പൂജാഞ്ചക്രുഃ പൃഥിവ്യാശ്ച തേ സര്വേ ചാജ്ഞയാ ഹരേഃ । കണ്വശാഖോക്തധ്യാനേന തുഷ്ടുവുശ്ച സ്തവേന തേ
ഹരിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ഭൂമിയിലെ എല്ലാവരും പൂജ നടത്തി; കണ്വശാഖയിൽ പഠിപ്പിച്ച ധ്യാനത്തോടെ അവർ സ്തുതികൾ പാടി അവളെ വണങ്ങി.
ദദുര്മൂലേന മന്ത്രേണ നൈവേദ്യാദികമേവ ച । സംസ്തുതാ ത്രിഷു ലോകേഷു പൂജിതാ സാ ബഭൂവ ഹ
അവർ മൂലമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭോജനാദികൾ അർപ്പിച്ചു; മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സ്തുതിക്കപ്പെട്ട് പൂജിക്കപ്പെട്ട അവൾ മഹത്വം നേടി.
നാരദ ഉവാച കിം ധ്യാനം സ്തവനം തസ്യാ മൂലമന്ത്രം ച കിം വദ । ഗൂഢം സര്വപുരാണേഷു ശ്രോതും കൌതൂഹലം മമ
നാരദൻ ചോദിച്ചു: അവളുടെ ധ്യാനം എന്ത്, സ്തുതി എന്ത്, മൂലമന്ത്രം എന്ത്? എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതല്ലേ, അതു കേൾക്കാൻ എനിക്ക് അതിയായ ആഗ്രഹം.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ആദൌ ച പൃഥിവീ ദേവീ വരാഹേണ ച പൂജിതാ । തതോ ഹി ബ്രഹ്മണാ പശ്ചാമൃജിതാ പൃഥിവീ തദാ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ആദിയിൽ ഭൂമിദേവിയെ വരാഹൻ പൂജിച്ചു; പിന്നീടു ബ്രഹ്മാവും അവളെ വണങ്ങി.
തതഃ സര്വൈര്മുനീന്ദ്രൈശ്ച മനുഭിര്മാനവാദിഭിഃ । ധ്യാനം ച സ്തവനം മന്ത്രം ശൃണു വക്ഷ്യാമി നാരദ
അതിനു ശേഷം എല്ലാ മഹർഷികളും, മനുവും മറ്റുള്ളവരും അവളെ ആരാധിച്ചു. നാരദാ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ധ്യാനവും സ്തുതിയും മന്ത്രവും പറയാം, കേൾക്കൂ.
ഓം ഹ്രീം ശ്രീം ക്ലീം വസുധായൈ സ്വാഹേത്യനേന മന്ത്രേണ വിഷ്ണുനാ പൂജിതാ പുരാ । ശ്വേതപങ്കജവര്ണാഭാം ശരച്ചന്ദ്രനിഭാനനാമ്
'ഓം ഹ്രീം ശ്രീം ക്ളീം വസുധായൈ സ്വാഹാ' എന്ന മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, പുരാതനകാലത്ത് വിഷ്ണു അവളെ പൂജിച്ചു; അവളുടെ രൂപം വെള്ളി താമരയുടെ നിറംപോലും, മുഖം ശരത്കാലചന്ദ്രനുപോലും പ്രകാശിച്ചു.
ചന്ദനോത്ക്ഷിപ്തസര്വാങ്ഗീം രത്നഭൂഷണഭൂഷിതാമ് । രത്നാധാരാം രത്നഗര്ഭാം രത്നാകരസമന്വിതാമ്
ചന്ദനത്താൽ പുരട്ടിയ ശരീരം, രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചവൾ, രത്നങ്ങളുടെ ആധാരവും, രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞവളും, സമ്പന്നതയുള്ളവളും ആയിരുന്നു.
വഹ്നിശുദ്ധാംശുകാധാനാം സസ്മിതാം വന്ദിതാം ഭജേ । ധ്യാനേനാനേന സാ ദേവീ സര്വൈശ്ച പൂജിതാഭവത്
അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ചവളെ, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചവളെ, എല്ലാവരും വണങ്ങുന്നവളെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു; ഈ ധ്യാനത്തിലൂടെ ആ ദേവിയെ എല്ലാവരും പൂജിച്ചു.
