ഓം സര്വവര്ണാത്മികായൈ സ്വാഹാ പാദയുഗ്മം സദാവതു । ഓം വാഗധിഷ്ഠാതൃദേവ്യൈ സ്വാഹാ സര്വം സദാവതു
ഓം സർവവർണ്ണാത്മികായൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം എന്റെ ഇരുകാലുകളും എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഓം വാഗധിഷ്ഠാത്രിദേവ്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ എപ്പോഴും കാത്തിരിപ്പിൻ.
ഓം സര്വകണ്ഠവാസിന്യൈ സ്വാഹാ പ്രാച്യാം സദാവതു । ഓം സര്വജിഹ്വാഗ്രവാസിന്യൈ സ്വാഹാഗ്നിദിശി രക്ഷതു
ഓം സർവകണ്ഠവാസിന്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം കിഴക്കോട്ട് എപ്പോഴും എന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഓം സർവജിഹ്വാഗ്രവാസിന്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം അഗ്നിദിശയിൽ എന്നെ കാത്തിരിപ്പിൻ.
ഓം ഐം ഹ്രീം ക്ലീം സരസ്വത്യൈ ബുധജനന്യൈ സ്വാഹാ । സതതം മന്ത്രരാജോഽയം ദക്ഷിണേ മാം സദാവതു
ഓം ഐം ഹ്രീം ക്ലീം സരസ്വത്യൈ ബുദ്ധജനന്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രരാജാവ് ദക്ഷിണദിശയിൽ എന്നെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കട്ടെ.
ഐം ഹ്രീം ശ്രീം ത്ര്യക്ഷരോ മന്ത്രോ നൈര്ഋത്യാം സര്വദാവതു । ഓം ഐം ജിഹ്വാഗ്രവാസിന്യൈ സ്വാഹാ മാം വാരുണേഽവതു
ഐം ഹ്രീം ശ്രീം എന്ന ത്രയക്ഷരമന്ത്രം നൈരൃത്യദിശയിൽ എന്നെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഓം ഐം ജിഹ്വാഗ്രവാസിന്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം പടിഞ്ഞാറ് എന്നെ കാത്തിരിപ്പിൻ.
ഓം സര്വാമ്ബികായൈ സ്വാഹാ വായവ്യേ മാം സദാവതു । ഓം ഐം ശ്രീം ക്ലീം ഗദ്യവാസിന്യൈ സ്വാഹാ മാമുത്തരേഽവതു
ഓം സർവാംബികായൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം വായുവ്യദിശയിൽ എന്നെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഓം ഐം ശ്രീം ക്ലീം ഗദ്യവാസിന്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം ഉത്തരദിശയിൽ എന്നെ കാത്തിരിപ്പിൻ.
ഓം ഐം സര്വശാസ്ത്രവാസിന്യൈ സ്വാഹൈശാന്യാം സദാവതു । ഓം ഹ്രീം സര്വപൂജിതായൈ സ്വാഹാ ചോര്ധ്വം സദാവതു
ഓം ഐം സർവശാസ്ത്രവാസിന്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം ഈശാന്യദിശയിൽ എന്നെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഓം ഹ്രീം സർവപൂജിതായൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം മുകളിലേക്ക് എന്നെ എപ്പോഴും കാത്തിരിപ്പിൻ.
ഓം ഹ്രീം പുസ്തകവാസിന്യൈ സ്വാഹാധോ മാം സദാവതു । ഓം ഗ്രന്ഥബീജസ്വരൂപായൈ സ്വാഹാ മാം സര്വതോഽവതു
ഓം ഹ്രീം പുസ്തകവാസിന്യൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം താഴേക്ക് എന്നെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കട്ടെ. ഓം ഗ്രന്ഥബീജസ്വരൂപായൈ സ്വാഹാ എന്ന മന്ത്രം എല്ലാ ദിശകളിലും എന്നെ കാത്തിരിപ്പിൻ.
