കഥം ബഭൂവ സാ ധന്യാ മാന്യാ സര്വാശ്രയാ ജയാ । തസ്യാശ്ച ജന്മകഥനം വദ മങ്ഗലകാരണമ്
ഭൂമി അപ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ അവൾ എവിടെയായിരുന്നു? സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് അവൾ എങ്ങനെ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു?
ശ്രീനാരായണ ഉവാച സര്വാദിസൃഷ്ടൌ സര്വേഷാം ജന്മ ദേവ്യാ ഇതി ശ്രുതിഃ । ആവിര്ഭാവസ്തിരോഭാവഃ സര്വേഷു പ്രലയേഷു ച
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ സൃഷ്ടികളുടെയും ആരംഭത്തിൽ ദേവിയെയാണ് എല്ലാറ്റിനും ജനനകാരണമെന്നു ശൃതി പറയുന്നു. സൃഷ്ടിയിലും പ്രളയത്തിലും അവളുടെ അവതാരവും അപ്രത്യക്ഷതയും ഉണ്ടാകുന്നു.
ശ്രൂയതാം വസുധാജന്മ സര്വമങ്ഗലകാരണമ് । വിഘ്നനിഘ്നകരം പാപനാശനം പുണ്യവര്ധനമ്
സകല സൃഷ്ടിയുടെയും ആരംഭത്തിൽ, എല്ലാ മംഗളത്തിന്റെയും കാരണമായാണ് ഭൂമിയുടെ ജനനം നടന്നതെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്നു. എല്ലാ തടസ്സങ്ങൾക്കും അകറ്റവും, പാപങ്ങൾക്കു നാശവും, പുണ്യങ്ങൾക്കു വർദ്ധനവുമാണ് ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
അഹോ കേചിദ്വദന്തീതി മധുകൈടഭമേദസാ । ബഭൂവ വസുധാ ധന്യാ തദ്വിരുദ്ധമതഃ ശൃണു
ചിലർ പറയുന്നു, മധു-കൈടഭന്മാരുടെ മേദസിൽ നിന്നാണ് ഈ ഭാഗ്യശാലിയായ ഭൂമി ഉദിച്ചുവന്നതെന്ന്. എന്നാൽ അതിനോട് വിരുദ്ധമായ സത്യം നീ കേൾക്കണം.
ഊചതുസ്തൌ പുരാ വിഷ്ണും തുഷ്ടൌ യുദ്ധേന തേജസാ । ആവാം വധ്യൌ ന യത്രോര്വീ പാഥസാ സംവൃതേതി ച
പണ്ടെ, യുദ്ധശക്തിയിൽ തിളങ്ങിയ ആ ഇരുവരും വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നാം കൊല്ലപ്പെടുന്നത്, ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ മൂടപ്പെടാത്തിടത്താണ് മാത്രം.'
തയോര്ജീവനകാലേ ന പ്രത്യക്ഷാ സാഭവത്സ്ഫുടമ് । തതോ ബഭൂവ മേദശ്ച മരണാനന്തരം തയോഃ
അവർക്കു ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഭൂമി വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല; അവരുടെ മരണത്തിന് ശേഷം മാത്രമാണ് മേദസ്സ് ഉദിച്ചത്.
മേദിനീതി ച വിഖ്യാതേത്യുക്തമേതന്മതം ശൃണു । ജലധൌതാ കൃതാ പൂര്വം വര്ധിതാ മേദസാ യതഃ
അതിനാൽ അവളെ മേദിനി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ അർത്ഥം നീ കേൾക്കുക: ആദ്യം വെള്ളത്തിൽ കഴുകപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് അവൾ മേദസിൽ നിന്ന് വളർന്നത്.
