മയൂരപിച്ഛചൂഡം ച മാലതീമാല്യമണ്ഡിതമ് । സുനസം സസ്മിതം കാന്തം ഭക്താനുഗ്രഹകാരണമ്
മയില്പീലി കിരീടവും മല്ലികമാലയും അണിഞ്ഞവൻ, മനോഹരമായ മൂക്കും, പുഞ്ചിരിയോടെ, സുന്ദരൻ, ഭക്തന്മാർക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവൻ.
ജ്വലദഗ്നിവിശുദ്ധൈകപീതാംശുകസുശോഭിതമ് । ദ്വിഭുജം മുരലീഹസ്തം രത്നഭൂഷണഭൂഷിതമ്
ദഹിക്കുന്ന തീയിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച ഏകമായ മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, രണ്ടു കൈകളുള്ളവൻ, കൈയിൽ വംശി പിടിച്ചവൻ, രത്നാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവൻ.
സര്വാധാരം ച സര്വേശം സര്വശക്തിയുതം വിഭുമ് । സര്വൈശ്വര്യപ്രദം സര്വസ്വതന്ത്രം സര്വമങ്ഗലമ്
എല്ലാവർക്കും ആധാരമായവൻ, എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ, എല്ലാ ശക്തികളും ഉള്ളവൻ, മഹാശക്തൻ, എല്ലാ ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നവൻ, പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളവൻ, എല്ലായ്പ്പോഴും മംഗളകരൻ.
പരിപൂര്ണതമം സിദ്ധം സിദ്ധേശം സിദ്ധികാരകമ് । ധ്യായന്തേ വൈഷ്ണവാഃ ശശ്വദ്ദേവദേവം സനാതനമ്
പരിപൂർണ്ണതയിലും സിദ്ധനായി, സിദ്ധന്മാരുടെ നാഥനായി, സിദ്ധികൾ നൽകുന്നവൻ; വൈഷ്ണവർ എപ്പോഴും ദേവദേവനായ ശാശ്വതനായി അവനെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
ജന്മമൃത്യുജരാവ്യാധിശോകഭീതിഹരം പരമ് । ബ്രഹ്മണോ വയസാ യസ്യ നിമേഷ ഉപചര്യതേ
ജനനം, മരണം, വയസ്സാകൽ, രോഗം, ദുഃഖം, ഭയം എന്നിവ നീക്കം ചെയ്യുന്ന പരമൻ; ബ്രഹ്മാവിന്റെ കണ്ണിറുക്കം അവന്റെ ആയുസ്സായി എണ്ണപ്പെടുന്നു.
സ ചാത്മാ സ പരം ബ്രഹ്മ കൃഷ്ണ ഇത്യഭിധീയതേ । കൃഷിസ്തദ്ഭക്തിവചനോ നശ്ച തദ്ദാസ്യവാചകഃ
അവനാണ് ആത്മാവ്, പരബ്രഹ്മം, കൃഷ്ണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ; 'കൃ' ഭക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, 'ശ' അവനോടുള്ള ദാസ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഭക്തിദാസ്യപ്രദാതാ യഃ സ ച കൃഷ്ണഃ പ്രകീര്തിതഃ । കൃഷിശ്ച സര്വവചനോ നകാരോ ബീജമേവ ച
ഭക്തിയും ദാസ്യവും നൽകുന്നവൻ കൃഷ്ണൻ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. 'കൃ' എന്നത് സർവ്വവാചകമാണ്, 'ണ' എന്നത് അതിന്റെ വിത്താണ്.
സ കൃഷ്ണഃ സര്വസ്രഷ്ടാഽഽദൌ സിസൃക്ഷന്നേക ഏവ ച । സൃഷ്ട്യുന്മുഖസ്തദംശേന കാലേന പ്രേരിതഃ പ്രഭുഃ
ആ കൃഷ്ണൻ, സർവ്വസൃഷ്ടിയുടെ ഏകസ്രഷ്ടാവ്, സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, തന്റെ ഭാഗികരൂപത്തിൽ, കാലത്തിന്റെ പ്രേരണയാൽ സൃഷ്ടിയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
സ്വേച്ഛാമയഃ സ്വേച്ഛയാ ച ദ്വിധാരൂപോ ബഭൂവ ഹ । സ്ത്രീരൂപോ വാമഭാഗാംശോ ദക്ഷിണാംശഃ പുമാന്സ്മൃതഃ
സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം, തന്റെ ഇഷ്ടത്താൽ, അവൻ രണ്ടുരൂപം സ്വീകരിച്ചു: ഇടത്തുഭാഗം സ്ത്രീരൂപം, വലത്തുഭാഗം പുരുഷരൂപം ആയി.
താം ദദര്ശ മഹാകാമീ കാമാധാരാം സനാതനഃ । അതീവ കമനീയാ ച ചാരുപങ്കജസന്നിഭാമ്
സനാതനനായ അവൻ, മഹത്തായ ആഗ്രഹത്തോടെ, ആ കാമത്തിന്റെ ഉറവിടമായ, അത്യന്തം മനോഹരവും കമലപുഷ്പംപോലെയും ഉള്ള അവളെ കണ്ടു.
