മഹാവിരാഡ് ലോമകൂപേ ബ്രഹ്മാണ്ഡഗോലകേ ജലേ । ബഭൂവ ച വിരാട് ക്ഷുദ്രോ വിരാഡംശേന സാമ്പ്രതമ്
മഹാവിരാടിന്റെ രോമരന്ധ്രത്തിൽ, ജലത്തിൽ നിറഞ്ഞ ബ്രഹ്മാണ്ഡഗോളത്തിൽ, വലിയവന്റെ ഭാഗികമായി ചെറു വിരാട് ജനിച്ചു.
ശ്യാമോ യുവാ പീതവാസാഃ ശയാനോ ജലതല്പകേ । ഈഷദ്ധാസ്യഃ പ്രസന്നാസ്യോ വിശ്വവ്യാപീ ജനാര്ദനഃ
കറുത്ത നിറം, യൗവനം, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, ജലത്തിൽ കിടക്കുന്നു. മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, പ്രസന്നമായ മുഖത്തോടുകൂടി, സർവ്വവ്യാപിയായ ജനാർദ്ദനൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തന്നാഭികമലേ ബ്രഹ്മാ ബഭൂവ കമലോദ്ഭവഃ । സമ്ഭൂയ പദ്മദണ്ഡേ ച ബഭ്രാമ യുഗലക്ഷകമ്
അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച താമരയിൽ, താമരയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. താമരയുടെ ദണ്ഡത്തിൽ ജനിച്ച്, അവൻ ദീർഘകാലം അവിടെ സഞ്ചരിച്ചു.
നാന്തം ജഗാമ ദണ്ഡസ്യ പദ്മനാലസ്യ പദ്മജഃ । നാഭിജസ്യ ച പദ്മസ്യ ചിന്താമാപ പിതാ തവ
നാഭിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച താമരയുടെ ദണ്ഡത്തിന്റെ അറ്റം കണ്ടെത്താൻ ബ്രഹ്മാവ് കഴിഞ്ഞില്ല. താമരയുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് നിന്റെ അച്ഛൻ ആശങ്കയിലായി.
സ്വസ്ഥാനം പുനരാഗമ്യ ദധ്യൌ കൃഷ്ണപദാമ്ബുജമ് । തതോ ദദര്ശ ക്ഷുദ്രം തം ധ്യാനേന ദിവ്യചക്ഷുഷാ
തന്റെ സ്ഥലത്ത് തിരിച്ചെത്തി, ബ്രഹ്മാവ് കൃഷ്ണന്റെ പാദതാമരകളിൽ ധ്യാനം ചെയ്തു. അങ്ങനെ ധ്യാനത്തിലൂടെ ദിവ്യദൃഷ്ടിയോടെ, അവൻ ആ ചെറു വിരാടിനെ കണ്ടു.
ശയാനം ജലതല്പേ ച ബ്രഹ്മാണ്ഡഗോലകാപ്ലുതേ । യല്ലോമകൂപേ ബ്രഹ്മാണ്ഡം തം ച തത്പരമീശ്വരമ്
ജലത്തിൽ കിടക്കുന്നവനെയും, ബ്രഹ്മാണ്ഡഗോളത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനെയും, രോമരന്ധ്രത്തിൽ ഉള്ള ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തെയും, ആ പരമേശ്വരനെയും അവൻ കണ്ടു.
ശ്രീകൃഷ്ണം ചാപി ഗോലോകം ഗോപഗോപീസമന്വിതമ് । തം സംസ്തൂയ വരം പ്രാപ തതഃ സൃഷ്ടിം ചകാര സഃ
ശ്രീകൃഷ്ണനെ ഗോലോകത്തിൽ, ഗോപന്മാരും ഗോപികകളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നതും അവൻ കണ്ടു. അവനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, ഒരു വരം ലഭിച്ചു, പിന്നെ സൃഷ്ടി നടത്തി.