കഥയാമി തേ തജ്ജന്മ സാര്ഥകം സര്വമങ്ഗലമ് । പുരാ ശ്രുതം യച്ഛ്രുത്യുക്തം ധര്മവക്ത്രാച്ച പുഷ്കരേ
ഭൂമിയുടെ സാർഥകമായ, പൂർണ്ണമായ മംഗളജന്മം ഞാൻ നിനക്ക് പറയുന്നു. ഇത് ഞാൻ പുഷ്കരത്തിൽ ധർമ്മന്റെ വായിൽ നിന്നും, വേദങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് കേട്ടത്.
മഹാവിരാട്ശരീരസ്യ ജലസ്ഥസ്യ ചിരം സ്ഫുടമ് । മനോ ബഭൂവ കാലേന സര്വാങ്ഗവ്യാപകം ധ്രുവമ്
വലിയ വിരാട് രൂപം വെള്ളത്തിൽ ദീർഘകാലം കിടന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗത്തെയും ആവരണം ചെയ്യുന്ന മനസ്സ് കാലക്രമേണ ഉദിച്ചു.
തച്ച പ്രവിഷ്ടം സര്വേഷാം തല്ലോമ്നാം വിവരേഷു ച । കാലേന മഹതാ പശ്ചാദ് ബഭൂവ വസുധാ മുനേ
ആ മനസ്സ് എല്ലാ ജീവികളിലേക്കും, അവയുടെ രോമരന്ധ്രങ്ങളിലേക്കും പ്രവേശിച്ചു; ദീർഘകാലത്തിനു ശേഷം, മഹർഷേ, ഭൂമി ഉദിച്ചു.
പ്രത്യേകം പ്രതിലോമ്നാം ച കൂപേഷു സംസ്ഥിതാ സദാ । ആവിര്ഭൂതാ തിരോഭൂതാ സജലാ ച പുനഃ പുനഃ
ഓരോ രോമരന്ധ്രത്തിലും അവൾ കിണറുകളിലായി എല്ലായ്പ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നു; ചിലപ്പോൾ പ്രത്യക്ഷവും, ചിലപ്പോൾ മറഞ്ഞതുമായ അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളത്തോടൊപ്പം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
ആവിര്ഭൂതാ സൃഷ്ടികാലേ തജ്ജലോപര്യുപസ്ഥിതാ । പ്രലയേ ച തിരോഭൂതാ ജലസ്യാഭ്യന്തരേ സ്ഥിതാ
സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് അവൾ വെള്ളത്തിന്മേൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; പ്രളയകാലത്ത് അവൾ മറഞ്ഞ്, വെള്ളത്തിനകത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു.
പ്രതിവിശ്വേഷു വസുധാ ശൈലകാനനസംയുതാ । സപ്തസാഗരസംയുക്താ സപ്തദ്വീപസമന്വിതാ
ഓരോ ലോകത്തും, ഭൂമി പർവതങ്ങളും കാടുകളും ചേർന്ന്, ഏഴു സമുദ്രങ്ങളും ഏഴു ദ്വീപുകളും ഉൾക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഹേമാദ്രിമേരുസംയുക്താ ഗ്രഹചന്ദ്രാര്കസംയുതാ । ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദ്യൈശ്ച സുരൈര്ലോകൈസ്തദാജ്ഞയാ
പൊന്നുപോലുള്ള മേരു പർവതം, ഗ്രഹങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ എന്നിവയുമായി അവൾ ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും അവരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവളോടൊപ്പം ഉണ്ട്.
