ദേവീരൂപാഃ സ്മൃതാഃ സര്വേ പൂജനീയാസ്തതോ ഹി തേ । പ്രതിഗ്രഹാദികം സര്വം തേഷു ക്ഷേത്രേഷു വര്ജയേത്
അവരെ എല്ലാവരെയും ദേവിയുടെ രൂപങ്ങളായി കരുതണം, അതുകൊണ്ട് അവർ ആരാധനാർഹരാണ്. ആ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിൽ ദാനം സ്വീകരിക്കലും അതുപോലുള്ള കാര്യങ്ങളും ഒഴിവാക്കണം.
യഥാശക്തി പുരശ്ചര്യാം കുര്യാന്മന്ത്രസ്യ സത്തമഃ । മായാബീജേന ദേവേശീം തത്തത്പീഠാധിവാസിനീമ്
ശേഷം, കഴിവനുസരിച്ച് ഉത്തമൻ മന്ത്രജപം ചെയ്യണം. മായയുടെ അധിപതിയായ ദേവിയെ, ആ സ്ഥലത്ത് വസിക്കുന്നവളെ, ബീജമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ആരാധിക്കണം.
പൂജയേദനിശം രാജന് പുരശ്ചരണകൃദ്ഭവേത് । വിത്തശാഠ്യം ന കുര്വീത ദേവീഭക്തിപരോ നരഃ
രാജാവേ, പകലും രാത്രിയും ദേവിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കണം, നിർദ്ദേശിച്ച കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം. ദേവിയിൽ ഭക്തിയുള്ളവൻ ധനലോഭം കാണിക്കരുത്.
യ ഏവം കുരുതേ യാത്രാം ശ്രീദേവ്യാഃ പ്രീതമാനസഃ । സഹസ്രകല്പപര്യന്തം ബ്രഹ്മലോകേ മഹത്തരേ
ശ്രീദേവിയുടെ യാത്ര ഭക്തിയോടെ ചെയ്യുന്നവൻ, തന്റെ പിതാക്കളോടൊപ്പം ആയിരം കല്പങ്ങൾക്കാലം പരമമായ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ വസിക്കും.
വസന്തി പിതരസ്തസ്യ സോഽപി ദേവീപുരേ തഥാ । അന്തേ ലബ്ധ്വാ പരം ജ്ഞാനം ഭവേന്മുക്തോ ഭവാമ്ബുധേഃ
അവന്റെ പിതാക്കന്മാർ അവിടെ വസിക്കും, അവനും ദേവിയുടെ നഗരത്തിൽ താമസിക്കും. അവസാനം പരമജ്ഞാനം പ്രാപിച്ച്, സംസാരസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടും.
നാമാഷ്ടശതജാപേന ബഹവഃ സിദ്ധതാം ഗതാഃ । യത്രൈതല്ലിഖിതം സാക്ഷാത്പുസ്തകേ വാപി തിഷ്ഠതി
എൺപതുരണ്ടു നാമങ്ങൾ ജപിച്ചവരിൽ അനേകം പേർ സിദ്ധി നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് എവിടെയെങ്കിലും എഴുതിയിട്ടുണ്ടോ, പുസ്തകത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടോ,
ഗ്രഹമാരീഭയാദീനി തത്ര നൈവ ഭവന്തി ഹി । സൌഭാഗ്യം വര്ധതേ നിത്യം യഥാ പര്വണി വാരിധിഃ
അവിടെ ഗ്രഹദോഷം, രോഗം, ഭയം എന്നിവ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. സമുദ്രം പൗർണമിയിൽ വളരുന്നതുപോലെ, ഭാഗ്യം എപ്പോഴും വർദ്ധിക്കും.
ന തസ്യ ദുര്ലഭം കിഞ്ചിന്നാമാഷ്ടശതജാപിനഃ । കൃതകൃത്യോ ഭവേന്നൂനം ദേവീഭക്തിപരായണഃ
എൺപതുരണ്ടു നാമങ്ങൾ ജപിക്കുന്നവർക്കു ഒന്നും പ്രാപിക്കാനാവാത്തതില്ല. ദേവിയിൽ ഭക്തിയുള്ളവൻ തീർച്ചയായും തന്റെ കടമകൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നു.
നമന്തി ദേവതാസ്തം വൈ ദേവീരൂപോ ഹി സ സ്മൃതഃ । സര്വഥാ പൂജ്യന്തേ ദേവൈഃ കിം പുനര്മനുജോത്തമൈഃ
ദേവതകൾ അവനെ നമസ്കരിക്കുന്നു, കാരണം അവൻ ദേവിയുടെ രൂപമായാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്. ദേവതകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അവനെ ആരാധിക്കുന്നു, മനുഷ്യരിൽ ഉത്തമന്മാർ എത്ര അധികം ആരാധിക്കുമല്ലോ!
ശ്രാദ്ധകാലേ പഠേദേതന്നാമാഷ്ടശതമുത്തമമ് । തൃപ്താസ്തത്പിതരഃ സര്വേ പ്രയാന്തി പരമാം ഗതിമ്
ശ്രാദ്ധകാലത്ത് ഈ ഉത്തമമായ എൺപതുരണ്ടു നാമങ്ങൾ ജപിച്ചാൽ, പിതാക്കന്മാർ എല്ലാവരും തൃപ്തരായി പരമഗതിയിലെത്തും.
ഇമാനി മുക്തിക്ഷേത്രാണി സാക്ഷാത്സംവിന്മയാനി ച । സിദ്ധപീഠാനി രാജേന്ദ്ര സംശ്രയേന്മതിമാന്നരഃ
ഇവയാണ് മോക്ഷം നൽകുന്ന പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ, സാക്ഷാൽ ചൈതന്യമൂലമായവ. രാജാവേ, വിവേകമുള്ളവൻ ഇവിടങ്ങളിൽ അഭയം തേടണം.
പൃഷ്ടം യത്തത്ത്വയാ രാജന്നുക്തം സര്വം മഹേശിതുഃ । രഹസ്യാതിരഹസ്യം ച കിം ഭൂയഃ സഹ്രോതുമിച്ഛസി
രാജാവേ, നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇതാണ് ഏറ്റവും രഹസ്യമായ രഹസ്യം. ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഹിമാലയഗൃഹേ പാര്വതീജന്മവിഷയേ ദേവാന് പ്രതി ദേവീകഥനവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച ധരാധരാധീശമൌലാവാവിരാസീത്പരം മഹഃ । യദുക്തം ഭവതാ പൂര്വം വിസ്തരാത്തദ്വദസ്വ മേ
ജനമേജയ പറഞ്ഞു: ഹിമാലയഗിരിയിലെ വീട്ടിൽ പാർവതിയുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ച്, പർവ്വതാധിപതിയുടെ മുടിയിൽ പ്രത്യക്ഷമായ അതിമഹത്തായ പ്രകാശത്തെക്കുറിച്ച് മുമ്പ് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. അതിന്റെ വിശദവിവരണം ദയവായി പറയൂ.
കോ വിരജ്യേത മതിമാന് പിബഞ്ഛക്തികഥാമൃതമ് । സുധാം തു പിബതാം മൃത്യുഃ സ നൈതച്ഛൃണ്വതോ ഭവേത്
ശക്തിയുടെ കഥാമൃതം കുടിക്കാതെ ആരാണ് വിവേകമുള്ളവൻ? സാധാരണ അമൃതം കുടിക്കുന്നവർക്കു മരണം വരാം, എന്നാൽ ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നവർക്കു മരണം പോലും വരില്ല.