സ്തവനം ശൃണു വിപ്രേന്ദ്ര കണ്വശാഖോക്തമേവ ച । ശ്രീനാരായണ ഉവാച ജയേ ജയേ ജലാധാരേ ജലശീലേ ജലപ്രദേ
കണ്വശാഖയിൽ പഠിപ്പിച്ച സ്തുതി കേൾക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ. ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ജലത്തിന്റെ ഉറവിടമേ, ജലസ്വഭാവമുള്ളവളേ, ജലം നൽകുന്നവളേ, നിനക്കു ജയം, ജയം!
യജ്ഞസൂകരജായേ ത്വം ജയം ദേഹി ജയാവഹേ । മങ്ഗലേ മങ്ഗലാധാരേ മാങ്ഗല്യേ മങ്ഗലപ്രദേ
യജ്ഞസൂകരനിൽ ജനിച്ചവളേ, ജയവും വിജയവും എനിക്കു നൽകേണം! മംഗളമായവളേ, മംഗളത്തിന്റെ ആധാരമേ, മംഗളസ്വരൂപിണിയേ, മംഗളം നൽകുന്നവളേ!
മങ്ഗലാര്ഥം മങ്ഗലേശേ മങ്ഗലം ദേഹി മേ ഭവേ । സര്വാധാരേ ച സര്വജ്ഞേ സര്വശക്തിസമന്വിതേ
മംഗളത്തിനായി, മംഗളത്തിന്റെ ഇശ്വരിയേ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ മംഗളം നൽകേണം! എല്ലാറ്റിന്റെയും ആധാരമായവളേ, സകലജ്ഞാനമുള്ളവളേ, എല്ലാ ശക്തികളും ഉള്ളവളേ!
സര്വകാമപ്രദേ ദേവി സര്വേഷ്ടം ദേഹി മേ ഭവേ । പുണ്യസ്വരൂപേ പുണ്യാനാം ബീജരൂപേ സനാതനി
സകലാഭിലാഷങ്ങൾ നൽകുന്ന ദേവിയേ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എനിക്കു ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നൽകേണം! പുണ്യത്തിന്റെ സ്വരൂപമായവളേ, പുണ്യങ്ങളുടെ വിത്തായവളേ, ശാശ്വതിയായവളേ!
പുണ്യാശ്രയേ പുണ്യവതാമാലയേ പുണ്യദേ ഭവേ । സര്വസസ്യാലയേ സര്വസസ്യാഢ്യേ സര്വസസ്യദേ
പുണ്യത്തിന്റെ ആശ്രയമായവളേ, പുണ്യവാന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായവളേ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുണ്യം നൽകുന്നവളേ! എല്ലാസസ്യങ്ങളുടെ ആധാരമായവളേ, സസ്യസമൃദ്ധിയുള്ളവളേ, സസ്യങ്ങൾ നൽകുന്നവളേ!
സര്വസസ്യഹരേ കാലേ സര്വസസ്യാത്മികേ ഭവേ । ഭൂമേ ഭൂമിപസര്വസ്വേ ഭൂമിപാലപരായണേ
സമയോചിതമായി എല്ലാ വിളകളും നീക്കം ചെയ്യുന്നവളേ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സസ്യങ്ങളുടെ ആത്മാവായവളേ! ഭൂമിയേ, രാജാക്കന്മാർക്കുള്ള സമ്പൂർണ്ണമായവളേ, ഭൂപാലന്മാരുടെ പരമാശ്രയമായവളേ!
