ഗോഷ്ഠം തഡാഗം നിഷ്കൃഷ്യ മാര്ഗേ സസ്യം ദദാതി യഃ । സ തിഷ്ഠത്യസിപത്രേ ച യാവദിന്ദ്രാശ്ചതുര്ദശ
ഗോശാലയോ കുളം വെട്ടി വഴിയിൽ വിളകൾ നൽകുന്നവൻ പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ ഭരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം കത്തിയ കത്തിയുടെ അറ്റത്ത് നിലകൊള്ളേണ്ടി വരും.
പഞ്ചപിണ്ഡാനനുദ്ധൃത്യ പരകൂപേ ച സ്നാതി യഃ । പ്രാപ്നോതി നരകം ചൈവ സ്നാനം നിഷ്ഫലമേവ ച
അഞ്ചു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാതെ മറ്റൊരാളുടെ കിണറ്റിൽ കുളിക്കുന്നവൻ നരകത്തിൽ വീഴുകയും, ആ കുളി ഫലഹീനമാവുകയും ചെയ്യും.
കാമീ ഭൂമൌ ച രഹസി വീര്യത്യാഗം കരോതി യഃ । ഭൂമിരേണുപ്രമാണം ച വര്ഷം തിഷ്ഠതി രൌരവേ
കാമപ്രേരിതനായവൻ രഹസ്യമായി ഭൂമിയിൽ വൃശ്യസ്രാവം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഭൂമിയിലെ ഓരോ പൊടിക്കണത്തിനും ഒരു വർഷം വീതം റൗരവ നരകത്തിൽ കഴിയേണ്ടി വരും.
അമ്ബുവാച്യാം ഭൂകരണം യഃ കരോതി ച മാനവഃ । സ യാതി കൃമിദംശം ച സ്ഥിതിസ്തത്ര ചതുര്യുഗമ്
മനുഷ്യൻ ഭൂമിയെ വെള്ളക്കെട്ടാക്കി മാറ്റിയാൽ, അവൻ കൃമികളും പുഴുക്കളും നിറഞ്ഞ നരകത്തിൽ നാലു യുഗം മുഴുവൻ കഴിയേണ്ടി വരും.
പരകീയേ ലുപ്തകൂപേ കൂപം മൂഢഃ കരോതി യഃ । പുഷ്കരിണ്യാം ച ലുപ്തായാം പുഷ്കരിണീം ദദാതി യഃ
മറ്റൊരാളുടെ ഉപേക്ഷിച്ച കിണറ്റിൽ വീണ്ടും കിണർ കുഴിക്കുന്നവനും, ഉണങ്ങിയതായ പുക്കളം വീണ്ടും ദാനം ചെയ്യുന്നവനും, അജ്ഞാനികളാണ്.
സര്വം ഫലം പരസ്യൈവ തപ്തകുണ്ഡം വ്രജേച്ച സഃ । തത്ര തിഷ്ഠതി സന്തപ്തോ യാവദിന്ദ്രാശ്ചതുര്ദശ
അവരുടെ എല്ലാ ഫലവും മറ്റൊരാള്ക്ക് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; അത്തരം ആളുകൾ ചൂടുള്ള കുഴിയിൽ പോയി, പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ നിലനിൽക്കുന്ന കാലം മുഴുവൻ വേദന അനുഭവിച്ച് അവിടെ തന്നെ കഴിയുന്നു.
പരകീയേ തഡാഗേ ച പങ്കമുദ്ധൃത്യ ചോന്മൃജേത് । രേണുപ്രമാണവര്ഷം ച ബ്രഹ്മലോകേ വസേന്നരഃ
മറ്റൊരാളുടെ പുക്കളത്തിൽ നിന്ന് ചെളി നീക്കി അതിനെ ശുദ്ധമാക്കുന്നവൻ, പൊടിക്കണങ്ങൾ എണ്ണത്തോളം വർഷങ്ങൾ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ വസിക്കും.
പിണ്ഡം പിത്രേ ഭൂമിഭര്തുര്ന പ്രദായ ച മാനവഃ । ശ്രാദ്ധം കരോതി യോ മൂഢോ നരകം യാതി നിശ്ചിതമ്
ഭൂമിയുടെ ഉടമയ്ക്ക് അന്നം കൊടുക്കാതെ, അജ്ഞാനിയായവൻ പിതാവിന് വേണ്ടി ശ്രാദ്ധം നടത്തുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ നിർബന്ധമായും നരകത്തിൽ പോകും.
