തതസ്തസ്യാഃ ശരീരം ച ഗുണശ്രേഷ്ഠം ബഭൂവ ഹ । സംവിഭജ്യ ത്വയാ ദത്തം പ്രേമ്ണാ പ്രരുദതാ പുരാ
അതിനുശേഷം അവളുടെ ശരീരം ഉത്തമഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായി; നീ സ്നേഹത്തോടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അതു വിഭജിച്ച് നൽകിയിരുന്നു.
വിശ്വേ തു വിപിനേ കിഞ്ചിദ്ബ്രഹ്മണേ ച മയി പ്രഭോ । ശുദ്ധസത്ത്വസ്വരൂപായൈ കിഞ്ചില്ലക്ഷ്മ്യൈ പുരാ വിഭോ
ഒരു ഭാഗം വനത്തിൽ വിശ്വനു, മറ്റൊരു ഭാഗം ബ്രഹ്മാവിനും എനിക്കും, ശുദ്ധസത്ത്വസ്വഭാവമുള്ള ലക്ഷ്മിക്കു മുമ്പ് ഒരു ഭാഗം നീ നൽകിയിരുന്നു, പ്രഭോ.
ത്വന്മന്ത്രോപാസകേഭ്യശ്ച ശാക്തേഭ്യശ്ചാപി കിഞ്ചന । തപസ്വിഭ്യശ്ച ധര്മായ ധര്മിഷ്ഠേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
നിന്റെ മന്ത്രം ഉപാസിക്കുന്നവർക്കും, ശക്തഭക്തർക്കും, ധർമ്മത്തിനായി തപസ്സു ചെയ്യുന്നവർക്കും, ഉത്തമധാർമ്മികർക്കും കുറെ ഭാഗം നീ നൽകിയിരുന്നു.
മയാ പൂര്വം ച ത്വം ദൃഷ്ടോ ഗോപ്യാ ച ക്ഷമയാ സഹ । സുവേഷയുക്തോ മാലാവാന് ഗന്ധചന്ദനചര്ചിതഃ
മുമ്പ് ഞാൻ നിന്നെ ഗോപിയും ക്ഷമയുമൊപ്പമിരുന്ന്, മനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, പുഷ്പമാലയും സുഗന്ധചന്ദനവും ധരിച്ച് കണ്ടിരുന്നു.
രത്നഭൂഷിതയാ ഗന്ധചന്ദനോക്ഷിതയാ സഹ । സുഖേന മൂര്ച്ഛിതസ്തല്പേ പുഷ്പചന്ദനചര്ചിതേ
രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച അവളോടൊപ്പം, ചന്ദനവും സുഗന്ധവും പുരട്ടിയവളോടൊപ്പം, പുഷ്പങ്ങളും ചന്ദനവും അലങ്കരിച്ച കിടക്കയിൽ സുഖത്തോടെ നീ വിശ്രമിച്ചു കിടന്നിരുന്നു.
ശ്ലിഷ്ടോ നിദ്രിതയാ സദ്യഃ സുഖേന നവസങ്ഗമാത് । മയാ പ്രബോധിതാ സാ ച ഭവാംശ്ച സ്മരണം കുരു
അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച്, അവൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, പുതിയ ഐക്യത്തിൽ നിന്നു നീ ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി; ഞാൻ അവളെ ഉണർത്തി, നിന്നെയും ഉണർത്തി — ഇതു ഓർക്കണം.
ഗൃഹീതം പീതവസ്ത്രം ച മുരലീ ച മനോഹരാ । വനമാലാകൌസ്തുഭശ്ചാപ്യമൂല്യം രത്നകുണ്ഡലമ്
പീതാംബരം എടുത്തു, മനോഹരമായ വംശിയും, വനമാലയും, കൗസ്തുഭം, വിലയറ്റ രത്നകുണ്ഡലവും എടുത്തു.
പശ്ചാത്പ്രദത്തം പ്രേമ്ണാ ച സഖീനാം വചനാദഹോ । ലജ്ജയാ കൃഷ്ണവര്ണോഽഭൂദ്ഭവാന് പാപേന യഃ പ്രഭോ
പിന്നീട്, സഖികളുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സ്നേഹത്തോടെ അവയെ തിരികെ നൽകി; ലജ്ജയിൽ നിന്നു നീ കറുത്ത വർണ്ണമായിത്തീർന്നു, ആ പാപത്താൽ, പ്രഭോ.
ക്ഷമാ ദേഹം പരിത്യജ്യ ലജ്ജയാ പൃഥിവീം ഗതാ । തതസ്തസ്യാഃ ശരീരം ച ഗുണശ്രേഷ്ഠം ബഭൂവ ഹ
ക്ഷമാ ലജ്ജയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് പോയി; പിന്നെ അവളുടെ ശരീരം ഉത്തമഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായി.
