പൃഥിവ്യുപാഖ്യാനേ നരകഫലപ്രാപ്തിവര്ണനമ് നാരദ ഉവാച ഭൂമിദാനകൃതം പുണ്യം പാപം തദ്ധരണേന ച । പരഭൂഹരണാത്പാപം പരകൂപേ ഖനനേ തഥാ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഭൂമി ദാനം ചെയ്തതിൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, അതു തിരിച്ചു എടുത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപം, മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമി പിടിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപം, മറ്റൊരാളുടെ കിണറ്റിൽ കുഴിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപം—
അമ്ബുവാച്യാം ഭൂഖനനേ വീര്യസ്യ ത്യാഗ ഏവ ച । ദീപാദിസ്ഥാപനാത്പാപം ശ്രോതുമിച്ഛാമി യത്നതഃ
ഭൂമിയെ വെള്ളക്കെട്ടാക്കി മാറ്റിയതിൽ നിന്നുള്ള പാപം, ഭൂമിയിൽ വൃശ്യസ്രാവം ഉപേക്ഷിച്ചതിൽ നിന്നുള്ള പാപം, ഭൂമിയിൽ വിളക്ക് മുതലായവ വച്ചതിൽ നിന്നുള്ള പാപം—ഇവയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിശദമായി അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അന്യദ്വാ പൃഥിവീജന്യം പാപം യത്പൃച്ഛതേ പരമ് । യദസ്തി തത്പ്രതീകാരം വദ വേദവിദാംവര
ഭൂമിയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന മറ്റ് പാപങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതിനുള്ള പരിഹാരമുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി എന്നോട് പറയൂ, വേദജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച വിതസ്തിമാത്രഭൂമിം ച യോ ദദാതി ച ഭാരതേ । സന്ധ്യാപൂതായ വിപ്രായ സ യാതി ശിവമന്ദിരമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭാരതദേശത്ത് ഒരു വിറ്റസ്തി അളവുള്ള ഭൂമി സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്ത ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ ശിവന്റെ ആലയം പ്രാപിക്കും.
ഭൂമിം ച സര്വസസ്യാഢ്യാം ബ്രാഹ്മണായ ദദാതി ച । ഭൂമിരേണുപ്രമാണാബ്ദമന്തേ വിഷ്ണുപദേ സ്ഥിതിഃ
എല്ലാ വിളകളും നിറഞ്ഞ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ആ ഭൂമിയിലെ പൊടിക്കണങ്ങൾ എണ്ണമുള്ള വർഷങ്ങൾ വരെ, വിഷ്ണുവിന്റെ പാദത്തിങ്കൽ നിലകൊള്ളും.
ഗ്രാമം ഭൂമിം ച ധാന്യം ച ബ്രാഹ്മണായ ദദാതി യഃ । സര്വപാപാദ്വിനിര്മുക്തൌ ചോഭൌ ദേവീപുരഃസ്ഥിതൌ
ഒരു ഗ്രാമം, ഭൂമി, ധാന്യം എന്നിവ ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യുന്നവനും, ദാനം സ്വീകരിക്കുന്നവനും, ഇരുവരും എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായി ദേവിയുടെ സന്നിധിയിൽ നിലകൊള്ളും.
ഭൂമിദാനം ച തത്കാലേ യഃ സാധുശ്ചാനുമോദതേ । സ ച പ്രയാതി വൈകുണ്ഠേ മിത്രഗോത്രസമന്വിതഃ
ഭൂമി ദാനം ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സിൽ സത്യസന്ധതയോടെ അതിന് അനുമോദനം ചെയ്യുന്നവനും, തന്റെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം വൈകുണ്ഠത്തിൽ എത്തും.