ഭൂമിപാനാം സുഖകരേ ഭൂമിം ദേഹി ച ഭൂമിദേ । ഇദം സ്തോത്രം മഹാപുണ്യം പ്രാതരുത്ഥായ യഃ പഠേത്
രാജാക്കന്മാർക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നവളേ, ഭൂമി നൽകുന്നവളേ, എനിക്ക് ഭൂമി നൽകേണം! ഈ മഹാപുണ്യമായ സ്തോത്രം രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു വായിക്കുന്നവൻ—
കോടിജന്മസു സ ഭവേദ് ബലവാന്ഭൂമിപേശ്വരഃ । ഭൂമിദാനകൃതം പുണ്യം ലഭ്യതേ പഠനാജ്ജനൈഃ
അവൻ കോടിജന്മങ്ങളിൽ ഭുവനാധിപതിയായി ശക്തനായിരിക്കും; ഇത് വായിക്കുന്നവർക്ക് ഭൂമിദാനത്തിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.
ഭൂമിദാനഹരാത്പാപാന്മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ । അമ്ബുവാചീഭൂകരണപാപാത്സ മുച്യതേ ധ്രുവമ്
ഭൂമി ദാനം ചെയ്തതിൽ നിന്നു ഭൂമി തിരിച്ചു എടുത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപത്തിൽ നിന്നു ഒരാൾ മോചിതനാകുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഭൂമിയെ വെള്ളക്കെട്ടാക്കി മാറ്റിയതിന്റെ പാപത്തിൽ നിന്നും ഒരാൾ തീർച്ചയായും മോചനം നേടുന്നു.
അന്യകൂപേ കൂപഖനനപാപാത്സ മുച്യതേ ധ്രുവമ് । പരഭൂമിഹരാത്പാപാന്മുച്യതേ നാത്ര സംശയഃ
മറ്റൊരാളുടെ കിണറ്റിൽ കിണർ കുഴിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപത്തിൽ നിന്നു ഒരാൾ തീർച്ചയായും മോചിതനാകുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമി പിടിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപത്തിൽ നിന്നും ഒരാൾക്ക് സംശയമില്ലാതെ മോചനം ലഭിക്കും.
ഭൂമൌ വീര്യത്യാഗപാപാദ്ഭൂമൌ ദീപാദിസ്ഥാപനാത് । പാപേന മുച്യതേ സോഽപി സ്തോത്രസ്യ പഠനാന്മുനേ
ഭൂമിയിൽ വൃശ്യസ്രാവം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഭൂമിയിൽ വിളക്ക് മുതലായവ വച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപത്തിൽ നിന്നും, ഈ സ്തോത്രം വായിച്ചാൽ, അതിൽ നിന്നുമുള്ള പാപം പോലും ഒരാൾക്ക് മോചനം ലഭിക്കും, മഹർഷേ.
അശ്വമേധശതം പുണ്യം ലഭതേ നാത്ര സംശയഃ । ഭൂമിദേവ്യാ മഹാസ്തോത്രം സര്വകല്യാണകാരകമ്
അശ്വമേധ യാഗം നൂറ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഫലം ഒരാൾക്ക് ലഭിക്കും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഭൂമിദേവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ മഹാസ്തോത്രം എല്ലാ ക്ഷേമവും നൽകുന്നു.
പൃഥിവ്യുപാഖ്യാനേ നരകഫലപ്രാപ്തിവര്ണനമ് നാരദ ഉവാച ഭൂമിദാനകൃതം പുണ്യം പാപം തദ്ധരണേന ച । പരഭൂഹരണാത്പാപം പരകൂപേ ഖനനേ തഥാ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഭൂമി ദാനം ചെയ്തതിൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, അതു തിരിച്ചു എടുത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപം, മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമി പിടിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപം, മറ്റൊരാളുടെ കിണറ്റിൽ കുഴിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപം—
അമ്ബുവാച്യാം ഭൂഖനനേ വീര്യസ്യ ത്യാഗ ഏവ ച । ദീപാദിസ്ഥാപനാത്പാപം ശ്രോതുമിച്ഛാമി യത്നതഃ
ഭൂമിയെ വെള്ളക്കെട്ടാക്കി മാറ്റിയതിൽ നിന്നുള്ള പാപം, ഭൂമിയിൽ വൃശ്യസ്രാവം ഉപേക്ഷിച്ചതിൽ നിന്നുള്ള പാപം, ഭൂമിയിൽ വിളക്ക് മുതലായവ വച്ചതിൽ നിന്നുള്ള പാപം—ഇവയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിശദമായി അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അന്യദ്വാ പൃഥിവീജന്യം പാപം യത്പൃച്ഛതേ പരമ് । യദസ്തി തത്പ്രതീകാരം വദ വേദവിദാംവര
ഭൂമിയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന മറ്റ് പാപങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതിനുള്ള പരിഹാരമുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി എന്നോട് പറയൂ, വേദജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച വിതസ്തിമാത്രഭൂമിം ച യോ ദദാതി ച ഭാരതേ । സന്ധ്യാപൂതായ വിപ്രായ സ യാതി ശിവമന്ദിരമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭാരതദേശത്ത് ഒരു വിറ്റസ്തി അളവുള്ള ഭൂമി സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്ത ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ ശിവന്റെ ആലയം പ്രാപിക്കും.