പുണ്യതീര്ഥസമായുക്താ പുണ്യഭാരതസംയുതാ । കാഞ്ചനീഭൂമിസംയുക്താ സപ്തസ്വര്ഗസമന്വിതാ
പുണ്യമായ തീർത്ഥങ്ങൾ, ഭാരതം എന്ന വിശുദ്ധഭൂമി, പൊന്നുപോലുള്ള മണ്ണ്, ഏഴു സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെയും അവളിൽ ഉൾക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പാതാലസപ്തം തദധസ്തദൂര്ധ്വം ബ്രഹ്മലോകതഃ । ധ്രുവലോകശ്ച തത്രൈവ സര്വം വിശ്വം ച തത്ര വൈ
അവളുടെ കീഴിൽ ഏഴു പാതാളങ്ങൾ ഉണ്ട്; മുകളിൽ ബ്രഹ്മലോകവും, അതിൽ തന്നെ ധ്രുവലോകവും, സർവ്വവിശ്വവും അവിടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
ഏവം സര്വാണി വിശ്വാനി പൃഥിവ്യാം നിര്മിതാനി ച । നശ്വരാണി ച വിശ്വാനി സര്വാണി കൃത്രിമാണി വൈ
ഇങ്ങനെ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും ഭൂമിയിലാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം നശ്വരവും, മനുഷ്യനിർമ്മിതവുമാണ്.
പ്രലയേ പ്രാകൃതേ ചൈവ ബ്രഹ്മണശ്ച നിപാതനേ । മഹാവിരാഡാദിസൃഷ്ടൌ സൃഷ്ടഃ കൃഷ്ണേന ചാത്മനാ
സൃഷ്ടിയുടെ പ്രളയത്തിലും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അസ്തമയത്തിലും, വലിയ വിരാട് മുതലായവരുടെ സൃഷ്ടിക്കാലത്തും, കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
നിത്യൌ ച സ്ഥിതിപ്രലയൌ കാഷ്ഠാകാലേശ്വരൈഃ സഹ । നിത്യാധിഷ്ഠാതൃദേവീ സാ വാരാഹേ പൂജിതാ സുരൈഃ
ഭൂമിയുടെ നിലനില്പും പ്രളയവും കാലഭരണന്മാരോടൊപ്പം ശാശ്വതമാണ്; ആ ശാശ്വതമായ അധിഷ്ഠാനദേവിയെ, വരാഹരൂപത്തിൽ ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്നു.
മുനിഭിര്മനുഭിര്വിപ്രൈര്ഗന്ധര്വാദിഭിരേവ ച । വിഷ്ണോര്വരാഹരൂപസ്യ പത്നീ സാ ശ്രുതിസമ്മതാ
മഹർഷിമാരും മനുമാരും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ഗന്ധർവാദികളും അവളെ ആദരിക്കുന്നു; വരാഹരൂപം ധരിച്ച വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാര്യയെന്ന നിലയിൽ വേദങ്ങൾ അവളെ അംഗീകരിക്കുന്നു.
തത്പുത്രോ മങ്ഗലോ ജ്ഞേയോ ഘടേശോ മങ്ഗലാത്മജഃ । നാരദ ഉവാച പൂജിതാ കേന രുപേണ വാരാഹേ ച സുരൈര്മഹീ
അവന്റെ മകനാണ് മംഗളം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്, മംഗളന്റെ മകനാണ് ഘടേശൻ. നാരദൻ ചോദിച്ചു: വാരാഹാവതാരത്തിൽ, ദേവന്മാർ ഭൂമിയെ ഏത് രൂപത്തിൽ ആരാധിച്ചു?
വാരാഹേ ചൈവ വാരാഹീ സര്വൈഃ സര്വാശ്രയാ സതീ । മൂലപ്രകൃതിസമ്ഭൂതാ പഞ്ചീകരണമാര്ഗതഃ
വാരാഹാവതാരത്തിൽ, വാരാഹി എന്ന സകലത്തെ താങ്ങുന്ന ദേവിയെ എല്ലാവരും ആരാധിച്ചു. അവൾ ആദിപ്രകൃതിയിൽ നിന്നു, അഞ്ചു ഘടകങ്ങൾ ചേർന്നുണ്ടായവളാണ്.