സ്വദത്താം പരദത്താം വാ ബ്രഹ്മവൃത്തിം ഹരേത്തു യഃ । സ തിഷ്ഠതി കാലസൂത്രേ യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ
താൻ തന്നതോ മറ്റൊരാൾ തന്നതോ ആയ ഭൂമി അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപജീവനം ആരെങ്കിലും പിടിച്ചാൽ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, അവൻ കാലസൂത്രത്തിൽ കെട്ടിയിരിക്കും.
തത്യുത്രപൌത്രപ്രഭൃതിര്ഭൂമിഹീനഃ ശ്രിയാ ഹതഃ । പുത്രഹീനോ ദരിദ്രശ്ച ഘോരം യാതി ച രൌരവമ്
അവന്റെ മക്കൾ, മക്കളുടെ മക്കൾ, പിന്നെയുള്ളവർ—all ഭൂമിയില്ലാതെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ വീഴുന്നു; മകനില്ലാത്തവനും ദരിദ്രനും ഭയാനകമായ റൗരവ നരകത്തിൽ പോകുന്നു.
ഗവാം മാര്ഗം വിനിഷ്കൃഷ്യ യശ്ച സസ്യം ദദാതി ച । ദിവ്യം വര്ഷശതം ചൈവ കുമ്ഭീപാകേ ച തിഷ്ഠതി
പശുക്കളുടെ വഴി വെട്ടി വിളകൾ നൽകുന്നവൻ ദിവ്യമായ നൂറു വർഷം കുംബീപാക നരകത്തിൽ കഴിയേണ്ടി വരും.
ഗോഷ്ഠം തഡാഗം നിഷ്കൃഷ്യ മാര്ഗേ സസ്യം ദദാതി യഃ । സ തിഷ്ഠത്യസിപത്രേ ച യാവദിന്ദ്രാശ്ചതുര്ദശ
ഗോശാലയോ കുളം വെട്ടി വഴിയിൽ വിളകൾ നൽകുന്നവൻ പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ ഭരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം കത്തിയ കത്തിയുടെ അറ്റത്ത് നിലകൊള്ളേണ്ടി വരും.
പഞ്ചപിണ്ഡാനനുദ്ധൃത്യ പരകൂപേ ച സ്നാതി യഃ । പ്രാപ്നോതി നരകം ചൈവ സ്നാനം നിഷ്ഫലമേവ ച
അഞ്ചു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാതെ മറ്റൊരാളുടെ കിണറ്റിൽ കുളിക്കുന്നവൻ നരകത്തിൽ വീഴുകയും, ആ കുളി ഫലഹീനമാവുകയും ചെയ്യും.
കാമീ ഭൂമൌ ച രഹസി വീര്യത്യാഗം കരോതി യഃ । ഭൂമിരേണുപ്രമാണം ച വര്ഷം തിഷ്ഠതി രൌരവേ
കാമപ്രേരിതനായവൻ രഹസ്യമായി ഭൂമിയിൽ വൃശ്യസ്രാവം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഭൂമിയിലെ ഓരോ പൊടിക്കണത്തിനും ഒരു വർഷം വീതം റൗരവ നരകത്തിൽ കഴിയേണ്ടി വരും.
അമ്ബുവാച്യാം ഭൂകരണം യഃ കരോതി ച മാനവഃ । സ യാതി കൃമിദംശം ച സ്ഥിതിസ്തത്ര ചതുര്യുഗമ്
മനുഷ്യൻ ഭൂമിയെ വെള്ളക്കെട്ടാക്കി മാറ്റിയാൽ, അവൻ കൃമികളും പുഴുക്കളും നിറഞ്ഞ നരകത്തിൽ നാലു യുഗം മുഴുവൻ കഴിയേണ്ടി വരും.
പരകീയേ ലുപ്തകൂപേ കൂപം മൂഢഃ കരോതി യഃ । പുഷ്കരിണ്യാം ച ലുപ്തായാം പുഷ്കരിണീം ദദാതി യഃ
മറ്റൊരാളുടെ ഉപേക്ഷിച്ച കിണറ്റിൽ വീണ്ടും കിണർ കുഴിക്കുന്നവനും, ഉണങ്ങിയതായ പുക്കളം വീണ്ടും ദാനം ചെയ്യുന്നവനും, അജ്ഞാനികളാണ്.
