ബ്രഹ്മാ യദീക്ഷണാത്സര്വം കരോതി ച ഹരിഃ സദാ । പാലയത്യപി വിശ്വേശഃ സംഹര്താ യദനുഗ്രഹാത്
ദേവിയുടെ കണികാണലാൽ ബ്രഹ്മാവ് എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ഹരി എല്ലായ്പ്പോഴും സംരക്ഷിക്കുന്നു, ലോകനാഥൻ അവളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ സംഹരിക്കുന്നു.
മധുകൈടഭസമ്ഭൂതഭയാര്തഃ പദ്മസമ്ഭവഃ । യസ്യാഃ സ്തവേന മുമുചേ ഘോരദൈത്യഭവാമ്ബുധേഃ
മധു-കൈടഭന്മാരിൽ നിന്നുള്ള ഭയത്തിൽ പെടുന്ന പദ്മസംബവൻ, ദേവിയുടെ സ്തുതിയാൽ ഭയാനകമായ ദൈത്യജന്മത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി.
ത്വം ഹ്രീഃ കീര്തിഃ സ്മൃതിഃ കാന്തിഃ കമലാ ഗിരിജാ സതീ । ദാക്ഷായണീ വേദഗര്ഭാ സിദ്ധിദാത്രീ സദാഭയാ
നീ ഹ്രീ, കീർത്തി, സ്മൃതി, കാന്തി, കമലാ, ഗിരിജാ, സതീ, ദാക്ഷായണി, വേദങ്ങളുടെ ഗർഭം, സിദ്ധികൾ നൽകുന്നവളും എപ്പോഴും ഭയരഹിതയുമാണ്.
സ്തോഷ്യേ ത്വാം ച നമസ്യാമി പൂജയാമി ജപാമി ച । ധ്യായാമി ഭാവയേ വീക്ഷേ ശ്രോഷ്യേ ദേവി പ്രസീദ മേ
ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കും, നമസ്കരിക്കും, പൂജിക്കും, ജപിക്കും, ധ്യാനിക്കും, ഭാവനചെയ്യും, കാണും, കേൾക്കും; ദേവിയേ, എന്നോടു ദയചെയ്യേണം.
ബ്രഹ്മാ വേദനിധിഃ കൃഷ്ണോ ലക്ഷ്യാവാസഃ പുരന്ദരഃ । ത്രിലോകാധിപതിഃ പാശീ യാദസാമ്പതിരുത്തമഃ
ബ്രഹ്മാവ് വേദങ്ങളുടെ നിധിയാണ്, കൃഷ്ണൻ ലക്ഷ്യമായിരിക്കുന്നു, പുരന്ദരൻ വാസസ്ഥലമാണ്, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും അധിപൻ പാശം കൈവശമുള്ളവനാണ്, യാദവന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാണ്.
കുബേരോ നിധിനാഥോഽഭൂദ്യമോ ജാതഃ പരേതരാട് । നൈര്ഋതോ രക്ഷസാം നാഥഃ സോമോ ജാതോ ഹ്യപോമയഃ
കുബേരൻ ധനത്തിന്റെ ഉടമയായി, യമൻ മരണപ്പെട്ടവരുടെ രാജാവായി, നൈരൃതൻ രാക്ഷസന്മാരുടെ നാഥനായി, സോമൻ ജലത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു.
ത്രിലോകവന്ദ്യേ ലോകേശി മഹാമാങ്ഗല്യരൂപിണി । നമസ്തേഽസ്തു പുനര്ഭൂയോ ജഗന്മാതര്നമോ നമഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങൾ വണങ്ങുന്ന ലോകേശ്വരി, മഹാമംഗളത്തിന്റെ രൂപമായ അമ്മേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ മാതാവേ, എന്റെ പ്രണാമങ്ങൾ.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഏവം സ്തുതാ ഭഗവതീ ദുര്ഗാ നാരായണീ പരാ । പ്രസന്നാ പ്രാഹ ദേവര്ഷേ ബ്രഹ്മപുത്രമിദം വചഃ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ദുർഗ്ഗാ നാരായണി ഭഗവതി സന്തോഷത്തോടെ ബ്രഹ്മപുത്രനായ ദേവർഷിക്കു പറഞ്ഞു.
