ധാര്മികേഭ്യശ്ച ധര്മായ ദുര്ബലേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന । തപസ്വിഭ്യോഽപി ദേവേഭ്യഃ പണ്ഡിതേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
ധാർമ്മികർക്കും ധർമ്മത്തിനായി, ദുർബലർക്കും, തപസ്സുകാര്ക്കും, ദേവന്മാർക്കും, പണ്ഡിതർക്കും കുറെ ഭാഗം നൽകി.
ഏതത്തേ കഥിതം സര്വം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി । ത്വദ്ഗുണം ചൈവ ബഹുശോ ന ജാനാമി പരം പ്രഭോ
ഇതൊക്കെയും ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ മുഴുവനായി എനിക്ക് അറിയില്ല, പരമപ്രഭോ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ സാ രാധാ രക്തപങ്കജലോചനാ । ഗങ്ഗാം വക്തും സമാരേഭേ നമ്രാസ്യാം ലജ്ജിതാം സതീമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കനകനയനായ കൺകളോടെ രാധാ, ലജ്ജയിൽ തല താഴ്ത്തി, സതീഭാവത്തിൽ ഗംഗയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി.
ഗങ്ഗാ രഹസ്യം വിജ്ഞായ യോഗേന സിദ്ധയോഗിനീ । തിരോഭൂയ സഭാമധ്യേ സ്വജലം പ്രവിവേശ സാ
ഗംഗ, യോഗശക്തിയാൽ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ സഭയുടെ നടുവിൽ അപ്രത്യക്ഷയായി തന്റെ ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
രാധാ യോഗേന വിജ്ഞായ സര്വത്രാവസ്ഥിതാം ച താമ് । പാനം കര്തും സമാരേഭേ ഗണ്ഡൂഷാത്സിദ്ധയോഗിനീ
രാധാ, യോഗശക്തിയാൽ അവൾ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവളാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ വെള്ളം വായിലേറ്റി കുടിക്കാൻ തയ്യാറായി.
ഗങ്ഗാ രഹസ്യം വിജ്ഞായ യോഗേന സിദ്ധയോഗിനീ । ശ്രീകൃഷ്ണചരണാമ്ഭോജേ വിവേശ ശരണം യയൌ
ഗംഗ, യോഗശക്തിയാൽ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അവിടെ അഭയം പ്രാപിച്ചു.
ഗോലോകേ സാ ച വൈകുണ്ഠേ ബ്രഹ്മലോകാദികേ തഥാ । ദദര്ശ രാധാ സര്വത്ര നൈവ ഗങ്ഗാം ദദര്ശ സാ
ഗോലോകത്തിലും വൈകുണ്ഠത്തിലും ബ്രഹ്മലോകത്തിലും മറ്റു ലോകങ്ങളിലും രാധാ എല്ലാം കണ്ടു, പക്ഷേ ഗംഗയെ അവൾ എവിടെയും കണ്ടില്ല.
സര്വത്ര ജലശൂന്യം ച ശുഷ്കപങ്കം ച ഗോലകമ് । ജലജന്തുസമൂഹൈശ്ച മൃതദേഹൈഃ സമന്വിതമ്
എവിടെയും വെള്ളം ഇല്ലാതെയും ഉണങ്ങിയ ചതുപ്പും, ജലജീവികളുടെ മരിച്ച ശരീരങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ലോകം ആയിരുന്നു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാനന്തധര്മേന്ദ്രേന്ദുദിവാകരാഃ । മനവോ മുനയഃ സര്വേ ദേവസിദ്ധതപസ്വിനഃ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും അനന്തനും ധർമ്മനും ഇന്ദ്രനും ചന്ദ്രനും സൂര്യനും എല്ലാ മനുക്കളും മുനികളും ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും തപസ്വികളും,
ഗോലോകം ച സമാജഗ്മുഃ ശുഷ്കകണ്ഠോഷ്ഠതാലുകാഃ । സര്വേ പ്രണേമുര്ഗോവിന്ദം സര്വേശം പ്രകൃതേഃ പരമ്
എല്ലാവരും ഉണങ്ങിയ തൊണ്ടയും അധരവും നാവുംകൊണ്ട് ഗോലോകത്തിലേക്ക് എത്തി, എല്ലാവരും പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ സർവ്വേശ്വരനായ ഗോവിന്ദനോട് നമസ്കരിച്ചു.
വരം വരേണ്യം വരദം വരിഷ്ഠം വരകാരണമ് । ഗോപികാഗോപവൃന്ദാനാം സര്വേഷാം പ്രവരം പ്രഭുമ്
വരങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, ഏറ്റവും ഉത്തമൻ, അനുഗ്രഹദായകൻ, എല്ലാ വരങ്ങളുടെ കാരണം, ഗോപികകളും ഗോപ്പന്മാരും എല്ലാവരും ആരാധിക്കുന്ന പ്രധാനപ്രഭു.
