സുരതേ വിരതിര്നാസ്തി തയോഃ സുരതിവിജ്ഞയോഃ । ഗതം ദേവവര്ഷശതം ന ജ്ഞാതം ച ദിവാനിശമ്
സുരതത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ ഇരുവരും ഒരിക്കലും ആനന്ദത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നില്ല; ഒരു നൂറ് ദൈവവർഷങ്ങൾ പകലും രാത്രിയും അറിയാതെ കടന്നു പോയി.
തതോ രാജാ മതിം പ്രാപ്യ സുരതാദ്വിരരാമ ച । കാമുകീ സുന്ദരീ കിഞ്ചിന്ന ച തൃപ്തിം ജഗാമ സാ
ശേഷം രാജാവ് ബോധം പ്രാപിച്ച് ആനന്ദത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി; എന്നാൽ ആ സുന്ദരിയായ കാമിനിക്ക് തൃപ്തി ലഭിച്ചില്ല.
ദധാര ഗര്ഭം സാ സദ്യോ ദൈവാദബ്ദശതം സതീ । ശ്രീഗര്ഭാ ശ്രീയുതാ സാ ച സമ്ബഭൂവ ദിനേ ദിനേ
ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ അവൾ ഉടൻ ഗർഭം ധരിച്ചു; നൂറ് വർഷം ഗർഭം സൂക്ഷിച്ചു. ശ്രീഭാഗ്യവും സൗഭാഗ്യവും കൂടിയവളായി അവൾ ദിവസേന പ്രകാശിച്ചു.
ശുഭേ ക്ഷണേ ശുഭദിനേ ശുഭയോഗേ ച സംയുതേ । ശുഭലഗ്നേ ശുഭാംശേ ച ശുഭസ്വാമിഗ്രഹാന്വിതേ
ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ, ശുഭദിനത്തിൽ, ശുഭയോഗത്തിൽ, ശുഭലഗ്നത്തിൽ, ശുഭഗ്രഹങ്ങൾ അനുഗ്രഹിച്ച സമയത്ത്—
കാര്തികീപൂര്ണിമായാം തു സിതവാരേ ച പാദ്മജ । സുഷാവ സാ ച പദ്മാംശാം പദ്മിനീം താം മനോഹരാമ്
കാർത്തിക മാസത്തിലെ പൗർണമി ദിവസം, വെളിച്ചമുള്ള ഒരു ദിവസത്തിൽ, കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവേ, അവൾ മനോഹരിയായ പദ്മിനിയെ, പദ്മയുടെ ഒരു അംശമായി പ്രസവിച്ചു.
ശരത്പാര്വണചന്ദ്രാസ്യാം ശരത്പങ്കജലോചനാമ് । പക്വബിമ്ബാധരോഷ്ഠീം ച പശ്യന്തീം സസ്മിതാം ഗൃഹമ്
അവളുടെ മുഖം ശരത് കാലത്തെ പൗർണമി ചന്ദ്രനെപ്പോലെയും, കണ്ണുകൾ ശരത് കാലത്തെ കമലപൂവിനെപ്പോലെയും, ചുവന്ന പഴംപോലെയുള്ള അധരങ്ങൾ, വീട്ടിൽ ചുറ്റും നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഹസ്തപാദതലാരക്താം നിമ്നനാഭിം മനോരമാമ് । തദധസ്ത്രിവലീയുക്താം നിതമ്ബയുഗവര്തുലാമ്
അവളുടെ കൈകളും കാലുകളും ചുവന്നതായിരുന്നു, നാഭി ആഴത്തിൽ മനോഹരമായിരുന്നു, നാഭിക്കു താഴെ മൂന്ന് വരികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, കുന്തികളും വട്ടമായ രൂപവും അവളെ ആകർഷകയാക്കി.