ദേവ്യുവാച വരം വരയ രാജേന്ദ്ര ബ്രഹ്മപുത്ര യദിച്ഛസി । പ്രസന്നാഹം സ്തവേനാത്ര ഭക്ത്യാ ചാരാധനേന ച
ദേവി പറഞ്ഞു: രാജാധിരാജാ, ബ്രഹ്മപുത്രാ, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ. നിന്റെ സ്തുതിയും ഭക്തിയും പൂജയും കൊണ്ട് ഞാൻ സന്തുഷ്ടയാകുന്നു.
മനുരുവാച യദി ദേവി പ്രസന്നാസി ഭക്ത്യാ കാരുണികോത്തമേ । തദാ നിര്വിഘ്നതഃ സൃഷ്ടിഃ പ്രജായാഃ സ്യാത്തവാജ്ഞയാ
മനു പറഞ്ഞു: ദേവി, എന്റെ ഭക്തിയിലും കരുണയിലും നീ സന്തുഷ്ടയാണെങ്കിൽ, അപ്പോൾ, അമ്മേ, നിന്റെ കല്പനപ്രകാരം സൃഷ്ടി നിർവിഘ്നമായി നടക്കട്ടെ.
ദേവ്യുവാച പ്രജാസര്ഗഃ പ്രഭവതു മമാനുഗ്രഹതഃ കില । നിര്വിഘ്നേന ച രാജേന്ദ്ര വൃദ്ധിശ്ചാപ്യുത്തരോത്തരമ്
ദേവി പറഞ്ഞു: എന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്നു സൃഷ്ടി നടക്കും, രാജാധിരാജാ, തടസ്സമില്ലാതെ വർദ്ധനവും ഉണ്ടാകും.
യഃ കശ്ചിത്പഠതേ സ്തോത്രം മദ്ഭക്ത്യാ ത്വത്കൃതം സദാ । തേഷാം വിദ്യാ പ്രജാസിദ്ധിഃ കീര്തിഃ കാന്ത്യുദയഃ ഖലു
നീ സൃഷ്ടിച്ച ഈ സ്തോത്രം ഭക്തിയോടെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവർക്കു വിജയം, സന്താനസമ്പത്ത്, കീർത്തി, സൗന്ദര്യം എന്നിവ ഉറപ്പാണ്.
ജായന്തേ ധനധാന്യാനി ശക്തിരപ്രഹതാ നൃണാമ് । സര്വത്ര വിജയോ രാജന് സുഖം ശത്രുപരിക്ഷയഃ
അവർക്കു ധനവും ധാന്യവും ലഭിക്കും, ശക്തി തടസ്സമില്ലാതെ നിലനിൽക്കും, രാജാവേ, എല്ലായിടത്തും വിജയം, സന്തോഷം, ശത്രുക്കളുടെ നാശം എന്നിവ ഉണ്ടാകും.
ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഏവം ദത്ത്വാ വരാന് ദേവീ മനവേ ബ്രഹ്മസൂനവേ । അന്തര്ധാനം ഗതാ ചാസീത്പശ്യതസ്തസ്യ ധീമതഃ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മപുത്രനായ മനുവിന് ദേവി വരങ്ങൾ നൽകി, ആ ജ്ഞാനിയാവന്റെ കൺമുന്നിൽ ദേവി അപ്രത്യക്ഷയായി.
അഥ ലബ്ധവരോ രാജാ ബ്രഹ്മപുത്രഃ പ്രതാപവാന് । ബ്രഹ്മാണമബ്രവീത്താത സ്ഥാനം മേ ദീയതാം രഹഃ
വരം ലഭിച്ച ശേഷം, ശക്തനായ ബ്രഹ്മപുത്രനായ രാജാവ് ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: അച്ഛാ, എനിക്ക് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലം ദയവായി തരിക.
