കിഞ്ചിന്നൂതനപത്രേഭ്യോ ദുഗ്ധേഭ്യശ്ചാപി കിഞ്ചന । ദൃഷ്ടസ്ത്വം പ്രഭയാ ഗോപ്യാ യുക്തോ വൃന്ദാവനേ വനേ
ഒരു ഭാഗം പുതുതായി വിരിഞ്ഞ ഇലകൾക്കും, മറ്റൊരു ഭാഗം പാലിനും നൽകി; നീ പ്രകാശത്തോടെ മറഞ്ഞ നിലയിൽ വൃന്ദാവനവനത്തിൽ കണ്ടു.
സദ്യോ മച്ഛബ്ദമാത്രേണ തിരോധാനം കൃതം ത്വയാ । പ്രഭാ ദേഹം പരിത്യജ്യ ജഗാമ സൂര്യമണ്ഡലേ
ഉടൻ തന്നെ, എന്റെ പേരെ മാത്രം ഉച്ചരിച്ചതിനാൽ നീ അവിടെ മറഞ്ഞു; പ്രകാശം ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് സൂര്യമണ്ഡലത്തിലേക്ക് പോയി.
തതസ്തസ്യാഃ ശരീരം ച തീവ്രം തേജോ ബഭൂവ ഹ । സംവിഭജ്യ ത്വയാ ദത്തം പ്രേമ്ണാ പ്രരുദതാ പുരാ
പിന്നീട് അവളുടെ ശരീരം ശക്തമായ പ്രകാശമായി; അതു വിഭജിച്ച്, നീ മുമ്പ് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്നേഹത്തോടെ നൽകി.
വിസൃഷ്ടം ചക്ഷുഷോഃ കൃഷ്ണ ലജ്ജയാ മദ്ഭയേന ച । ഹുതാശനായ കിഞ്ചിച്ച യക്ഷേഭ്യശ്ചാപി കിഞ്ചന
കൃഷ്ണാ, ലജ്ജയിലും എന്നെ ഭയപ്പെട്ടും നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയതിൽ നിന്ന്, ഒരു ഭാഗം അഗ്നിക്കും, മറ്റൊരു ഭാഗം യക്ഷന്മാർക്കും നൽകി.
കിഞ്ചിത്പുരുഷസിംഹേഭ്യോ ദേവേഭ്യശ്ചാപി കിഞ്ചന । കിഞ്ചിദ്വിഷ്ണുജനേഭ്യശ്ച നാഗേഭ്യോഽപി ച കിഞ്ചന
ഒരു ഭാഗം വീരപുരുഷന്മാർക്കും, മറ്റൊരു ഭാഗം ദേവന്മാർക്കും, വിഷ്ണുഭക്തർക്കും, പാമ്പുകൾക്കും നൽകി.
ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ മുനിഭ്യശ്ച തപസ്വിഭ്യശ്ച കിഞ്ചന । സ്ത്രീഭ്യഃ സൌഭാഗ്യയുക്താഭ്യോ യശസ്വിഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
ഒരു ഭാഗം ബ്രാഹ്മണർക്കും, മറ്റൊരു ഭാഗം മുനികൾക്കും, തപസ്സുകാര്ക്കും, ഭാഗ്യശാലിയായ സ്ത്രീകൾക്കും, പ്രശസ്തരായവർക്കും നൽകി.
തത്തു ദത്ത്വാ ച സര്വേഭ്യഃ പൂര്വം പ്രരുദിതം ത്വയാ । ശാന്തിഗോപ്യാ യുതസ്ത്വം ച ദൃഷ്ടോഽസി രാസമണ്ഡലേ
അത് എല്ലാവർക്കും നൽകി, നീ മുമ്പ് കരഞ്ഞു; ശാന്തമായ പ്രകാശത്തോടൊപ്പം നീ രാസമണ്ഡലത്തിൽ കണ്ടു.
വസന്തേ പുഷ്പശയ്യായാം മാല്യവാംശ്ചന്ദനോക്ഷിതഃ । രത്നപ്രദീപൈര്യുക്തേ ച രത്നനിര്മാണമന്ദിരേ
വസന്തകാലത്ത്, പൂക്കളാൽ ഒരുക്കിയ കിടക്കയിൽ, മാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും, ചന്ദനമണയിച്ചും, രത്നങ്ങൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച മന്ദിരത്തിൽ, രത്നദീപങ്ങൾ തെളിഞ്ഞും.
രത്നഭൂഷണഭൂഷാഢ്യോ രത്നഭൂഷിതയാ സഹ । തയാ ദത്തം ച താമ്ബൂലം ഭുക്തവാംശ്ച പുരാ വിഭോ
നഗര്ണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, അതുപോലെ തന്നെ രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച അവളോടൊപ്പം, അവൾ നൽകിയ പാനസുപാരി നീ സ്വീകരിച്ചു കഴിച്ചിരുന്നു, പ്രഭോ.
സദ്യോ മച്ഛബ്ദമാത്രേണ തിരോധാനം കൃതം ത്വയാ । ശാന്തിര്ദേഹം പരിത്യജ്യ ഭിയാ ലീനാ ത്വയി പ്രഭോ
എന്റെ പേര് കേട്ട ഉടൻ തന്നെ നീ അവളെ അപ്രത്യക്ഷമാക്കി; ഭയത്താൽ ശാന്തി തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് നിന്നിൽ ലയിച്ചു, പ്രഭോ.
തതസ്തസ്യാഃ ശരീരം ച ഗുണശ്രേഷ്ഠം ബഭൂവ ഹ । സംവിഭജ്യ ത്വയാ ദത്തം പ്രേമ്ണാ പ്രരുദതാ പുരാ
അതിനുശേഷം അവളുടെ ശരീരം ഉത്തമഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായി; നീ സ്നേഹത്തോടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അതു വിഭജിച്ച് നൽകിയിരുന്നു.
വിശ്വേ തു വിപിനേ കിഞ്ചിദ്ബ്രഹ്മണേ ച മയി പ്രഭോ । ശുദ്ധസത്ത്വസ്വരൂപായൈ കിഞ്ചില്ലക്ഷ്മ്യൈ പുരാ വിഭോ
ഒരു ഭാഗം വനത്തിൽ വിശ്വനു, മറ്റൊരു ഭാഗം ബ്രഹ്മാവിനും എനിക്കും, ശുദ്ധസത്ത്വസ്വഭാവമുള്ള ലക്ഷ്മിക്കു മുമ്പ് ഒരു ഭാഗം നീ നൽകിയിരുന്നു, പ്രഭോ.
ത്വന്മന്ത്രോപാസകേഭ്യശ്ച ശാക്തേഭ്യശ്ചാപി കിഞ്ചന । തപസ്വിഭ്യശ്ച ധര്മായ ധര്മിഷ്ഠേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
നിന്റെ മന്ത്രം ഉപാസിക്കുന്നവർക്കും, ശക്തഭക്തർക്കും, ധർമ്മത്തിനായി തപസ്സു ചെയ്യുന്നവർക്കും, ഉത്തമധാർമ്മികർക്കും കുറെ ഭാഗം നീ നൽകിയിരുന്നു.
മയാ പൂര്വം ച ത്വം ദൃഷ്ടോ ഗോപ്യാ ച ക്ഷമയാ സഹ । സുവേഷയുക്തോ മാലാവാന് ഗന്ധചന്ദനചര്ചിതഃ
മുമ്പ് ഞാൻ നിന്നെ ഗോപിയും ക്ഷമയുമൊപ്പമിരുന്ന്, മനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, പുഷ്പമാലയും സുഗന്ധചന്ദനവും ധരിച്ച് കണ്ടിരുന്നു.
രത്നഭൂഷിതയാ ഗന്ധചന്ദനോക്ഷിതയാ സഹ । സുഖേന മൂര്ച്ഛിതസ്തല്പേ പുഷ്പചന്ദനചര്ചിതേ
രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച അവളോടൊപ്പം, ചന്ദനവും സുഗന്ധവും പുരട്ടിയവളോടൊപ്പം, പുഷ്പങ്ങളും ചന്ദനവും അലങ്കരിച്ച കിടക്കയിൽ സുഖത്തോടെ നീ വിശ്രമിച്ചു കിടന്നിരുന്നു.
ശ്ലിഷ്ടോ നിദ്രിതയാ സദ്യഃ സുഖേന നവസങ്ഗമാത് । മയാ പ്രബോധിതാ സാ ച ഭവാംശ്ച സ്മരണം കുരു
അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച്, അവൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, പുതിയ ഐക്യത്തിൽ നിന്നു നീ ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി; ഞാൻ അവളെ ഉണർത്തി, നിന്നെയും ഉണർത്തി — ഇതു ഓർക്കണം.
ഗൃഹീതം പീതവസ്ത്രം ച മുരലീ ച മനോഹരാ । വനമാലാകൌസ്തുഭശ്ചാപ്യമൂല്യം രത്നകുണ്ഡലമ്
പീതാംബരം എടുത്തു, മനോഹരമായ വംശിയും, വനമാലയും, കൗസ്തുഭം, വിലയറ്റ രത്നകുണ്ഡലവും എടുത്തു.
പശ്ചാത്പ്രദത്തം പ്രേമ്ണാ ച സഖീനാം വചനാദഹോ । ലജ്ജയാ കൃഷ്ണവര്ണോഽഭൂദ്ഭവാന് പാപേന യഃ പ്രഭോ
പിന്നീട്, സഖികളുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സ്നേഹത്തോടെ അവയെ തിരികെ നൽകി; ലജ്ജയിൽ നിന്നു നീ കറുത്ത വർണ്ണമായിത്തീർന്നു, ആ പാപത്താൽ, പ്രഭോ.
ക്ഷമാ ദേഹം പരിത്യജ്യ ലജ്ജയാ പൃഥിവീം ഗതാ । തതസ്തസ്യാഃ ശരീരം ച ഗുണശ്രേഷ്ഠം ബഭൂവ ഹ
ക്ഷമാ ലജ്ജയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് പോയി; പിന്നെ അവളുടെ ശരീരം ഉത്തമഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായി.
സംവിഭജ്യ ത്വയാ ദത്തം പ്രേമ്ണാ പ്രരുദതാ പുനഃ । കിഞ്ചിദ്ദത്തം വിഷ്ണവേ ച വൈഷ്ണവേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
നീ വീണ്ടും സ്നേഹത്തോടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അതു വിഭജിച്ച് നൽകി; ഒരു ഭാഗം വിഷ്ണുവിനും, മറ്റൊരു ഭാഗം വൈഷ്ണവർക്കും നൽകി.
ധാര്മികേഭ്യശ്ച ധര്മായ ദുര്ബലേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന । തപസ്വിഭ്യോഽപി ദേവേഭ്യഃ പണ്ഡിതേഭ്യശ്ച കിഞ്ചന
ധാർമ്മികർക്കും ധർമ്മത്തിനായി, ദുർബലർക്കും, തപസ്സുകാര്ക്കും, ദേവന്മാർക്കും, പണ്ഡിതർക്കും കുറെ ഭാഗം നൽകി.
ഏതത്തേ കഥിതം സര്വം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി । ത്വദ്ഗുണം ചൈവ ബഹുശോ ന ജാനാമി പരം പ്രഭോ
ഇതൊക്കെയും ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ മുഴുവനായി എനിക്ക് അറിയില്ല, പരമപ്രഭോ.
ഇത്യേവമുക്ത്വാ സാ രാധാ രക്തപങ്കജലോചനാ । ഗങ്ഗാം വക്തും സമാരേഭേ നമ്രാസ്യാം ലജ്ജിതാം സതീമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കനകനയനായ കൺകളോടെ രാധാ, ലജ്ജയിൽ തല താഴ്ത്തി, സതീഭാവത്തിൽ ഗംഗയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി.
ഗങ്ഗാ രഹസ്യം വിജ്ഞായ യോഗേന സിദ്ധയോഗിനീ । തിരോഭൂയ സഭാമധ്യേ സ്വജലം പ്രവിവേശ സാ
ഗംഗ, യോഗശക്തിയാൽ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ സഭയുടെ നടുവിൽ അപ്രത്യക്ഷയായി തന്റെ ജലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
രാധാ യോഗേന വിജ്ഞായ സര്വത്രാവസ്ഥിതാം ച താമ് । പാനം കര്തും സമാരേഭേ ഗണ്ഡൂഷാത്സിദ്ധയോഗിനീ
രാധാ, യോഗശക്തിയാൽ അവൾ എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവളാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ വെള്ളം വായിലേറ്റി കുടിക്കാൻ തയ്യാറായി.
ഗങ്ഗാ രഹസ്യം വിജ്ഞായ യോഗേന സിദ്ധയോഗിനീ । ശ്രീകൃഷ്ണചരണാമ്ഭോജേ വിവേശ ശരണം യയൌ
ഗംഗ, യോഗശക്തിയാൽ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി, യോഗസിദ്ധയായ അവൾ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അവിടെ അഭയം പ്രാപിച്ചു.
ഗോലോകേ സാ ച വൈകുണ്ഠേ ബ്രഹ്മലോകാദികേ തഥാ । ദദര്ശ രാധാ സര്വത്ര നൈവ ഗങ്ഗാം ദദര്ശ സാ
ഗോലോകത്തിലും വൈകുണ്ഠത്തിലും ബ്രഹ്മലോകത്തിലും മറ്റു ലോകങ്ങളിലും രാധാ എല്ലാം കണ്ടു, പക്ഷേ ഗംഗയെ അവൾ എവിടെയും കണ്ടില്ല.
സര്വത്ര ജലശൂന്യം ച ശുഷ്കപങ്കം ച ഗോലകമ് । ജലജന്തുസമൂഹൈശ്ച മൃതദേഹൈഃ സമന്വിതമ്
എവിടെയും വെള്ളം ഇല്ലാതെയും ഉണങ്ങിയ ചതുപ്പും, ജലജീവികളുടെ മരിച്ച ശരീരങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ലോകം ആയിരുന്നു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാനന്തധര്മേന്ദ്രേന്ദുദിവാകരാഃ । മനവോ മുനയഃ സര്വേ ദേവസിദ്ധതപസ്വിനഃ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും അനന്തനും ധർമ്മനും ഇന്ദ്രനും ചന്ദ്രനും സൂര്യനും എല്ലാ മനുക്കളും മുനികളും ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും തപസ്വികളും,
ഗോലോകം ച സമാജഗ്മുഃ ശുഷ്കകണ്ഠോഷ്ഠതാലുകാഃ । സര്വേ പ്രണേമുര്ഗോവിന്ദം സര്വേശം പ്രകൃതേഃ പരമ്
എല്ലാവരും ഉണങ്ങിയ തൊണ്ടയും അധരവും നാവുംകൊണ്ട് ഗോലോകത്തിലേക്ക് എത്തി, എല്ലാവരും പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ സർവ്വേശ്വരനായ ഗോവിന്ദനോട് നമസ്കരിച്ചു.