ബഭൂവുര്ബ്രഹ്മണഃ പുത്രാ മാനസാഃ സനകാദയഃ । തതോ രുദ്രകലാശ്ചാപി ശിവസ്യൈകാദശ സ്മൃതാഃ
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു മനസ്സിൽ ജനിച്ച പുത്രന്മാർ, സനകാദികൾ, ഉദിച്ചു. പിന്നെ ശിവനിൽ നിന്നു പതിനൊന്നു രുദ്രഭാഗങ്ങൾ ജനിച്ചതായി പറയുന്നു.
ബഭൂവ പാതാ വിഷ്ണുശ്ച ക്ഷുദ്രസ്യ വാമപാര്ശ്വതഃ। ചതുര്ഭുജശ്ച ഭഗവാന് ശ്വേതദ്വീപേ സ ചാവസത്
ചെറു വിരാടിന്റെ ഇടതുഭാഗത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷകനായ വിഷ്ണു ജനിച്ചു. നാലു കൈകളോടെ ഭഗവാൻ ശ്വേതദ്വീപിൽ വസിച്ചു.
ക്ഷുദ്രസ്യ നാഭിപദ്മേ ച ബ്രഹ്മാ വിശ്വം സസര്ജ ഹ। സ്വര്ഗം മര്ത്യം ച പാതാലം ത്രിലോകീം സചരാചരാമ്
ചെറു വിരാടിന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച താമരയിൽ ബ്രഹ്മാവ് ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു: സ്വർഗ്ഗം, ഭൂമി, പാതാളം—മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സഞ്ചരിക്കുന്നവരും അചഞ്ചലങ്ങളുമായ സകല ജീവികളും.
ഏവം സര്വം ലോമകൂപേ വിശ്വം പ്രത്യേകമേവ ച । പ്രതിവിശ്വേ ക്ഷുദ്രവിരാഡ് ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശിവാദയഃ
ഇങ്ങനെ ഓരോ രോമരന്ധ്രത്തിലും ഒരു ലോകം മുഴുവൻ ഉണ്ട്. ഓരോ ലോകത്തും ചെറു വിരാട്, ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നിവരും ഉണ്ട്.
ഇത്യേവം കഥിതം ബ്രഹ്മന് കൃഷ്ണസങ്കീര്തനം ശുഭമ്। സുഖദം മോക്ഷദം ബ്രഹ്മന്കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മണേ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടുന്നതും, സന്തോഷവും മോക്ഷവും നൽകുന്നതും ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഇനി എന്താണ് നീ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
സരസ്വതീസ്തോത്രപൂജാകവചാദിവര്ണനമ് നാരദ ഉവാച ശ്രുതം സര്വം മയാ പൂര്വം ത്വത്പ്രസാദാത്സുധോപമമ് । അധുനാ പ്രകൃതീനാം ച വ്യസ്തം വര്ണയ പൂജനമ്
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവതീ, നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ മുമ്പ് എല്ലാം അമൃതംപോലെ ശുദ്ധമായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ, പ്രകൃതികളുടെ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളുടെ പൂജയും അതിന്റെ വിധികളും ദയവായി വിശദമായി പറയൂ.
കസ്യാഃ പൂജാ കൃതാ കേന കഥം മര്ത്യേ പ്രചാരിതാ । കേന വാ പൂജിതാ കാ വാ കേന കാ വാ സ്തുതാ പ്രഭോ
ആരുടേത് ആരാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടു, എങ്ങനെ മനുഷ്യരിൽ ഈ പൂജ പ്രചരിച്ചു? ആരാണ് അവളെ ആരാധിച്ചത്, ആരാണ് ആരെ സ്തുതിച്ചത്, ഭഗവനേ, ദയവായി പറയൂ.