നിരീഹം ച നിരാകാരം നിര്ലിപ്തം ച നിരാശ്രയമ് । നിര്ഗുണം ച നിരുത്സാഹം നിര്വികാരം നിരഞ്ജനമ്
ആസ്വാദനമില്ലാത്തവൻ, രൂപരഹിതൻ, അശുദ്ധിയൊന്നും തൊടാത്തവൻ, ആശ്രയമില്ലാത്തവൻ, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവൻ, ആഗ്രഹമില്ലാത്തവൻ, മാറ്റമില്ലാത്തവൻ, നിർമലൻ.
സ്വേച്ഛാമയം ച സാകാരം ഭക്താനുഗ്രഹകാരകമ് । സത്ത്വസ്വരൂപം സത്യേശം സാക്ഷിരൂപം സനാതനമ്
സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ രൂപം ധരിച്ച് ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, സത്വസ്വരൂപൻ, സത്യത്തിന്റെ നാഥൻ, സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്ന ശാശ്വതൻ.
പരം പരേശം പരമം പരമാത്മാനമീശ്വരമ് । പ്രണമ്യ തുഷ്ടുവുഃ സര്വേ ഭക്തിനമ്രാത്മകന്ധരാഃ
പരമൻ, പരേശ്വരൻ, ഏറ്റവും ഉന്നതൻ, പരമാത്മാവ്, ഈശ്വരൻ; എല്ലാവരും ഭക്തിയോടെ തലകുനിഞ്ഞ് അവനെ വണങ്ങി സ്തുതിച്ചു.
സഗദ്ഗദാഃ സാശ്രുനേത്രാഃ പുലകാങ്കിതവിഗ്രഹാഃ । സര്വേ സംസ്തൂയ സര്വേശം ഭഗവന്തം പരാത്പരമ്
വാക്ക് തളർന്നും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞും രോമാഞ്ചം കൊണ്ടും എല്ലാവരും സർവ്വേശ്വരനായ പരമോന്നത ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.
ജ്യോതിര്മയം പരം ബ്രഹ്മ സര്വകാരണകാരണമ് । അമൂല്യരത്നനിര്മാണചിത്രസിംഹാസനസ്ഥിതമ്
പ്രകാശസ്വരൂപമായ പരബ്രഹ്മം, എല്ലാകാരണങ്ങളുടെ കാരണമാകുന്നവൻ, അമൂല്യരത്നങ്ങൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച അത്ഭുതസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ.
സേവ്യമാനം ച ഗോപാലൈഃ ശ്വേതചാമരവായുനാ । ഗോപാലികാനൃത്യഗീതം പശ്യന്തം സസ്മിതം മുദാ
ഗോപ്പന്മാർ സേവനം ചെയ്യുകയും വെള്ളയ ചാമരം വീശുകയും ഗോപികമാരുടെ നൃത്തഗാനം സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ.
പ്രാണാധികപ്രിയതമം രാധാവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥിതമ് । തയാ പ്രദത്തം താമ്ബൂലം ഭുക്തവന്തം സുവാസിതമ്
പ്രാണത്തേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, രാധയുടെ നെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ, അവൾ നൽകിയ സുഗന്ധമുള്ള താമ്പൂൽ ആസ്വദിച്ചവൻ.
പരിപൂര്ണതമം രാസേ ദദൃശുശ്ച സുരേശ്വരമ് । മുനയോ മനവഃ സിദ്ധാസ്താപസാശ്ച തപസ്വിനഃ
മുനികളും മനുക്കളും സിദ്ധന്മാരും തപസ്സുകാരും മഹാതപസ്വികളും, രാസലീലയിൽ പൂർണ്ണമായും തികഞ്ഞ ദേവനേയും കണ്ടു.
പ്രഹൃഷ്ടമനസഃ സര്വേ ജഗ്മുഃ പരമവിസ്മയമ് । പരസ്പരം സമാലോക്യ പ്രോചുസ്തേ ച ചതുര്മുഖമ്
എല്ലാവർക്കും മനസിൽ അതിയായ സന്തോഷവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞു; പരസ്പരം നോക്കി അവർ നാലുമുഖനോട് സംസാരിച്ചു.
നിവേദിതം ജഗന്നാഥം സ്വാഭിപ്രായമഭീപ്സിതമ് । ബ്രഹ്മാ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ വിഷ്ണും കൃത്വാ സ്വദക്ഷിണേ
അവർ സ്വാഭിലാഷങ്ങൾയും ആഗ്രഹങ്ങളും ജഗന്നാഥനോട് അറിയിച്ചു; ബ്രഹ്മാവ് ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിഷ്ണുവിനെ വലതുവശത്ത് ഇരുത്തി.