ഇതി തേ കഥിതം വിപ്ര ബ്രഹ്മമന്ത്രൌഘവിഗ്രഹമ് । ഇദം വിശ്വജയം നാമ കവചം ബ്രഹ്മരൂപകമ്
ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണാ, ബ്രഹ്മമന്ത്രങ്ങളുടെ സമാഹാരരൂപം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇത് 'വിശ്വജയം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മരൂപമായ കവചമാണ്.
പുരാ ശ്രുതം ധര്മവക്ത്രാത്പര്വതേ ഗന്ധമാദനേ । തവ സ്നേഹാന്മയാഖ്യാതം പ്രവക്തവ്യം ന കസ്യചിത്
പണ്ടേ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ ധർമ്മന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഇത് കേട്ടതാണു്. നിന്നോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ ഇതു വിശദീകരിച്ചു. ഇതു മറ്റാരോടും പറയരുത്.
ഗുരുമഭ്യര്ച്യ വിധിവദ്വസ്ത്രാലങ്കാരചന്ദനൈഃ । പ്രണമ്യ ദണ്ഡവദ്ഭൂമൌ കവചം ധാരയേത്സുധീഃ
ഗുരുവിനെ വസ്ത്രം, അലങ്കാരം, ചന്ദനം എന്നിവകൊണ്ട് യഥാവിധി പൂജിച്ച്, നിലത്ത് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത്, ഈ കവചം ധരിക്കണം എന്നു ജ്ഞാനികൾക്ക് ഉചിതമാണ്.
പഞ്ചലക്ഷജപേനൈവ സിദ്ധം തു കവചം ഭവേത് । യദി സ്യാത്സിദ്ധകവചോ ബൃഹസ്പതിസമോ ഭവേത്
അഞ്ചുലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ ഈ കവചം സിദ്ധിയാകും. സിദ്ധകവചം ഉള്ളവൻ ബൃഹസ്പതിക്കു തുല്യനാകും.
മഹാവാഗ്മീ കവീന്ദ്രശ്ച ത്രൈലോക്യവിജയീ ഭവേത് । ശക്നോതി സര്വം ജേതും ച കവചസ്യ പ്രസാദതഃ
അവൻ മഹാവാഗ്മിയും കവിൻദ്രനും മൂന്നു ലോകവും ജയിക്കുന്നവനും ആകും. ഈ കവചത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ എല്ലാം ജയിക്കാൻ കഴിയും.
ഇദം ച കണ്വശാഖോക്തം കവചം കഥിതം മുനേ । സ്തോത്രം പൂജാവിധാനം ച ധ്യാനം ച വന്ദനം ശൃണു
കണ്വശാഖയില് പറയപ്പെട്ട ഈ കാവചം ഞാന് വിശദീകരിച്ചു. ഇനി നീ സ്തോത്രവും, പൂജാവിധിയും, ധ്യാനവും, വന്ദനവും ശ്രദ്ധിച്ചു കേള്ക്കു.
യാജ്ഞവല്ക്യകൃതം സരസ്വതീസ്തോത്രവര്ണനമ് ശ്രീനാരായണ ഉവാച വാഗ്ദേവതായാഃ സ്തവനം ശ്രൂയതാം സര്വകാമദമ് । മഹാമുനിര്യാജ്ഞവല്ക്യോ യേന തുഷ്ടാവ താം പുരാ
ശ്രീനാരായണന് പറഞ്ഞു: എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന വാഗ്ദേവിയുടെ സ്തോത്രം, മഹാമുനിയായ യാജ്ഞവല്ക്യന് പുരാതനകാലത്ത് അവളെ സ്തുതിച്ച അതിനെ കുറിച്ച് കേള്ക്കു.