തസ്യാഃ പൂജാവിധാനം ചാപ്യധശ്ചോര്ധ്വമനേകശഃ । മങ്ഗലം മങ്ഗലസ്യാപി ജന്മ വാസം വദ പ്രഭോ
അവളുടെ ആരാധനക്കുള്ള വിധികൾ പലവിധമാണ്, മേലും കീഴുമായി. മഹാനേ, മംഗളന്റെ ജനനവും വാസവും ദയവായി പറയൂ.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച വാരാഹേ ച വരാഹശ്ച ബ്രഹ്മണാ സംസ്തുതഃ പുരാ । ഉദ്ദധാര മഹീം ഹത്വാ ഹിരണ്യാക്ഷം രസാതലമ്
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: വാരാഹാവതാരത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവു പുരാതനകാലത്ത് വാരാഹനെ സ്തുതിച്ചു. ഹിരണ്യാക്ഷനെ അടിച്ചുതള്ളിയ ശേഷം, ഭൂമിയെ ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചു.
ജലേ താം സ്ഥാപയാമാസ പദ്മപത്രം യഥാ ഹൃദേ । തത്രൈവ നിര്മമേ ബ്രഹ്മാ വിശ്വം സര്വം മനോഹരമ്
അവൻ ഭൂമിയെ വെള്ളത്തിൽ, ഹൃദയത്തിൽ താമസിക്കുന്ന താമരയിലപോലെ സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെ ബ്രഹ്മാവ് ആഹ്ലാദകരമായ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ തദധിദേവീം ച സകാമാം കാമുകോ ഹരിഃ । വരാഹരൂപീ ഭഗവാന് കോടിസൂര്യസമപ്രഭഃ
അവിടെ ആ ദേവിയെ ആഗ്രഹത്തോടെ കണ്ടു, ആഹ്ലാദം നിറഞ്ഞ ഹരിയും, വാരാഹരൂപത്തിൽ, കോടിയോളം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ,
കൃത്വാ രതികലാം സര്വാം മൂര്തിം ച സുമനോഹരാമ് । ക്രീഡാഞ്ചകാര രഹസി ദിവ്യവര്ഷമഹര്നിശമ്
സ്നേഹത്തിന്റെ എല്ലാ കലകളും ആലോചിച്ച്, അതീവ മനോഹരമായ രൂപം ധരിച്ച്, ദൈവികമായ ഒരു വർഷം, രാവും പകലും രഹസ്യമായി അവളോടൊപ്പം ക്രീഡിച്ചു.
സുഖസമ്ഭോഗസംസ്പര്ശാന്മൂര്ച്ഛാം സമ്പ്രാപ സുന്ദരീ । വിദഗ്ധായാ വിദഗ്ധേന സങ്ഗമോഽതിസുഖപ്രദഃ
ആനന്ദകരമായ സമ്പർക്കത്തിൽ നിന്നു, ആ സുന്ദരി ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ചതുരരായ ഇരുവരുടെയും ഐക്യം അത്യന്തം ആനന്ദം നൽകി.
വിഷ്ണുസ്തദങ്ഗസംശ്ലേഷാദ് ബുബുധേ ന ദിവാനിശമ് । വര്ഷാന്തേ ചേതനാം പ്രാപ്യ കാമീ തത്യാജ കാമുകീമ്
വിഷ്ണു ആ ചേർചയിലൂടെ, രാവോ പകലോ എന്നറിയാതെ ആയിരുന്നു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബോധം വീണ്ടെടുത്ത്, ആ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ വിട്ടുപോയി.
പൂര്വരൂപം വരാഹം ച ദധാര സ ച ലീലയാ । പൂജാഞ്ചകാര താം ദേവീം ധ്യാത്വാ ച ധരണീം സതീമ്
അവൻ പിന്നെ തന്റെ പഴയ വാരാഹരൂപം ഇഷ്ടപ്രകാരം സ്വീകരിച്ചു. ഭൂമിയെ ധ്യാനിച്ച് ആ ദൃഢമായ ദേവിയെ ആരാധിച്ചു.