ഉവാച ഛായാ വഹ്നിം ച രാമം ച വിനയാന്വിതാ । കരിഷ്യാമീതി കിമഹം തദുപായം വദസ്വ മേ
വിനയത്തോടെ അവൾ ഛായയോടും അഗ്നിയോടും രാമനോടും പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ചെയ്യാം; എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം? വഴി പറയൂ.'
ശ്രീരാമാഗ്നീ ഊചതുഃ ത്വം ഗച്ഛ തപസേ ദേവി പുഷ്കരം ച സുപുണ്യദമ് । കൃത്വാ തപസ്യാ തത്രൈവ സ്വര്ഗലക്ഷ്മീര്ഭവിഷ്യസി
ശ്രീരാമനും അഗ്നിയും പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നീ തപസ്സിനായി അതിപുണ്യമായ പുഷ്കരത്തിലേക്ക് പോവുക; അവിടെ തപസ്സു ചെയ്താൽ സ്വർഗ്ഗസൗഭാഗ്യം ലഭിക്കും.'
സാ ച തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രതപ്യ പുഷ്കരേ തപഃ । ദിവ്യം ത്രിലക്ഷവര്ഷം ച സ്വര്ഗലക്ഷ്മീര്ബഭൂവ ഹ
അവൾ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് പുഷ്കരത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്തു; മൂവായിരം ലക്ഷം വർഷം ദിവ്യമായ സൗഭാഗ്യവതിയായി.
സാ ച കാലേന തപസാ യജ്ഞകുണ്ഡസമുദ്ഭവാ । കാമിനീ പാണ്ഡവാനാം ച ദ്രൌപദീ ദ്രുപദാത്മജാ
കാലക്രമേണ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, അവൾ യജ്ഞകുണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് പിറന്ന കാമിനിയായി, പാണ്ഡവന്മാരുടെ ദ്രൗപദിയായി, ദ്രുപദന്റെ മകളായി.
കൃതേ യുഗേ വേദവതീ കുശധ്വജസുതാ ശുഭാ । ത്രേതായാം രാമപത്നീ ച സീതേതി ജനകാത്മജാ
കൃതയുഗത്തിൽ അവൾ കുശധ്വജന്റെ മകളായ വേദവതിയായി; ത്രേതായുഗത്തിൽ രാമന്റെ ഭാര്യയായ സീതയായി, ജനകന്റെ മകളായി.
തച്ഛായാ ദ്രൌപദീ ദേവീ ദ്വാപരേ ദ്രുപദാത്മജാ । ത്രിഹായണീ ച സാ പ്രോക്താ വിദ്യമാനാ യുഗത്രയേ
അവളുടെ ഛായയാണ് ദ്രൗപദി, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ദ്രുപദന്റെ മകളായി ദേവിയായി; അവൾക്ക് 'ത്രിഹായണി' എന്ന പേരുണ്ട്, മൂന്നു യുഗങ്ങളിലും അവൾ നിലനിൽക്കുന്നു.