ചന്ദ്രബിമ്ബവിനിന്ദ്യൈകനിതമ്ബയുഗലാം പരാമ് । സുചാരുകദലീസ്തമ്ഭനിന്ദിതശ്രോണിസുന്ദരീമ്
ചന്ദ്രന്റെ പൂര്ണ്ണതയെ പോലും മങ്ങിച്ചയക്കുന്ന ഇരുകടലിരുകൾ അവള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു; സുന്ദരമായ അവളുടെ ഉരുക്കൾ വാഴപ്പിണ്ഡത്തിന്റെ മൃദുലതയെ പോലും ലജ്ജിപ്പിച്ചു.
ശ്രീയുക്തശ്രീഫലാകാരസ്തനയുഗ്മമനോരമാമ് । പുഷ്പജുഷ്ടാം സുവലിതാം മധ്യക്ഷീണാം മനോഹരാമ്
ശ്രീയോടുകൂടിയ, ശ്രീഫലത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള മനോഹരമായ ഇരുസ്തനങ്ങൾ അവളെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു; പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും, അരം സുന്ദരമായി കുഴുങ്ങിയും, അവൾ ഹൃദയം കവർന്നവളായിരുന്നു.
അതീവ സുന്ദരീം ശാന്താം സസ്മിതാം വക്രലോചനാമ് । വഹ്നിശുദ്ധാംശുകാധാരാം രത്നഭൂഷണഭൂഷിതാമ്
അവൾ അത്യന്തം സുന്ദരിയും, ശാന്തയുമായിരുന്നു; സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ, വളഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ; തീപോലെയുള്ള ശുദ്ധമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, രത്നാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവളായിരുന്നു.
ശശ്വച്ചക്ഷുശ്ചകോരാഭ്യാം പിബന്തീം സതതം മുദാ । കൃഷ്ണസ്യ മുഖചന്ദ്രം ച ചന്ദ്രകോടിവിനിന്ദിതമ്
ചന്ദ്രനും ചകോരപക്ഷികളുംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളാൽ, അവൾ സന്തോഷത്തോടെ എപ്പോഴും കൃഷ്ണന്റെ മുഖചന്ദ്രനെ നോക്കി; ആ മുഖം കോടിച്ചന്ദ്രന്മാരെയും മങ്ങിച്ചയക്കുന്നതായിരുന്നു.
കസ്തൂരീബിന്ദുനാ സാര്ധമധശ്ചന്ദനബിന്ദുനാ । സമം സിന്ദൂരബിന്ദും ച ഭാലമധ്യേ ച ബിഭ്രതീമ്
അവളുടെ നെറ്റിയുടെ നടുവിൽ കുങ്കുമപ്പൂവ്, അതിനു താഴെ കസ്തൂരി ചുവട്ടും ചന്ദനപ്പൂവുമുണ്ടായിരുന്നു.
വക്രിമം കബരീഭാരം മാലതീമാല്യഭൂഷിതമ് । രത്നേന്ദ്രസാരഹാരം ച ദധതീം കാന്തകാമുകീമ്
വളഞ്ഞ കേശഭാരത്തിൽ മല്ലികാമാലകൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു; അത്യുത്തമരത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ഹാരവും ധരിച്ചിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവൾ പ്രിയനെ ആകർഷിച്ചു.
കോടിചന്ദ്രപ്രഭാമൃഷ്ടപുഷ്ടശോഭാസമന്വിതാമ് । ഗമനേന രാജഹംസഗജഗര്വവിനാശിനീമ്
കോടിച്ചന്ദ്രന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള തിളക്കം അവളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു; അവളുടെ നടപ്പിൽ രാജഹംസകളും ആനകളും പോലും അഭിമാനം വിട്ടുപോയി.
ദൃഷ്ട്വാ താം തു തയാ സാര്ധം രാസേശോ രാസമണ്ഡലേ । രാസോല്ലാസേ സുരസികോ രാസക്രീഡാഞ്ചകാര ഹ
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, രാസേശ്വരൻ അവളോടൊപ്പം രാസമണ്ഡലത്തിൽ രാസനൃത്തത്തിന്റെ ആനന്ദത്തിൽ ലീനനായി, രാസക്രീഡയിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
നാനാപ്രകാരശൃങ്ഗാരം ശൃങ്ഗാരോ മൂര്തിമാനിവ । ചകാര സുഖസമ്ഭോഗം യാവദ്വൈ ബ്രഹ്മണോ ദിനമ്
നാനാതരം സ്നേഹവിനോദങ്ങൾ, സ്നേഹസ്വരൂപനായവൻ തന്നെ, അനന്തമായ ആനന്ദത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസത്തോളം സുഖസംഗമം അനുഭവിച്ചു.
തതഃ സ ച പരിശ്രാന്തസ്തസ്യാ യോനൌ ജഗത്പിതാ । ചകാര വീര്യാധാനം ച നിത്യാനന്ദേ ശുഭക്ഷണേ
അതിനുശേഷം, ക്ഷീണിച്ച ലോകപിതാവ്, ശാശ്വതാനന്ദത്തിലും ശുഭമായ ക്ഷണത്തിലും, തന്റെ വീര്യം അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ചു.
ഗാത്രതോ യോഷിതസ്തസ്യാഃ സുരതാന്തേ ച സുവ്രത । നിഃസസാര ശ്രമജലം ശ്രാന്തായാസ്തേജസാ ഹരേഃ
ആ സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന്, അവരുടെ സംഗമം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഹരിയുടെ തേജസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ച അവളിൽ നിന്ന് വിയർപ്പ് പുറത്ത് വന്നു.
മഹാക്രമണക്ലിഷ്ടായാ നിഃശ്വാസശ്ച ബഭൂവ ഹ । തദാ വവ്രേ ശ്രമജലം തത്സര്വം വിശ്വഗോലകമ്
മഹത്തായ പ്രയാസത്തിൽ അവൾ ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ ശ്വാസം പുറത്തുവന്നു; അപ്പോൾ ആ മുഴുവൻ വിയർപ്പും വിശ്വഗോലകമായി മാറി.
സ ച നിഃശ്വാസവായുശ്ച സര്വാധാരോ ബഭൂവ ഹ । നിഃശ്വാസവായുഃ സര്വേഷാം ജീവിനാം ച ഭവേഷു ച
അവളുടെ പുറന്തള്ളിയ ശ്വാസം എല്ലാറ്റിനും ആധാരമായിത്തീർന്നു; ആ ശ്വാസം സകല ജീവജാലങ്ങൾക്കും ജീവശക്തിയായി.
ബഭൂവ മൂര്തിമദ്വായോര്വാമാങ്ഗാത്പ്രാണവല്ലഭാ । തത്പത്നീ സാ ച തത്പുത്രാഃ പ്രാണാഃ പഞ്ച ച ജീവിനാമ്
അവളുടെ ഇടതുഭാഗത്തിൽ നിന്ന് രൂപംകൊണ്ട വായു അവളുടെ ഭർത്താവായി; അവരിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരാണ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ജീവശക്തിയായ അഞ്ചു പ്രാണന്മാർ.
പ്രാണോഽപാനഃ സമാനശ്ചോദാനവ്യാനൌ ച വായവഃ । ബഭൂവുരേവ തത്പുത്രാ അധഃ പ്രാണാശ്ച പഞ്ച ച
പ്രാണൻ, അപാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ, വ്യാനൻ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ച് ജീവവായുക്കൾ അവന്റെ പുത്രന്മാരായി. അങ്ങനെ താഴേക്ക് പോകുന്ന അഞ്ച് ജീവവായുക്കളും ഉണ്ടായി.
ഘര്മതോയാധിദേവശ്ച ബഭൂവ വരുണോ മഹാന് । തദ്വാമാങ്ഗാച്ച തത്പത്നീ വരുണാനീ ബഭൂവ സാ
ചൊരിച്ച ചോർച്ചയും വെള്ളവും ചേർന്ന് മഹത്തായ വരുണൻ ജനിച്ചു. അവന്റെ ഇടത്തേ വശത്തുനിന്ന് അവന്റെ ഭാര്യയായ വരുണാനിയും ജനിച്ചു.
അഥ സാ കൃഷ്ണചിച്ഛക്തിഃ കൃഷ്ണഗര്ഭം ദധാര ഹ । ശതമന്വന്തരം യാവജ്ജ്വലന്തീ ബ്രഹ്മതേജസാ
അപ്പോൾ ആ കറുത്ത ചൈതന്യശക്തി, ബ്രഹ്മത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന കറുത്ത ഗർഭത്തെ നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾക്കാലം ധരിച്ചു.
കൃഷ്ണപ്രാണാധിദേവീ സാ കൃഷ്ണപ്രാണാധികപ്രിയാ । കൃഷ്ണസ്യ സങ്ഗിനീ ശശ്വത്കൃഷ്ണവക്ഷഃസ്ഥലസ്ഥിതാ
കൃഷ്ണന്റെ ജീവശക്തിക്ക് അധിപതിയായ ദേവി, ജീവനേക്കാൾ പ്രിയങ്കരിയായവളായി, എന്നും കൃഷ്ണന്റെ നെഞ്ചിൽ പാർക്കുന്ന് അവന്റെ സ്ഥിരസഖിയായി.
ശതമന്വന്തരാന്തേ ച കാലേഽതീതേ തു സുന്ദരീ । സുഷാവ ഡിമ്ഭം സ്വര്ണാഭം വിശ്വാധാരാലയം പരമ്
നൂറു മന്വന്തരങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ സുന്ദരിയായ ദേവി, സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള നിറമുള്ള, ലോകത്തിന് ആധാരവും ആശ്രയവുമായ പരമമായ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ ഡിമ്ഭം ച സാ ദേവീ ഹൃദയേന വ്യദൂയത । ഉത്സസര്ജ ച കോപേന ബ്രഹ്മാണ്ഡഗോലകേ ജലേ
ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ ദേവിയുടെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു; കോപത്തോടെ അവൾ ആ കുഞ്ഞിനെ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞു.