ധ്യായതസ്തസ്യ നാസാഗ്രാദ്വിരഞ്ചേഃ സഹസാനഘ । വരാഹപോതോ നിരഗാദേകാങ്ഗുലപ്രമാണതഃ
അവൻ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, പാപരഹിതനായവനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മൂക്കിന്റെ അറ്റത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി, വിരൽവലിപ്പമുള്ള ഒരു ചെറുവരാഹം പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വന്നു.
തസ്യൈവ പശ്യതഃ ഖസ്ഥഃ ക്ഷണേന കില നാരദ । കരിമാത്രം പ്രവവൃധേ തദദ്ഭൂതതമം ഹ്യഭൂത്
അവൻ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, നാരദാ, ആ വരാഹം ആകാശത്ത് ഒരു കാളയുടെ വലിപ്പം വരെ വളർന്നു; അതൊരു അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.
മരീചിമുഖ്യൈര്വിപ്രേന്ദ്രൈഃ സനകാദ്യൈശ്ച നാരദ । തദ്ദൃഷ്ട്വാ സൌകരം രൂപം തര്കയാമാസ പദ്മഭൂഃ
മരീചിമുനിയെയും സനകാദിമുനിമാരെയും നാരദനെയും കൂടെ കൊണ്ടു, ആ കാളയെന്ന രൂപം കണ്ടപ്പോൾ, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവു ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കിമേതത്സൌകരവ്യാജം ദിവ്യം സത്ത്വമവസ്ഥിതമ് । അത്യാശ്ചര്യമിദം ജാതം നാസികായാ വിനിഃസൃതമ്
ഇത് എന്ത് ദൈവികമായ ജീവിയാണ്, കാളയുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? മൂക്കിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്ന ഈ അത്ഭുതം കാണാൻ വല്ലതും ഉണ്ട്.
ദൃഷ്ടോഽങ്ഗുഷ്ഠശിരോമാത്രഃ ക്ഷണാച്ഛൈലേന്ദ്രസന്നിഭഃ । ആഹോസ്വിദ്ഭഗവാന്കിം വാ യജ്ഞോ മേ ഖേദയന്മനഃ
ആദ്യം ഞാൻ അതിനെ ഒരു വിരൽതുമ്പ് വലുപ്പം മാത്രമായാണ് കണ്ടത്, പക്ഷേ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അതു വലിയ പർവ്വതംപോലെയായി. ഇതു ഭഗവാനോ, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ യജ്ഞം കൊണ്ടാണ് മനസ്സു ഇങ്ങനെ കുഴപ്പപ്പെടുന്നത്?
ഇതി തര്കയതസ്തസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമാത്മനഃ । വരാഹരൂപോ ഭഗവാഞ്ജഗര്ജാചലസന്നിഭഃ
അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവു, പരമാത്മാവ്, ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, കാളയുടെ രൂപത്തിൽ ഭഗവാൻ പർവ്വതത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ഗർജ്ജിച്ചു.
വിരഞ്ചിം ഹര്ഷയാമാസ സംഹതാംശ്ച ദ്വിജോത്തമാന് । സ്വഗര്ജശബ്ദമാത്രേണ ദിക്പ്രാന്തമനുനാദയന്
ആ ഗർജ്ജനശബ്ദം കേട്ട് ബ്രഹ്മാവിനെയും കൂടെയിരുന്ന മഹാമുനിമാരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ചു; ആ ശബ്ദം ദിശകളെ മുഴുവൻ മുഴങ്ങിച്ചു.
തേ നിശമ്യ സ്വഖേദസ്യ ക്ഷയിതും ഘുര്ധുരസ്വനമ് । ജനസ്തപഃസത്യലോകവാസിനോഽമരവര്യകാഃ
അവരുടെ ദു:ഖം മാറ്റാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ആ ഗംഭീരമായ ഗർജ്ജനശബ്ദം കേട്ട് ജന, തപസ്, സത്യ ലോകങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവർയും അമരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരും അതു ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
ഛന്ദോമയൈഃ സ്തോത്രവരൈര്ഋക്സാമാഥര്വസമ്ഭവൈഃ । വചോഭിഃ പുരുഷം ത്വാദ്യം ദ്വിജേന്ദ്രാഃ പര്യവാകിരന്
അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ഋക്, സാമ, അതർവVEDം മുതലായ വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ ആ ആദിപുരുഷനെ വന്ദിച്ചു.
തേഷാം സ്തോത്രം നിശമ്യാദ്യോ ഭഗവാന് ഹരിരീശ്വരഃ । കൃപാവലോകമാത്രേണാനുഗഹീത്വാപ ആവിശത്
അവരുടെ സ്തോത്രം കേട്ട ഭഗവാൻ ഹരി, ദയാപൂർവ്വം ഒരു കാഴ്ചകൊണ്ട് അവരെ അനുഗ്രഹിച്ച് ജലത്തിൽ കടന്നു.
