ഇമാനി മുക്തിക്ഷേത്രാണി സാക്ഷാത്സംവിന്മയാനി ച । സിദ്ധപീഠാനി രാജേന്ദ്ര സംശ്രയേന്മതിമാന്നരഃ
ഇവയാണ് മോക്ഷം നൽകുന്ന പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ, സാക്ഷാൽ ചൈതന്യമൂലമായവ. രാജാവേ, വിവേകമുള്ളവൻ ഇവിടങ്ങളിൽ അഭയം തേടണം.
പൃഷ്ടം യത്തത്ത്വയാ രാജന്നുക്തം സര്വം മഹേശിതുഃ । രഹസ്യാതിരഹസ്യം ച കിം ഭൂയഃ സഹ്രോതുമിച്ഛസി
രാജാവേ, നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇതാണ് ഏറ്റവും രഹസ്യമായ രഹസ്യം. ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഹിമാലയഗൃഹേ പാര്വതീജന്മവിഷയേ ദേവാന് പ്രതി ദേവീകഥനവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച ധരാധരാധീശമൌലാവാവിരാസീത്പരം മഹഃ । യദുക്തം ഭവതാ പൂര്വം വിസ്തരാത്തദ്വദസ്വ മേ
ജനമേജയ പറഞ്ഞു: ഹിമാലയഗിരിയിലെ വീട്ടിൽ പാർവതിയുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ച്, പർവ്വതാധിപതിയുടെ മുടിയിൽ പ്രത്യക്ഷമായ അതിമഹത്തായ പ്രകാശത്തെക്കുറിച്ച് മുമ്പ് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. അതിന്റെ വിശദവിവരണം ദയവായി പറയൂ.
കോ വിരജ്യേത മതിമാന് പിബഞ്ഛക്തികഥാമൃതമ് । സുധാം തു പിബതാം മൃത്യുഃ സ നൈതച്ഛൃണ്വതോ ഭവേത്
ശക്തിയുടെ കഥാമൃതം കുടിക്കാതെ ആരാണ് വിവേകമുള്ളവൻ? സാധാരണ അമൃതം കുടിക്കുന്നവർക്കു മരണം വരാം, എന്നാൽ ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നവർക്കു മരണം പോലും വരില്ല.
വ്യാസ ഉവാച ധന്യോഽസി കൃതകൃത്യോഽസി ശിക്ഷിതോഽസി മഹാത്മഭിഃ । ഭാഗ്യവാനസി യദ്ദേവ്യാം നിര്വ്യാജാ ഭക്തിരസ്തി തേ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: നീ ഭാഗ്യവാനാണ്, ജീവിതലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായി, മഹാത്മാക്കളിൽ നിന്ന് ഉപദേശവും ലഭിച്ചു. ദേവിയിൽ നിർമലമായ ഭക്തി നിനക്കുണ്ട് എന്നത് വലിയ ഭാഗ്യമാണ്.
ശൃണു രാജന്പുരാ വൃത്തം സതീദേഹേഽഗ്നിഭര്ജിതേ । ഭ്രാന്തഃ ശിവസ്തു ബഭ്രാമ ക്വചിദ്ദേശേ സ്ഥിരോഽഭവത്
രാജാവേ, സതിയുടെ ശരീരം അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ചശേഷം എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് കേൾക്കൂ. ശിവൻ വിഷാദത്തിൽ ആകുലനായി പല ദേശങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു, ഇടയ്ക്ക് ഒരിടത്ത് നിശ്ചലനായി നിന്നു.
പ്രപഞ്ചഭാനരഹിതഃ സമാധിഗതമാനസഃ । ധ്യായന്ദേവീസ്വരൂപം തു കാലം നിന്യേ സ ആത്മവാന്
ലോകത്തെല്ലാം മറന്ന്, മനസ്സ് സമാധിയിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ശിവൻ ദേവിയുടെ രൂപം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് കാലം കഴിച്ചു.