സര്വം ഫലം പരസ്യൈവ തപ്തകുണ്ഡം വ്രജേച്ച സഃ । തത്ര തിഷ്ഠതി സന്തപ്തോ യാവദിന്ദ്രാശ്ചതുര്ദശ
അവരുടെ എല്ലാ ഫലവും മറ്റൊരാള്ക്ക് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ; അത്തരം ആളുകൾ ചൂടുള്ള കുഴിയിൽ പോയി, പതിനാലു ഇന്ദ്രന്മാർ നിലനിൽക്കുന്ന കാലം മുഴുവൻ വേദന അനുഭവിച്ച് അവിടെ തന്നെ കഴിയുന്നു.
പരകീയേ തഡാഗേ ച പങ്കമുദ്ധൃത്യ ചോന്മൃജേത് । രേണുപ്രമാണവര്ഷം ച ബ്രഹ്മലോകേ വസേന്നരഃ
മറ്റൊരാളുടെ പുക്കളത്തിൽ നിന്ന് ചെളി നീക്കി അതിനെ ശുദ്ധമാക്കുന്നവൻ, പൊടിക്കണങ്ങൾ എണ്ണത്തോളം വർഷങ്ങൾ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ വസിക്കും.
പിണ്ഡം പിത്രേ ഭൂമിഭര്തുര്ന പ്രദായ ച മാനവഃ । ശ്രാദ്ധം കരോതി യോ മൂഢോ നരകം യാതി നിശ്ചിതമ്
ഭൂമിയുടെ ഉടമയ്ക്ക് അന്നം കൊടുക്കാതെ, അജ്ഞാനിയായവൻ പിതാവിന് വേണ്ടി ശ്രാദ്ധം നടത്തുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ നിർബന്ധമായും നരകത്തിൽ പോകും.
ഭൂമൌ ദീപം യോഽര്പയതി സ ചാന്ധഃ സപ്തജന്മസു । ഭൂമൌ ശങ്ഖം ച സംസ്ഥാപ്യ കുഷ്ഠം ജന്മാന്തരേ ലഭേത്
ഭൂമിയിൽ വിളക്ക് വെക്കുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം കുരുടനായി ജനിക്കും; ഭൂമിയിൽ ശംഖം വെച്ചാൽ, അടുത്ത ജന്മത്തിൽ കുഷ്ടരോഗം വരും.
മുക്താം മാണിക്യഹീരൌ ച സുവര്ണം ച മണിം തഥാ । പഞ്ച സംസ്ഥാപയേദ്ഭൂമൌ സ ചാന്ധഃ സപ്തജന്മസു
മുത്ത്, മാനിക്ക്യം, വജ്രം, പൊന്നും രത്നങ്ങളും ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം കുരുടനായി ജനിക്കും.
ശിവലിങ്ഗം ശിവാമര്ചാം യശ്ചാര്പയതി ഭൂതലേ । ശതമന്വന്തരം യാവത്കൃമിഭക്ഷഃ സ തിഷ്ഠതി
ശിവലിംഗം അല്ലെങ്കിൽ ശിവന്റെ പ്രതിമ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ കീടങ്ങൾക്കു ഭക്ഷ്യമായ് കഴിയേണ്ടിവരും.
ശങ്ഖം യന്ത്രം ശിലാതോയം പുഷ്പം ച തുലസീദലമ് । യശ്ചാര്പയതി ഭൂമൌ ച സ തിഷ്ഠേന്നരകേ ധ്രുവമ്
ശംഖം, യന്ത്രം, കല്ല്, വെള്ളം, പുഷ്പം, തുളസിയില എന്നിവ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ ഉറപ്പായും നരകത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവരും.