താസാം സ്തോത്രം ച ധ്യാനം ച പ്രഭാവം ചരിതം ശുഭമ് । കാഭിഃ കേഭ്യോ വരോ ദത്തസ്തന്മേ വ്യാഖ്യാതുമര്ഹസി
അവരുടെ സ്തോത്രങ്ങൾ, ധ്യാനങ്ങൾ, ശക്തികൾ, പുണ്യകരമായ കൃത്യങ്ങൾ, ആരാണ് ആരെ അനുഗ്രഹിച്ചത്—ഇതൊക്കെയും ദയവായി എനിക്ക് വിശദീകരിക്കണം.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഗണേശജനനീ ദുര്ഗാ രാധാ ലക്ഷ്മീഃ സരസ്വതീ । സാവിത്രീ ച സൃഷ്ടിവിധൌ പ്രകൃതിഃ പഞ്ചധാ സ്മൃതാ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഗണപതിയുടെ മാതാവ്, ദുര്ഗ്ഗ, രാധ, ലക്ഷ്മി, സരസ്വതി, സാവിത്രി—സൃഷ്ടിയിൽ ഇവയെ അഞ്ചു പ്രധാന പ്രകൃതിരൂപങ്ങളായി ഓർക്കുന്നു.
ആസാം പൂജാ പ്രസിദ്ധാ ച പ്രഭാവഃ പരമാദ്ഭുതഃ । സുധോപമം ച ചരിതം സര്വമങ്ഗലകാരണമ്
ഇവരുടെ പൂജ പ്രസിദ്ധമാണ്, അവരുടേത് അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായ ശക്തിയാണ്. അവരുടെ കൃത്യങ്ങൾ അമൃതംപോലെ ശുദ്ധവും സർവ്വമംഗളത്തിനും കാരണവുമാണ്.
പ്രകൃത്യംശാഃ കലാ യാശ്ച താസാം ച ചരിതം ശുഭമ് । സര്വം വക്ഷ്യാമി തേ ബ്രഹ്മന് സാവധാനോ നിശാമയ
പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗങ്ങൾ, കലകൾ, അവരുടേത് പുണ്യകരമായ കഥകൾ—ഇവയെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം, ബ്രാഹ്മണാ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
കാലീ വസുന്ധരാ ഗങ്ഗാ ഷഷ്ഠീ മങ്ഗലചണ്ഡികാ । തുലസീ മനസാ നിദ്രാ സ്വധാ സ്വാഹാ ച ദക്ഷിണാ
കാളി, വസുന്ധര, ഗംഗ, ഷഷ്ഠി, മംഗളചണ്ഡിക, തുളസി, മനസാ, നിദ്ര, സ്വധ, സ്വാഹ, ദക്ഷിണ—
സംക്ഷിപ്തമാസാം ചരിതം പുണ്യദം ശ്രുതിസുന്ദരമ് । ജീവകര്മവിപാകം ച തച്ച വക്ഷ്യാമി സുന്ദരമ്
ഇവരുടെ കഥകൾ ചുരുക്കമായിട്ടെങ്കിലും പുണ്യവും ശ്രവണത്തിന് മനോഹരവുമാണ്. ജീവന്റെ കർമ്മഫലങ്ങളും ഞാൻ മനോഹരമായി വിവരിക്കാം, കേൾക്കൂ.
ദുര്ഗായാശ്ചൈവ രാധായാ വിസ്തീര്ണം ചരിതം മഹത് । തദ്വത്പശ്ചാത്പ്രവക്ഷ്യാമി സംക്ഷേപക്രമതഃ ശൃണു
ദുര്ഗ്ഗയുടെയും രാധയുടെയും വിശാലവും മഹത്തായ കഥകൾ ഞാൻ പിന്നീട് വിശദമായി പറയും. ഇപ്പോൾ അവയുടെ സംക്ഷിപ്തരൂപം കേൾക്കൂ.
ആദൌ സരസ്വതീപൂജാ ശ്രീകൃഷ്ണേന വിനിര്മിതാ । യത്പ്രസാദാന്മുനിശ്രേഷ്ഠ മൂര്ഖോ ഭവതി പണ്ഡിതഃ
ആദ്യമായി സരസ്വതിയുടെ പൂജ ശ്രീകൃഷ്ണൻ സ്ഥാപിച്ചു. അവളുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ, മഹർഷിയേ, ഒരു മണ്ടൻ പോലും പണ്ഡിതനാകും.