യത്രാഹം സമധിഷ്ഠായ പ്രജാഃ സ്രക്ഷ്യാമി പുഷ്കലാഃ । യക്ഷ്യാമി യജ്ഞൈര്ദേവേശം തത്സമാദിശ മാചിരമ്
അവിടെ ഞാൻ പാർത്തു, ധാരാളം ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും, ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരനായി യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്യാം. ആ സ്ഥലം എത്രയും വേഗം കാണിച്ചു തരിക.
ഇതി പുത്രവചഃ ശ്രുത്വാ പ്രജാപതിപതിര്വിഭുഃ । ചിന്തയാമാസ സുചിരം കഥം കാര്യം ഭവേദിദമ്
മകനിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പ്രജാപതികളുടെ പ്രഭു ദീർഘമായി ആലോചിച്ചു: ഈ കാര്യം എങ്ങനെ സാധ്യമാകും എന്ന്.
സൃജതോ മേ ഗതഃ കാലോ വിപുലോഽനന്തസംഖ്യകഃ । ധരാ വാര്ഭിഃ സ്തുതാ മഗ്നാ രസം യാതാഖിലാശ്രയാ
ഞാൻ സൃഷ്ടി നടത്തുമ്പോൾ, അനന്തമായ കാലം കടന്നുപോയി; ഭൂമി വെള്ളം വാഴ്ത്തി, ആഴത്തിൽ മുങ്ങി, എല്ലാം ആശ്രയിക്കുന്ന രസത്തിൽ ചേർന്നു.
ഇദം മച്ചിന്തിതം കാര്യം ഭഗവാനാദിപൂരുഷഃ । കരിഷ്യതി സഹായോ മേ യദാദേശേഽഹമാശ്രിതഃ
ഞാൻ ആലോചിച്ച ഈ കാര്യം, ആദിപുരുഷൻ നിർവഹിക്കും; ഞാൻ അവന്റെ കല്പനയിൽ ആശ്രിതനാണ്, അവൻ എന്റെ സഹായിയാണ്.
ഭുവനകോശപ്രസങ്ഗേ ദേവ്യാ മനവേ വരദാനവര്ണനമ് ശ്രീനാരായണ ഉവാച ഏവം മീമാംസതസ്തസ്യ പദ്മയോനേഃ പരന്തപ । മന്വാദിഭിര്മുനിവരൈര്മരീച്യാദ്യൈഃ സമന്തതഃ
ശ്രീനാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന പദ്മജന്മാവായ ബ്രഹ്മാവ് ആലോചിക്കുമ്പോൾ, മനുവും മറ്റും മരീചിമുനി മുതലായവരും ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ധ്യായതസ്തസ്യ നാസാഗ്രാദ്വിരഞ്ചേഃ സഹസാനഘ । വരാഹപോതോ നിരഗാദേകാങ്ഗുലപ്രമാണതഃ
അവൻ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, പാപരഹിതനായവനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മൂക്കിന്റെ അറ്റത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി, വിരൽവലിപ്പമുള്ള ഒരു ചെറുവരാഹം പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വന്നു.
തസ്യൈവ പശ്യതഃ ഖസ്ഥഃ ക്ഷണേന കില നാരദ । കരിമാത്രം പ്രവവൃധേ തദദ്ഭൂതതമം ഹ്യഭൂത്
അവൻ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, നാരദാ, ആ വരാഹം ആകാശത്ത് ഒരു കാളയുടെ വലിപ്പം വരെ വളർന്നു; അതൊരു അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.