സൌഭാഗ്യരഹിതം ജാതം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് । ശക്തിഹീനം ജഗത്സര്വം സാബ്ധിദ്വീപം സപര്വതമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സജ്ജീവജഡങ്ങളൊക്കെയും ഭാഗ്യരഹിതമായി. സമുദ്രങ്ങളോടും പർവതങ്ങളോടും കൂടിയ ഈ സകല ജഗത്തും ശക്തിയില്ലാതെ പോയി.
ആനന്ദഃ ശുഷ്കതാം യാതഃ സര്വേഷാം ഹൃദയാന്തരേ । ഉദാസീനാഃ സര്വലോകാശ്ചിന്താജര്ജരചേതസഃ
എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ സന്തോഷം ഉണങ്ങിപ്പോയി. സകലലോകങ്ങളും നിരാസക്തരായി, ചിന്തയിൽ തളർന്ന മനസ്സോടെ ഉണ്ടായി.
സദാ ദുഃഖോദധൌ മഗ്നാ രോഗഗ്രസ്താസ്തദാഭവന് । ഗ്രഹാണാം ദേവതാനാം ച വൈപരീത്യേന വര്തനമ്
എല്ലാവരും സദാ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, രോഗം ബാധിച്ചവരായി. ഗ്രഹങ്ങളും ദേവതകളും സ്വഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമായി പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി.
അധിഭൂതാധിദൈവാനാം സത്യഭാവാന്നൃപാഭവന് । അഥാഽസ്മിന്നേവ കാലേ തു താരകാഖ്യോ മഹസുരഃ
ഭൂതദേവതകൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ കഷ്ടം അനുഭവപ്പെട്ടു, രാജാവേ. അപ്പോൾ തന്നെ താരക എന്ന മഹാസുരൻ ഉദിച്ചു.
ബ്രഹ്മദത്തവരോ ദൈത്യോഽഭവത്ത്രൈലോക്യനായകഃ । ശിവൌരസസ്തു യഃ പുത്രഃ സ തേ ഹന്താ ഭവിഷ്യതി
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നുള്ള വരം ലഭിച്ച ആ ദാനവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനായി. ശിവന്റെ ബീജത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന മകൻ അവനെ സംഹരിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.
ഇതി കല്പിതമൃത്യുഃ സ ദേവദേവൈര്മഹാസുരഃ । ശിവൌരസസുതാഭാവാജ്ജഗര്ജ ച നനന്ദ ച
അങ്ങനെ ദേവതകൾ ആ മഹാസുരന്റെ മരണത്തെ നിശ്ചയിച്ചു. പക്ഷേ, ശിവന്റെ പുത്രൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ആ അസുരൻ ഉല്ലാസത്തോടെ ഗർജിച്ചു സന്തോഷിച്ചു.
തേന ചോപദ്രുതാഃ സര്വേ സ്വസ്ഥാനാത്പ്രച്യുതാഃ സുരാഃ । ശിവൌരസസുതാഭാവാച്ചിന്താമാപുര്ദുരത്യയാമ്
അവനാൽ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ടു, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം വിട്ട് നീക്കപ്പെട്ടു. ശിവന്റെ പുത്രൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവർ അതികഠിനമായ ചിന്തയിൽ ആകപ്പെട്ടു.
നാങ്ഗനാ ശങ്കരസ്യാസ്തി കഥം തത്സുതസമ്ഭവഃ । അസ്മാകം ഭാഗ്യഹീനാനാം കഥം കാര്യം ഭവിഷ്യതി
ശങ്കരനു ഭാര്യയില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ പുത്രൻ ജനിക്കും? ഞങ്ങൾ ഭാഗ്യരഹിതരായിട്ടു നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ സാധിക്കും?
ഇതി ചിന്താതുരാഃ സര്വേ ജഗ്മുര്വൈകുണ്ഠമണ്ഡലേ । ശശംസുര്ഹരിമേകാന്തേ സ ചോപായം ജഗാദ ഹ
ഇങ്ങനെ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരൊക്കെയും വൈകുണ്ഠലോകത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഹരിയോട് ഒറ്റക്കായി എല്ലാം പറഞ്ഞു, ഹരി ഒരു മാർഗം കാണിച്ചു.
കുതശ്ചിന്താതുരാഃ സര്വേ കാമകല്പദ്രുമാ ശിവാ । ജാഗര്തി ഭൂവനേശാനീ മണിദ്വീപാധിവാസിനീ
എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്? ശിവ, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന വൃക്ഷം, ലോകത്തിന്റെ ഇശ്വരി, മണിദ്വീപിൽ വസിക്കുന്നവൾ, എല്ലായ്പ്പോഴും ജാഗരൂകയാണല്ലോ.
അസ്മാകമനയാ ദേവ തദുപേക്ഷാസ്തി നാന്യഥാ । ശിക്ഷൈവേയം ജഗന്മാത്രാ കൃതാസ്മച്ഛിക്ഷണായ ച
ദേവന്മാരേ, ഞങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നത് അവളാൽ മാത്രമാണ്, ഇതിന് മറ്റേതെങ്കിലും കാരണം ഇല്ല. ലോകമാതാവ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഇതൊക്കെ ഒരുക്കിയതാണ്.
ലാലനേ താഡനേ മാതുര്നാകാരുണ്യം യഥാര്ഭകേ । തദ്വദേവ ജഗന്മാതുര്നിയന്ത്ര്യാ ഗുണദോഷയോഃ
ഒരു അമ്മ കുട്ടിയെ സ്നേഹിച്ചാലും ശിക്ഷിച്ചാലും, കരുണയിൽ കുറവ് വരുത്തില്ലല്ലോ. അതുപോലെ ഗുണദോഷങ്ങളിൽ ലോകമാതാവും നിയന്ത്രകയുമാണ്.
അപരാധോ ഭവത്യേവ തനയസ്യ പദേ പദേ । കോഽപരഃ സഹതേ ലോകേ കേവലം മാതരം വിനാ
ഒരു കുട്ടി ഓരോ ഘട്ടത്തിലും തെറ്റുകൾ ചെയ്യാറുണ്ട്. അമ്മയെ ഒഴികെ ലോകത്ത് ആരാണ് അതെല്ലാം സഹിക്കുന്നത്?
തസ്മാദ്യൂയം പരാമ്ബാം താം ശരണം യാത മാ ചിരമ് । നിര്വ്യാജയാ ചിത്തവൃത്ത്യാ സാ വഃ കാര്യം വിധാസ്യതി
അതിനാൽ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വൈകാതെ പരാമ്ബായായ ദേവിയെ ആശ്രയിക്കണം. സത്യസന്ധമായ മനസ്സോടെ അപേക്ഷിച്ചാൽ അവൾ നിങ്ങളുടെ കാര്യം നിർവഹിക്കും.
ഇത്യാദിശ്യ സുരാന്സര്വാന്മഹാവിഷ്ണുഃ സ്വജായയാ । സംയുതോ നിര്ജഗാമാശു ദേവൈഃ സഹ സുരാധിപഃ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരെ ഉപദേശിച്ച ശേഷം മഹാവിഷ്ണു തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം, ദേവന്മാരോടും ദേവേന്ദ്രനോടും കൂടി അതിവേഗം പുറപ്പെട്ടു.
ആജഗാമ മഹാശൈലം ഹിമവന്തം നഗാധിപമ് । അഭവംശ്ച സുരാഃ സര്വേ പുരശ്ചരണകര്മിണഃ
അവരൊക്കെയും മഹത്തായ പർവതമായ ഹിമവാനിൽ എത്തി. മുൻകൂർ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്ന ദേവന്മാർ അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു.
അമ്ബായജ്ഞവിധാനജ്ഞാ അമ്ബായജ്ഞം ച ചക്രിരേ । തൃതീയാദിവ്രതാന്യാശു ചക്രുഃ സര്വേ സുരാ നൃപ
അമ്മയുടെ യജ്ഞവിധി നന്നായി അറിയുന്നവർ അമ്മയുടെ യജ്ഞം നടത്തി. രാജാവേ, ദേവന്മാർ എല്ലാവരും മൂന്നാം ദിവസം മുതൽ തുടങ്ങുന്ന വ്രതങ്ങൾ വേഗത്തിൽ അനുഷ്ഠിച്ചു.
കേചിത്സമാധിനിഷ്ണാതാഃ കേചിന്നാമപരായണാഃ । കേചിത്സൂക്തപരാഃ കേചിന്നാമപാരായണോത്സുകാഃ
അവരിൽ ചിലർ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നു, ചിലർ നാമജപത്തിൽ താൽപര്യവുമായിരുന്നു, ചിലർ സ്തോത്രങ്ങൾ പാടുന്നതിൽ ശ്രദ്ധയുമായിരുന്നു, മറ്റുചിലർ നാമജപം ആവേശത്തോടെ ചെയ്തിരുന്നു.
മന്ത്രപാരായണപരാഃ കേചിത്കൃച്ഛ്രാദികാരിണഃ । അന്തര്യാഗപരാഃ കേചിത്കേചിന്ന്യാസപരായണാഃ
ചിലർ മന്ത്രജപത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നു, ചിലർ കഠിനവ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു; ചിലർ അന്തർപൂജയിൽ താൽപര്യവുമായിരുന്നു, മറ്റുചിലർ ന്യാസപൂജയിൽ ശ്രദ്ധയുമായിരുന്നു.
ഹൃല്ലേഖയാ പരാശക്തേഃ പൂജാം ചക്രുരതന്ദ്രിതാഃ । ഇത്യേവം ബഹുവര്ഷാണി കാലോഽഗാജ്ജനമേജയ
ഹ്രീം എന്ന അക്ഷരത്തിൽ പരാശക്തിയെ അവർ ക്ഷീണമില്ലാതെ ആരാധിച്ചു. ഇങ്ങനെ അനേകം വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി, ജനമേജയ.
അകസ്മാച്ചൈത്രമാസീയനവമ്യാം ച ഭൃഗോര്ദിനേ । പ്രാദുര്ബഭൂവ പുരതസ്തന്മഹഃ ശ്രുതിബോധിതമ്
അപ്രതീക്ഷിതമായി ചൈത്രമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷം നവമിയാഴ്ച, വെള്ളിയാഴ്ച, വേദങ്ങളിൽ വിവരിച്ചിരുന്ന ആ പ്രകാശം അവർക്കു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
ചതുര്ദിക്ഷു ചതുര്വേദൈര്മൂര്തിമദ്ഭിരഭിഷ്ടുതമ് । കോടിസൂര്യപ്രതീകാശം ചന്ദ്രകോടിസുശീതലമ്
നാലു ദിക്കിലും ദേഹധാരികളായ ചതുര്വേദങ്ങൾ ആ പ്രകാശത്തെ സ്തുതിച്ചു. അതു കോടിയധികം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശവാനും കോടിയധികം ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലെ ശീതളവുമായിരുന്നു.
വിദ്യുത്കോടിസമാനാഭമരുണം തത്പരം മഹഃ । നൈവ ചോര്ധ്വം ന തിര്യക്ച ന മധ്യേ പരിജഗ്രഭത്
ആ പരമപ്രകാശം കോടിയധികം മിന്നലുകൾ പോലെ ചുവപ്പായിരുന്നു; അതിനെ മുകളിൽ നിന്നോ, അകROSSനോ, നടുവിൽ നിന്നോ പിടിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.