ഭൂമൌ ദീപം യോഽര്പയതി സ ചാന്ധഃ സപ്തജന്മസു । ഭൂമൌ ശങ്ഖം ച സംസ്ഥാപ്യ കുഷ്ഠം ജന്മാന്തരേ ലഭേത്
ഭൂമിയിൽ വിളക്ക് വെക്കുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം കുരുടനായി ജനിക്കും; ഭൂമിയിൽ ശംഖം വെച്ചാൽ, അടുത്ത ജന്മത്തിൽ കുഷ്ടരോഗം വരും.
മുക്താം മാണിക്യഹീരൌ ച സുവര്ണം ച മണിം തഥാ । പഞ്ച സംസ്ഥാപയേദ്ഭൂമൌ സ ചാന്ധഃ സപ്തജന്മസു
മുത്ത്, മാനിക്ക്യം, വജ്രം, പൊന്നും രത്നങ്ങളും ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം കുരുടനായി ജനിക്കും.
ശിവലിങ്ഗം ശിവാമര്ചാം യശ്ചാര്പയതി ഭൂതലേ । ശതമന്വന്തരം യാവത്കൃമിഭക്ഷഃ സ തിഷ്ഠതി
ശിവലിംഗം അല്ലെങ്കിൽ ശിവന്റെ പ്രതിമ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ കീടങ്ങൾക്കു ഭക്ഷ്യമായ് കഴിയേണ്ടിവരും.
ശങ്ഖം യന്ത്രം ശിലാതോയം പുഷ്പം ച തുലസീദലമ് । യശ്ചാര്പയതി ഭൂമൌ ച സ തിഷ്ഠേന്നരകേ ധ്രുവമ്
ശംഖം, യന്ത്രം, കല്ല്, വെള്ളം, പുഷ്പം, തുളസിയില എന്നിവ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ ഉറപ്പായും നരകത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവരും.
ജപമാലാം പുഷ്പമാലാം കര്പൂരം രോചനം തഥാ । യോ മൂഢശ്ചാര്പയേദ്ഭൂമൌ സ യാതി നരകം ധ്രുവമ്
ജപമാല, പുഷ്പമാല, കർപ്പൂരം, മഞ്ഞൾപൊടി എന്നിവ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്ന അജ്ഞാനി ഉറപ്പായും നരകത്തിൽ പോകും.
ഭൂമൌ ചന്ദനകാഷ്ഠം ച രുദ്രാക്ഷം കുശമൂലകമ് । സംസ്ഥാപ്യ ഭൂമൌ നരകേ വസേന്മന്വന്തരാവധി
ചന്ദനക്കൊമ്പ്, രുദ്രാക്ഷം, കുശമൂലങ്ങൾ എന്നിവ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ മന്വന്തരാവധി നരകത്തിൽ വസിക്കും.
പുസ്തകം യജ്ഞസൂത്രം ച ഭൂമൌ സംസ്ഥാപയേന്നരഃ । ന ഭവേദ്വിപ്രയോനൌ ച തസ്യ ജന്മാന്തരേ ജനിഃ
പുസ്തകം അല്ലെങ്കിൽ യജ്ഞോപവീതം ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കില്ല.
ബ്രഹ്മഹത്യാസമം പാപമിഹ വൈ ലഭതേ ധ്രുവമ് । ഗ്രന്ധിയുക്തം യജ്ഞസൂത്രം പൂജ്യം ച സര്വവര്ണകൈഃ
മുടിയുള്ള യജ്ഞോപവീതം, എല്ലാ വർണ്ണക്കാരും പൂജിക്കേണ്ടതായത്, ഭൂമിയിൽ വെച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് തുല്യമായ പാപം അവനു ഉറപ്പായും ലഭിക്കും.
യജ്ഞം കൃത്വാ തു യോ ഭൂമിം ക്ഷീരേണ ന ഹി സിഞ്ചതി । സ യാതി തപ്തഭൂമിം ച സന്തപ്തഃ സപ്തജന്മസു
യജ്ഞം നടത്തി, ഭൂമിയിൽ പാൽ ചൊരിയാതെ പോകുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം ചൂടുള്ള ഭൂമിയിൽ വേദന അനുഭവിച്ച് കഴിയേണ്ടിവരും.