തസ്യാന്തര്വിശതഃ ക്രൂരസടാഘാതപ്രപീഡിതഃ । സമുദ്രോഽഥാബ്രവീദ്ദേവ രക്ഷ മാം ശരണാര്തിഹന്
അവൻ അകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ദന്തങ്ങൾ കൊണ്ട് അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതാൽ സമുദ്രം വേദനിച്ചു, 'പ്രഭോ, ശരണാഗതരെ രക്ഷിക്കുന്നവനേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഇത്യാകര്ണ്യ സമുദ്രോക്തം വചനം ഹരിരീശ്വരഃ । വിദാരയഞ്ജലചരാഞ്ജഗാമാന്തര്ജലേ വിഭുഃ
സമുദ്രം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട ഹരി, മഹാശക്തനായ ഭഗവാൻ, കൈകൾകൊണ്ട് വെള്ളം പിരിച്ചുവിട്ട് അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ഇതസ്തതോഽഭിധാവന്സന് വിചിന്വന്പൃഥിവീം ധരാമ് । ആഘ്രായാഘ്രായ സര്വേശോ ധരാമാസാദയച്ഛനൈഃ
ഇങ്ങും അങ്ങും തിരിഞ്ഞു, ഭൂമിയെ അന്വേഷിച്ച്, എല്ലാം അറിയുന്ന ഭഗവാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും മണത്ത്, ഒടുവിൽ ഭൂമിയെ ശാന്തമായി കണ്ടെത്തി.
അനര്ജലഗതാം ഭൂമിം സര്വസത്ത്വാശ്രയാം തദാ । ഭൂമിം സ ദേവദേവേശോ ദംഷ്ട്രയോദാജഹാര താമ്
അപ്പോൾ ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ ഭഗവാൻ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ആശ്രയമായ ഭൂമി വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയതുകൊണ്ട്, തന്റെ ദന്തംകൊണ്ട് അതിനെ ഉയർത്തി.
താം സമുദ്ധൃത്യ ദംഷ്ടാഗ്രേ യജ്ഞേശോ യജ്ഞപൂരൂഷഃ । ശുശുഭേ ദിഗ്ഗജോ യദ്വദുദ്ധൃത്യാഥ സുപദ്മീനീമ്
ദന്തത്തിന്റെ അറ്റത്തിൽ ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയ യജ്ഞങ്ങളുടെ ഉടമയായ ഭഗവാൻ, ഒരു ആന മനോഹരമായ താമര ഉയർത്തുന്നതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തം ദൃഷ്ട്വാ ദേവദേവേശോ വിരഞ്ചിഃ സമനുഃ സ്വരാട് । തുഷ്ടാവ വാഗ്ഭിര്ദേവേശം ദംഷ്ട്രോദ്ധതവസുന്ധരമ്
അവനെ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തെ, ദന്തംകൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഉയർത്തിയവനെ, ബ്രഹ്മാവും മനുവും സ്വയംഭുവും വാക്കുകൾകൊണ്ട് വാഴ്ത്തി.
ബ്രഹ്മോവാച ജിതം തേ പുണ്ഡരീകാക്ഷ ഭക്താനാമാര്തിനാശന । ഖര്വീകൃതസുരാധാര സര്വകാമഫലപ്രദ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: ജയഹോ, കമലനയനനേ, ഭക്തരുടെ ദു:ഖം നീക്കുന്നവനേ, ദേവന്മാരുടെ അഹങ്കാരം ചെറുതാക്കുന്നവനേ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഫലം നൽകുന്നവനേ.
ഇയം ച ധരണീ ദേവ ശോഭതേ വസുധാ തവ । പദ്യിനീവ സുപത്രാഢ്യാ മതങ്ഗജകരോദ്ധൃതാ
പ്രഭോ, ഈ ഭൂമി നിന്റെതായതുകൊണ്ട് അതിമനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നു; വലിയ ആനയുടെ തുമ്പിൽ ഉയർത്തിയ മനോഹരമായ താമരപോലെ.
ഇദം ച തേ ശരീരം വൈ ശോഭതേ ഭൂമിസങ്ഗമാത് । ഉദ്ധൃതാമ്ബുജശുണ്ഡാഗ്രകരീന്ദ്രതനുസന്നിഭമ്
ഭൂമിയെ സ്പർശിച്ചതുകൊണ്ട് നിന്റെ ശരീരം, താമരയെ തുമ്പിൽ ഉയർത്തുന്ന ആനയുടെ രൂപംപോലെ ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നു.
നമോ നമസ്തേ ദേവേശ സൃഷ്ടിസംഹാരകാരക । ദാനവാനാം വിനാശായ കൃതനാനാകൃതേ പ്രഭോ
ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും ചെയ്യുന്നവനേ, ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ പല രൂപങ്ങളും ധരിക്കുന്ന പ്രഭോ, നിനക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
അഗ്രതശ്ച നമസ്തേഽസ്തു പൃഷ്ഠതശ്ച നമോ നമഃ । സര്വാമരാധാരഭൂത ബൃഹദ്ധാമ നമോഽസ്തു തേ
മുന്നിലും പിന്നിലും നിന്നു ഞാൻ നിനക്ക് വന്ദനം അർപ്പിക്കുന്നു. എല്ലാ അമരന്മാരുടെയും ആധാരമായ മഹത്തായ വാസസ്ഥലമേ, നിനക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണാമം.
ത്വയാഹം ച പ്രജാസര്ഗേ നിയുക്ത: ശക്തിബൃംഹിതഃ । ത്വദാജ്ഞാവശതഃ സര്ഗം കരോമി വികരോമി ച
നിന്റെ ശക്തിയിൽ ഞാൻ ശക്തനായ്, സൃഷ്ടിക്കായി നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുകയും മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ത്വത്സഹായേന ദേവേശാ അമരാശ്ച പുരാ ഹരേ । സുധാം വിഭേജിരേ സര്വേ യഥാകാലം യഥാബലമ്
ദേവദേവനായ നാഥാ, നിന്റെ സഹായത്തോടെ, പുരാതനകാലത്ത് അമരന്മാർ അവരവരുടെ സമയവും ശേഷിയും അനുസരിച്ച് അമൃതം വിഭജിച്ചു.
ഇന്ദ്രസ്ത്രിലോകീസാമ്രാജ്യം ലബ്ധവാംസ്തന്നിദേശത: । ഭൂനക്തി ലക്ഷ്മീം ബഹുലാം സുരസംഘപ്രപൂജിത:
നിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഇന്ദ്രൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും രാജത്വം നേടി. ദേവഗണങ്ങൾ ആദരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രൻ സമൃദ്ധമായ ഐശ്വര്യം അനുഭവിക്കുന്നു.
വഹ്നിഃ പാവകതാം ലബ്ധ്വാ ജാഠരാദിവിഭേദതഃ । ദേവാസുരമനുഷ്യാണാം കരോത്യാപ്യായനം തഥാ
വഹ്നി ദഹനശക്തി പ്രാപിച്ചാണ്, വയറിലും മറ്റിടങ്ങളിലും വിഭജിക്കപ്പെട്ട്, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും പോഷണം നൽകുന്നത്.
ധര്മരാജോഽഥ പിതൃണാമധിപഃ സര്വകര്മദൃക । കര്മണാം ഫലദാതാസൌ ത്വന്നിയോഗാദധീശ്വരഃ
ധർമ്മരാജാവ് പിതൃകളുടെ അധിപനും എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളുടെ ദർശകനുമാണ്. കര്മ്മഫലങ്ങൾ നൽകുന്നവനും, നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ പരമാധിപതിയും ആകുന്നു.
നൈര്ഋതോ രക്ഷസാമീശോ യക്ഷോ വിഘ്നവിനാശന: । സര്വേഷാം പ്രാണിനാം കര്മസാക്ഷീ ത്വത്തഃ പ്രജായതേ
നൈരൃതൻ രാക്ഷസന്മാരുടെ അധിപനാണ്, യക്ഷൻ തടസ്സങ്ങൾ നീക്കുന്നു. എല്ലാ ജീവികളുടെ കര്മ്മങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായവൻ നിന്നിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്.
വരുണോ യാദസാമീശോ ലോകപാലോ ജലാധിപഃ । ത്വദാജ്ഞാബലമാശ്രിത്യ ലോകപാലത്വമാഗതഃ
വരുണൻ ജലജീവികളുടെ അധിപനും ലോകപാലനും ജലത്തിന്റെ രാജാവുമാണ്. നിന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ചാണ് അവൻ ലോകപാലത്വം നേടിയത്.
വായുര്ഗന്ധവഹ: സര്വഭൂതപ്രാണനകാരണമ് । ജാതസ്തവ നിദേശേന ലോകപാലോ ജഗദ്ഗുരുഃ
വായു സുഗന്ധം വഹിക്കുന്നവനും എല്ലാ ജീവികൾക്കും ജീവൻ നൽകുന്നവനും ആകുന്നു. നിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം ജനിച്ച ലോകപാലനും ലോകഗുരുവുമാണ്.
കുബേരഃ കിന്നരാദീനാം യക്ഷാണാം ജീവനാശ്രയഃ । ത്വദാജ്ഞാന്തര്ഗതഃ സര്വലോകപേഷു ച മാന്യഭൂ
കുബേരൻ കിന്നരന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കും ജീവൻ നൽകുന്ന ആശ്രയമാണ്. അവൻ നിന്റെ ആജ്ഞക്കടിയിൽ ഉൾപ്പെട്ടവനും എല്ലാ ലോകപാലന്മാരിലും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനും ആകുന്നു.