വ്യാസ ഉവാച ധന്യോഽസി കൃതകൃത്യോഽസി ശിക്ഷിതോഽസി മഹാത്മഭിഃ । ഭാഗ്യവാനസി യദ്ദേവ്യാം നിര്വ്യാജാ ഭക്തിരസ്തി തേ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: നീ ഭാഗ്യവാനാണ്, ജീവിതലക്ഷ്യം പൂർത്തിയായി, മഹാത്മാക്കളിൽ നിന്ന് ഉപദേശവും ലഭിച്ചു. ദേവിയിൽ നിർമലമായ ഭക്തി നിനക്കുണ്ട് എന്നത് വലിയ ഭാഗ്യമാണ്.
ശൃണു രാജന്പുരാ വൃത്തം സതീദേഹേഽഗ്നിഭര്ജിതേ । ഭ്രാന്തഃ ശിവസ്തു ബഭ്രാമ ക്വചിദ്ദേശേ സ്ഥിരോഽഭവത്
രാജാവേ, സതിയുടെ ശരീരം അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ചശേഷം എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് കേൾക്കൂ. ശിവൻ വിഷാദത്തിൽ ആകുലനായി പല ദേശങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു, ഇടയ്ക്ക് ഒരിടത്ത് നിശ്ചലനായി നിന്നു.
പ്രപഞ്ചഭാനരഹിതഃ സമാധിഗതമാനസഃ । ധ്യായന്ദേവീസ്വരൂപം തു കാലം നിന്യേ സ ആത്മവാന്
ലോകത്തെല്ലാം മറന്ന്, മനസ്സ് സമാധിയിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ശിവൻ ദേവിയുടെ രൂപം ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് കാലം കഴിച്ചു.
സൌഭാഗ്യരഹിതം ജാതം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് । ശക്തിഹീനം ജഗത്സര്വം സാബ്ധിദ്വീപം സപര്വതമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സജ്ജീവജഡങ്ങളൊക്കെയും ഭാഗ്യരഹിതമായി. സമുദ്രങ്ങളോടും പർവതങ്ങളോടും കൂടിയ ഈ സകല ജഗത്തും ശക്തിയില്ലാതെ പോയി.
ആനന്ദഃ ശുഷ്കതാം യാതഃ സര്വേഷാം ഹൃദയാന്തരേ । ഉദാസീനാഃ സര്വലോകാശ്ചിന്താജര്ജരചേതസഃ
എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ സന്തോഷം ഉണങ്ങിപ്പോയി. സകലലോകങ്ങളും നിരാസക്തരായി, ചിന്തയിൽ തളർന്ന മനസ്സോടെ ഉണ്ടായി.
സദാ ദുഃഖോദധൌ മഗ്നാ രോഗഗ്രസ്താസ്തദാഭവന് । ഗ്രഹാണാം ദേവതാനാം ച വൈപരീത്യേന വര്തനമ്
എല്ലാവരും സദാ ദുഃഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി, രോഗം ബാധിച്ചവരായി. ഗ്രഹങ്ങളും ദേവതകളും സ്വഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമായി പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി.
അധിഭൂതാധിദൈവാനാം സത്യഭാവാന്നൃപാഭവന് । അഥാഽസ്മിന്നേവ കാലേ തു താരകാഖ്യോ മഹസുരഃ
ഭൂതദേവതകൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ കഷ്ടം അനുഭവപ്പെട്ടു, രാജാവേ. അപ്പോൾ തന്നെ താരക എന്ന മഹാസുരൻ ഉദിച്ചു.
ബ്രഹ്മദത്തവരോ ദൈത്യോഽഭവത്ത്രൈലോക്യനായകഃ । ശിവൌരസസ്തു യഃ പുത്രഃ സ തേ ഹന്താ ഭവിഷ്യതി
ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നുള്ള വരം ലഭിച്ച ആ ദാനവൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനായി. ശിവന്റെ ബീജത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന മകൻ അവനെ സംഹരിക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.