ആവിര്ഭൂതാ യഥാ ദേവീ വക്ത്രതഃ കൃഷ്ണയോഷിതഃ । ഇയേഷ കൃഷ്ണം കാമേന കാമുകീ കാമരൂപിണീ
കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയയുടെയെ വായിൽനിന്ന് ദേവി പ്രത്യക്ഷമായി. അവൾ കാമഭാവത്തോടെ കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിച്ചു, സ്വയം കാമിനിയായ രൂപം ധരിച്ചു.
സ ച വിജ്ഞായ തദ്ഭാവം സര്വജ്ഞഃ സര്വമാതരമ് । താമുവാച ഹിതം സത്യം പരിണാമേ സുഖാവഹമ്
അവളുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി, സർവ്വജ്ഞനും സർവ്വമാതാവുമായ കൃഷ്ണൻ, അവളെ ഹിതവും സത്യവും അവസാനം സന്തോഷം നൽകുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച ഭജ നാരായണം സാധ്വി മദംശം ച ചതുര്ഭുജമ് । യുവാനം സുന്ദരം സര്വഗുണയുക്തം ച മത്സമമ്
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: സതീ, നീ നാരായണനെ ആരാധിക്കൂ. അവൻ എന്റെ ഭാഗമായ നാലു കൈകളുള്ള യുവാവാണ്, സുന്ദരനും എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നനുമാണ്, എന്നെപ്പോലെയും.
കാമജ്ഞം കാമിനീനാം ച താസാം ച കാമപൂരകമ് । കോടികന്ദര്പലാവണ്യം ലീലാലങ്കതമീശ്വരമ്
അവൻ സ്ത്രീകളുടെ ഇച്ഛകൾ അറിയുന്നവനും അവർക്കാവശ്യമായത് നൽകുന്നവനും, കോടിയോളം മന്മഥന്മാരുടെ സൗന്ദര്യത്താൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ലീലാവിലാസങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭഗവാനുമാണ്.
കാന്തേ കാന്തം ച മാം കൃത്വാ യദി സ്ഥാതുമിഹേച്ഛസി । ത്വത്തോ ബലവതീ രാധാ ന ഭദ്രം തേ ഭവിഷ്യതി
നീ എന്നെ കാമനായി ചേർന്ന് ഇവിടെ തുടരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അറിയുക—നിനക്കാൾ ശക്തിയുള്ളവൾ രാധയാണ്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിനക്ക് നല്ലതൊന്നും സംഭവിക്കില്ല.
യോ യസ്മാദ് ബലവാന്വാപി തതോഽന്യം രക്ഷിതും ക്ഷമഃ । കഥം പരാന്സാധയതി യദി സ്വയമനീശ്വരഃ
ആർക്കും മറ്റൊരാളേക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയും. സ്വയം സ്വതന്ത്രനല്ലെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ സാധിപ്പിക്കും?
സര്വേശഃ സര്വശാസ്താഹം രാധാം ബാധിതുമക്ഷമഃ । തേജസാ മത്സമാ സാ ച രൂപേണ ച ഗുണേന ച
എനിക്ക് സർവ്വാധിപതിയും സർവ്വഗുരുവുമാണെങ്കിലും, രാധയെ നേരിടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അവൾ ശക്തിയിലും രൂപത്തിലും ഗുണത്തിലും എനിക്കു തുല്യയാണ്.
പ്രാണാധിഷ്ഠാതൃദേവീ സാ പ്രാണാംസ്ത്യക്തും ച കഃ ക്ഷമഃ । പ്രാണതോഽപി പ്രിയഃ പുത്രഃ കേഷാം വാസ്തി ച കശ്ചന
അവൾ ജീവന്റെ അധിഷ്ഠാതൃദേവിയാണ്—സ്വന്തം ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആര്ക്ക് കഴിയും? ജീവനെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട മകനുണ്ടോ ആര്ക്കെങ്കിലും?