ഭൂകമ്പേ ഗ്രഹണേ യോ ഹി കരോതി ഖനനം ഭുവഃ । ജന്മാന്തരേ മഹാപാപോ ഹ്യങ്ഗഹീനോ ഭവേദ് ധ്രുവമ്
ഭൂകമ്പം അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രഹണ സമയത്ത് ഭൂമി കുഴിക്കുന്നവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ മഹാപാപിയും, ശരീരഭാഗം ഇല്ലാത്തവനായി ജനിക്കും.
ഭവനം യത്ര സര്വേഷാം ഭൂമിസ്തേന പ്രകീര്തിതാ । കാശ്യപീ കശ്യപസ്യേയമചലാ സ്ഥിരരൂപതഃ
എല്ലാവർക്കും വാസസ്ഥലമായത് ഭൂമി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; ഇവൾ കശ്യപന്റെ മകൾ കശ്യപിയാണ്, അചഞ്ചലമായ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
വിശ്വമ്ഭരാ ധാരണാച്ചാനന്താനന്തസ്വരൂപതഃ । പൃഥിവീ പൃഥുകന്യാത്വാദ്വിസ്തൃതത്വാന്മഹാമുനേ
സകലത്തെയും താങ്ങുന്നതിനാൽ ഇവളെ വിശ്വംഭര എന്നും, അനന്തമായ രൂപങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ അനന്ത എന്നുമാണ് വിളിക്കുന്നത്; വിശാലത കൊണ്ടു പൃഥ്വി എന്നും, മഹാനുഭവനായ മഹർഷേ.
ഗങ്ഗോപാഖ്യാനവര്ണനമ് നാരദ ഉവാച
ഗംഗയുടെ കഥയുടെ വിവരണം.
ഭാരതേ ഭാരതീശാപാത്സാ ജഗാമ സുരേശ്വരീ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഭാരതിയുടെ ശാപം മൂലം, ദേവതകളുടെ ദേവി ഭാരതത്തിലേക്ക് പോയി.
കഥം കുത്ര യുഗേ കേന പ്രാര്ഥിതാ പ്രേരിതാ പുരാ
അവളെ എങ്ങനെ, എവിടെ, ഏത് യുഗത്തിൽ, ആരാണ് ആദ്യം പ്രാർത്ഥിച്ചതും പ്രേരിപ്പിച്ചതും എന്നത് പറയൂ.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച തസ്യ ഭാര്യാ ച വൈദര്ഭീ ശൈബ്യാ ച ദ്വേ മനോഹരേ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: അവന്റെ ഭാര്യമാർ വൈദർഭിയും ശൈബ്യയും ആയിരുന്നു, ഇരുവരും അത്യന്തം മനോഹരികൾ.
തത്പത്ന്യാമേകപുത്രശ്ച ബഭൂവ സുമനോഹരഃ
അവൻ്റെ ഒരു ഭാര്യയ്ക്ക് ഒരേ ഒരു മകൻ ജനിച്ചു, അത്യന്തം സുന്ദരനായവൻ.
അന്യാ ചാഽഽരാധയാമാസ ശംകരം പുത്ര കാമുകീ
മറ്റൊരു ഭാര്യ മകനായി ആഗ്രഹിച്ച് ശംകരനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
ഗതേ ശതാബ്ദേ പൂര്ണേ ച മാംസപിംഡം സുഷാവ സാ
നൂറു വർഷം പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, അവൾ ഒരു മാംസകുടം പ്രസവിച്ചു.
ശംഭുര്ബ്രാഹ്മണരൂപേണ തത്സമീപം ജഗാമ ഹ
ശംഭു ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
സര്വേ ബഭൂവുഃ പുത്രാശ്ച മഹാബലപരാക്രമാഃ
എല്ലാവരും ശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള പുത്രന്മാരായി മാറി.
കപിലസ്യ മുനേഃ ശാപാദ്ബഭൂവുര്ഭസ്മസാച്ച തേ 9.11.
കപിലമുനിയുടെ ശാപത്താൽ അവർ എല്ലാം ചാരമായി.