ഭൂമിം ച സര്വസസ്യാഢ്യാം ബ്രാഹ്മണായ ദദാതി ച । ഭൂമിരേണുപ്രമാണാബ്ദമന്തേ വിഷ്ണുപദേ സ്ഥിതിഃ
എല്ലാ വിളകളും നിറഞ്ഞ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ആ ഭൂമിയിലെ പൊടിക്കണങ്ങൾ എണ്ണമുള്ള വർഷങ്ങൾ വരെ, വിഷ്ണുവിന്റെ പാദത്തിങ്കൽ നിലകൊള്ളും.
ഗ്രാമം ഭൂമിം ച ധാന്യം ച ബ്രാഹ്മണായ ദദാതി യഃ । സര്വപാപാദ്വിനിര്മുക്തൌ ചോഭൌ ദേവീപുരഃസ്ഥിതൌ
ഒരു ഗ്രാമം, ഭൂമി, ധാന്യം എന്നിവ ബ്രാഹ്മണനു ദാനം ചെയ്യുന്നവനും, ദാനം സ്വീകരിക്കുന്നവനും, ഇരുവരും എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായി ദേവിയുടെ സന്നിധിയിൽ നിലകൊള്ളും.
ഭൂമിദാനം ച തത്കാലേ യഃ സാധുശ്ചാനുമോദതേ । സ ച പ്രയാതി വൈകുണ്ഠേ മിത്രഗോത്രസമന്വിതഃ
ഭൂമി ദാനം ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സിൽ സത്യസന്ധതയോടെ അതിന് അനുമോദനം ചെയ്യുന്നവനും, തന്റെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം വൈകുണ്ഠത്തിൽ എത്തും.
സ്വദത്താം പരദത്താം വാ ബ്രഹ്മവൃത്തിം ഹരേത്തു യഃ । സ തിഷ്ഠതി കാലസൂത്രേ യാവച്ചന്ദ്രദിവാകരൌ
താൻ തന്നതോ മറ്റൊരാൾ തന്നതോ ആയ ഭൂമി അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപജീവനം ആരെങ്കിലും പിടിച്ചാൽ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, അവൻ കാലസൂത്രത്തിൽ കെട്ടിയിരിക്കും.
തത്യുത്രപൌത്രപ്രഭൃതിര്ഭൂമിഹീനഃ ശ്രിയാ ഹതഃ । പുത്രഹീനോ ദരിദ്രശ്ച ഘോരം യാതി ച രൌരവമ്
അവന്റെ മക്കൾ, മക്കളുടെ മക്കൾ, പിന്നെയുള്ളവർ—all ഭൂമിയില്ലാതെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ വീഴുന്നു; മകനില്ലാത്തവനും ദരിദ്രനും ഭയാനകമായ റൗരവ നരകത്തിൽ പോകുന്നു.
ഗവാം മാര്ഗം വിനിഷ്കൃഷ്യ യശ്ച സസ്യം ദദാതി ച । ദിവ്യം വര്ഷശതം ചൈവ കുമ്ഭീപാകേ ച തിഷ്ഠതി
പശുക്കളുടെ വഴി വെട്ടി വിളകൾ നൽകുന്നവൻ ദിവ്യമായ നൂറു വർഷം കുംബീപാക നരകത്തിൽ കഴിയേണ്ടി വരും.