ശീതേ സുഖോഷ്ണസര്വാങ്ഗീം ഗ്രീഷ്മേ ച സുഖശീതലാമ് । ശ്യാമാം സുകേശീം രുചിരാം ന്യഗ്രോധപരിമണ്ഡലാമ്
ചൂടുള്ള കാലത്ത് അവളുടെ ശരീരം സുഖമായി ഉഷ്ണമായിരുന്നു, വേനലിൽ സുഖമായ തണുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു; കറുത്ത നിറം, മനോഹരമായ മുടി, ആകർഷകമായ രൂപം, വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വട്ടംപോലെയുള്ള ശരീരവും അവള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
പീതചമ്പകവര്ണാഭാം സുന്ദരീഷ്വേവ സുന്ദരീമ് । നരാ നാര്യശ്ച താം ദൃഷ്ട്വാ തുലനാം ദാതുമക്ഷമാഃ
പച്ചമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറംപോലെയുള്ള പ്രകാശം അവളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു, സുന്ദരിമാരിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായവളായിരുന്നു അവൾ; പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും അവളെ കണ്ടപ്പോൾ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ പോയി.
തേന നാമ്നാ ച തുലസീം താം വദന്തി മനീഷിണഃ । സാ ച ഭൂയിഷ്ഠമാനേന യോഗ്യാ സ്ത്രീ പ്രകൃതിര്യഥാ
അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ അവളെ തുളസിയെന്ന പേരിൽ വിളിക്കുന്നു; സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഏറ്റവും യോഗ്യയായ സ്ത്രീയായിരുന്നു അവൾ.
സര്വൈര്നിഷിദ്ധാ തപസേ ജഗാമ ബദരീവനമ് । തത്ര ദേവാബ്ദലക്ഷം ച ചകാര പരമം തപഃ
എല്ലാവരും നിരോധിച്ചിട്ടും അവൾ തപസ്സിനായി ബദരിവനത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ, ഒരു ലക്ഷം വർഷം അത്യുത്തമമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.
മനസാ നാരായണഃ സ്വാമീ ഭവിതേതി ച നിശ്ചിതാ । ഗ്രീഷ്മേ പഞ്ചതപാഃ ശീതേ തോയവസ്ത്രാ ച പ്രാവൃഷി
നാരായണൻ തന്നെ ഭർത്താവാവണമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു, വേനലിൽ അഞ്ചു തപസ്സുകളും, മഴക്കാലത്ത് തണുത്ത വസ്ത്രം ധരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ആസനസ്ഥാ വൃഷ്ടിധാരാഃ സഹന്തീതി ദിവാനിശമ് । വിംശത്സഹസ്രവര്ഷം ച ഫലതോയാശനാ ച സാ
തപസ്സിനായി ഇരുന്ന്, അവൾ പകലും രാത്രിയും മഴയുടെ ഒഴുക്കുകൾ സഹിച്ചു; ഇരുപതിനായിരം വർഷം പഴവും വെള്ളവും മാത്രമെടുത്ത് ജീവിച്ചു.
ത്രിംശത്സഹസ്രവര്ഷം ച പത്രാഹാരാ തപസ്വിനീ । ചത്വാരിംശത്സഹസ്രാബ്ദം വായ്വാഹാരാ കൃശോദരീ
മുപ്പതിനായിരം വർഷം ഇല മാത്രം കഴിച്ച് തപസ്സു ചെയ്തു; നാല്പതിനായിരം വർഷം വായു മാത്രം ഭക്ഷ്യമായി, വയറ് വറ്റിപ്പോയി.
തതോ ദശസഹസ്രാബ്ദം നിരാഹാരാ ബഭൂവ സാ । നിര്ലക്ഷ്യാം ചൈകപാദസ്ഥാം ദൃഷ്ട്വാ താം കമലോദ്ഭവഃ
അതിനുശേഷം, പത്തായിരം വർഷം ഭക്ഷണം ഒന്നുമില്ലാതെ അവൾ നിന്നു; ഒരുകാലിൽ നിൽക്കുകയും, കാണാൻ പോലും പ്രയാസമായ അവളെ കമലത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവു കണ്ടു.
