീ ദിശസ്ത്വിഷാ
അവൾ സന്തോഷത്തോടും, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെയും രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു. അമ്മ തന്റെ മകനോടു കാണിക്കുന്ന സ്നേഹത്തോടു പോലെ, അവളുടെ പ്രകാശം എല്ലാ ദിക്കുകളും തെളിയിച്ചു.
സാവിത്ര്യുവാച ജാനാമ്യഹം മഹാരാജ യത്തേ മനസി വാഞ്ഛിതമ് । വാഞ്ഛിതം തവ പത്ന്യാശ്ച സര്വം ദാസ്യാമി നിശ്ചിതമ്
സാവിത്രി പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, നിന്റെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം ഞാൻ അറിയുന്നു. നിന്റെ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹവും എനിക്ക് അറിയാം. നിങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ ഞാൻ തീർച്ചയായും നല്കും.
സാധ്വീ കന്യാഭിലാഷം ച കരോതി തവ കാമിനീ । ത്വം പ്രാര്ഥയസി പുത്രം ച ഭവിഷ്യതി ക്രമേണ ച
നിന്റെ ഭർത്താവായ സ്ത്രീ ഒരു മകളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീയോ ഒരു മകനെ വേണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഇരുവരുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ സമയമാകുമ്പോൾ നിറവേറും.
ഇത്യുക്ത്വാ സാ തദാ ദേവീ ബ്രഹ്മലോകം ജഗാമ ഹ । രാജാ ജഗാമ സ്വഗൃഹം തത്കന്യാഽഽദൌ ബഭൂവ ഹ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവി ബ്രഹ്മലോകത്തേക്ക് പോയി. രാജാവു തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. കുറേ ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ആ മകൾ ജനിച്ചു.
ആരാധനാച്ച സാവിത്ര്യാ ബഭൂവ കമലാ പരാ । സാവിത്രീതി ച തന്നാമ ചകാരാശ്വപതിര്നൃപഃ
സാവിത്രിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചതിനാൽ അത്യുത്തമയായ ലക്ഷ്മി ജനിച്ചു. അശ്വപതി രാജാവ് അവളെ സാവിത്രി എന്ന പേരിൽ വിളിച്ചു.
കാലേന സാ വര്ധമാനാ ബഭൂവ ച ദിനേ ദിനേ । രൂപയൌവനസമ്പന്നാ ശുക്ലേ ചന്ദ്രകലാ യഥാ
കാലം കടന്നപ്പോൾ, അവൾ ദിവസേന വളർന്നു. അവൾ സൌന്ദര്യത്തിലും യൗവനത്തിലും സമ്പന്നയായിരുന്നു; വെളുത്ത പക്വചന്ദ്രന്റെ കിരീടംപോലെ.
സാ വരം വരയാമാസ ദ്യുമത്സേനാത്മജം തദാ । സത്യവന്തം സത്യശീലം നാനാഗുണസമന്വിതമ്
ശേഷം, അവൾ ഭർത്താവായി ദ്യുമത്സേനന്റെ മകനായ സത്യവാനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. സത്യവാൻ സത്യനിഷ്ഠയും അനേകം ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നനുമായിരുന്നു.
രാജാ തസ്മൈ ദദൌ താം ച രത്നഭൂഷണഭൂഷിതാമ് । സോഽപി സാര്ധം കൌതുകേന താം ഗൃഹീത്വാ ഗൃഹം യയൌ
രാജാവ് രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച സാവിത്രിയെ സത്യവാനെക്കു നൽകി. സത്യവാനും സന്തോഷത്തോടെ അവളെ കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
സ ച സംവത്സരേഽതീതേ സത്യവാന് സത്യവിക്രമഃ । ജഗാമ ഫലകാഷ്ഠാര്ഥം പ്രഹര്ഷം പിതുരാജ്ഞയാ
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, സത്യവാൻ സത്യവിക്രമൻ അച്ഛന്റെ കല്പനപ്രകാരം ഇന്ധനത്തിനായി മരക്കഷ്ണം ശേഖരിക്കാൻ സന്തോഷത്തോടെ പോയി.
ജഗാമ സാധ്വീ തത്പശ്ചാത്സാവിത്രീ ദൈവയോഗതഃ । നിപത്യ വൃക്ഷാദ്ദൈവേന പ്രാണാംസ്തത്യാജ സത്യവാന്
ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ, സാവിത്രി ഭർത്താവിനെ പിന്തുടർന്നു. ദൈവവിധിയാൽ, സത്യവാൻ ഒരു മരത്തിൽ നിന്ന് വീണു ജീവൻ വിട്ടു.
യമസ്തം പുരുഷം ദൃഷ്ട്വാ ബദ്ധ്വാങ്ഗുഷ്ഠസമം മുനേ । ഗൃഹീത്വാ ഗമനം ചക്രേ തത്പശ്ചാത്പ്രയയൌ സതീ
യമൻ ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടു. അവന്റെ അങുലം വലിപ്പമുള്ള ആത്മാവിനെ പിടിച്ചു, കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി. ഭക്തിയായ ഭാര്യ പിന്നിൽ പിന്തുടർന്നു.
പശ്ചാത്താം സുദതീം ദൃഷ്ട്വാ യമഃ സംയമനീപതിഃ । ഉവാച മധുരം സാധ്വീം സാധൂനാം പ്രവരോ മഹാന്
ശേഷം, ആ സുന്ദരിയായ സാവിത്രിയെ കണ്ട യമൻ, നീതിയുടെ അധിപൻ, സത്യവാന്റെ ഭാര്യയോട് മധുരമായി സംസാരിച്ചു.
ധര്മരാജ ഉവാച അഹോ ക്വ യാസി സാവിത്രി ഗൃഹീത്വാ മാനുഷീം തനുമ് । യദി യാസ്യസി കാന്തേന സാര്ധം ദേഹം തദാ ത്യജ
ധർമ്മരാജാവ് പറഞ്ഞു: സാവിത്രി, നീ മനുഷ്യശരീരത്തോടുകൂടി എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്? ഭർത്താവിനൊപ്പം പോകണമെന്നു ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കണം.
ഗന്തും മര്ത്യോ ന ശക്നോതി ഗൃഹീത്വാ പാഞ്ചഭൌതികമ് । ദേഹം ച മമ ലോകം ച നശ്വരം നശ്വരഃ സദാ
മനുഷ്യൻ ഈ അഞ്ചു ഘടകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരം കൊണ്ടു പോകാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ ലോകവും ശരീരവും എല്ലാം നശ്വരമാണ്, എല്ലായ്പ്പോഴും നശിക്കുന്നു.
ഭര്തുസ്തേ പൂര്ണകാലോ വൈ ബഭൂവ ഭാരതേ സതി । സ്വകര്മഫലഭോഗാര്ഥം സത്യവാന് യാതി മദ്ഗൃഹമ്
ഭാരതീയളായ സാവിത്രി, നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ആയുസ്സിന്റെ കാലം പൂർത്തിയായി. തന്റെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാനായി സത്യവാൻ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് വരുന്നു.
കര്മണാ ജായതേ ജന്തുഃ കര്മണൈവ പ്രലീയതേ । സുഖം ദുഃഖം ഭയം ശോകഃ കര്മണൈവ പ്രണീയതേ
ജീവികൾ കർമ്മഫലത്താൽ ജനിക്കുന്നു, കർമ്മഫലത്താൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു. സുഖം, ദു:ഖം, ഭയം, ദു:ഖം എന്നിവയെല്ലാം കർമ്മം നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
കര്മണേന്ദ്രോ ഭവേജ്ജീവോ ബ്രഹ്മപുത്രഃ സ്വകര്മണാ । സ്വകര്മണാ ഹരേര്ദാസോ ജന്മാദിരഹിതോ ഭവേത്
കർമ്മഫലത്താൽ ജീവൻ ഇന്ദ്രനാകാം; സ്വന്തം കർമ്മത്താൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനാകാം; സ്വന്തം കർമ്മത്താൽ ഹരിയുടെ ദാസനാകാം; ജനനമില്ലാത്തവനും ആകാം.