വാമതോ വാമദേവം ച ജഗാമ കൃഷ്ണസന്നിധിമ് । പരമാനന്ദയുക്തം ച പരമാനന്ദരൂപിണീമ്
വാമദേവനെ ഇടതുവശത്ത് ഇരുത്തി, പരമാനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, പരമാനന്ദസ്വരൂപിയായ അവളുടെ സന്നിധിയിൽ കൃഷ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
സര്വം കൃഷ്ണമയം ധാതാ ദദര്ശ രാസമണ്ഡലേ । സര്വം സമാനവേഷം ച സമാനാസനസംസ്ഥിതമ്
സൃഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് രാസമണ്ഡലത്തിൽ എല്ലാം കൃഷ്ണനാൽ നിറഞ്ഞതും, എല്ലാവരും ഒരേ രൂപത്തിൽ, ഒരേ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
ദ്വിഭുജം മുരലീഹസ്തം വനമാലാവിഭൂഷിതമ് । മയൂരപിച്ഛചൂഡം ച കൌസ്തുഭേന വിരാജിതമ്
രണ്ട് കൈകളോടെ, ഒരു കൈയിൽ മുരളി പിടിച്ച്, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, മയില്പീലി കിരീടം ധരിച്ചവൻ, കൗസ്തുഭമണിയാൽ ദീപ്തിയുള്ളവൻ.
അതീവ കമനീയം ച സുന്ദരം ശാന്തവിഗ്രഹമ് । ഗുണഭൂഷണരൂപേണ തേജസാ വയസാ ത്വിഷാ
അത് അത്യന്തം മനോഹരവും സുന്ദരവുമായിരുന്നു; ശാന്തമായ രൂപം, ഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതം, തേജസ്സും യൗവനവും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
പരിപൂര്ണതമം സര്വം സര്വൈശ്വര്യസമന്വിതമ് । കിം സേവ്യം സേവകം കിം വാ ദൃഷ്ട്വാ നിര്വക്തുമക്ഷമഃ
അത് എല്ലാറ്റിലും പൂർണ്ണമായതും സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളാലും സമ്പന്നമായതുമായിരുന്നു. അതിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആരാണ് സേവകൻ, ആരെയാണ് സേവിക്കേണ്ടത് എന്നതും പറയാൻ കഴിയാത്തതുമായിരുന്നു.
ക്ഷണം തേജഃ സ്വരൂപം ച രൂപം തത്ര സ്ഥിതം ക്ഷണമ് । നിരാകാരം ച സാകാരം ദദര്ശ ദ്വിവിധം ക്ഷണമ്
ഒരു നിമിഷം ആ തേജസ്സായ രൂപം കണ്ടു; അതേ നിമിഷം ആ രൂപം നിലനിന്നു. മറ്റൊരു നിമിഷം ആകാരം ഇല്ലാത്തതും ആകാരം ഉള്ളതുമായ രൂപം രണ്ടായി കണ്ടു.
ഏകമേവ ക്ഷണം കൃഷ്ണം രാധയാ രഹിതം പരമ് । പ്രത്യേകാസനസംസ്ഥം ച തയാ സാര്ധം ച തത്ക്ഷണമ്
ഒരു നിമിഷം കൃഷ്ണനെ മാത്രം, രാധയില്ലാതെ, വേറെയിരുത്തിയതായി കണ്ടു; അടുത്ത നിമിഷം രാധയോടൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
രാധാരൂപധരം കൃഷ്ണം കൃഷ്ണരൂപം കലത്രകമ് । കിം സ്ത്രീരൂപം ച പുരുഷം വിധാതാ ധ്യാതുമക്ഷമഃ
കൃഷ്ണൻ രാധയുടെ രൂപം ധരിക്കുന്നതും, രാധ കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യയായി നിലകൊള്ളുന്നതും കണ്ടു; സ്ത്രീരൂപമാണോ പുരുഷരൂപമാണോ എന്ന് സൃഷ്ടാവിന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഹൃത്പദ്മസ്ഥം ച ശ്രീകൃഷ്ണം ധ്യാത്വാ ധ്യാനേന ചക്ഷുഷാ । ചകാര സ്തവനം ഭക്ത്യാ പരിഹാരമനേകധാ
ഹൃദയത്തിലെ താമസിക്കുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണനെ ധ്യാനദൃഷ്ടിയാൽ ചിന്തിച്ചു, ഭക്തിയോടെ സ്തുതികളും പലതവണ ക്ഷമാപനവും നടത്തി.