ഗുരുശാപാജ്ജ സ മുനിര്ഹതവിദ്യോ ബഭൂവ ഹ । തദാ ജഗാമ ദുഃഖാര്തോ രവിസ്ഥാനം സുപുണ്യദമ്
ആ ഗുരുവിന്റെ ശാപം മൂലം ആ മുനിക്ക് വിജ്ഞാനം നഷ്ടമായി. അതിനാല് ദുഃഖഭാരിതനായി, അത്യന്തം പുണ്യമായ രവിസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
സമ്പ്രാപ്യ തപസാ സൂര്യം ലോലാര്കേ ദൃഷ്ടിഗോചരേ । തുഷ്ടാവ സൂര്യം ശോകേന രുരോദ ച മുഹുര്മുഹുഃ
കഠിനതപസ്സിലൂടെ സൂര്യനെ നേരില് കാണാന് കഴിഞ്ഞപ്പോള്, ദുഃഖത്തില് ആഴ്ന്ന് അവനെ സ്തുതിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
സൂര്യസ്തം പാഠയാമാസ വേദം വേദാങ്ഗമീശ്വരഃ । ഉവാച സ്തൌഹി വാഗ്ദേവീം ഭക്ത്യാ ച സ്മൃതിഹേതവേ
വേദങ്ങളും അതിന്റെ അംശങ്ങളും അറിയുന്ന ഈശ്വരനായ സൂര്യന് അവന് വേദം പഠിപ്പിച്ചു. പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'സ്മരണയ്ക്കായി ഭക്തിയോടെ വാഗ്ദേവിയെ സ്തുതിച്ചുകൊള്ക.'
തമിത്യുക്ത്വാ ദീനനാഥോഽപ്യന്തര്ധാനം ചകാര സഃ । മുനിഃ സ്നാത്വാ ച തുഷ്ടാവ ഭക്തിനമ്രാത്മകന്ധരഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ദയാമയനായ ആ ദൈവം അപ്രത്യക്ഷനായി. മുനി സ്നാനം ചെയ്ത്, ഭക്തിയോടും വിനയത്തോടെ തല താഴ്ത്തിയും അവളെ സ്തുതിച്ചു.
യാജ്ഞവല്ക്യ ഉവാച കൃപാം കുരു ജഗന്മാതര്മാമേവം ഹതതേജസമ് । ഗുരുശാപാത്സ്മൃതിഭ്രഷ്ടം വിദ്യാഹീനം ച ദുഃഖിതമ്
യാജ്ഞവല്ക്യന് പറഞ്ഞു: 'ലോകമാതാവേ, എന്റെ തേജസ് ഇല്ലാതായിരിക്കുന്ന ഈ ദയനീയന് ദയചെയ്യണം. ഗുരുവിന്റെ ശാപം മൂലം സ്മൃതിയും വിജ്ഞാനവും നഷ്ടപ്പെട്ട് ദുഃഖിതനാണ് ഞാന്.'
ജ്ഞാനം ദേഹി സ്മൃതിം വിദ്യാം ശക്തിം ശിഷ്യപ്രബോധിനീമ് । ഗ്രന്ഥകര്തൃത്വശക്തിം ച സുശിഷ്യം സുപ്രതിഷ്ഠിതമ്
എനിക്ക് ജ്ഞാനവും സ്മരണയും വിജ്ഞാനവും ശിഷ്യരെ ഉണര്ത്താനുള്ള ശക്തിയും നല്കണം. ഗ്രന്ഥങ്ങള് രചിക്കാനുള്ള കഴിവും നല്ല രീതിയില് സ്ഥാപിതനായ ഉത്തമശിഷ്യനെയും നല്കണം.
പ്രതിഭാം സത്സഭായാം ച വിചാരക്ഷമതാം ശുഭാമ് । ലുപ്തം സര്വം ദൈവയോഗാന്നവീഭൂതം പുനഃ കുരു
നല്ല സഭകളില് പ്രചോദനവും, ഉത്തമമായ വിവേചനശേഷിയും നല്കണം. ദൈവക്രമത്തില് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം പുതുതായി പുനഃസ്ഥാപിക്കണം.
യഥാങ്കുരം ഭസ്മനി ച കരോതി ദേവതാ പുനഃ । ബ്രഹ്മസ്വരൂപാ പരമാ ജ്യോതീരൂപാ സനാതനീ
ദേവതകള് എങ്കിലും ചാരില് നിന്ന് അങ്കുരം പൊട്ടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ബ്രഹ്മസ്വരൂപിണിയായ പരമജ്യോതിസായ ശാശ്വതിയായ അമ്മേ, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നീയും.