സമായയൌ വരം ദാതും പരം ബദരികാശ്രമമ് । ചതുര്മുഖം ച സാ ദൃഷ്ട്വാ നനാമ ഹംസവാഹനമ്
അവള്ക്ക് വരം നൽകാൻ ബ്രഹ്മാവ് ഉത്തമമായ ബദരികാശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തി; നാലുമുഖനെയും ഹംസവാഹനനെയും കണ്ടപ്പോൾ അവൾ നമസ്കരിച്ചു.
താമുവാച ജഗത്കര്താ വിധാതാ ജഗതാമപി । ബ്രഹ്മോവാച വരം വൃണീഷ്വ തുലസി യത്തേ മനസി വാച്ഛിതമ്
ലോകത്തെ സൃഷ്ടാവും വിധാതാവും ആയ ബ്രഹ്മാവ് അവളോട് പറഞ്ഞു: 'തുളസി, നിന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തെങ്കിലും വരമായി തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.'
ഹരിഭക്തിം ഹരേര്ദാസ്യമജരാമരതാമപി । തുലസ്യുവാച ശൃണു താത പ്രവക്ഷ്യാമി യന്മേ മനസി വാഞ്ഛിതമ്
ഹരിയോടുള്ള ഭക്തിയും, ഹരിയുടെ സേവനവും, ജരാമരണരഹിതത്വവും—' തുളസി പറഞ്ഞു: 'അച്ഛാ, എന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.'
സര്വജ്ഞസ്യാപി പുരതഃ കാ ലജ്ജാ മമ സാമ്പ്രതമ് । അഹം തു തുലസീ ഗോപീ ഗോലോകേഽഹം സ്ഥിതാ പുരാ
സർവ്വജ്ഞനോടു പോലും എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ലജ്ജിക്കാനെന്താണ്? ഞാൻ തുളസിയാണ്, മുമ്പ് ഗോലോകത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു ഗോപിയാണ്.
കൃഷ്ണപ്രിയാ കിംകരീ ച തദംശാ തത്സഖീ പ്രിയാ । ഗോവിന്ദരതിസമ്ഭുക്താമതൃപ്താം മാം ച മൂര്ച്ഛിതാമ്
കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയയും ദാസിയും, അവന്റെ അംശവും, സുഹൃത്തും ആയിരുന്നു ഞാൻ; ഗോവിന്ദന്റെ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചിട്ടും, തൃപ്തിയില്ലാതെ ഞാൻ അവശയായി.
രാസേശ്വരീ സമാഗത്യ ദദര്ശ രാസമണ്ഡലേ । ഗോവിന്ദം ഭര്ത്സയാമാസ മാം ശശാപ രുഷാന്വിതാ
രാസലീലയുടെ നാഥി വന്ന്, രാസമണ്ഡലത്തിൽ എന്നെ കണ്ടു; അവൾ ഗോവിന്ദനെ ശപിക്കുകയും, കോപത്തോടെ എന്നെ ശപിക്കുകയും ചെയ്തു.
യാഹി ത്വം മാനവീം യോനിമിത്യേവം ച ശശാപ ഹ । മാമുവാച സ ഗോവിന്ദോ മദംശം ച ചതുര്ഭുജമ്
'നീ മനുഷ്യരാശിയിൽ ജനിക്കണം' എന്ന് അവൾ എന്നെ ശപിച്ചു; ഗോവിന്ദൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, തന്റെ ഒരു അംശം, നാലു കൈകളോടുകൂടിയവൻ, വരും എന്ന്.
ലഭിഷ്യസി തപസ്തപ്ത്വാ ഭാരതേ ബ്രഹ്മണോ വരാത് । ഇത്യേവമുക്ത്വാ ദേവേശോഽപ്യന്തര്ധാനം ചകാര സഃ
ഭാരതഭൂമിയിൽ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ നീ ആഗ്രഹിച്ചതു നേടും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു അപ്രത്യക്ഷനായി.
ദേവ്യാ ഭിയാ തനും ത്യക്ത്വാ പ്രാപ്തം ജന്മ ഗുരോ ഭുവി । അഹം നാരായണം കാന്തം ശാന്തം സുന്ദരവിഗ്രഹമ്
ദേവിയുടെ ഭയത്തിൽ ഞാൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭൂമിയിൽ ഗുരുവായി ജനിച്ചു. ഞാൻ തന്നെയാണ് പ്രിയനും ശാന്തനും മനോഹരസ്വരൂപിയുമായ നാരായണൻ.
സാമ്പ്രതം തം പതിം ലബ്ധും വരയേ ത്വം ച ദേഹി മേ । ബ്രഹ്മദേവ ഉവാച സുദാമാ നാമ ഗോപശ്ച ശ്രീകൃഷ്ണാങ്ഗസമുദ്ഭവഃ
ഇപ്പോൾ ആ ഭർത്താവിനെ നേടാൻ നീ അവനെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം, എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: സുദാമ എന്നൊരു ഗോപൻ ഉണ്ട്, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് അവൻ ജനിച്ചത്.
തദംശശ്ചാതിതേജസ്വീ ലേഭേ ജന്മ ച ഭാരതേ । സാമ്പ്രതം രാധികാശാപാദ്ദനുവംശസമുദ്ഭവഃ
അവന്റെ ഭാഗം അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളതായിരുന്നു, ഭാരതത്തിൽ അവൻ ജനിച്ചു. ഇപ്പോൾ രാധികയുടെ ശാപം കാരണം അവൻ ദാനവവംശത്തിൽ ജനിച്ചു.
ശങ്ഖചൂഡേതി വിഖ്യാതസ്ത്രൈലോക്യേ ന ച തത്സമഃ । ഗോലോകേ ത്വാം പുരാ ദൃഷ്ട്വാ കാമോന്മഥിതമാനസഃ
അവൻ ശംഖചൂഡ എന്ന പേരിൽ മൂന്നു ലോകത്തും പ്രസിദ്ധൻ, അവനു തുല്യൻ ആരുമില്ല. ഗോളോകത്തിൽ നിന്നു നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സ് മോഹത്തിൽ ആകുലമായി.
വിലമ്ഭിതും ന ശശാക രാധികായാഃ പ്രഭാവതഃ । സ ച ജാതിസ്മരസ്തസ്മാത്സദാമാഭൂച്ച സാഗരേ
രാധികയുടെ ശക്തി കാരണം അവൻ താമസിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവൻ ജാതിസ്മരനായി, സമുദ്രത്തിൽ സുദാമയായി ജനിച്ചു.
ജാതിസ്മരാ ത്വമപി സാ സര്വം ജാനാസി സുന്ദരി । അധുനാ തസ്യ പത്നീ ത്വം സമ്ഭവിഷ്യസി ശോഭനേ
നീയും ജാതിസ്മരിയാണ്, സുന്ദരിയേ, എല്ലാം അറിയുന്നവളാണ്. ഇപ്പോൾ നീ അവന്റെ ഭാര്യയായി ജനിക്കും, ഭാസുരയേ.
പശ്ചാന്നാരായണം ശാന്തം കാന്തമേവ വരിഷ്യസി । ശാപാന്നാരായണസ്യൈവ കലയാ ദൈവയോഗതഃ
പിന്നീട് നീ ശാന്തനും പ്രിയനുമായ നാരായണനെ തിരഞ്ഞെടുക്കും. നാരായണന്റെ ശാപം മൂലം ദൈവക്രമത്തിൽ നീ അവന്റെ ഭാഗമായിത്തീരും.