സംവിഭജ്യ ത്വയാ ദത്തം പ്രേമ്ണാ പ്രരുദതാ പുനഃ । കിഞ്ചിദ്ദത്തം വിഷ്ണവേ ച വൈഷ്ണവേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
നീ വീണ്ടും സ്നേഹത്തോടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അതു വിഭജിച്ച് നൽകി; ഒരു ഭാഗം വിഷ്ണുവിനും, മറ്റൊരു ഭാഗം വൈഷ്ണവർക്കും നൽകി.
ധാര്മികേഭ്യശ്ച ധര്മായ ദുര്ബലേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന । തപസ്വിഭ്യോഽപി ദേവേഭ്യഃ പണ്ഡിതേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
ധാർമ്മികർക്കും ധർമ്മത്തിനായി, ദുർബലർക്കും, തപസ്സുകാര്ക്കും, ദേവന്മാർക്കും, പണ്ഡിതർക്കും കുറെ ഭാഗം നൽകി.
ഏതത്തേ കഥിതം സര്വം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി । ത്വദ്ഗുണം ചൈവ ബഹുശോ ന ജാനാമി പരം പ്രഭോ
ഇതൊക്കെയും ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ മുഴുവനായി എനിക്ക് അറിയില്ല, പരമപ്രഭോ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ സാ രാധാ രക്തപങ്കജലോചനാ । ഗങ്ഗാം വക്തും സമാരേഭേ നമ്രാസ്യാം ലജ്ജിതാം സതീമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കനകനയനായ കൺകളോടെ രാധാ, ലജ്ജയിൽ തല താഴ്ത്തി, സതീഭാവത്തിൽ ഗംഗയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി.
ഗങ്ഗാ രഹസ്യം വിജ്ഞായ യോഗേന സിദ്ധയോഗിനീ । തിരോഭൂയ സഭാമധ്യേ സ്വജലം പ്രവിവേശ സാ
ഗംഗ, യോഗശക്തിയാൽ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ സഭയുടെ നടുവിൽ അപ്രത്യക്ഷയായി തന്റെ ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
രാധാ യോഗേന വിജ്ഞായ സര്വത്രാവസ്ഥിതാം ച താമ് । പാനം കര്തും സമാരേഭേ ഗണ്ഡൂഷാത്സിദ്ധയോഗിനീ
രാധാ, യോഗശക്തിയാൽ അവൾ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവളാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ വെള്ളം വായിലേറ്റി കുടിക്കാൻ തയ്യാറായി.
ഗങ്ഗാ രഹസ്യം വിജ്ഞായ യോഗേന സിദ്ധയോഗിനീ । ശ്രീകൃഷ്ണചരണാമ്ഭോജേ വിവേശ ശരണം യയൌ
ഗംഗ, യോഗശക്തിയാൽ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അവിടെ അഭയം പ്രാപിച്ചു.
ഗോലോകേ സാ ച വൈകുണ്ഠേ ബ്രഹ്മലോകാദികേ തഥാ । ദദര്ശ രാധാ സര്വത്ര നൈവ ഗങ്ഗാം ദദര്ശ സാ
ഗോലോകത്തിലും വൈകുണ്ഠത്തിലും ബ്രഹ്മലോകത്തിലും മറ്റു ലോകങ്ങളിലും രാധാ എല്ലാം കണ്ടു, പക്ഷേ ഗംഗയെ അവൾ എവിടെയും കണ്ടില്ല.
സര്വത്ര ജലശൂന്യം ച ശുഷ്കപങ്കം ച ഗോലകമ് । ജലജന്തുസമൂഹൈശ്ച മൃതദേഹൈഃ സമന്വിതമ്
എവിടെയും വെള്ളം ഇല്ലാതെയും ഉണങ്ങിയ ചതുപ്പും, ജലജീവികളുടെ മരിച്ച ശരീരങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ലോകം ആയിരുന്നു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാനന്തധര്മേന്ദ്രേന്ദുദിവാകരാഃ । മനവോ മുനയഃ സര്വേ ദേവസിദ്ധതപസ്വിനഃ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും അനന്തനും ധർമ്മനും ഇന്ദ്രനും ചന്ദ്രനും സൂര്യനും എല്ലാ മനുക്കളും മുനികളും ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും തപസ്വികളും,
ഗോലോകം ച സമാജഗ്മുഃ ശുഷ്കകണ്ഠോഷ്ഠതാലുകാഃ । സര്വേ പ്രണേമുര്ഗോവിന്ദം സര്വേശം പ്രകൃതേഃ പരമ്
എല്ലാവരും ഉണങ്ങിയ തൊണ്ടയും അധരവും നാവുംകൊണ്ട് ഗോലോകത്തിലേക്ക് എത്തി, എല്ലാവരും പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ സർവ്വേശ്വരനായ ഗോവിന്ദനോട് നമസ്കരിച്ചു.
വരം വരേണ്യം വരദം വരിഷ്ഠം വരകാരണമ് । ഗോപികാഗോപവൃന്ദാനാം സര്വേഷാം പ്രവരം പ്രഭുമ്
വരങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, ഏറ്റവും ഉത്തമൻ, അനുഗ്രഹദായകൻ, എല്ലാ വരങ്ങളുടെ കാരണം, ഗോപികകളും ഗോപ്പന്മാരും എല്ലാവരും ആരാധിക്കുന്ന പ്രധാനപ്രഭു.
നിരീഹം ച നിരാകാരം നിര്ലിപ്തം ച നിരാശ്രയമ് । നിര്ഗുണം ച നിരുത്സാഹം നിര്വികാരം നിരഞ്ജനമ്
ആസ്വാദനമില്ലാത്തവൻ, രൂപരഹിതൻ, അശുദ്ധിയൊന്നും തൊടാത്തവൻ, ആശ്രയമില്ലാത്തവൻ, ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവൻ, ആഗ്രഹമില്ലാത്തവൻ, മാറ്റമില്ലാത്തവൻ, നിർമലൻ.
സ്വേച്ഛാമയം ച സാകാരം ഭക്താനുഗ്രഹകാരകമ് । സത്ത്വസ്വരൂപം സത്യേശം സാക്ഷിരൂപം സനാതനമ്
സ്വന്തം ഇച്ഛയാൽ രൂപം ധരിച്ച് ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, സത്വസ്വരൂപൻ, സത്യത്തിന്റെ നാഥൻ, സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്ന ശാശ്വതൻ.
പരം പരേശം പരമം പരമാത്മാനമീശ്വരമ് । പ്രണമ്യ തുഷ്ടുവുഃ സര്വേ ഭക്തിനമ്രാത്മകന്ധരാഃ
പരമൻ, പരേശ്വരൻ, ഏറ്റവും ഉന്നതൻ, പരമാത്മാവ്, ഈശ്വരൻ; എല്ലാവരും ഭക്തിയോടെ തലകുനിഞ്ഞ് അവനെ വണങ്ങി സ്തുതിച്ചു.
സഗദ്ഗദാഃ സാശ്രുനേത്രാഃ പുലകാങ്കിതവിഗ്രഹാഃ । സര്വേ സംസ്തൂയ സര്വേശം ഭഗവന്തം പരാത്പരമ്
വാക്ക് തളർന്നും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞും രോമാഞ്ചം കൊണ്ടും എല്ലാവരും സർവ്വേശ്വരനായ പരമോന്നത ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.
ജ്യോതിര്മയം പരം ബ്രഹ്മ സര്വകാരണകാരണമ് । അമൂല്യരത്നനിര്മാണചിത്രസിംഹാസനസ്ഥിതമ്
പ്രകാശസ്വരൂപമായ പരബ്രഹ്മം, എല്ലാകാരണങ്ങളുടെ കാരണമാകുന്നവൻ, അമൂല്യരത്നങ്ങൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച അത്ഭുതസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ.
സേവ്യമാനം ച ഗോപാലൈഃ ശ്വേതചാമരവായുനാ । ഗോപാലികാനൃത്യഗീതം പശ്യന്തം സസ്മിതം മുദാ
ഗോപ്പന്മാർ സേവനം ചെയ്യുകയും വെള്ളയ ചാമരം വീശുകയും ഗോപികമാരുടെ നൃത്തഗാനം സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ.
പ്രാണാധികപ്രിയതമം രാധാവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥിതമ് । തയാ പ്രദത്തം താമ്ബൂലം ഭുക്തവന്തം സുവാസിതമ്
പ്രാണത്തേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, രാധയുടെ നെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ, അവൾ നൽകിയ സുഗന്ധമുള്ള താമ്പൂൽ ആസ്വദിച്ചവൻ.
പരിപൂര്ണതമം രാസേ ദദൃശുശ്ച സുരേശ്വരമ് । മുനയോ മനവഃ സിദ്ധാസ്താപസാശ്ച തപസ്വിനഃ
മുനികളും മനുക്കളും സിദ്ധന്മാരും തപസ്സുകാരും മഹാതപസ്വികളും, രാസലീലയിൽ പൂർണ്ണമായും തികഞ്ഞ ദേവനേയും കണ്ടു.
പ്രഹൃഷ്ടമനസഃ സര്വേ ജഗ്മുഃ പരമവിസ്മയമ് । പരസ്പരം സമാലോക്യ പ്രോചുസ്തേ ച ചതുര്മുഖമ്
എല്ലാവർക്കും മനസിൽ അതിയായ സന്തോഷവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞു; പരസ്പരം നോക്കി അവർ നാലുമുഖനോട് സംസാരിച്ചു.