സര്വവിദ്യാധിദേവീ യാ തസ്യൈ വാണ്യൈ നമോ നമഃ । വിസര്ഗബിന്ദുമാത്രാസു യദധിഷ്ഠാനമേവ ച
സകലവിദ്യകളുടെയും അധിപതിയായ വാണിക്ക്, വിശര്ഗ്ഗവും ബിന്ദുവും മാത്രമായ അവളുടെ അടിസ്ഥാനത്തോട് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.
തദധിഷ്ഠാത്രീ യാ ദേവീ തസ്യൈ നിത്യൈ നമോ നമഃ । വ്യാഖ്യാസ്വരൂപാ സാ ദേവീ വ്യാഖ്യാധിഷ്ഠാതൃരൂപിണീ
അവയുടെ അധിഷ്ഠാത്രിയായ ശാശ്വതിയായ ദേവിയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ സ്വരൂപവും അതിന്റെ അധിഷ്ഠാനമായ ദേവിയുമാണ് അവള്.
യയാ വിനാ പ്രസംഖ്യാവാന് സംഖ്യാം കര്തും ന ശക്യതേ । കാലസംഖ്യാസ്വരൂപാ യാ തസ്യൈ ദേവ്യൈ നമോ നമഃ
അവളില്ലാതെ എണ്ണലോ സംഖ്യയോ സാധ്യമല്ല. കാലവും സംഖ്യയും ആയ ദേവിയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.
ഭ്രമസിദ്ധാന്തരൂപാ യാ തസ്യൈ ദേവ്യൈ നമോ നമഃ । സ്മൃതിശക്തിജ്ഞാനശക്തിബുദ്ധിശക്തിസ്വരൂപിണീ
ഭ്രമത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തമായ ദേവിയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. സ്മരണയുടെ ശക്തി, ജ്ഞാനശക്തി, ബുദ്ധിശക്തി എന്നിവയുടെ രൂപമായ അവളെ വന്ദിക്കുന്നു.
പ്രതിഭാകല്പനാശക്തിര്യാ ച തസ്യൈ നമോ നമഃ । സനത്കുമാരോ ബ്രഹ്മാണം ജ്ഞാനം പപ്രച്ഛ യത്ര വൈ
പ്രതിഭയും, കല്പനാശക്തിയും ആയ ദേവിയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം. സനത്കുമാരന് ബ്രഹ്മാവിനോട് ജ്ഞാനം ചോദിച്ച സ്ഥലത്താണ് അവള്.
ബഭൂവ മൂകവത്സോഽപി സിദ്ധാന്തം കര്തുമക്ഷമഃ । തദാഽഽജഗാമ ഭഗവാനാത്മാ ശ്രീകൃഷ്ണ ഈശ്വരഃ
അപ്പോള് അവന് മൌനിയായവനായി, സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിക്കാന് കഴിയാതെ നിന്നു. അപ്പോള് ശ്രീകൃഷ്ണന് എന്ന പരമാത്മാവ് അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി.
ഉവാച സ താം സ്തൌഹി വാണീമിഷ്ടാം പ്രജാപതേ । സ ച തുഷ്ടാവ താം ബ്രഹ്മാ ചാജ്ഞയാ പരമാത്മനഃ
അവന് പറഞ്ഞു: 'പ്രജാപതേ, ഇഷ്ടമായ വാണിയെ സ്തുതിക്ക.' പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് പരമാത്മാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം അവളെ ഭക്തിയോടെ സ്തുതിച്ചു.
ചകാര തത്പ്രസാദേന തദാ സിദ്ധാന്തമുത്തമമ് । യദാപ്യനന്തം പപ്രച്ഛ ജ്ഞാനമേകം വസുന്ധരാ
അവളുടെ കൃപയാല് അന്നേരം ഉത്തമമായ സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിച്ചു. ഭൂമി അനന്തനോടു ഏകജ്ഞാനം ചോദിച്ചപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ.