രമ്യകേ നാമവര്ഷേ ച മൂര്തിം ഭഗവതഃ പരാമ് । മാത്സ്യാം ദേവാസുരൈര്വന്ദ്യാം മനുഃ സ്തൌതി നിരന്തരമ്
രമ്യക എന്ന ദേശത്ത്, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും വന്ദിക്കുന്ന പരമമായ ഭഗവതിന്റെ മത്സ്യാവതാരത്തെ മനു എപ്പോഴും സ്തുതിക്കുന്നു.
മനുരുവാച ഓം നമോ ഭഗവതേ മുഖ്യതമായ നമഃ സത്ത്വായ പ്രാണായൌജസേ ബലായ മഹാമത്സ്യായ നമഃ । അന്തര്ബഹിശ്ചാഖിലലോകപാലകൈ- രദൃഷ്ടരൂപോ വിചരസ്യുരുസ്വനഃ । സ ഈശ്വരസ്ത്വം യ ഇദം വശേ നയ- ന്നാമ്നാ യഥാ ദാരുമയീം നരഃ സ്ത്രിയമ്
മനു പറഞ്ഞു: ഓം, പരമേശ്വരനേ, സത്ത്വസ്വരൂപനേ, പ്രാണശക്തിയേ, ബലമേ, മഹാമത്സ്യാവതാരമേ, നിനക്കു വന്ദനം. ലോകരക്ഷകരും കാണാൻ കഴിയാത്തവിധം നീ അകത്തും പുറത്തും എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഈ ലോകം നിന്റെ വശത്തിൽ ആക്കുന്നവനാണ് നീ, ഒരു മനുഷ്യൻ മരക്കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ സ്ത്രീയെ നാമം വിളിച്ച് നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ.
യം ലോകപാലാഃ കില മത്സരജ്വരാ ഹിത്വാ യതന്തോഽപി പൃഥക് സമേത്യ ച । പാതും ന ശേകുര്ദ്വിപദശ്ചതുഷ്പദഃ സരീസൃപം സ്ഥാണു യദത്ര ദൃശ്യതേ
ലോകപാലകർ പോലും അസൂയകൊണ്ട് പീഡിതരായി, ഒരുമിച്ചും വേറെയും ശ്രമിച്ചിട്ടും, ഇവിടെയുള്ള ഇരുകാലികളും നാലുകാലികളും പാമ്പുകളും നിലനിൽക്കുന്നവയും സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാണ് നീ.
ഭവാന് യുഗാന്താര്ണവ ഊര്മിമാലിനി ക്ഷോണീമിമാമോഷധിവീരുധാം നിധിമ് । മയാ സഹോരുക്രമ തേഽജ ഓജസാ തസ്മൈ ജഗത്പ്രാണഗണാത്മനേ നമഃ
യുഗാന്തത്തിൽ, സമുദ്രത്തിന്റെ തിരകളിൽ, ഭൂമി, ഔഷധികൾ, ചെടികൾ എന്നിവയുടെ ആധാരമായവനാണ് നീ. മഹാബലശാലിയായ അജജന്മനേ, എന്നോടൊപ്പം നീ ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെ ആത്മാവാണ്. നിനക്കു വന്ദനം.
ഏവം സ്തൌതി ച ദേവേശം മനുഃ പാര്ഥിവസത്തമഃ । മത്സ്യാവതാരം ദേവേശം സംശയച്ഛേദകാരണമ്
ഇങ്ങനെ, ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും ഉത്തമനായ മനു, സംശയങ്ങൾ നീക്കുന്ന കാരണമായ മത്സ്യാവതാരമായ ദേവേശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നു.
ധ്യാനയോഗേന ദേവസ്യ നിര്ധൂതാശേഷകല്മഷഃ । ആസ്തേ പരിചരന്ഭക്ത്യാ മഹാഭാഗവതോത്തമഃ
ദേവനിൽ ധ്യാനയോഗം ചെയ്തുകൊണ്ട്, എല്ലാ പാപങ്ങളും വിട്ട്, ഭക്തിയോടെ സേവനം ചെയ്ത്, മഹാഭാഗവതന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനായി അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭുവനകോശവര്ണനേ ഹിരണ്മയകിമ്പുരുഷവര്ഷവര്ണനമ് ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഹിരണ്മയേ നാമ വര്ഷേ ഭഗവാന്കൂര്മരൂപധൃക് । ആസ്തേ യോഗപതിഃ സോഽയമര്യമ്ണാ പൂജ്യ ഈഡ്യതേ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഹിരണ്മയ എന്ന ദേശത്ത്, കൂർമരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന യോഗപതിയായ ഭഗവാൻ ആര്യമൻ ആരാധിച്ച് പാടുന്നു.
അര്യമോവാച ഓം നമോ ഭഗവതേ അകൂപാരായ സര്വസത്ത്വഗുണ- വിശേഷണായ നോപലക്ഷിതസ്ഥാനായ നമോ വര്ഷ്മണേ നമോ ഭൂമേ നമോഽവസ്ഥാനായ നമസ്തേ । യദ്രൂപമേതന്നിജമായയാര്പിത- മര്ഥസ്വരൂപം ബഹുരൂപരൂപിതമ് । സംഖ്യാ ന യസ്യാസ്ത്യയഥോപലമ്ഭനാ- ത്തസ്മൈ നമസ്തേഽവ്യപദേശരൂപിണേ
ജരായുജം സ്വേദജമണ്ഡജോദ്ഭിദം ചരാചരം ദേവര്ഷിപിതൃഭൂതമൈന്ദ്രിയമ് । ദ്യൌഃ ഖം ക്ഷിതിഃ ശൈലസരിത്സമുദ്രം ദ്വീപഗ്രഹര്ക്ഷേത്യഭിധേയ ഏകഃ
ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവരും, ചൊരിച്ചുവളർന്നവരും, മുട്ടയിൽ നിന്നവരും, മുളച്ചവരും, ചലനമുള്ളവയും അചലങ്ങളുമായവയും, ദേവന്മാർ, ഋഷിമാർ, പിതാക്കന്മാർ, ഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രൻ, ആകാശം, അന്തരം, ഭൂമി, പർവതങ്ങൾ, നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, ദ്വീപുകൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരേ പേരിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവനിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
യസ്മിനസംഖ്യേയവിശേഷനാമ- രൂപാകൃതൌ കവിഭിഃ കല്പിതേയമ് । സംഖ്യാ യയാ തത്ത്വദൃശാപനീയതേ തസ്മൈ നമഃ സാംഖ്യനിദര്ശനായ തേ
പേരിലും രൂപത്തിലും അനേകം വ്യത്യാസങ്ങൾ കവിൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുള്ളവനും, അതിന്റെ എണ്ണം സത്യം കാണുന്നവർ അകറ്റുന്നവനും, സാംഖ്യദർശനത്തിന് ഉദാഹരണമായവനുമാണ് നീ. നിനക്കു വന്ദനം.
ഏവം സ്തുവതി ദേവേശമര്യമാ സഹ വര്ഷപൈഃ । ഗീയതേ ചാപി ഭജതേ സര്വഭൂതഭവം പ്രഭുമ്
ഇങ്ങനെ, ആര്യമൻ അതിലെ ജനങ്ങളോടൊപ്പം ദേവതകളുടെ അധിപതിയെ സ്തുതിക്കുകയും, എല്ലാ ജീവികളുടെ സ്രഷ്ടാവിനെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തഥോത്തരേഷു കുരുഷു ഭഗവാന്യജ്ഞപൂരുഷഃ । ആദിവാരാഹരൂപോഽസൌ ധരണ്യാ പൂജ്യതേ സദാ
ഉത്തരകുരുക്കളിൽ, യജ്ഞപുരുഷനായ ഭഗവാൻ ആദിവരാഹരൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഭൂമി അവനെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നു.
സമ്പൂജ്യ വിധിവദ്ദേവം തദ്ഭക്ത്യാര്ദ്രാര്ദ്രഹൃത്കജാ । ഭൂമിഃ സ്തൌതി ഹരിം യജ്ഞവാരാഹം ദൈത്യമര്ദനമ്
ദൈവത്തെ യഥാവിധി ആരാധിച്ച്, ഭക്തിയോടെ, സ്നേഹപൂർവം ഹൃദയം ഉരുകി, ഭൂമി ഹരിയെ, യജ്ഞവരാഹനെയും ദൈത്യന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനെയും സ്തുതിക്കുന്നു.
ഭൂരുവാച ഓം നമോ ഭഗവതേ മന്ത്രതത്ത്വലിങ്ഗായ യജ്ഞക്രതവേ മഹാധ്വരാവയവായ മഹാവരാഹായ നമഃ കര്മശുക്ലായ ത്രിയുഗായ നമസ്തേ
ഭൂമി പറഞ്ഞു: ഓം, മന്ത്രത്തിന്റെ സാരമായവനേ, യജ്ഞത്തിന്റെ സ്വരൂപമേ, മഹായാഗത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായവനേ, മഹാവരാഹനേ, ശുദ്ധമായ കർമ്മങ്ങളുള്ളവനേ, മൂന്ന് യുഗങ്ങളിലെയും ദൈവമേ, നിനക്കു വന്ദനം.
യസ്യ സ്വരൂപം കവയോ വിപശ്ചിതോ ഗുണേഷു ദാരുഷ്വിവ ജാതവേദസമ് । മജ്ജന്തി മഥ്നാ മനസാ ദിദൃക്ഷവോ ഗൂഢം ക്രിയാര്ഥേര്നമ ഈരിതാത്മനേ
നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം, മരത്തിൽ അഗ്നി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഗുണങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതു കാണാൻ ജ്ഞാനികൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചാലും, അതു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കർമ്മത്തിലൂടെ അതിന്റെ സ്വഭാവം പ്രകടമാകുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ദ്രവ്യക്രിയാഹേത്വയനേശകര്തൃഭി- ര്മായാഗുണൈര്വസ്തുഭിരീക്ഷിതാത്മനേ । അന്വീക്ഷയാങ്ഗാതിശയാത്മബുദ്ധിഭി- നിംരസ്തമായാകൃതയേ നമോഽസ്തു തേ
ദ്രവ്യങ്ങൾ, കർമ്മങ്ങൾ, കാരണം, കർത്താവ് എന്നിവയിലൂടെ, മായയുടെ ഗുണങ്ങളാൽ, വസ്തുക്കളാൽ, നീ അറിയപ്പെടുന്നു. അന്വേഷണവും ഉത്തമമായ ബുദ്ധിയും കൊണ്ട്, മായയുടെ ഇരുണ്ടത്വം അകറ്റുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
കരോതി വിശ്വസ്ഥിതിസംയമോദയം യസ്യേപ്സിതം നേഷ്മിതുമീക്ഷിതുര്ഗുണൈഃ । മായാ യഥാഽയോ ഭ്രമതേ തദാശ്രയം ഗ്രാവ്ണോ നമസ്തേ ഗുണകര്മസാക്ഷിണേ
പ്രമഥ്യ ദൈത്യം പ്രതിവാരണം മൃധേ യോ മാം രസായാ ജഗദാദിസൂകരഃ । കൃത്വാഗ്രദംഷ്ട്രം നിരഗാദുദന്വതഃ ക്രീഡന്നിവേഭഃ പ്രണതാസ്മി തം വിഭുമ്
സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, മഹാവരാഹരൂപം ധരിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ച അസുരനെ സംഹരിച്ചു, ഭൂമിയെ തനിക്കു മുന്നിലുള്ള ദന്തത്തിൽ വെച്ച്, സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി, വലിയാനയെന്നപോലെ ആഹ്ലാദത്തോടെ സഞ്ചരിച്ച ആ മഹേശ്വരനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
കിമ്പുരുഷേ വര്ഷേഽസ്മിന്ഭഗവന്തം ദാശരഥിം ച സര്വേശമ് । സീതാരാമം ദേവം ശ്രീഹനുമാനാദിപൂരുഷം സ്തൌതി
കിംപുരുഷ ദേശത്ത്, വാനരശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാൻ, ദശരഥപുത്രനായ, സകലലോകാധിപതിയായ, സീതയുടെ പ്രിയനായ രാമചന്ദ്രനേ, ആദിപുരുഷനേ, ദൈവമായ അവനേ സ്തുതിക്കുന്നു.
മര്ത്യാവതാരസ്ത്വിഹ മര്ത്യശിക്ഷണം രക്ഷോവധായൈവ ന കേവലം വിഭോ । കുതോഽന്യഥാ സ്യാദ്ഽഽരമതഃ സ്വ ആത്മനഃ സീതാകൃതാനി വ്യസനാനീശ്വരസ്യ
പ്രഭോ, മനുഷ്യരിൽ ജന്മം എടുക്കുന്നതും, മനുഷ്യരെ ഉപദേശിക്കുകയും, അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതും മാത്രം അല്ല താങ്കളുടെ ഉദ്ദേശ്യം. സ്വയം ആനന്ദസ്വരൂപനായ ഈശ്വരൻ, സീതയുടെ കാരണമായ ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ മറ്റെന്ത് വഴി ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു?
ന വൈ സ ആത്മാത്മവതാം സുഹൃത്തമഃ സക്തസ്വിലോക്യാം ഭഗവാന്വാസുദേവഃ । ന സ്ത്രീകൃതം കശ്മലമശ്നുവീത ന ലക്ഷണം ചാപി വിഹാതുമര്ഹതി
സ്വയം സാക്ഷാത്കരിച്ചവർക്കുള്ള ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്ത്, പരമാത്മാവായ വാസുദേവൻ ലോകസംബന്ധങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമില്ലാത്തവനാണ്. സ്ത്രീയുടെ കാരണമായ അശുദ്ധി അവനിൽ ബാധിക്കില്ല. തനിക്കുള്ള യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അവൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല.
ന ജന്മ നൂനം മഹതോ ന സൌഭഗം ന വാങ് ന ചുദ്ധിര്നാകൃതിസ്തോഷഹേതുഃ । തൈര്യദ്വിസൃഷ്ടാനപി നോ വനൌകസ- ശ്ചകാര സഖ്യേ ബത ലക്ഷ്മണാഗ്രജഃ
ജന്മം, മഹത്ത്വം, ഭാഗ്യം, വാക്ക്, ബുദ്ധി, രൂപം എന്നിവയിൽ ഒന്നും സന്തോഷത്തിന് കാരണമല്ല. എങ്കിലും അവയെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടും, ലക്ഷ്മണന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ കാട്ടിലുള്ളവരുമായി സൗഹൃദം പുലർത്തിയത് അത്ഭുതകരമാണ്.
സുരോഽസുരോ വാപ്യഥവാ നരോഽനരഃ സര്വാത്മനാ യഃ സുകൃതജ്ഞമുത്തമമ് । ഭജേത രാമം മനുജാകൃതിം ഹരിം യ ഉത്തരാനനയത്കോസലാന് ദിവമ്
ദേവൻ, അസുരൻ, മനുഷ്യൻ, അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യരല്ലാത്തവൻ ആയാലും, ആരെങ്കിലും പൂർണ്ണമായ ഭക്തിയോടെ, ധർമ്മത്തെ ഏറ്റവും നല്ലതായി അറിയുന്ന, മനുഷ്യരൂപത്തിലുള്ള ഹരിയായ രാമനെ ആരാധിച്ചാൽ, അവൻ കൊസലവാസികളെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചവനെയാണ്, അത്തരം ഭക്തൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തും.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഏവം കിമ്പുരുഷേ വര്ഷേ സത്യസന്ധം ദൃഢവ്രതമ് । രാമം രാജീവപത്രാക്ഷം ഹനുമാന് വാനരോത്തമഃ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കിംപുരുഷ ദേശത്ത്, വാനരശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാൻ, സത്യസന്ധനും ദൃഢവ്രതനും, കമലനയനനായ രാമനെ സ്തുതിക്കുന്നു.
സ്തൌതി ഗായതി ഭക്ത്യാ ച സംപൂജയതി സര്വശഃ । യ ഏതച്ഛൃണുയാച്ചിത്രം രാമചന്ദ്രകഥാനകമ് । സര്വപാപവിശുദ്ധാത്മാ യാതി രാമസലോകതാമ്
അവൻ ഭക്തിയോടെ പാടുകയും, സ്തുതിക്കുകയും, എല്ലാ വിധത്തിലും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അത്ഭുതകരമായ രാമചന്ദ്രകഥ ആരെങ്കിലും ശ്രവിച്ചാൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സ് ശുദ്ധിയാകുമ്പോൾ, രാമനോടൊപ്പം ഒരേ ലോകത്തിൽ എത്തും.
ഭുവനകോശവര്ണനേ ഭാരതവര്ഷവര്ണനമ് ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഭാരതാഖ്യേ ച വര്ഷേഽസ്മിന്നഹമാദിജപൂരുഷഃ । തിഷ്ഠാമി ഭവതാ ചൈവ സ്തവനം ക്രിയതേഽനിശമ്
ഭുവനങ്ങളുടെ വിവരണം: ഭാരതവർഷത്തിന്റെ വിവരണം. ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഭാരതം എന്ന പേരിലുള്ള ഈ ദേശത്ത്, ഞാൻ ആദിപുരുഷനായി വസിക്കുന്നു. നീ എപ്പോഴും എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു.
ഇദം ഹി യോഗേശ്വരയോഗനൈപുണം ഹിരണ്യഗര്ഭോ ഭഗവാഞ്ജഗാദ യത് । യദന്തകാലേ ത്വയി നിര്ഗുണേ മനോ ഭക്ത്യാ ദധീതോജ്ഝിതദുഷ്കലേവരഃ
യോഗേശ്വരന്റെ യോഗനൈപുണ്യം ഇതാണ്. ഹിരണ്യഗർഭൻ പറഞ്ഞത്: മരണസമയത്ത്, ഗുണരഹിതനായ താങ്കളിൽ ഭക്തിയോടെ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കണം; അശുദ്ധമായ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്.
യഥൈഹികാമുഷ്മികകാമലമ്പടഃ സുതേഷു ദാരേഷു ധനേഷു ചിന്തയന് । ശങ്കേത വിദ്വാന് കുകലേവരാത്യയാ- ദ്യസ്തസ്യ യത്നഃ ശ്രമ ഏവ കേവലമ്
ഇഹലോകവും പരലോകവും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, മക്കളിലും ഭാര്യയിലും ധനത്തിലും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അശുദ്ധമായ ശരീരം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ ജ്ഞാനിയുമവനുപോലെ പരിശ്രമിച്ചാലും, അതെല്ലാം വെറുതെ പ്രയാസം മാത്രമാണ്.
ആര്യമൻ പറഞ്ഞു: ഓം, അഗാധമായവനേ, എല്ലാ സത്ത്വഗുണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നവനേ, സ്ഥാനം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവനേ, രൂപത്തെയും ഭൂമിയെയും നിലയെയും നിനക്കു വന്ദനം. നിന്റെ ഈ രൂപം നിന്റെ മായയാൽ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളതും, പലതരത്തിലുള്ളതും, എണ്ണാനാവാത്തതും, സാധാരണമായി ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തതുമാണ്. നിർവചനമില്ലാത്ത രൂപമായ നിനക്കു വന്ദനം.
ലോകത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ്, സംഹാരം, സൃഷ്ടി എന്നിവയെ താങ്കളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം നിയന്ത്രിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവളേ, താങ്കളുടെ മായ അതിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ചക്രത്തിന് അടിസ്ഥാനം പാറയാണെന്നപോലെ, എല്ലാം താങ്കളിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗുണങ്ങളും പ്രവർത്തികളും അറിയുന്ന സാക്ഷിയായ ദേവി, ഞങ്ങൾ താങ്കളെ വന്ദിക്കുന്നു.
ഓം നമോ ഭഗവതേ ഉത്തമശ്ലോകായ നമ ഇതി । ആര്യലക്ഷണശീലവ്രതായ നമ ഉപശിക്ഷിതാത്മനേ ഉപാസിതലോകായ നമഃ । സാധുവാദനികഷണായ നമോ ബ്രഹ്മണ്യദേവായ മഹാപുരുഷായ മഹാഭാഗായ നമ ഇതി । യത്തദ്വിശുദ്ധാനുഭവാത്മമേകം സ്വതേജസാ ധ്വസ്തഗുണവ്യവസ്ഥമ് । പ്രത്യക് പ്രശാന്തം സുധിയോപലമ്ഭനം ഹ്യനാമരൂപം നിരഹം പ്രപദ്യേ
ഓം, ഉത്തമശ്ലോകനായി പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന ഭഗവാനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഉത്തമലക്ഷണങ്ങളുള്ളവനും, ശീലവും വ്രതവും പാലിക്കുന്നവനും, ആത്മാവിനെ നിയന്ത്രിച്ചവനും, ലോകങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നവനും, സത്പുരുഷന്മാരുടെ വാക്കുകൾക്ക് കനകശിലയായവനും, ബ്രാഹ്മണദൈവമായ മഹാപുരുഷനുമായ മഹാഭാഗനുമായ ഭഗവാനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു. സ്വതന്ത്രമായ പ്രകാശം കൊണ്ട് ഗുണങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം തകർത്തു, അന്തർമുഖമായ, ശാന്തമായ, ജ്ഞാനികൾക്ക് ഗ്രഹിക്കാവുന്ന, പേരും രൂപവും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാത്ത ആ ശുദ്ധമായ അനുഭവസ്വരൂപനിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
നാരദ ഉവാച ഓം നമോ ഭഗവതേ ഉപശമശീലായോപരതാനാത്മ്യായ നമോഽകിഞ്ചനവിത്തായ ഋഷിഋഷഭായ നരനാരായണായ പരമഹംസപരമഗുരവേ ആത്മാരാമാധിപതയേ നമോ നമ ഇതി । കര്താസ്യ സര്ഗാദിഷു യോ ന ബധ്യതേ ന ഹന്യതേ ദേഹഗതോഽപി ദൈഹികൈഃ । ദ്രഷ്ടുര്ന ദൃശ്യസ്യ ഗുണൈര്വിദൂഷ്യതേ തസ്മൈ നമോഽസക്തവിവിക്തസാക്ഷിണേ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഓം, ഉപശമസ്വഭാവമുള്ളവനും, അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നവനും, ഒന്നും സ്വന്തമില്ലാത്തവനും, ഋഷിശ്രേഷ്ഠനുമായ നരനാരായണനും, പരമഹംസനും, പരമഗുരുവും, ആത്മാരാമന്മാരുടെ അധിപതിയും ആയ ഭഗവാനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവായിട്ടും സൃഷ്ടിയിൽ കുടുങ്ങാത്തവനും, ശരീരത്തിൽ ഉള്ളപ്പോഴും നശിക്കാത്തവനും, ദൃക്-ദൃശ്യങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ട് മലിനമാകാത്തവനും, അസക്തനും, വ്യത്യസ്തനും, സാക്ഷിയായവനുമാണ് അവൻ. അവനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.