നാരദ ഉവാച പ്രിയാഃ പഞ്ച കഥം തസ്യാ ബഭൂവുര്മുനിപുങ്ഗവ । ഇതി മച്ചിത്തസംദേഹം ഭഞ്ജ സംദേഹഭഞ്ജന
നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷികളിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവൾക്ക് അഞ്ചു പ്രിയപതികൾ എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? എന്റെ ഈ സംശയം ദൂരീകരിക്കണമേ, സംശയങ്ങൾ നീക്കുന്നവനേ.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ലങ്കായാം വാസ്തവീ സീതാ രാമം സമ്പ്രാപ നാരദ । രൂപയൌവനസമ്പന്നാ ഛായാ ച ബഹുചിന്തയാ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ലങ്കയിൽ സീതയുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം രാമനോടൊപ്പം ചേർന്നു, നാരദാ. സുന്ദരിയും യുവതിയും ആയിരുന്ന സീതയുടെ ഛായ, അതിയായ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി—
രാമാഗ്ന്യോരാജ്ഞയാ തപ്തുമുപാസ്തേ ശങ്കരം പരമ് । കാമാതുരാ പതിവ്യഗ്രാ പ്രാര്ഥയന്തീ പുനഃ പുനഃ
രാമനും അഗ്നിയും കല്പിച്ചതനുസരിച്ച്, ആ സീതയുടെ ഛായ പരമശിവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു. കാമാഗ്നിയിൽ കത്തിയവളായി, ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭക്തിയോടെ, വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രാർത്ഥിച്ചു—
പതിം ദേഹി പതിം ദേഹി പതിം ദേഹി ത്രിലോചന । പതിം ദേഹി പതിം ദേഹി പഞ്ചവാരം ചകാര സാ
‘ഭർത്താവിനെ തരണമേ, ഭർത്താവിനെ തരണമേ, ഭർത്താവിനെ തരണമേ, മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ! ഭർത്താവിനെ തരണമേ, ഭർത്താവിനെ തരണമേ’ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു പ്രാവശ്യം അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ശിവസ്തത്പ്രാര്ഥനാം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ രസികേശ്വരഃ । പ്രിയേ തവ പ്രിയാഃ പഞ്ച ഭവിഷ്യന്തി വരം ദദൌ
രസങ്ങളുടെ ഈശ്വരനായ ശിവൻ ആ പ്രാർത്ഥന കേട്ട് പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: ‘പ്രിയേ, നിനക്ക് അഞ്ചു പ്രിയഭർത്താക്കന്മാർ ഉണ്ടാകും’ എന്നിങ്ങനെ അനുഗ്രഹം നൽകി.
തേന സാ പാണ്ഡവാനാം ച ബഭൂവ കാമിനീ പ്രിയാ । ഇതി തേ കഥിതം സര്വം പ്രസ്താവം വാസ്തവം ശൃണു
അതിനാൽ അവൾ പാണ്ഡവന്മാരുടെ പ്രിയയായിത്തീർന്നു. ഇതുവരെ എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇപ്പോൾ യഥാർത്ഥ സംഭവവിവരം കേൾക്കു.
അഥ സമ്പ്രാപ്യ ലങ്കായാം സീതാം രാമോ മനോഹരാമ് । വിഭീഷണായ താം ലങ്കാം ദത്ത്വായോധ്യാം യയൌ പുനഃ
പിന്നീട് ലങ്കയിൽ മനോഹരിയായ സീതയെ വീണ്ടെടുത്ത രാമൻ, ലങ്കയെ വിഭീഷണന് നൽകി, അയ്യോധ്യയിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഏകാദശസഹസ്രാബ്ദം കൃത്വാ രാജ്യം ച ഭാരതേ । ജഗാമ സര്വൈര്ലോകൈശ്ച സാര്ധം വൈകുണ്ഠമേവ ച
ഭാരതത്തിൽ പതിനൊന്നായിരം വർഷം രാജ്യം ഭരിച്ചശേഷം, അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളോടും കൂടെ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോയി.
കമലാംശാ വേദവതീ കമലായാം വിവേശ സാ । കഥിതം പുണ്യമാഖ്യാനം പുണ്യദം പാപനാശനമ്
ലക്ഷ്മിയുടെ അംശമായ വേദവതിയും, ലക്ഷ്മിയിലേയ്ക്ക് തന്നെ പ്രവേശിച്ചു. ഈ പുണ്യകഥ ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇത് പുണ്യം നൽകുകയും പാപം നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സതതം മൂര്തിമന്തശ്ച വേദാശ്ചത്വാര ഏവ ച । സന്തി യസ്യാശ്ച ജിഹ്വാഗ്രേ സാ ച വേദവതീ ശ്രുതാ
നാലു വേദങ്ങളും എപ്പോഴും സാക്ഷാത്കാരമുള്ളവയായി അവളുടെ നാവിന്റെ അറ്റത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അവളെ വേദവതി എന്നും ശ്രുതിയായി അറിയപ്പെടുന്നത്.
ധര്മധ്വജസുതാഖ്യാനം നിബോധ കഥയാമി തേ
ധർമ്മധ്വജന്റെ മകളുടെ കഥ ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാം; ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കു.
ധര്മധ്വജസുതാതുലസ്യുപാഖ്യാനവര്ണനമ് ശ്രീനാരായണ ഉവാച ധര്മധ്വജസ്യ പത്നീ മാധവീതി ച വിശ്രുതാ । നൃപേണ സാര്ധം സാരാമേ രേമേ ച ഗന്ധമാദനേ
ധർമ്മധ്വജന്റെ മകൾ തുളസിയുടെ കഥയാണ് ഇപ്പോൾ പറയുന്നത്. ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ധർമ്മധ്വജന്റെ ഭാര്യ മാധവി എന്നപേരിൽ പ്രശസ്തയായിരുന്നു; അവൾ ഭർത്താവിനൊപ്പം ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
ശയ്യാം രതികരീം കൃത്വാ പുഷ്പചന്ദനചര്ചിതാമ് । ചന്ദനാലിപ്തസര്വാങ്ഗീം പുഷ്പചന്ദനവായുനാ
സന്തോഷത്തിനായി പൂക്കളും ചന്ദനവും പുരട്ടി ഒരു ശയ്യ ഒരുക്കി; അവളുടെ ശരീരമൊക്കെയും ചന്ദനത്തിൽ മുക്കി, പൂക്കളുടെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും സുഗന്ധം കാറ്റിൽ പരന്നു.
സ്ത്രീരത്നമതിചാര്വങ്ഗീ രത്നഭൂഷണഭൂഷിതാ । കാമുകീ രസികാ സൃഷ്ടാ രസികേന ച സംയുതാ
സ്ത്രീകളിൽ രത്നംപോലെയുള്ളവളും, അത്യന്തം സുന്ദരമായ രൂപവും, രത്നാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവളും, കാമഭാവം നിറഞ്ഞവളും, രസികനായ ഭർത്താവിനൊപ്പം ചേർന്നവളും ആയിരുന്നു അവൾ.
സുരതേ വിരതിര്നാസ്തി തയോഃ സുരതിവിജ്ഞയോഃ । ഗതം ദേവവര്ഷശതം ന ജ്ഞാതം ച ദിവാനിശമ്
സുരതത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ ഇരുവരും ഒരിക്കലും ആനന്ദത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നില്ല; ഒരു നൂറ് ദൈവവർഷങ്ങൾ പകലും രാത്രിയും അറിയാതെ കടന്നു പോയി.
തതോ രാജാ മതിം പ്രാപ്യ സുരതാദ്വിരരാമ ച । കാമുകീ സുന്ദരീ കിഞ്ചിന്ന ച തൃപ്തിം ജഗാമ സാ
ശേഷം രാജാവ് ബോധം പ്രാപിച്ച് ആനന്ദത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി; എന്നാൽ ആ സുന്ദരിയായ കാമിനിക്ക് തൃപ്തി ലഭിച്ചില്ല.
ദധാര ഗര്ഭം സാ സദ്യോ ദൈവാദബ്ദശതം സതീ । ശ്രീഗര്ഭാ ശ്രീയുതാ സാ ച സമ്ബഭൂവ ദിനേ ദിനേ
ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ അവൾ ഉടൻ ഗർഭം ധരിച്ചു; നൂറ് വർഷം ഗർഭം സൂക്ഷിച്ചു. ശ്രീഭാഗ്യവും സൗഭാഗ്യവും കൂടിയവളായി അവൾ ദിവസേന പ്രകാശിച്ചു.
ശുഭേ ക്ഷണേ ശുഭദിനേ ശുഭയോഗേ ച സംയുതേ । ശുഭലഗ്നേ ശുഭാംശേ ച ശുഭസ്വാമിഗ്രഹാന്വിതേ
ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ, ശുഭദിനത്തിൽ, ശുഭയോഗത്തിൽ, ശുഭലഗ്നത്തിൽ, ശുഭഗ്രഹങ്ങൾ അനുഗ്രഹിച്ച സമയത്ത്—
കാര്തികീപൂര്ണിമായാം തു സിതവാരേ ച പാദ്മജ । സുഷാവ സാ ച പദ്മാംശാം പദ്മിനീം താം മനോഹരാമ്
കാർത്തിക മാസത്തിലെ പൗർണമി ദിവസം, വെളിച്ചമുള്ള ഒരു ദിവസത്തിൽ, കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവേ, അവൾ മനോഹരിയായ പദ്മിനിയെ, പദ്മയുടെ ഒരു അംശമായി പ്രസവിച്ചു.
ശരത്പാര്വണചന്ദ്രാസ്യാം ശരത്പങ്കജലോചനാമ് । പക്വബിമ്ബാധരോഷ്ഠീം ച പശ്യന്തീം സസ്മിതാം ഗൃഹമ്
അവളുടെ മുഖം ശരത് കാലത്തെ പൗർണമി ചന്ദ്രനെപ്പോലെയും, കണ്ണുകൾ ശരത് കാലത്തെ കമലപൂവിനെപ്പോലെയും, ചുവന്ന പഴംപോലെയുള്ള അധരങ്ങൾ, വീട്ടിൽ ചുറ്റും നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഹസ്തപാദതലാരക്താം നിമ്നനാഭിം മനോരമാമ് । തദധസ്ത്രിവലീയുക്താം നിതമ്ബയുഗവര്തുലാമ്
അവളുടെ കൈകളും കാലുകളും ചുവന്നതായിരുന്നു, നാഭി ആഴത്തിൽ മനോഹരമായിരുന്നു, നാഭിക്കു താഴെ മൂന്ന് വരികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, കുന്തികളും വട്ടമായ രൂപവും അവളെ ആകർഷകയാക്കി.
ശീതേ സുഖോഷ്ണസര്വാങ്ഗീം ഗ്രീഷ്മേ ച സുഖശീതലാമ് । ശ്യാമാം സുകേശീം രുചിരാം ന്യഗ്രോധപരിമണ്ഡലാമ്
ചൂടുള്ള കാലത്ത് അവളുടെ ശരീരം സുഖമായി ഉഷ്ണമായിരുന്നു, വേനലിൽ സുഖമായ തണുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു; കറുത്ത നിറം, മനോഹരമായ മുടി, ആകർഷകമായ രൂപം, വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വട്ടംപോലെയുള്ള ശരീരവും അവള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
പീതചമ്പകവര്ണാഭാം സുന്ദരീഷ്വേവ സുന്ദരീമ് । നരാ നാര്യശ്ച താം ദൃഷ്ട്വാ തുലനാം ദാതുമക്ഷമാഃ
പച്ചമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറംപോലെയുള്ള പ്രകാശം അവളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു, സുന്ദരിമാരിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായവളായിരുന്നു അവൾ; പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും അവളെ കണ്ടപ്പോൾ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ പോയി.
തേന നാമ്നാ ച തുലസീം താം വദന്തി മനീഷിണഃ । സാ ച ഭൂയിഷ്ഠമാനേന യോഗ്യാ സ്ത്രീ പ്രകൃതിര്യഥാ
അതിനാൽ, ജ്ഞാനികൾ അവളെ തുളസിയെന്ന പേരിൽ വിളിക്കുന്നു; സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഏറ്റവും യോഗ്യയായ സ്ത്രീയായിരുന്നു അവൾ.