നമോ വിരാട്സ്വരൂപിണ്യൈ നമഃ സൂത്രാത്മമൂര്തയേ । നമോഽവ്യാകൃതരൂപിണ്യൈ നമഃ ശ്രീബ്രഹ്മമൂര്തയേ
വിശ്വരൂപമുള്ളവളെ നമസ്കരിക്കുന്നു; സ്ത്രൂത്രാത്മാവായ രൂപമുള്ളവളെ നമസ്കരിക്കുന്നു; അവ്യാകൃതമായ രൂപമുള്ളവളെ നമസ്കരിക്കുന്നു; ബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായവളെ നമസ്കരിക്കുന്നു.
യദജ്ഞാനാജ്ജഗദ്ഭാതി രജ്ജുസര്പസ്രഗാദിവത് । യജ്ജ്ഞാനാല്ലയമാപ്നോതി നുമസ്താം ഭുവനേശ്വരീമ്
അജ്ഞാനത്താൽ ഈ ലോകം പാമ്പായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന കയരുപോലെയോ, ഹാരമായോ തോന്നുന്നു; ജ്ഞാനത്താൽ അത് ലയിക്കുന്നു. ആ ലോകങ്ങളുടെ ഇശ്വരിയായവളെ ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.
നുമസ്തത്പദലക്ഷ്യാര്ഥാം ചിദേകരസരൂപിണീമ് । അഖണ്ഡാനന്ദരൂപാം താം വേദതാത്പര്യഭൂമികാമ്
‘തത്’ എന്ന പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നവളെ, ചിദ്രൂപമായവളെ, അഖണ്ഡാനന്ദസ്വരൂപമായവളെ, വേദങ്ങളുടെ അർത്ഥതലമായവളെ ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പഞ്ചകോശാതിരിക്താം താമവസ്ഥാത്രയസാക്ഷിണീമ് । നുമസ്ത്വംപദലക്ഷ്യാര്ഥാം പ്രത്യഗാത്മസ്വരൂപിണീമ്
അഞ്ച് കോശങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ളവളെ, മൂന്നു അവസ്ഥകളുടെയും സാക്ഷിയായവളെ, ‘ത്വം’ എന്ന പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നവളെ, അന്തർആത്മാവായവളെ ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.
നമഃ പ്രണവരൂപായൈ നമോ ഹ്രീങ്കാരമൂര്തയേ । നാനാമന്ത്രാത്മികായൈ തേ കരുണായൈ നമോ നമഃ
പ്രണവരൂപമായവളെ നമസ്കരിക്കുന്നു; ഹ്രീംകാരരൂപമായവളെ നമസ്കരിക്കുന്നു; അനേകം മന്ത്രങ്ങളുടെ ആത്മാവായ കരുണയായവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ഇതി സ്തുതാ തദാ ദേവൈര്മണിദ്വീപാധിവാസിനീ । പ്രാഹ വാചാ മധുരയാ മത്തകോകിലനിഃസ്വനാ
അങ്ങനെ ദേവന്മാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, മണിദ്വീപിൽ വസിക്കുന്ന ദേവി മധുരമായ, മദംപിടിച്ച കുയിലിന്റെ ഗാനംപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
ശ്രീദേവ്യുവാച വദന്തു വിബുധാഃ കാര്യം യദര്ഥമിഹ സങ്ഗതാഃ । വരദാഹം സദാ ഭക്തകാമകല്പദ്രുമാസ്മി ച
ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ ഇവിടെ ഒന്നിച്ചു കൂടിയതിന്റെ കാര്യം ബുദ്ധിമാന്മാർ പറയട്ടെ. ഞാൻ എപ്പോഴും വരദായിനിയും, ഭക്തന്മാരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന കല്പവൃക്ഷവുമാണ്.
തിഷ്ഠന്ത്യാം മയി കാ ചിന്താ യുഷ്മാകം ഭക്തിശാലിനാമ് । സമുദ്ധരാമി മദ്ഭക്താന്ദുഃഖസംസാരസാഗരാത്
ഞാൻ സന്നിഹിതയിരിക്കുമ്പോൾ, ഭക്തിയുള്ള നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ആശങ്കയുണ്ട്? എന്റെ ഭക്തന്മാരെ ഞാൻ ദു:ഖസമുദ്രമായ ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കും.
ഇതി പ്രതിജ്ഞാം മേ സത്യാം ജാനീഥ വിബുധോത്തമാഃ । ഇതി പ്രേമാകുലാം വാണീം ശ്രുത്വാ സന്തുഷ്ടമാനസാഃ
ഇങ്ങനെ എന്റെ വാഗ്ദാനം സത്യമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാം, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ. ഈ പ്രേമപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സ് സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
നിര്ഭയാ നിര്ജരാ രാജന്നൂചുര്ദുഃഖം സ്വകീയകമ് । ദേവാ ഊചുഃ നാജ്ഞാതം കിഞ്ചിദപ്യത്ര ഭവത്യാസ്തി ജഗത്ത്രയേ
ഭയമില്ലാതെ, അമരന്മാർ രാജാവേ, തങ്ങളുടെ ദുഃഖം പറഞ്ഞു. ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: ഈ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഭഗവതിക്ക് അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
സര്വജ്ഞയാ സര്വസാക്ഷിരൂപിണ്യാ പരമേശ്വരി । താരകേണാസുരേന്ദ്രേണ പീഡിതാഃ സ്മോ ദിവാനിശമ്
സകലവും അറിയുന്നവളും സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരിയേ, താരകാസുരൻ എന്ന അസുരാധിപതിയുടെ പീഡനത്തിൽ ഞങ്ങൾ പകൽരാത്രി വലയുന്നു.
ശിവാങ്ഗജാദ്വധസ്തസ്യ നിര്മിതോ ബ്രഹ്മണാ ശിവേ । ശിവാങ്ഗനാ തു നൈവാസ്തി ജാനാസി ത്വം മഹേശ്വരി
ശിവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ളവന്റെ മരണമാണ് ബ്രഹ്മാവും ശിവനും നിർണ്ണയിച്ചത്. പക്ഷേ ശിവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നൊരു സ്ത്രീ ഇല്ലെന്ന് മഹേശ്വരിയേ, നീ അറിയുന്നു.
സര്വജ്ഞപുരതഃ കിം വാ വക്തവ്യം പാമരൈര്ജനൈഃ । ഏതദുദ്ദേശതഃ പ്രോക്തമപരം തര്കയാമ്ബികേ
സകലവും അറിയുന്നവളുടെ മുമ്പിൽ സാധാരണ ജനങ്ങൾ എന്ത് പറയാനാണ്? ഇതു പറയുന്നത് ഈ കാര്യം അറിയിക്കാനാണ്, ബാക്കി അംബികേ, നീ ആലോചിക്കണം.
സര്വദാ ചരണാമ്ഭോജേ ഭക്തിഃ സ്യാത്തവ നിശ്ചലാ । പ്രാര്ഥനീയമിദം മുഖ്യമപരം ദേഹഹേതവേ
എപ്പോഴും നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ഉണ്ടാകട്ടെ; ഇതാണ് പ്രധാനമായ പ്രാർത്ഥന, ബാക്കി ശരീരത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിനാണ്.
ഇതി തേഷാം വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രോവാച പരമേശ്വരീ । മമ ശക്തിസ്തു യാ ഗൌരീ ഭവിഷ്യതി ഹിമാലയേ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പരമേശ്വരി പറഞ്ഞു: എന്റെ ശക്തിയായ ഗൗരി ഹിമാലയത്തിൽ ജനിക്കും.
ശിവായ സാ പ്രദേയാ സ്യാത്സാ വഃ കാര്യം വിധാസ്യതി । ഭക്തിര്യച്ചരണാമ്ഭോജേ ഭൂയാദ്യുഷ്മാകമാദരാത്
അവളെ ശിവനു നൽകും; അവൾ നിങ്ങളുടെ കാര്യം പൂർത്തിയാക്കും. എന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ നിങ്ങളുടെ ഭക്തി ആദരത്തോടെ വർധിക്കട്ടെ.
ഹിമാലയോ ഹി മനസാ മാമുപാസ്തേഽതിഭക്തിതഃ । തതസ്തസ്യ ഗൃഹേ ജന്മ മമ പ്രിയകരം മതമ്
ഹിമാലയം അതിയായ ഭക്തിയോടെ മനസ്സിൽ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ വീട്ടിൽ ജനിക്കുന്നത് എനിക്ക് പ്രിയമായത്.
വ്യാസ ഉവാച ഹിമാലയോഽപി തച്ഛ്രുത്വാത്യനുഗ്രഹകരം വചഃ । ബാഷ്പൈഃ സംരുദ്ധകണ്ഠാക്ഷോ മഹാരാജ്ഞീം വചോഽബ്രവീത്
വ്യാസൻ പറയുന്നു: അത്രയും അനുഗ്രഹപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഹിമാലയന്റെ കണ്ണും കഴുത്തും കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ മഹാരാജ്ഞിയോട് പറഞ്ഞു.
മഹത്തരം തം കുരുഷേ യസ്യാനുഗ്രഹമിച്ഛസി । നോചേത്ക്വാഹം ജഡഃ സ്ഥാണുഃ ക്വ ത്വം സച്ചിത്സ്വരൂപിണീ
നീ അനുഗ്രഹിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കാണ് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ ഞാനെവിടെയാണ്, ഈ ജഡനും അചഞ്ചലനുമായവൻ, നീയെവിടെയാണ്, സത്യം-ചൈതന്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായവൾ.
അസമ്ഭാവ്യം ജന്മശതൈസ്ത്വത്പിതൃത്വം മമാനഘേ । അശ്വമേധാദിപുണ്യൈര്വാ പുണ്യൈര്വാ തത്സമാധിജൈഃ
നിഷ്കളങ്കളേ, നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങൾക്കു പോലും നിന്റെ അച്ഛനാകുന്നത് അസാധ്യമാണ്; അശ്വമേധയാഗം പോലുള്ള പുണ്യങ്ങൾ കൊണ്ടോ, ധ്യാനഫലമായ പുണ്യങ്ങൾ കൊണ്ടോ അതിന് സാധിക്കില്ല.
അദ്യ പ്രപഞ്ചേ കീര്തിഃ സ്യാജ്ജഗന്മാതാ സുതാഭവത് । അഹോ ഹിമാലയസ്യാസ്യ ധന്യോഽസൌ ഭാഗ്യവാനിതി
ഇന്ന് ലോകത്ത് പ്രശസ്തി ഉയരും, കാരണം ജഗന്മാതാവ് എന്റെ മകളായി ജനിക്കുന്നു. അയ്യോ, ഈ ഹിമാലയം എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ്!
യസ്യാസ്തു ജഠരേ സന്തി ബ്രഹ്മാണ്ഡാനാം ച കോടയഃ । സൈവ യസ്യ സുതാ ജാതാ കോ വാ സ്യാത്തത്സമോ ഭുവി
യാരുടെ ഗർഭത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ ഉണ്ട്, അവളാണ് അവന്റെ മകളായി ജനിച്ചത്. ഭൂമിയിൽ അവനു തുല്യൻ ആരാണ്?
ന ജാനേഽസ്മത്പിതൄണാം കിം സ്ഥാനം സ്യാന്നിര്മിതം പരമ് । ഏതാദൃശാനാം വാസായ യേഷാം വംശേഽസ്തി മാദൃശഃ
എന്റെ പിതാക്കന്മാർക്ക് എങ്ങനെയൊരു സ്ഥാനം ഉണ്ടാകും എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല; എന്റെ പോലുള്ളവൻ വംശത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവർക്കു എവിടെയാണ് വാസം.
ഇദം യഥാ ച ദത്തം മേ കൃപയാ പ്രേമപൂര്ണയാ । സര്വവേദാന്തസിദ്ധം ച ത്വദ്രൂപം ബ്രൂഹി മേ തഥാ
നിന്റെ പ്രേമപൂർണ്ണമായ കൃപകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇതൊക്കെ ലഭിച്ചു പോലെ, എല്ലാ വേദാന്തങ്ങളിലും പ്രതിഷ്ഠിതമായ നിന്റെ സ്വരൂപം എനിക്ക് പറയൂ.
യോഗം ച ഭക്തിസഹിതം ജ്ഞാനം ച ശ്രുതിസമ്മതമ് । വദസ്വ പരമേശാനി ത്വമേവാഹം യതോ ഭവേഃ
ഭക്തിയോടുകൂടിയ യോഗവും, ശാസ്ത്രങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും പറയൂ, പരമേശ്വരിയേ, കാരണം നീയാണ് എല്ലാത്തിനും ആധാരം.
വ്യാസ ഉവാച ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രസന്നമുഖപങ്കജാ । വക്തുമാരഭതാമ്ബാ സാ രഹസ്യം ശ്രുതിഗൂഹിതമ്
വ്യാസൻ പറയുന്നു: അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പുഷ്പംപോലെ തെളിയുന്ന മുഖത്തോടെ അമ്മ രഹസ്യമായ, വേദങ്ങളിൽ മറച്ചുവെച്ചതായുള്ള ഉപദേശം പറയാൻ തുടങ്ങി.
ദേവ്യാ വ്യഷ്ടിസമഷ്ടിര്പവര്ണനമ് ശ്രീദേവ്യുവാച ശൃണ്വന്തു നിര്ജരാഃ സര്വേ വ്യാഹരന്ത്യാ വചോ മമ । യസ്യ ശ്രവണമാത്രേണ മദ്രൂപത്വം പ്രപദ്യതേ
ശ്രീദേവി പറഞ്ഞു: എല്ലാ അമരന്മാരും എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കട്ടെ. ഇവ കേൾക്കുന്നതു മാത്രം മതി, എന്റെ രൂപം ലഭിക്കും.
അഹമേവാസ പൂര്വം തു നാന്യത്കിഞ്ചിന്നഗാധിപ । തദാത്മരൂപം ചിത്സംവിത്പരബ്രഹ്മൈകനാമകമ്
പർവ്വതാധിപാ, ആദിയിൽ ഞാൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, മറ്റൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. ആ സ്വഭാവം ശുദ്ധമായ ബോധമാണ്, അതാണ് പരബ്രഹ്മം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
അപ്രതര്ക്യമനിര്ദേശ്യമനൌപമ്യമനാമയമ് । തസ്യ കാചിത്സ്വതഃ സിദ്ധാ ശക്തിര്മായേതി വിശ്രുതാ
അത് ചിന്തിക്കാനോ വിവരിക്കാനോ കഴിയാത്തതും, ഉപമയില്ലാത്തതും, ദോഷങ്ങളില്ലാത്തതുമാണ്. അതിൽ സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്ന ശക്തിയെ മായയെന്നു വിളിക്കുന്നു.
ന സതീ സാ നാസതീ സാ നോഭയാത്മാ വിരോധതഃ । ഏതദ്വിലക്ഷണാ കാചിദ്വസ്തുഭൂതാസ്തി സര്വദാ
അവൾ സത്യമോ അസത്യമോ അല്ല, ഇരുവരുടെയും സ്വഭാവവും അല്ല, കാരണം അതിൽ വിരുദ്ധതയുണ്ട്. എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു വ്യത്യസ്തമായ വസ്തു അവിടെ സത്യമായി നിലനിൽക്കുന്നു.