ഇതി കല്പിതമൃത്യുഃ സ ദേവദേവൈര്മഹാസുരഃ । ശിവൌരസസുതാഭാവാജ്ജഗര്ജ ച നനന്ദ ച
അങ്ങനെ ദേവതകൾ ആ മഹാസുരന്റെ മരണത്തെ നിശ്ചയിച്ചു. പക്ഷേ, ശിവന്റെ പുത്രൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ആ അസുരൻ ഉല്ലാസത്തോടെ ഗർജിച്ചു സന്തോഷിച്ചു.
തേന ചോപദ്രുതാഃ സര്വേ സ്വസ്ഥാനാത്പ്രച്യുതാഃ സുരാഃ । ശിവൌരസസുതാഭാവാച്ചിന്താമാപുര്ദുരത്യയാമ്
അവനാൽ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ടു, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം വിട്ട് നീക്കപ്പെട്ടു. ശിവന്റെ പുത്രൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവർ അതികഠിനമായ ചിന്തയിൽ ആകപ്പെട്ടു.
നാങ്ഗനാ ശങ്കരസ്യാസ്തി കഥം തത്സുതസമ്ഭവഃ । അസ്മാകം ഭാഗ്യഹീനാനാം കഥം കാര്യം ഭവിഷ്യതി
ശങ്കരനു ഭാര്യയില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ പുത്രൻ ജനിക്കും? ഞങ്ങൾ ഭാഗ്യരഹിതരായിട്ടു നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം എങ്ങനെ സാധിക്കും?
ഇതി ചിന്താതുരാഃ സര്വേ ജഗ്മുര്വൈകുണ്ഠമണ്ഡലേ । ശശംസുര്ഹരിമേകാന്തേ സ ചോപായം ജഗാദ ഹ
ഇങ്ങനെ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയവരൊക്കെയും വൈകുണ്ഠലോകത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഹരിയോട് ഒറ്റക്കായി എല്ലാം പറഞ്ഞു, ഹരി ഒരു മാർഗം കാണിച്ചു.
കുതശ്ചിന്താതുരാഃ സര്വേ കാമകല്പദ്രുമാ ശിവാ । ജാഗര്തി ഭൂവനേശാനീ മണിദ്വീപാധിവാസിനീ
എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്? ശിവ, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന വൃക്ഷം, ലോകത്തിന്റെ ഇശ്വരി, മണിദ്വീപിൽ വസിക്കുന്നവൾ, എല്ലായ്പ്പോഴും ജാഗരൂകയാണല്ലോ.
അസ്മാകമനയാ ദേവ തദുപേക്ഷാസ്തി നാന്യഥാ । ശിക്ഷൈവേയം ജഗന്മാത്രാ കൃതാസ്മച്ഛിക്ഷണായ ച
ദേവന്മാരേ, ഞങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നത് അവളാൽ മാത്രമാണ്, ഇതിന് മറ്റേതെങ്കിലും കാരണം ഇല്ല. ലോകമാതാവ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഇതൊക്കെ ഒരുക്കിയതാണ്.
ലാലനേ താഡനേ മാതുര്നാകാരുണ്യം യഥാര്ഭകേ । തദ്വദേവ ജഗന്മാതുര്നിയന്ത്ര്യാ ഗുണദോഷയോഃ
ഒരു അമ്മ കുട്ടിയെ സ്നേഹിച്ചാലും ശിക്ഷിച്ചാലും, കരുണയിൽ കുറവ് വരുത്തില്ലല്ലോ. അതുപോലെ ഗുണദോഷങ്ങളിൽ ലോകമാതാവും നിയന്ത്രകയുമാണ്.
അപരാധോ ഭവത്യേവ തനയസ്യ പദേ പദേ । കോഽപരഃ സഹതേ ലോകേ കേവലം മാതരം വിനാ
ഒരു കുട്ടി ഓരോ ഘട്ടത്തിലും തെറ്റുകൾ ചെയ്യാറുണ്ട്. അമ്മയെ ഒഴികെ ലോകത്ത് ആരാണ് അതെല്ലാം സഹിക്കുന്നത്?