ജപമാലാം പുഷ്പമാലാം കര്പൂരം രോചനം തഥാ । യോ മൂഢശ്ചാര്പയേദ്ഭൂമൌ സ യാതി നരകം ധ്രുവമ്
ജപമാല, പുഷ്പമാല, കർപ്പൂരം, മഞ്ഞൾപൊടി എന്നിവ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്ന അജ്ഞാനി ഉറപ്പായും നരകത്തിൽ പോകും.
ഭൂമൌ ചന്ദനകാഷ്ഠം ച രുദ്രാക്ഷം കുശമൂലകമ് । സംസ്ഥാപ്യ ഭൂമൌ നരകേ വസേന്മന്വന്തരാവധി
ചന്ദനക്കൊമ്പ്, രുദ്രാക്ഷം, കുശമൂലങ്ങൾ എന്നിവ ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ മന്വന്തരാവധി നരകത്തിൽ വസിക്കും.
പുസ്തകം യജ്ഞസൂത്രം ച ഭൂമൌ സംസ്ഥാപയേന്നരഃ । ന ഭവേദ്വിപ്രയോനൌ ച തസ്യ ജന്മാന്തരേ ജനിഃ
പുസ്തകം അല്ലെങ്കിൽ യജ്ഞോപവീതം ഭൂമിയിൽ വെക്കുന്നവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കില്ല.
ബ്രഹ്മഹത്യാസമം പാപമിഹ വൈ ലഭതേ ധ്രുവമ് । ഗ്രന്ധിയുക്തം യജ്ഞസൂത്രം പൂജ്യം ച സര്വവര്ണകൈഃ
മുടിയുള്ള യജ്ഞോപവീതം, എല്ലാ വർണ്ണക്കാരും പൂജിക്കേണ്ടതായത്, ഭൂമിയിൽ വെച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണഹത്യക്ക് തുല്യമായ പാപം അവനു ഉറപ്പായും ലഭിക്കും.
യജ്ഞം കൃത്വാ തു യോ ഭൂമിം ക്ഷീരേണ ന ഹി സിഞ്ചതി । സ യാതി തപ്തഭൂമിം ച സന്തപ്തഃ സപ്തജന്മസു
യജ്ഞം നടത്തി, ഭൂമിയിൽ പാൽ ചൊരിയാതെ പോകുന്നവൻ ഏഴു ജന്മം ചൂടുള്ള ഭൂമിയിൽ വേദന അനുഭവിച്ച് കഴിയേണ്ടിവരും.
ഭൂകമ്പേ ഗ്രഹണേ യോ ഹി കരോതി ഖനനം ഭുവഃ । ജന്മാന്തരേ മഹാപാപോ ഹ്യങ്ഗഹീനോ ഭവേദ് ധ്രുവമ്
ഭൂകമ്പം അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രഹണ സമയത്ത് ഭൂമി കുഴിക്കുന്നവൻ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ മഹാപാപിയും, ശരീരഭാഗം ഇല്ലാത്തവനായി ജനിക്കും.
ഭവനം യത്ര സര്വേഷാം ഭൂമിസ്തേന പ്രകീര്തിതാ । കാശ്യപീ കശ്യപസ്യേയമചലാ സ്ഥിരരൂപതഃ
എല്ലാവർക്കും വാസസ്ഥലമായത് ഭൂമി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; ഇവൾ കശ്യപന്റെ മകൾ കശ്യപിയാണ്, അചഞ്ചലമായ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
വിശ്വമ്ഭരാ ധാരണാച്ചാനന്താനന്തസ്വരൂപതഃ । പൃഥിവീ പൃഥുകന്യാത്വാദ്വിസ്തൃതത്വാന്മഹാമുനേ
സകലത്തെയും താങ്ങുന്നതിനാൽ ഇവളെ വിശ്വംഭര എന്നും, അനന്തമായ രൂപങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ അനന്ത എന്നുമാണ് വിളിക്കുന്നത്; വിശാലത കൊണ്ടു പൃഥ്വി എന്നും, മഹാനുഭവനായ മഹർഷേ.