മരീചിമുഖ്യൈര്വിപ്രേന്ദ്രൈഃ സനകാദ്യൈശ്ച നാരദ । തദ്ദൃഷ്ട്വാ സൌകരം രൂപം തര്കയാമാസ പദ്മഭൂഃ
മരീചിമുനിയെയും സനകാദിമുനിമാരെയും നാരദനെയും കൂടെ കൊണ്ടു, ആ കാളയെന്ന രൂപം കണ്ടപ്പോൾ, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവു ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കിമേതത്സൌകരവ്യാജം ദിവ്യം സത്ത്വമവസ്ഥിതമ് । അത്യാശ്ചര്യമിദം ജാതം നാസികായാ വിനിഃസൃതമ്
ഇത് എന്ത് ദൈവികമായ ജീവിയാണ്, കാളയുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? മൂക്കിൽ നിന്നു പുറത്ത് വന്ന ഈ അത്ഭുതം കാണാൻ വല്ലതും ഉണ്ട്.
ദൃഷ്ടോഽങ്ഗുഷ്ഠശിരോമാത്രഃ ക്ഷണാച്ഛൈലേന്ദ്രസന്നിഭഃ । ആഹോസ്വിദ്ഭഗവാന്കിം വാ യജ്ഞോ മേ ഖേദയന്മനഃ
ആദ്യം ഞാൻ അതിനെ ഒരു വിരൽതുമ്പ് വലുപ്പം മാത്രമായാണ് കണ്ടത്, പക്ഷേ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അതു വലിയ പർവ്വതംപോലെയായി. ഇതു ഭഗവാനോ, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ യജ്ഞം കൊണ്ടാണ് മനസ്സു ഇങ്ങനെ കുഴപ്പപ്പെടുന്നത്?
ഇതി തര്കയതസ്തസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമാത്മനഃ । വരാഹരൂപോ ഭഗവാഞ്ജഗര്ജാചലസന്നിഭഃ
അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവു, പരമാത്മാവ്, ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, കാളയുടെ രൂപത്തിൽ ഭഗവാൻ പർവ്വതത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ഗർജ്ജിച്ചു.
വിരഞ്ചിം ഹര്ഷയാമാസ സംഹതാംശ്ച ദ്വിജോത്തമാന് । സ്വഗര്ജശബ്ദമാത്രേണ ദിക്പ്രാന്തമനുനാദയന്
ആ ഗർജ്ജനശബ്ദം കേട്ട് ബ്രഹ്മാവിനെയും കൂടെയിരുന്ന മഹാമുനിമാരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ചു; ആ ശബ്ദം ദിശകളെ മുഴുവൻ മുഴങ്ങിച്ചു.
തേ നിശമ്യ സ്വഖേദസ്യ ക്ഷയിതും ഘുര്ധുരസ്വനമ് । ജനസ്തപഃസത്യലോകവാസിനോഽമരവര്യകാഃ
അവരുടെ ദു:ഖം മാറ്റാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ആ ഗംഭീരമായ ഗർജ്ജനശബ്ദം കേട്ട് ജന, തപസ്, സത്യ ലോകങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവർയും അമരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരും അതു ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
ഛന്ദോമയൈഃ സ്തോത്രവരൈര്ഋക്സാമാഥര്വസമ്ഭവൈഃ । വചോഭിഃ പുരുഷം ത്വാദ്യം ദ്വിജേന്ദ്രാഃ പര്യവാകിരന്
അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ ഋക്, സാമ, അതർവVEDം മുതലായ വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ ആ ആദിപുരുഷനെ വന്ദിച്ചു.
തേഷാം സ്തോത്രം നിശമ്യാദ്യോ ഭഗവാന് ഹരിരീശ്വരഃ । കൃപാവലോകമാത്രേണാനുഗഹീത്വാപ ആവിശത്
അവരുടെ സ്തോത്രം കേട്ട ഭഗവാൻ ഹരി, ദയാപൂർവ്വം ഒരു കാഴ്ചകൊണ്ട് അവരെ അനുഗ്രഹിച്ച് ജലത്തിൽ കടന്നു.